Smaakvolle tatoeages

Subtiel, smaakvol, charmant en fijnzinnig. Vier woorden die níet van toepassing zijn op de tatoeages op dit lijstje. Maar, vind ik, als je het doet dan moet je het ook goed doen. En zeg nou zelf: onderstaande tattoo is zeker fantasierijk gevonden.

Overigens kan het nog erger. Klik in het overzicht op het woord 'Link' onder de hierboven getoonde foto en daarna drie keer op Forward. Op eigen risico, vies plaatje. Al kijk Homer Simpson nog zo onschuldig...

Bizar telefoonverkeer

Gistermiddag. Ik probeer een afspraak te maken met Acta, een tandheelkundig instituut. Ik bel dus met het algemene nummer. Het gesprek ging ongeveer als volgt.

Ik: 'Goedemiddag, met mij, kunt u mij doorverbinden met die en die van de afdeling zus en zo?'
Zij: 'Nee.'
Ik: 'Waarom niet?'
Zij: 'Ik weet niet of zij bereikbaar is.'
Ik: 'Kunt u dat voor mij navragen?'
Zij: 'Nee.'
Ik: 'Hoezo niet?'
Zij: 'De secretaresse van die afdeling is in gesprek.'
Ik: 'Weet u wat, zet u mij daar achter, dan wacht ik tot zij klaar is.'
Zij: 'Dat kan niet.'
Ik: 'Technisch niet?'
Zij: 'Dat doen we gewoon niet. Het kan niet.'
Ik: 'Ik hoef alleen maar een afspraak te maken.'
Zij: 'Dat kan niet want de secretaresse is in gesprek.'
Ik: 'Nog steeds?'
Zij: 'Ja.'
Ik: 'Hoe weet u dat?'
Zij: 'Dat is gewoon zo.'
Ik: 'Heeft u misschien een direct nummer van die afdeling?'
Zij: 'Nee.'
Ik: 'Vast wel.'
Zij: 'Maar dat ga ik u niet geven.'
Ik: 'Kunt u vragen of zij mij wil terugbellen?'
Zij: 'Wat is uw patiëntnummer?'
Ik: 'Dat heb ik niet.'
Zij: 'Dan wordt u vandaag niet meer teruggebeld.'
Ik: 'Hoe weet u dat?'
Zij: 'Dat doen ze nooit.'
Ik: 'Het is nog maar half vier en jullie zijn tot vijf uur geopend.'
Zij: 'Ja?'
Ik: 'Zal ik toch maar mijn nummer doorgeven?'
Zij: 'Ik zie uw nummer in beeld. 020...
Ik: 'Ik geef liever mijn 06, want ik wil dit telefoontje liever niet mislopen.'
Zij: 'Dat begrijp ik.'
Ik: 'Heeft u het nummer genoteerd?'
Zij: 'Eh, ja.'
Ik: 'Wanneer vermoedt u dat ik word teruggebeld?'
Zij: 'Daar kan ik helaas niets over zeggen.'
Ik: 'Hoe komt het dat uw instituut en met name die afdeling zo vreselijk onbereikbaar is?'
Zij: 'Dat kunt u het beste aan die afdeling zelf vragen.'
Ik: 'Met alle plezier, maar dat lukt dus niet als u niet meewerkt.'
Zij: '...'
Ik: 'Vindt u het niet heel grappig, dit?'
Zij: 'Nee.'
Ik: 'In ieder geval vriendelijk bedankt voor uw medewerking.'
Zij: 'Graag gedaan.'

De nieuwe video van Lady Gaga

Een slut fest in een badhuis. Of zoiets. Enkele scènes zijn geschoten zonder gekke outfits en vage makeup, en die springen er dan ook uit vergeleken met de psycho freakshow die Caca hier neerzet. Een freakshow die er met al die slowmotion overigens wél fantastisch uit ziet. Let ook op de gastrol van een heuse ijsbeer (op 3m45s) en de vuurspuwende bh tegen het einde. Goed ook om te zien dat er überhaupt nog iemand is die een bak geld durft uit te geven aan een popvideo.


Popjustice heeft een gedetailleerde obversatie over de Gagavideo online gezet. Terwijl ik alleen maar plaatjes heb zitten kijken, hebben zij zich verdiept in het concept. Er zit namelijk een verhaallijn in van Gaga die zichzelf prostitueert. Als een soort subliminale boodschappen zijn allerlei product placements verwerkt, dus naast de geacteerde prostitutie laat Lady Gaga op subtiele wijze zien wat voor commerciële hoer ze is. Slim ook. Dit zegt Popjustice erover: 'We would love all the product placement in this video about prostitution to be a deliberate statement about the nature of modern-day art vs commerce but we think that would proabably be overthinking things a bit and it's really just product placement for cash.'

Weezer promoot Snuggie

Bizarre promoties en vreemde productcombinaties: altijd leuk. De Amerikaanse band Weezer houdt wel van een geintje en daarom promoten ze hun nieuwste album in samenwerking met... Snuggie. Wie niet weet wat een Snuggie is: een deken met armen die mensen warmhoudt als ze op de bank voor de tv zitten.

Speciaal voor Snuggie maakte Weezer een infomercial, waarin naast de gebruikelijke bejaarden ook de bandleden een rol spelen. En speciaal voor Weezer ontwikkelde Snuggie een Weezervariant: een deken met armen waar de bandnaam opstaat. De Weezer Snuggie is verkrijgbaar in combinatie met het nieuwe album voor 29,95 dollar.

Weezer-frontman Rivers Cuomo had het in mei dit jaar al over de plannen. In muziekblad Rolling Stone zei hij: 'Een Wuggie is precies hetzelfde als een Snuggie, maar dan met de naam Weezer erop.' Helaas voor Weezer heeft de naam Wuggie het niet gehaald. Hieronder is de infomercial te zien.

Hepatitis 80

Vanmiddag ging het tijdens de lunch voor de verandering eens niet over het bestaan van god of wie er allemaal naar een onbewoond eiland moeten verhuizen. We hadden het over vreemde straatnamen. Op internet vind je lijsten vol vreemde namen, waarvan ik enkele voorbeelden zal noemen.

Je zal bijvoorbeeld maar in Almere wonen. Dat is al een straf op zich, natuurlijk, maar stel dat je per ongeluk in de Stripheldenbuurt belandt. Er is een Goofystraat, er is een Katrien Duckstraat, en ook een Brommie en Tommiestraat. Het Almeerse gemeentebestuur moet ergens collectief gestoord zijn geraakt, want wie haalt het in zijn hoofd een hele wijk te vernoemen naar popartiesten? Zo doorkruist de Rolling Stonesstraat de Jimi Hendryx-, Supremes- en Golden Earringstraat.

En je zou maar in Pijnacker wonen en iedere keer bij 'adres' dit moeten invullen: Burgemeester Jonkheer Hesselt van Dinterstraat. Nu is dat nog vrij eenvoudig in te korten, maar dit Zaandammer adres niet: Haaldersbroekerdwarsstraat.

Zelf vind ik de Dubbele Worststeeg in Amsterdam nog wel geestig. Meer voorbeelden zijn te vinden op Wikipedia. Maar waarom niet zelf iets verzinnen? Een wijk vol ziektes bijvoorbeeld. 'Ik woon op Hernia 44'. Of Hepatitis 80. Tering 23. Of een wijk vol achterlijke kindernamen. Kimberlyplantsoen. Rodneyboulevard. Puck en Muckplein (die laatste bestaan echt. Is een tweeling). Of iets met sport. Zouden er mensen zijn die aan de Feyenoordlaan willen wonen? In Amsterdam?

Zeeman is de nieuwe Dirk

Nog altijd zie ik jongeren rondlopen met zo'n idioot afgezakte broek. Dat is geen gezicht en ik had dan ook gehoopt dat deze rage snel over zou waaien. Nu gaat het er bij zo'n afzakbroek natuurlijk om dat het merk onderbroek van degene met de afgezakte broek duidelijk zichtbaar is. Boven de bilnaad staat dus heel groot 'Björn Borg', 'Calvin Klein' of 'Tommy Hilfiger'.

Zeeman, de textielsuper waar het altijd stinkt naar goedkope gympen, haakt handig in op de onderbroekenlogotrend, door net als supermarktketen Dirk van den Broek destijds de underdogpositie uit te buiten. Dirk deed dat met een plastic boodschappentas met daarop heel groot het DIRK-logo, Zeeman doet hetzelfde met een knalgele of blauwe boxer. Via de site gratis te bestellen, één per klant, zolang de voorraad strekt.

Ik heb er natuurlijk meteen een gekocht. De gele. En als ik 'm aan heb zal ik heel sjiek mijn jeans op half zeven laten hangen.

Vier keer totaal onzinnig

In de aanbieding: een dame die rapt over haar toiletbezoek, een overzicht van dwergen in actie, mensen met een te bruin hoofd en mensen met een bijenbaard.



Dwergen in actie
Mensen met een te bruin hoofd
Mensen met een bijenbaard

Boggle

Ik kijk er nooit naar, maar soms duikt Man Bijt Hond (NCRV) ineens op bij De TV Draait Door in DWDD. Gisteren bijvoorbeeld. Zo ging het ongeveer.

Een man belt aan bij een Brabants echtpaar. Hij doet open, zij blijft buiten beeld. 'Mijn vrouw is al bekend van tv', zegt de man. De vrouw, toch te nieuwsgierig, verschijnt ook in de deuropening. 'Herkent u haar niet, meneer?' De Man Bijt Hond-man doet een poging, maar nee, hij herkent haar niet. 'Jawel, kijk maar eens goed. Ze heeft meegedaan aan Lingo. Maar toen heette het nog Boggle. Dat was toch ook van de KRO?'

Dat brengt mij op het volgende: wanneer maakt Dodi Apeldoorn haar comeback op de Nederlandse tv?

Sci-fi insecten

In close-up zien insecten er ineens heel erg cyber uit.

Een stukje maximale Suze Mens-benutting

Business Class is al jaren op tv, maar het blijft me keer op keer verbazen hoe Harry Mens het voor elkaar krijgt dit programma tot een goed einde te brengen. Vanuit een hotel aan zee - waar hij volgens mij ook woont - zit hij iedere zondagochtend zijn gasten voor, die geen gasten zijn maar klanten. Net zomin hij presentator is, want daar heb je enig presentatietalent voor nodig. Desalniettemin: vaak blijf ik hangen, want het is altijd lachen met Harry en zijn klanten.

Gisteren kondigde Harry een van zijn stamgasten aan als volgt: 'Je bent hier vaker geweest om je producten aan te prijzen, maar je komt ook in mindere tijden en dat is te respecteren'. Hij bedoelde: 'Wat fijn dat je ook tijdens de crisis 15.000 euro lapt om hier te zitten.' Overigens was er met de zaak van de gast 'inhoudelijk helemaal niets aan de hand, maar ging het om de globale dingen die eromheen gebeuren'. Waarop Harry de man bedankte voor het fijne gesprek. Maar wat we er als kijker ervan hadden opgestoken?

Het tenenkrommendste onderdeel is de reportage van dochter Suze Mens. Suze probeert al haar halve leven aan een fatsoenlijk baantje te komen bij de Nederlandse tv en het lukt maar niet. Daarom mag ze in het programma van haar vader iedere week op locatie. Autoboeren, bubbelbadfabrikanten, showrooms met wat dan ook erin: Suze Mens heeft ze allemaal van binnen en buiten gezien (en vice versa). Gisteren stond ze in een showroom vol keukens, maar in wezen doet dat er niet toe want alle items van Suze zijn hetzelfde. Het begint zo: Suze staart met grote, verbaasde ogen ergens voorbij de camera, in haar handen een gecustomizede microfoon - volgens mij met haar eigen naam erop. Dan tettert ze wat zinnen tegen het publiek om daarna in ganzenpas de showroom te betreden. Vervolgens maakt ze samen met een manager, die géén tv-ervaring heeft, een rondje door de winkel. Die man (het zijn altijd mannen die met Suze het rondje mogen maken) draait een riedel af, waarbij hij per keukenonderdeel in herhaling valt, allerlei technisch jargon gebruikt en over zijn eigen woorden struikelt. Gisteren ging het bij een extra hoog keukenkastje daardoor over 'een stukje maximale ruimtebenutting'.

Een béétje presenator grijpt meteen in als ze zoiets hoort. Sterker nog: ze stelt de manager vooraf op z'n gemak (de camera bijt niet, praat rustig en reageer op mijn intelligente vragen), ze neemt vooraf de teksten even door ('zullen we dat stukje jargongebeuren maar schrappen?'), ze reageert tijdens de opname op hetgeen de manager vertelt en ze laat zien dat ze zich op het item heeft voorbereid.

Suze niet. Suze draait op de automatische piloot haar rondje door de showroom en denkt daarbij maar aan één ding: 'Alweer 10 seconden in beeld. Alweer 20 seconden in beeld. Alweer 30 seconden in beeld. Alweer véértig seconden in beeld!' Daar sta je dan, als manager. Voor lul in je duurbetaalde item omdat Harry een domme doos als Suze op je afstuurt. Maar zoals ik al zei: het is altijd lachen met Harry. Volgens mij doet ie het gewoon expres.

Creatief met alfabet

En dit 22 keer.

Keurigheid in Amstelveen

Zojuist een typisch Gooische Vrouwen-moment meegemaakt in een jarendertigwijk in Amstelveen. Langs de weg stond de auto van Hondenbusje.nl, een uitlaatservice zoals ik ze hier wel meer tegenkom (een uitlaatdame met een bodywarmer bijvoorbeeld, lijkt haar honden op kleur te sorteren: ze paradeerde net weer voorbij met twee dalmatiërs, een Drentse patrijs en andere in grijstinten uitgevoerde soortgenoten). Naast het busje stond een vrouw in een duster, met op haar arm een chihuahua-achtig dingetje. Toen ze het beest wilde overhandigen aan de dame van Hondenbusje, denderde er vanuit het niets een enorme golden retriever voorbij die hop! jump! het hondenbusje in sprong. Op de achtergrond hoorde ik nog net geen Willemijn: 'Eeevert! Eeevert! Kom terug met die hond!'

Amstelveen is soms precies het Gooi, maar dan zonder de poeha van Hilversumse types als Caroline Tensen of Linda de Mol. Het is een enclave van keurigheid. Fraai gerestaureerde wijken vol peperdure, vooroorlogse doorzonwoningen met keurig aangeharkte tuinen. Hoge bomen langs lange straten met namen als Catharina van Clevepark, Gijsbrecht van Amstellaan en Laan Rozenburg. Sloten en vaarten waar eenden vrolijk in rondplonzen, met om de 45 meter een reiger die op één been een vis staat te vangen.

En dan de mensen. Ook die zijn allemaal keu-rig. Bij de warme bakker zegt de bakkersdame met een keurig knikje: 'Vriendelijk bedankt, meneer. Tot ziens.' Dat kun je in Amsterdam wel vergeten, daar is het 'Masssoooolll' (Jordaan) of 'Doe-doei' (PC Hooft), 'Bye' of gewoon helemaal niks (Kalverstraat). Ondanks alle keurigheid gaan dames van bepaalde leeftijd er hier wél vanuit dat ze zonder pardon voor kunnen dringen bij de Keurslager, dat doen ze nu eenmaal zo. En op de fiets (vaak een roodgroenwitte die een hele wijk hier vorig jaar heeft gewonnen met de Postcodeloterij) heeft alles hier keu-rig voorrang - alleen de mensen van buiten Amstelveen houden hier geen rekening mee.

Is er dan helemaal niets vervelend in Amstelveen? Genoeg! Dat keurige is natuurlijk ook maar een laagje decorum. In het dorpsdeel waar ik werk is wat crimineel volk omgelegd. En achter ons bedrijfspand staat een rijtje sociale woningbouw van waaruit één idioot het hele plein terroriseert. De stoep voor zijn huis is het afgelopen jaar veranderd in een uitdragerij met een doorgezakte bank, een afgefikte barbecue en veel meer zooi. Maar ook daar gaan ze keu-rig mee om in Amstelveen: gewoon door er met een vriendelijk knikje in een grote boog omheen te lopen.

Is Wendy van Dijk een racist?

Lucretia van der Vloot en Clark Accord kunnen niet lachen om het nieuwe typetje van Wendy van Dijk, Lucretia: een luie, luidruchtige Antilliaanse met een dikke reet en ladingen kokos in het haar. Van der Vloot zegt op de website van Revu: '‘Belachelijk. Normaliter meng ik me nooit in de discussie over zwarte piet en het woord neger, sterker nog; ik noem mezelf gewoon een negerin, maar ik ben er helemaal niet blij mee. Ook niet omdat ze de naam Lucretia gebruikt. Lucretia is een Surinaamse naam en niet Antilliaans, dat hadden ze beter mogen researchen. Het accent klopt ook niet helemaal. Ze praat als een Surinaamse, terwijl haar typetje van de Antillen komt. Ik zou ook graag weten waarom ze mijn naam gebruikt voor haar stereotypering van een zwarte vrouw.’ En zo raast ze nog even door.

Allereerst: Lucretia is helemaal geen Surinaamse naam en bovendien zal een detail als een verkeerd accent de kijkers worst zijn. Maar Van der Vloot wil blijkbaar aantonen dat Wendy van Dijk zich niet heeft verdiept in de cultuur die ze persifleert. Want meer is het niet, in mijn ogen: een persiflage. Een generalisatie, een humoristische opsomming van vooroordelen. Zij en Accord halen er van alles bij om Dushi (zoals de bijnaam van Wendy's Lucretia luidt) af te fakkelen. 'In Amerika zou dit niet eens worden uitgezonden, maar ja in een land waar elk jaar in december mensen zichzelf zwart schminken als zwarte piet kun je niet anders verwachten.'

Thank god leven we hier niet in Amerika, met z'n hypocriete, hyper-correcte cultuur. En wat zeurt hij trouwens: de Wayans Brothers deden jaren geleden precies hetzelfde, ín de VS: in White Chicks speelden ze twee achterlijk domme blonde bimbo's. Ook een persiflage, ook vol uitvergrote vooroordelen. Maar hebben we Paris Hilton toen horen klagen? Nee.

Creatief met bodypaint

Het liedje is een beetje suf, maar de video maakt geweldig gebruik van stop/motiontechniek.

Creatief met aftiteling

Geniaal bedacht!

Creatief met milieu

Prachtige animaties.

Hier nog meer geweldige nieuwe video's.

Tien jaar V&V, tien jaar musicalellende

V&V Entertainment bestaat tien jaar. Tien jaar alweer krijgt het Nederlandse theaterpubliek mierzoete musicalellende over zich heengestort. In een interview met de Volkskrant proberen Albert Verlinde en Roel Vente alvast de vliegen af te vangen door te zeggen dat het typisch Nederlands is om af te geven op V&V, maar ik doe het lekker toch. Want ik háát musicals.

Geloof me, ik heb het geprobeerd. Toen begin jaren negentig de eerste musical-revival ontstond door toedoen van Joop van den Ende, ben ik naar Phantom of the Opera geweest. Het enige wat ik me er nog van herinner was de vreselijke bombast die over een zaal vol adorerende musicalfans werd heengekieperd. Jaren later kwam daar Cabaret bij, een musical die stukken minimalistischer van opzet was, maar toch: die jazz-handjes! Die vreselijke pianodeuntjes! Gewoon, die hele Pizazz, of hoe Willem Nijholt het ook noemt. Toen weer een paar jaar later mijn eten bijna omhoog kwam tijdens het drakerige Elisabeth had ik genoeg gezien.

Voor mij dus geen Mamma Mia of ander Abba-gehuppelkut. Geen Dolly Dots, de Musikots. Geen Cyrano, geen Grease met Jim, Jamai of andere Idols-leftovers, geen Tarzan en geen Joseph & the Technicolour Nightmare. Maar, hoor ik de musicalliefhebbers nu zeggen, wat V&V doet is ánders. Die maken geen megalomane producties vol effectbejag, maar mooi, verfijnd theater. Niet waar. Doe Maar, Grease, Annie, Fame, Ja Zuster Nee Zuster: allemaal dezelfde zoete, blije, kinderachtige, flauwekul. En voor het grootste deel nog eens niet zelf bedacht ook, maar van a-z nagespeeld.

Dieptepunt is wat mij betreft Piaf, waarin Liesbeth List het imago van de echte Edith voorgoed om zeep heeft geholpen. Bij leven was Piaf een felle heks met een stem als een klok, bij List is het een bibberige bejaarde met onvaste kraakstem die krom loopt van ellende. Dat de echte Piaf zo moest eindigen was al sneu, maar dat we haar nu met z'n allen zo eendimensionaal herinneren pas echt erg.

Wat mij vooral steekt is dat programma's als RTL Boulefart vooral aandacht besteden aan musical-quatsch (en dan met name die van V&V entertainment), terwijl echt goed gespeeld, serieus toneel nooit aan bod komt. Ja, behalve als Rick Enkelkes het produceert en Georgina Verbaan in een stuk zit. Of - en daar gaan we weer - als V&V zelf met toneelstukken als De Gelukkige Huisvrouw op de proppen komt. Maar waarom nooit eens een item over Toneelgroep Amsterdam? Of Carver, die met Beppie Melissen & co. de ene na de andere humoristische toneelhit neerzet? Een mediahoer als Albert Verlinde zou daar eens naar moeten streven: gewoon laten zien dat theater zonder musical-gehups ook zeer de moeite waard is. Zo moeilijk is het allemaal niet!