Vijftig Tinten Grijs-maand

Gisteren zag ik Heleen van Rooijen op tv. In steenkolen-Engels kraaide ze over haar nieuwe boek met als onderwerp een geile gigolo, dat geloof ik in de Verenigde Staten wordt uitgebracht. 'Wat E.L. James doet, dat deed ik al veel eerder', moet de stoutste schrijfster van Nederland gedacht hebben. In haar nieuwste boek maakt ze bekend dat ze voor 35 euro een mannelijke hoer had ingehuurd en wat ze allemaal met hem heeft uitgespookt. Zo'n twintig vrouwen sloegen Heleen besmuikt gade terwijl die in een gorgelende geheimtaal een passage uit haar boek voorlas.

Echt spannend wilde het niet worden, al is het voor Heleen te hopen dat ze een graantje kan meepikken van de vrouwenpornohype die heerst. E.L. James loopt lekker binnen met haar neurotisch opgeschreven martelfantasietjes. In de wereldwijde bestsellerlijsten beslaat ze de hele top drie met haar Vijftig Tinten Grijs en de vervolgdelen daarop. Dat wil ons ondeugende Heleentje ook wel.

Heleen is niet de enige die geld ruikt, of aandacht. De hele maand november is het 'Vijftig Tinten Grijs'-maand op Net 5. Ze proberen de zender uit het slop te trekken met een serie 'erotisch getinte' films die iedereen die zich daarvoor interesseert al honderd keer heeft gezien, zoals Eyes Wide Shut, 9,5 Weeks en Basic Instinct. Ze brengen de grijsgedraaide films aan de man als volgt: “Bind jezelf vast aan je stoel en blijf zitten voor heerlijke klassiekers." Ooh la la!

Ook zal een rijtje BN'ers komen opdraven voor een I Love-programma, waarin ze de onderwerpen over de tong laten gaan die aan bod komen in de E.L. James-boeken. Hopelijk zijn dat geen derderangs cabaretiers die met rode oortjes mogen komen vertellen hoe kinky ze eigenlijk hadden willen zijn, maar dat ze dat natuurlijk heus niet echt doen, hihihi. Of reality-sletjes uit Secret Story, de Big Brother-kloon die Net 5 in 2011 weer op de kaart had moeten zetten. Ongetwijfeld komt Heleen van Royen ook voorbij. Dat gigolo-boek verkoopt zich natuurlijk niet vanzelf.

Parmezaanse kaasslijper

Cool, huh? Hier nog veel meer voorbeelden van opvallend verpakkingsdesign.

Vrouwenverwendag

Omdat het vandaag Vrouwenverwendag is, wil ik graag een geweldig Koninginnedag-concept met jullie delen. Het is een Layar-app speciaal voor vrouwen die geen zin hebben uren in de rij te staan als ze moeten plassen. Of schijten natuurlijk.

Het idee voor de mobiele applicatie kwam tot stand tijdens een brainstorm met een viertal vriendinnen en ziet eruit als volgt. In Amsterdam geven mensen met een huis in het centrum zich op voor deze app. Ze stellen voor twee euro hun toilet beschikbaar. Via de applicatie is met Layar op de mobiele telefoon te zien waar de beschikbaar gestelde toiletten zich bevinden. Je zou zelfs zover kunnen gaan deze app te koppelen aan Foursquare, zodat je kunt zien of iemand heeft ingecheckt. Dan is het toilet dus bezet.

De toileteigenaar vangt per toiletbezoek twee euro. Dat kunnen we nog uitbreiden met sponsoring, door bijvoorbeeld Edet (een jaar gratis toiletpapier), Always of WC Eend. Een praktische en eenvoudig uitvoerbare app, lijkt me.

In het verlengde hiervan: ongeveer twintig jaar geleden bedacht ik een in mijn ogen hilarische commercial voor Always. De inlegkruisjes met vleugels waren destijds net uitgevonden en tegelijkertijd was Sister Act een hit. In de commercial staat een nonnenkoor stijf voor zich uit te zingen. Twee inlegkruisjes met vleugels slaan het tafereel gade vanaf een afstand. Ze vinden het saai wat ze zien en zeggen: 'Dat kan veel vlotter. We gaan wat leven in de brouwerij brengen.' Ze vliegen op de nonnen af en duiken onder de habijten. De nonnen springen verschrikt op, maar zijn daarna verheugd: wat zít dat lekker zeg, met vleugels! Spontaan gaan ze op de Sister Act-toer en barsten ze uit in een swingende versie van I Will Follow Him. Einde commercial.

Geen idee waarom de spot de tv nooit heeft gehaald, trouwens.

Mijn P.R.-nachtmerrie

Goed, we kwamen dus terug van onze vakantie. Maar toen we onze straat in reden was deze voor een groot deel afgezet. Bewoners lieten ze gelukkig door, maar niemand gaf antwoord op mijn vraag waarom er op deze vroege zondagochtend aan de weg werd gewerkt.

Het viel me op dat het alleen vrouwen waren, die oranje hesjes droegen over blauwe overalls. Ze hadden zich opgesteld tussen de bomen langs het kanaal dat langs onze straat loopt en keken ons geïrriteerd na: de straat was immers afgezet?

Toen we onze zwarte Ford Mustang de oprit op wilden draaien, was daar ook weer een groep vrouwen aan het werk. Op hun knieën trokken ze de klinkers uit de grond. Deze vervingen ze door fel fluorescerende steentjes in de kleuren geel, groen en roze. 'Wat zijn jullie aan het doen?', vroeg ik. Een van de dames, een meisje nog, zwiepte haar paardenstaart de lucht in en zei: 'We zijn een guerilla-actie aan het voorbereiden.' 'En weet de eigenaar van deze oprit hiervan?', vroeg ik haar. 'Jazeker, daar hebben we toestemming voor gevraagd', zei het meisje, waarbij haar paardenstaart instemmend meeknikte. 'Waarom weten wij dan van niks?'

Het meisje keek alsof ze water zag branden en zei toen: 'Wij zijn van W.R.P.R. en we vragen altijd netjes toestemming voor onze acties. Als jullie niet reageren omdat jullie bijvoorbeeld doodleuk op vakantie gaan, is dat niet ons probleem. Typisch een gevalletje van overmacht. En vanmiddag komen er cameraploegen om onze guerilla-actie te filmen.'

Het werd tijd om kwaad te worden. 'Er komen helemaal geen cameraploegen, want die hele actie van jullie gaat niet door.' Al die tijd stond de Ford Mustang voor de oprit te ronken. Ik stapte in en chauffeurde het gevaarte over de oprit, waarbij zo'n tien meisjes met paardenstaarten alle kanten op stoven. Ik stapte uit en zei tegen het meisje met de eerste paardenstaart: 'Je kunt kiezen: voor het einde van de ochtend hebben jullie alles in oude staat teruggebracht. Of jullie gaan nu weg en ik huur een klusbedrijf en we verhalen alle kosten op W.R.P.R.'

Wat er toen gebeurde had ik nooit verwacht. Het meisje zette al haar stekels uit en gilde: 'Wij gaan jullie helemaal kapot maken! Reken maar dat die cameraploegen er komen. Ze zullen precies filmen hoe jullie onze guerilla-actie hebben verziekt! Hier ga je spijt van krijgen, eikel!'

Woedend werd ik wakker.

Katja en haar lasercomputer

Eens, lang geleden, maakte Katja Schuurman reclame voor een computermerk genaamd Laser. Dat resulteerde in een reeks hits, waarin Katja net deed alsof ze een relatie aanging met de computer, met allerlei tenenkrommende teksten tot gevolg die vijftien jaar later nog steeds door m'n hoofd spoken.

Het begon met 'Maar nu heb ik er één', waar Katja's sexy, hese (lees: beperkte) zangstem voor het eerst solo te horen was. Hierin zingt ze dat haar oude computer een beetje sloom en traag werd, maar gelukkig kreeg ze er nu een die precies weet hoe het moet, die er altijd voor haar is en die alles voor haar doet.



Iets jongs, moderns en ook nog heel veel snellers. Tja. Dat kan beter, moet Laser Computer gedacht hebben. Ze kwamen op de proppen met Wereldmeid, een ballad waarin Katja zingt dat haar computer haar veranderd heeft van een provinciaal tutje in een vrouw van deze tijd, een meid die alles durft, een echte wereldmeid. En al in 1996 was Katja haar tijd al ver vooruit door haar Lasercomputer te gebruiken als een TomTom avant la lettre: "ik wist echt heg nog steg, maar hij weet de weg. Hij maakte me vrij, hij gaf de wereld aan mij." En: "Hij laat me alles zien, hij is voor mij een tien." Dat is toch om jaloers op te worden? Zo'n vriendje willen we allemaal wel!



Hoorden jullie dat inbelmodem, helemaal in het begin? Mooi hè? Het was een jaar later dat Katja op zoek ging naar een nieuwe Laser. Ze had hem al een tijdje in de gaten en wist: die hoort gewoon bij mij. En toen was het zover: "Ik zag je, ik wou je, ik heb je, ik hou je, naar jou heb ik zo lang gezocht. Ik ben totaal verkocht." Katja droeg in die tijd haar haar in slierten met paarse en rode linten erin. Een beetje luizig misschien, maar nog steeds sexy.



Het mooiste compliment dat je een computer kunt maken komt uit dit lied: "Jij bent zo goed gebouwd!"

Aan alles komt een eind. Niet lang daarna ging Katja weer analoog en ruilde ze haar Lasercomputer in voor de oude, vertrouwde Gouden Gids. Jammer vond ik dat. Technisch gezien was dat toch een stap terug. Toch fijn dat ene Robert de moeite heeft genomen net zolang met zo'n loeizware gids rond te zeulen tot hij Katja in het echt tegenkwam:

Madonna - vintage Mitsubishi commercial

Oooh, the eighties!

Tandpasta- of prosecco-chips (mét bubbeleffect!)

Op mijn werk krijg ik dagelijks diverse e-mailnieuwsbrieven binnen, die me op de hoogte houden van recente ontwikkelingen in de marketing- en reclamewereld. Die van Distrifood is een van de leukste. Zo krijg je updates over welke supermarkten er die dag in de fik hebben gestaan (de Super de Boer in Coevorden) of zijn overvallen (de Plus in Almelo). Ook leuk zijn de advertorials, zoals deze van Mona:



Let op het prachtige jargon: het onderhanden nemen van vier 'concepten', die 'vernieuwd instromen' en daarmee een 'impuls geven' aan het 'toetjesschap'. In gewoon Nederlands staat hier eigenlijk: iemand heeft vier Mona-pakken leeggeschud in het koelvak, waarna de hele bende is overstroomd. Nou ja, zo had je het kúnnen lezen.

Maar er gebeuren dan ook heel rare dingen in de voedingsindustrie. Fraai zijn alle innovaties die de producenten loslaten op hun klanten. Zo is er yoghurt in knijpverpakking uitgevonden, erg handig voor als je onder de douche wilt ontbijten.

En Lays zit middenin een chipssmaakwedstrijd. Wie stemt op een van de drie smaken Babi Pangang, Patatje Joppiesaus en Mango Red Chili, maakt kans op een jaar lang gratis chips in de winnende smaak op het werk. Moet je je voorstellen: een jaar lang iedere dag babi pangang-chips! Echt, ik zou na twee dagen al over m'n nek gaan van de zoetzure chipsmeur.

Mijn suggesties zijn chips die nu eens niet zout zijn, maar met de smaak van:
- Honingdrop
- Tonijnsashimi
- Radijsjes
- Custardpudding
- Draadjesvlees (met van die vette, zoete jus)
- Cappuccino
- Tandpasta (lekker fris)
- Pistachenootjes
- Werther's Echte
- Prosecco (met bubbel-effect)

PETA adverteert met Hitlerhond

De onvolprezen blog van Adweek, Adfreak genaamd, heeft ontdekt dat Hitler het laatste jaar opvallend vaak opduikt in advertenties. Zo dook hij in Duitsland op in een bewustwordingscampagne rond aids (aids is een massamoordenaar), een condoomcampagne (wederom in Duitsland) en voor een Zuid-Afrikaanse boek- en dvd-shop.
De laatste organisatie die Hitler inzet is dierenorganisatie PETA. Een advertentie met een besnorde hond moet duidelijk maken dat er geen superieure hondenrassen bestaan. De advertentie was te zien in Groot-Brittannië.

De condoomadvertentie:

Verboden advertenties

Een schokkend beeld misschien, maar wel doeltreffend. Toch is deze animal rights-campagne verboden. Net als alle andere afbeeldingen op deze pagina.

Zoeken naar het kruisje

Allereerst: uiteraard besef ik dat het belangrijk is dat er geld verdiend moet worden met internet om online de boel draaiende te houden. Door de jaren heen zijn de advertentiemogelijkheden geëxplodeerd. Op talloze manieren krijgen adverteerders de ruimte op sites. Kijk voor de grap eens naar de tarieven en formaten die Nu.nl aanbiedt. Van een simpele banner tot een homepage takeover of een pushdown expandable die als het ware openfloept op het moment dat je met je muis de betreffende advertentie beroert: het kan allemaal.

Met al die mogelijkheden is het gek dat er nog steeds popups bestaan. Niet de ouderwetse die je vooral tegenkomt op downloadsites en die je met een simpele popup-killer te lijf kunt, maar de subtiele, die opdringerig en hinderlijk in beeld blijven hangen. Het voor wegklikken bedoelde kruisje is in geen velden of wegen te bekennen. En dat is precies wat me er aan stoort.

Lees verder op MarketingTribune.nl.

Caca en Cyndi

Leuk: Lady Gaga doet hiv-dingetjes met eighties-gaga cyndi Lauper.

Geslaagde en foute outdoor advertenties

Ik ben bezig met een overzichtje van de meest bizarre outdoor advertenties. Op liften, bussen, gebouwen, ja zelfs op het toilet ontkom je niet aan reclame. Laat het dan op z'n minst een beetje grappig zijn, of onverwacht. Hieronder een aantal geslaagde voorbeelden en een paar hele foute. Met dank aan Oddee.com en Smilepanic.com.

Advertentie voor begrafenisonderneming:

Creepy of niet? Ik kwam 'm tegen onderdaan de lijst '15 creative ads in unusual places', met nog veel meer vreemde advertenties.

Humor: strippen voor Bud Light

Biermerk Budweiser heeft iets met obscene commercials. Eerder beoordeelden de lezers de spot voor Bud Light tot beste reclame van de jaren 00, hierin was te zien hoe kantoorklerken al vloekend geld verzamelden voor de ‘swear jar’. Het resultaat: een spot waarin een minuut lang wordt gevloekt, met alle bleeps van dien.

Diezelfde personen figureren in een nieuwe commercial voor Bud Light. In deze sequel moeten ze kleren inzamelen. Voor elk ingeleverd kledingstuk krijgen ze een fles Bud Light retour, dus al snel loopt het merendeel van het personeel naakt rond. Met allerlei hilarische situaties van dien. Gelukkig – of voor sommigen juist helaas – is het zitvlees veilig weggeborgen achter de bekende zwarte balkjes, maar het levert wederom een vermakelijke spot op.

Hier de ‘clothing drive’ commercial:


En hier begon het allemaal mee, de ‘swear Jar’:

Uggs, crocs en slovz

Nu weet ik het zeker: het opperhoofd van de mondiale schoeiselindustrie schept er een sardonisch genoegen in de aller-, allerlelijkste schoenen tot mode te bombarderen.

Het begon allemaal jaren geleden met de jezusnike, oftewel de leren gespsandaal, door wiskundeleraren en ander onbetrouwbaar gespuis het liefst gedragen met witte sokken.


Later volgde de strövel, een klomp met houten bodem en leren dak. Wereldwijd klosten honderden verpleegsters hier ondanks de aanwezigheid van een orthopedisch voetbed lusteloos op rond:


Toen waren daar ineens de crocs, een wanstaltig lompe variatie op het plastic waterschoentje dat pijnlijk om kindervoeten knelde, maar dat dan weer wél in de giftigste kleuren. Juist die kleuren maken dat volwassenen er een tikje debiel uitzien als ze op crocs lopen. Overigens kun je voor duur geld je crocs personalizen, ook wel opleuken genoemd, met allerlei plastic troep waarvoor wereldwijd talloze croc-filialen zijn geopend.


Er zijn trouwens ook crocs met wintervoering:


... maar een beetje modesnob haalt daar zijn neus voorop. Begin deze eeuw werd namelijk de ugg uitgevonden. Het is een laars in de vorm van de mal van een laars, met een naam die nogal nadrukkelijk en voor de hand liggend verwijst naar het Engelse lelijk. Dat kan geen toeval zijn!


De ugg is helaas geen hype gebleken: het is voor velen één van de basics die 's winters én 's zomers gedragen worden. Varianten op uggs bevatten in de weg zittende rare ronde balletjes of kragen van konijnenbont. Ook zijn er uggs van ugly Muppet-bont.


Je zult het altijd zien. Net als je denkt dat het echt niet erger kan, wordt vanuit onverwachte hoek iets nog veel lelijkers de markt op geslingerd: slovz! De uit Rusland geïmporteerde, door radioactieve rommel gemuteerde ugg-variant met een rubberen overkapping.


Werkelijk. Wie hier in Nederland op durft te lopen is óf knattergak, óf een chronisch fashion victim óf gewoon sneu. Wat een treurigheid...

Aardig?

Betuttelend, zul je bedoelen. De nieuwe Sire-campagne is vreselijk overdreven. Een nikserig muziekje onder de beelden, bovendien. Helemaal sneu wordt het als je het Twitteraccount bekijkt dat aan de campagne is gekoppeld. Lees maar:

'Pardon juffrouw. Zat al bijna in de auto maar zie net op de kassabon dat u vergeten bent die vier flessen Chablis aan te slaan.'

'Meneer, mag ik via u uw vrouw even complimenteren met haar schitterende niqaab. Echte zijde?'

'Niks aan de hand, mijn dochter kan best tegen een stootje. Mag ze alleen misschien wel haar OV terug? Zit in dat zijvakje.'

'Dan maar eens een jaartje niet op wintersport. De mensen in Haiti kunnen dat geld momenteel veel beter gebruiken. Giro 555 ovv. aardigzijn.'

En meer van dat soort baarlijke flauwekul. Of ligt het aan mij en zie ik de ironie niet? Wat ik dan wel weer snap en leuk vind is de video van GeenStijl als reactie op de pasopaardig-actie.

30 freaky commercials uit 2009

Wat hebben we ons het afgelopen jaar weer verbaasd, kwaad gemaakt, opgewonden of rotgelachen om commercials. Want naast allerlei fraais werd er ook dit jaar weer bijzonder veel vreemds geproduceerd. Adfreak verzamelde er dertig, die op de een of andere manier uitblinken in raarheid. Opvallend veel van dat werk is afkomstig uit Groot-Brittannië. Hieronder alvast twee voorbeelden, de complete lijst staat op Adweek.

A Remix Manifesto

Eind vorige week was de documentaire RIP: A Remix Manifesto te zien op tv. In een kleine anderhalf uur laat maker Gregg Gillis zien hoe de Amerikaanse muziek- en filmindustrie een rem zet op moderne digitale technieken als sampling en bestaande fragmenten. Hoe ver die daarin gaan, toont Gillis aan met tal van voorbeelden. Het begint met het verifiëren en betalen van muzieksamples (wat in een extreem geval kan oplopen tot 4 miljoen voor een compleet album), daarna komt het copyright van Walt Disney aan bod.

Walt, die zelf de geschiedenis induikt om een en ander aan beeldmateriaal bij elkaar te samplen, blijft na zijn dood een goudmijn voor Disney Corporations. Sterker nog: het bedrijf krijgt het voor elkaar de grondwet zo te veranderen dat de geldstroom onverminderd richting Disney blijft gaan de komende jaren. Gillis maakt vervolgens een bruggetje naar de patentering van medicijnen en producten, via het Braziliaanse regenwoud. Zo is het voor Amerikanen mogelijk levende natuur te patenteren, zoals planten voor medicinaal gebruik. Terloops komt een nep-Disney World in Beijing voorbij, dat inmiddels is gesloten. Hier loopt geen Mickey Mouse rond, maar 'een kat met hele grote oren'.

Uiteraard wil Gillis een vuist maken tegen de vergaande regelgeving die ten koste gaat van de creativiteit. Gillis is zelf actief met Girl Talk (zie foto), een eenmansformatie die muziek grotendeels opbouwt uit samples, maar uiteindelijk tegen de grenzen van de wet aanloopt als hij zijn muziek wil uitbregen.

Interessante documentaire. Voor wie 'm ook wil zien: hij is in negen stukken gehakt (illegaal) te vinden op YouTube.

Taartwrakken

Waarom ook niet: een website waarop mislukte taarten worden verzameld. Ik kwam hierop terecht via de wekelijkse bijdrage van Sylvia Witteman aan de Volkskeuken, de kookrubriek van de Volkskrant. Witteman woont alweer ruim een jaar met haar gezin in Washington, vanwaar ze in Linda, Volkskrant Magazine en andere bladen hilarisch verslag doet over haar leven in de States.

Misbaksels dus. Sommigen blinken uit door hun lelijkheid, anderen vanwege de instructies die per abuis in het glazuur zijn beland. Zo valt op één taart te lezen: 'Flat top, lots of fruit in the middle'. Of 'Congratulations as small as possible'. Anderen proberen lollig uit de hoek te komen, wat niet altijd lukt. Wat alle taarten gemeen hebben is dat ze er ronduit smerig uitzien.

Oordeel zelf:

De Apple-fobie van Dell

Hij lijkt zo zoet, de commercial van Dell waarin werklui samen een liedje zingen over een lolly. Maar wat blijkt nou: Dell heeft de tekst gecensureerd. Kijk maar naar het origineel:

Lollipop lollipop
Call my baby lollipop
Tell you why
His kiss is sweeter than an apple pie
And when he does his shaky rockin' dance
Man, I haven't got a chance

En luister nu eens naar de tekst in de commercial:


Inderdaad, Dell heeft de Apple pie vervangen door een variant met kersen. Voor de luisteraar een mineur detail, maar ik zie nu al voor me hoe complete corporate afdelingen elkaar hierover in de haren zijn gevlogen: 'Ze zingen Apple! Dat kan ééécht niet! Wat gaan we daaraan doen, mensen?' :-)