A Night with Joan

Het had wel iets van een veredelde powerpoint-presentatie, die Joan Collins afgelopen vrijdag gaf in het Nieuwe De La Mar in Amsterdam. Bij binnenkomst in de zaal stond er op het podium naast een kamerscherm een groot wit doek, waarop in goedkope computerletters 'A Night with Joan' stond te lezen. Eromheen knipperden tientallen gezichten van Joan door de 78 jaren heen. Heel even dacht ik: dat belooft niet veel goeds.

Vlak daarvoor stikte het in de foyer al van de Vanessa's, Gordons, Maik de Boers en Bouvrietjes. De 'sterren'vielen echter nauwelijks op, want ze werden in drommen omringd door alle homo's van Amsterdam - op een paar na. In de zaal zaten we links naast Christine Kroonenberg (die in het echt nog bruiner is dan de ook aanwezige Patty Brard). Rechts stommelde een omaatje de trap op dat leek op de moeder van Marijke van Helwegen (uiteraard ook in de zaal) en het eeuwig in cellofaan verpakte levende kunstwerk Fabiola. Alleen Hans Klok was er niet, maar die had op Facebook al laten weten dat hij zaterdag ging.

En ineens stond ze daar. Joan Collins. Het publiek sprong als één man omhoog en gaf haar een minutenlange ovatie. Joan ging gekleed in een zwarte, schouderloze top en droeg een al even glimmende strakke zwarte legging. Een cameltoe met glitters, constateerden we al snel. Mijn goede vriendin Judith constateerde dat je op bepaalde leeftijd beter geen cameltoe meer kunt laten zien, maar goed: alles voor de kunst.

Het kunstje van Joan bestond eruit dat ze losjes over het podium zwierend anekdotes opdiste uit haar lange carriere. Nu is opdissen niet het goede woord, want voorlezen dekt beter de lading. Geholpen door een onzichtbare autocue leek het alsof ze haar eigen Wikipediapagina voordroeg, hier en daar voorzien van een goed getimede grinnik of een rake oneliner. Ze moest er even inkomen, maar het duurde niet lang of ze had de zaal in haar greep. Op het diascherm toonde ze beelden uit haar verleden. We zagen haar worstelen met een reuzenmier en later met Krystle, haar aartsvijand in Dynasty.

Over haar privéleven liet ze maar weinig los. Geen dirt over haar affaire met Warren Beatty of andere Hollywoodfiguren, maar keurige belevenissen met haar echtgenoten die al even keurig genummerd werden: 'And that was husband number three!'

Het ging dus vooral over die hele lange carriere, die begon met spektakelfilms en dreigde te eindigen in allerlei b-garnituur met bijvoorbeeld die mieren. Samen met zus Jackie broedde ze op een comeback, namelijk die van überbitch. Toen Aaron Spelling dat zag, ontstond Alexis Colby en de rest is geschiedenis.

Het is een beetje onduidelijk hoe het komt dat Joan nog altijd zo'n megaster is dat ze met gemak 10.000 euro durft te vragen voor een interview. Na Dynasty raakte haar carriere versnipperd en was ze slechts sporadisch op tv te zien. Vaak gaat het er alleen maar over hoe goed ze er nog uitziet, voor iemand van 78. En dat doet ze ook. Na de pauze praalde ze in een prachtige glamourjurk en reageerde ze een stuk minder gescript op enkele vragen vanuit het publiek.

Voor we het doorhadden was het alweer voorbij. Het was een vermakelijke avond die voor de vips nog even doorging met een afterparty, waar Jeroen Krabbé nog even met Joan op de foto ging. Wat ze van het Amsterdamse publiek vond? Warm, goedgekleed en welbespraakt, zo twitterde ze de volgende ochtend. Wel was ze slecht te spreken over de vipservice van de KLM: aan boord was alles prima, maar dat ze in een BUS naar het hotel werd vervoerd? Daar had ze sinds haar vijftiende niet meer ingezeten.

Je bent een diva of je bent het niet, natuurlijk.

Theaterpubliek

Ik kom nog wel eens in het theater. Nu valt het misschien in Amsterdam niet zo op, want daar is het theaterpubliek nog redelijk gemêleerd. Een voorstelling van Toneelgroep Amsterdam en een optreden van Claudia de Breij trekken aardig wat jongeren. Maar ga je naar iets obscuurs van een miniscuul gezelschap, een voorstelling van een minder bekende cabaretier of naar de schouwburg in Amstelveen, dan vallen een paar dingen meteen op.

1. Bijna iedereen is oud. Mensen schuifelen met hun looprek via de rolstoelingang naar binnen. Vaak vallen ze na tien minuten al in slaap, waarna ze af en toe verschrikt opveren bij geschreeuw of lawaai afkomstig van het podium. Om je heen hoor je het gereutel van verterende maaltijden en onophoudelijk gerochel. Of keihard gesnurk, van de bejaarde achter je die overal stoïcijns doorheen slaapt.

2. De mensen die niet oud zijn, zien er allemaal hetzelfde uit. Het zijn bijna allemaal vrouwen, want mannen gaan liever niet naar toneel. Die vrouwen lijken ook allemaal op elkaar. Ze doen niet aan mode, maar hebben een persoonlijke smaak ontwikkeld. Die houdt het midden tussen lekker praktisch en excentriek. Denk aan een pantalon met iets wijd wapperends erop: een trui in tien groentinten, een blauwgrijze pashmina of een flodderbloes. Het haar: sowieso praktisch, maar wel met iets van verf erin.

3. Er zijn natuurlijk wel een paar mannen. De mannen die met hun vrouw mee moesten houden vaak hun jas aan tot het doek opgaat. Alsof er tot die tijd nog ontsnapping mogelijk is. Alle andere mannen zijn homo en horen bij elkaar.

4. Meestal is er geen pauze. Wordt de voorstelling wel onderbroken, dan begeeft de meute zich en masse naar de bar. Vervolgens is het goed uitkijken geblazen: overal om je heen rammelende kopjes en schoteltjes en mensen die koffie over zichzelf morsen. Of over elkaar. Ondanks de verbouwing is de bar van de Kleine Komedie berucht. Het zal niet de eerste keer zijn dat iemand met een half koffieservies van de twee traptreden lazert.

5. Na de pauze zijn er vaak stoelen leeg. Sommige mensen zijn wakker geworden en naar huis gegaan. Anderen vonden er domweg niks aan. Aan het geroezemoes te horen kent bijna iedereen de acteurs persoonlijk of heeft er een persoonlijke herinnering aan. ‘Halina was zó goed in dat en dat stuk van vijf jaar geleden.’

6. Grote ergernis van zeker de helft van het publiek: degene naast je die de armleuning opeist door er met de elleboog overheen te gaan hangen.

7. Het applaus. Publieksveteranen springen in de houding en scanderen bravo, ongeacht hoe slecht het stuk was. Anderen blijven stug zitten en geven met een afgemeten gezicht aan wat ze ervan vonden: zoals altijd was het weer niks. Maar als het werkelijk geweldig was, worden acteurs of cabaretiers beloond met een minutenlang doordaverend applaus, waardoor de stoïcijnse bejaarde uit punt één alsnog kwijlend wakker schrikt en als een duracelkonijntje begint mee te klappen.

Voetbal kijken op de Parade in Den Haag

Zelf zat ik thuis voor de buis, maar een goede vriendin keek de halve finale op de Parade in Den Haag. Hieronder haar verslag.

Hoi,

Ik ben gisteren met M. van W. (niet Maartje van Weegen - JB) naar de Parade in Den Haag geweest. Ik had gelezen dat Wilfried de Jong en Nico Dijkshoorn in een tent commentaar zouden leveren tijdens de wedstrijd. En dat leek me leuker dan op het Plein de wedstrijd kijken met een stel comazuipers. Ik heb om half negen nog de voorstelling ´God in Frankrijk´ gezien met onder andere Raymonde de Kuyper. Dat is een erg leuke voorstelling en super goed geschreven. Maar het was bijna surrealistisch om er zitten.

Ten eerste zat ik er samen met M. de gemiddelde leeftijd van het publiek te drukken. Het is namelijk zo dat mensen-die-naar-theater-gaan-tijdens-een-WK-halve-finale-waarin-Nederland-speelt een paar typische kenmerken hebben. Ze zijn boven de zestig, hoogopgeleid en erg links. De voorstelling was in een tent. Eentje die niet ver van de tent stond met daarin Wilfried en Nico.

Als Nederland scoorde, ging bij Nico en Wilfried band spelen en dat hoorde je heel goed in de tent waar wij in zaten. Toen we de tent verlieten, werd er net een tegendoelpunt gemaakt. We besloten toen om de goden gerust te stellen en om nog een voorstelling te gaan kijken. Dat was de voorstelling ‘Haarpijn’. Dit is geen aanrader. Het is vrouwenhumor. Na die voorstelling was het nog steeds gelijk en toen zijn we maar cocktails gaan drinken in de schommeltent.

Intussen werd er op verschillende plekken op het terrein voetbal gekeken. Bij Nico en Wilfried stonden verreweg de meeste mensen. Maar er waren ook – zelfs zwartwit – toestellen her en der neergezet. Er zat echter overal een paar seconden vertraging tussen. Daardoor kon het gebeuren dat je de dames van de toiletten (Givashit) die op de radio de wedstrijd volgden, tien seconden eerder zag rondspringen als er werd gescoord. Het einde van de wedstrijd hebben we weer wel gevolgd met Wilfried en Nico.

Wilfried ging na de wedstrijd eerst met de band spelen op zijn bas (Nico op gitaar) en gaf vervolgens commentaar bij de televisie-interviews met de voetballers. Toen het over die magneetbandjes ging (Kuyt, Robben, geïnterviewd door Jack van Gelder) die Yolanthe via Tellsell heeft gekocht en die ze vervolgens het hele voetbalelftal heeft aangesmeerd, schreeuwde Wilfried: ‘Hier zakt mijn broek vanaf.’

Op een gegeven moment wilden de presentatoren ook bier drinken (deden ze al) en mengden ze zich tussen het publiek. Ik heb met Wilfried over de Mont Ventoux gesproken. Hij gaat een nieuwe theatershow maken, gewijd aan wielrennen, en daar gaat hij de beelden van zijn eigen beklimming in gebruiken. Vervolgens heb ik nog uitgebreid gedanst.

Groet, J.

P.S. Niet al het publiek was oud. Enkel het publiek dat naar een voorstelling ging tijdens de wedstrijd. Voor de rest was het behoorlijk oranje. En ik vond het leuk. Er stonden wel mensen met een brancard en zo klaar. Maar op de Parade zitten natuurlijk niet de voetbalidioten. Die zitten in het Laakkwartier :-(

Theater: Over Dieren

Gisteren naar de voorstelling Over Dieren geweest, van het Nationale Toneel. Voorafgaand aan de voorstelling viel het me op dat er aardig wat jongeren op het toneelstuk waren afgekomen, wat ik niet had verwacht. Het verhaal - gebaseerd op afluistertapes van de Oostenrijkse politie over een escortbureau dat wordt verdacht van vrouwenhandel - lijkt toegankelijk, maar is dat totaal niet. Integendeel zelfs: de uitgesproken zinnen en gespreksflarden worden telkens herhaald. Toch bleven de jongeren - ik vermoed 4 Havo, cultuurpunten of een klasje Maatschappijleer - opvallend rustig.

Dat was fijn, want het stuk vergde enige concentratie. In het verhaal wordt duidelijk dat een oudere vrouw haar lichaam aanbiedt, maar genegeerd wordt. Tegelijkertijd bieden drie ambtenaren tegen elkaar op wat ze zoal willen doen met hoeren. Het stuk, een aanklacht tegen vrouwen- en kinderhandel, wordt naarmate de voorstelling vordert steeds grover en platter, op het banale af. Het decor is een verzameling tv's met daarop vorsend kijkende gezichten, waartussen de zes spelers zich voortbewegen. De dames op wiebelende stiletto's, de drie heren in lichtblauwe businesspakken en continu op jacht naar seks. Het eindigde redelijk voorspelbaar met een horrorhoogtepunt: een scène in blacklight met muziek van Laibach: een cover van Opus' Life is Life.

Mijn eindoordeel: een rauw stuk dat bij vlagen op Gummbah-achtige wijze de draak steekt met alles wat vies en ranzing is, en tegelijkertijd duidelijk maakt hoe het gesteld is met de positie van prostituees en misbruikte kinderen. Lees hier een aantal recensies over de voorstelling. En hieronder de beelden:

Puppycam!

Live Video streaming by Ustream

Ik heb 'm ook in het klein aan de rechterkolom toegevoegd (even scrollen). Wil je de cam gewoon binnen deze pagina bekijken, klik dan op de play-button ONDERIN de balk en NIET op de omcirkelde knop het plaatje...

Paraderen en Goed Flauw

Stom dat het op de Parade zo druk was gisteren. Zelfs voor hapklare sushi stond een rij. Bovendien viel de voorstelling Goed Fout vies tegen. In een soort klucht voerden onder andere Van Houts & De Ket en Joke Tjalsma een toneelstuk op over een joodse onderduiker die zich moest verstoppen voor de bovenbuurvrouw, een nsb'er. Op zich een spannend gegeven waar je flink grove grappen over kan maken, iets wat de titel Goed Fout ook suggereert. Maar wat een belegen flauwekul: Joke Tjalsma die een rode pruik opzet als ze naar 'het verzet' gaat, veel houzee-geroep en de nsb-buuf heet natuurlijk Helga en is dominant. Ook kwam er een schilderij aan te pas. Je zou bijna denken dat ze Allo Allo wilden imiteren, maar zelfs de meligheid van die tv-serie was grappiger dan dit gehannes.

Leuk daarentegen was het met mijn gezelschap. We verbaasden ons erover dat veel vrouwen laarzen dragen in de zomer. En onderjurken over spijkerbroeken. We moesten lachen om een eend en werden stelselmatig aangevallen door wespen. Een boos vrijwilligersmeisje had ons overigens nog bijna van het terrein gekickt omdat we uit een fles dronken van echt glas. Maar die hadden we toch écht bij Grape District gekocht, gewoon op de Parade zelf.

Review: Ellen ten Damme in Cirque Stiletto

Donderdag naar de première geweest van het circusspektakel met Ellen ten Damme. Zoals dat gaat in Nederland staat de roddelpers aan weerskanten van de ingang op gesteld om types als Lee en Laura Towers, de boezem van Xaviera Hollander, Hind, Fuckje de Both, Tineke Schouten en haar dochter en Katja Schuurman te fotograferen. Het was een bijna volle bak in Carré. De zaalvloer was veranderd in een lichtgevende circuspiste, het podium gaf plek aan een uitgebreide band die de voorstelling een avond lang van uitstekende muziek voorzag.

Eerst het goede nieuws. Ellen zag er fris en fruitig uit in haar Jan Aarntzen-outfits. Ellen, die ik vaak een beetje ranzig vind, die zomaar een week dezelfde witte onderbroek met gele vlekken draagt, en als je met haar naar bed zou gaan dat je dan eerst zes tampons tegenkomt, kwam op in een oogverblindende baljurk waarvan de verschillende onderdelen al snel van haar lichaam werden afgepeld. Een wervelende show moest het worden, dat straalde vanaf de eerste minuut af van haar en de andere artiesten. De muziek bood voldoende afwisseling - het eigen nummer 'Durf jij' was een fraai hoogtepunt, net als de Nina Hagen-tracks die we nog kennen uit eerdere Ellen-shows. Haar uitvoering van het moeilijk uitvoerbare Naturträne bezorgde kippenvel. Het mag duidelijk zijn: Ellen is een geweldige zangeres die zowel de ruigere nummers van Blondie (One Way or Another) of een treurige ballad als Lili Marlene volledig naar haar hand weet te zetten.

Ellen buitelde al flikflakkend over het podium, liep op haar handen en verplaatste zich gedragen door dansers en acrobaten over de piste. Toch miste ze geen enkele noot en raakte ze nooit buiten adem. Haar optredens werden begeleid door de dansers en acrobaten, die op andere momenten van Cirque Stiletto zelf de show wisten te stelen. Alle gebruikelijke onderdelen van het circus kwamen voorbij: het slangenmens (een vrouw zo lenig dat het bijna eng werd), de messenwerp-act (met vreselijk gedateerde elektrische gitaarmuziek), atleten die torentjes bouwden van zichzelf, een idioot goede mannelijke paaldanser die zich geen lor aantrok van de zwaartekracht, moderne acrobatiek met street-invloeden en een clown.

Nu zou je zeggen dat dit erg afwisselend klinkt. Maar hoe knap het ook is wat al die circusartiesten doen: het haalde de vaart uit de voorstelling als geheel. Het vaste patroon Ellen zingt - circusact - Ellen zingt en danst en hangt in glitterbol - circusact - Ellen doet handstand en gymt met acrobaat en zingt - circusact ging mij een beetje vervelen. Vooral ook omdat Ellen nooit eens uit de band sprong, iets geks riep of deed - de voorstelling zag er zo geölied uit dat het op een gegeven moment nogal obligaat overkwam. Leuk hoor, zo'n eerbetoon aan Michael Jackson. Maar als daarna ook nog een disco-medley voorbijkomt én een medley met ellenlange tango-toestanden, dan is dat een beetje veel van het goede. En mede doordat Ellen zo geweldig zingt, vallen de andere vocalisten toch wat tegen. Al met al had ik het gevoel dat Cirque Stiletto na de pauze inzakte als een kaassoufflé.

Het was een leuke avond met een show die op losse onderdelen zeker scoorde, maar als geheel geen hoogtepunt wilde worden. Met minder medleys, meer humor, minder acts die elkaar als een soort Holland's Got Talent afwisselen, meer dingen tegelijk op het podium (Ellen zingt en op de achtergrond doen acrobaten tegelijkertijd een act) en zonder clown was het nóg leuker geweest.

O ja. Wie Nina Hagens Naturträne niet kent, moet zich eerst gaan schamen en daarna hieronder op de playbutton klikken:

Tarrelhaar

Vond ik net in m'n mail: 'Karin Bloemen heeft laatst bekend gemaakt volgend jaar geen nieuwe theatershow te brengen. Dit is dus voorlopig uw laatste kans om Karin op het heilige podium van Carré te zien schitteren in haar show 'Overgang.'

Wat gezellig. Een vrouw met tarrelhaar in een rare soepjurk die het twee uur lang gaat hebben over haar menopauze. Zal ze tussen de opvliegers door nog grappig bedoelde typetjes met een cockney of een Zuid-Afrikaans accent gaan doen? Een 'mooi lied' zingen over de dood of enge ziektes zoals alleen zij dat zo gekunsteld kan? Zal ze opnieuw verschijnen in op wigwams of tipi's geïnspireerde tenten van Jan Aarntzen? En komen er intermezzo's op rolschaatsen waarbij ze net doet of ze een prinsesje is van vier en daarbij jankend door de geluidsbarrière knalt waardoor het complete publiek een gehoorbeschadiging oploopt?

Sorry, ik laat Karins creatieverige cabaret even aan me voorbij gaan...

Brigadier FUB en het Eeuwig Menselijke

Gummbah is een held. Hij maakte samen met Toneelgroep Carver een geweldige voorstelling onder de naam Brigadier FUB en het Eeuwig Menselijke. Vier potsierlijk bewegende amoebe-achtige stripfiguren staren voor zich uit in een lege ruimte die nog het meest weg heeft van een futuristische onderzeeër. Meer dan aanzetten tot contact doen ze niet. Ze wiegen onbeholpen heen en weer en voeren monologen uit die kant nog wal raken.

Zo begint Ton Kas (schitterend spel!) een verhaal over cruiseschepen en de amusementswaarde van het entertainment aan boord, aangevuld door dooddoeners van de drie anderen op het podium: 'Maar dat zeggen ze er natuurlijk niet bij', of 'Dat dan weer wel.' Raymonde de Kuiper is al even geniaal, met een monotoon opgedreund stuk over iemand die probeert een schaap op te tillen, wat na veel gevloek niet blijkt te lukken. Joke Tjalsma davert daar weer dwars overheen met lompe zinnen, die vaak niet eens worden afgemaakt. Beppie Melissen ten slotte neemt vaak niet eens de moeite wat te zeggen. Je ziet haar naar adem happen, een woord vormen, maar nee: ze houdt toch haar mond. En als ze dan wat zegt is het zo absurd dat je werkelijk niet snapt waar het over gaat. 'Ik ben Rita. Denk ik.'

Zelf kreeg ik na een kwartier de slappe lach, maar ik had het idee dat de helft van de zaal geen flauw benul had waarnaar ze zaten te kijken. De verongelijkte toon, de meninkjes van deze figuren die te sneu zijn om zelf iets mee te maken maar wel een neef kennen die heeft gehoord dat...., de verbeelding van porno op een leverkleurig bankstel en het commentaar daarop: 'Dit is al heel goed.' 'We gaan het 's ochtends tussen half tien en kwart voor tien uitzenden op tv. Als je 's ochtends klaarkomt ben je de rest van de dag lekker leeg.' 'En ik ga er voor staan praten. Net als bij het weerbericht.'

Na een uur en een kwartier was het voorbij. Het is lang geleden dat ik zo'n bizar stuk heb gezien - en dat terwijl ik zeker zo'n twintig voorstellingen per jaar zie. Ik heb vreselijk gelachen, al was het vaak om de treurigheid die van de karakterloze karakters afdroop.

Nog tot en met 30 mei in Theater Bellevue in Amsterdam. Gaat dat zien!