The best music of 2012

Een overzicht van de beste tracks van 2012. Na zo’n beetje Azealia Banks in willekeurige volgorde. Enjoy!

Solange – Losing You
Het indie-zusje van Beyoncé met retroneigingen naar de nineties. Dit is ‘m dus, de single van het jaar. Slowdansen. Yay. Wat een fijne beat!

Major Lazer – Get Free
Soms duikt er ineens een liedje op waarvan je denkt: huh, die ken ik toch allang? Dat had ik met Get Free, een stil, breekbaar deuntje dat is gezongen door Amber van Dirty Projectors. Please repeat!

Zebra Katz - Ima Read
Hoe kaler de beat, hoe beter het lied? Wel in het geval van Zebra Katz, rapper, gay en maker van een van de beste video’s van 2012. Read that bitch!

Cat Power & Iggy Pop – Nothin’ but time
Een slepende ballad van meer dan tien minuten die plots wordt verstoord als ineens de stem van Iggy Pop opduikt. Bijzonder.

Saint Etienne – Over the Border
Ze maken al bijna twintig jaar dezelfde melancholische liedjes op lichtvoetige housemuziek. Over the Border is weer zo’n klassieker, met een prachtig spoken word intro over hoe geweldig Peter Gabriel was ten tijde van Genesis. Bijna net zo mooi is Tonight, ook van het eerste album van Saint Etienne in zeven jaar.

Chromatics - Kill for love
De titeltrack van een gemeen goed album dat op de ene track doet denken aan de doom & gloom van The Cure, en op het andere moment aan zuchtmeisjespop.

Todd Terje - Inspector Norse
Noorse spacedisco, maar dan van nu. Duizelingwekkende dancetrack.

Lianne la Havas - No Room For Doubt (feat. Willy Mason)
We all make mistakes… Maar niemand zo mooi als Liana en Willy.

Ariel Pink’s Haunted Graffiti – Baby, Nostradamus & Me
Moeilijk kiezen met Ariel Pink. Teveel goede liedjes op z’n Haunted Graffiti-project. Baby is een bijna perfecte pastiche op slepende seventies soul. Nostradamus & Me totaal iets anders: klotsende ambient met betoverende stemmen.

Tindersticks – Chocolate, Frozen
Chocolate is een prachtig praatliedje. Een ballad met gitaar en tamboerijn waar geen eind aan komt, en gelukkig maar. Frozen is z’n dreigende tegenpool, met smachtende zang, verdwaalde trompetten en een gruizig grotestadsgevoel. Zanger Stuart Staples heeft een van de mooiste stemmen van het jaar.

Pnau vs. Elton John – Sad
Het beste van seventies Elton John in de blender van Pnau en wat krijg je: pure earcandy. Nog nooit klonk Elton zo sappig zonder te zoet te worden.

Cassie – King of Hearts Nog zo’n oorwurm: King of Hearts. Alsof er iemand heel zacht met een veer in je oor kietelt terwijl je je lievelingsdansje doet.

Azealia banks – 1991
Was het maar weer 1991, denk je bij dit video-eerbetoon aan Crystal Waters, En Vogue en C+C Music Factory. En dan die muziek. Azealia’s flows zijn achteloos en desondanks recht voor z’n raap.

Madonna - I'm Addicted, Love Spent
Helaas was het niet zo’n best album waar Madonna dit jaar mee kwam. MDNA was op z’n best wisselvallig te noemen, met kutterige singles als Give Me All Your Luvin’, Girls Gone Wild (hey hey hey, hey hey, hey hey hey) en Turn Up the Radio. De plaat kende drie uitschieters: Masterpiece, een epische ballad die we al kenden van de soundtrack van W.E. uit 2011, I’m Addicted, een knetterend én to-the-point electrospektakel en Love Spent, waarin we eindelijk weer eens iets autobiografisch, iets van emotie meekrijgen uit de mond van Madonna.

The Very Best - We Ok
Hier kun je niet NIET vrolijk van worden. Meestuiteren met K’Naan en de wobbly tunes van The Very Best.

Ital Tek - Nebula Dance
2012 was het jaar waarin dubstep te commercieel werd. Gelukkig heeft het genre inmiddels zoveel vertakkingen dat dubstep allang niet meer op dubstep lijkt. Ital Tek maakt fraaie instrumentale composities met over elkaar heenrollende melodieën en voortratelende ritmes. Mooi!

El Perro del mar - Pale Fire
Haar naam betekent zowel zeehond als zeebonk, maar wat klinkt ze toch lief.

Michael Kiwanuka - I won't Lie
Een kampvuurliedje van de oude stempel. Kippenvel van die door-en-door op het gemoed spelende soulstem.

Dead Can Dance - Return of the She-king
Over oude stempel gesproken… Dead Can Dance deed van zich spreken in de 80s en 90s met onderkoelde, orchestrale bombast en is dat kunstje nooit verleerd. She-king is episch en folky tegelijk.

Grimes – Oblivion
Een van de opmerkelijkste zangeressen/artiesten van dit moment is Grimes, die met haar laptop de vrolijkste popdeuntjes tevoorschijn tovert. Onder het oppervlak van al die zoetigheid zit een laagje treurnis, zo ook bij Oblivion.

Frank Ocean – Pyramids
Na de coming-out van het jaar bracht hij met zijn album Channel Orange ook een van de grootste verrassingen op het gebied van R&B. Wat een stem, wat een inventiviteit en hoe kom je zo briljant!

Usher – Climax
Wie had ooit gedacht dat een nineties R&B-cliché die de huidige Eurodance-rotzooi zó hijgerig heeft omarmd, met zo’n fraai geproduceerde Climax zou komen? Met dank aan Diplo.

Ellie Goulding – Hangin’ On (Ft. Tinie Tempah), Anything Could Happen
Vorig jaar zorgde The Weeknd voor een nieuwe trend in R&B: vervreemdende, donkere, minimaal geproduceerde maar gelaagde downtempo tracks. Ellie Goulding liet horen dat ze dat ook heel goed kan op Hangin’ On. Haar single Anything Could Happen was andere koek: een fijne meestamper met mooi gesamplede stemfragmenten.

Sky Ferreira - Everything is Embarrassing
Waar doen die drumklappen toch aan denken… Tiffany? Debbie Gibson? Foute jaren tachtig in ieder geval. Maar wat maakt ze er iets moois van op dit meeslepende Embarrassing.

AlunaGeorge - You Know You Like It
Bouncy track van dit Britse duo, met fijne bleeps en zware bassen.

Icona Pop - I Love It
Net als AlunaGeorge komt Icona Pop nogal hipster over, maar wat maken ze een geweldige muziek. I Love It heeft bovendien zo’n beetje de grappigste lyrics van dit hele overzicht.

Jessie Ware - 110%
Zingen kan ze wel, die Jessie Ware. En knap ook, hoe je bubblegumpop zo droevig kunt laten klinken.

TNGHT – Goo
De noisy hiphopbeats van TNGHT zullen sommigen behoorlijk op de zenuwen werken. Keihard zetten en headbangen is de enige oplossing.

Daphni - Yes I know
Het begint met een boomende bassline die je meezuigt in een draaikolk van geluiden, maar wat gebeurt er dan: ineens duikt er een krakerig souldingetje op met een blaassectie. Yes I know, she told me so!

Gossip - Casualties of War
Het laatste album van Beth Ditto & co. is een beetje onderbelicht gebleven. Dat is jammer, want er staan stuk voor stuk strakke popnummers op. Casualties of War spreekt het meest tot de verbeelding, met z’n dramatische jankgitaar.

How to Dress Well – Cold Nites
Droommuziek is dit, die zowel ver weg klinkt als heel dichtbij.

Araabmuzik – Okay Y’all
Deze muziek heeft niks Arabisch in zich. Wat dan wel: instrumentale hiphopbeats. Tot voor kort nog gekoppeld aan nineties eurohouse, maar sinds dit jaar aan zelfbedachte meeslepende melodieën.

Melody's Echo Chamber - You Won't Be Missing
Indie pop met een zangeres die je eigenlijk het liefst een klein kusje zou willen geven.

R Kelly - Share My Love
Door al die idiote updates van zijn soulsoap Trapped in the Closet zou je bijna vergeten dat R Kelly ook gewoon hele goede liedjes kan maken. Share My Love is een discosong in de traditie van Barry White.

Twin Shadow - Golden Light
Nadat de eerste ijle klanken zijn weggeëbd, knalt Twin Shadow er voorzichtig een beat in en gaat dan los op het refrein. Hoe cool is Golden Light.

Nicki Minaj - Beez in the Trap
Nicki is een rapster met twee gezichten. Aan de ene kant is ze een commerciële hoer met horrorhits als Starships en gastvocalen op tracks van sterren als Madonna en Alicia Keys. Aan de andere kant is ze in staat tot pure vernieuwing, zoals ze laat horen op Beez in the Trap. BUZZZZZ!

Kindness – House
Deze mysterieuze verschijning in Londen had in een ander leven David Byrne geheten. New wave met moderne house-invloeden.

Bobby Womack – If There Wasn’t Something Here
Good old Bobby nam voor zijn comebackalbum Damon Albarn (Blur, Gorillaz) in de arm. Hij deelt zijn platenlabel met The xx en zo klinkt z’n ‘Bravest Man in the Universe’ ook een beetje. Dit nummer komt uit z’n tenen.

Dawn Richard – Scripture
Deze lijst staat vol met spooky ballads. Scripture refereert letterlijk aan Sade met die achtergrond-hallelujah’s en verder doet dit nummer denken aan Massive Attack.

Alabama Shakes - You Ain't Alone
Hier moet een (liefst ietwat wiebelige) live-video bij, want hoe vuiger de Alabama Shakes, hoe beter.

Purity Ring – Cartographist
Bij gebrek aan The Knife hadden we dit jaar gelukkig heel veel Purity Ring. Verhaspelde beats, stemmen en geluiden die toch heel samenhangend klinken. Meer!

Chad Valley – Fall For You (Ft. Glasser), Evening Surrender, I Owe You This (Ft. Twin Shadow)
Als Tears For Fears nu was opgericht, hadden ze geklonken als Chad Valley. Fall For You is een spannend duet met Glasser. Op het tropische Evening Surrender doet El Perro del Mar mee. I Owe You ten slotte klinkt superglossy.

Lemonade – Soft Kiss
Over glossy en glammy gesproken: het geluid van Lemonade ligt ook ergens in het midden van de jaren tachtig, met Climie Fisher en in de verte Scritti Politti als referentiepunten.

Passion Pit - Hideaway, Constant Conversations
Hideaway is een popding met schurende randjes. Constant Conversations lekker dubby.

Peaking Lights - Dream Beat, Beautiful Son
Zo’n track die onderhuids door blijft bubbelen, blijft daar meestal ook heel lang zitten. Dat doet Dream Beat dus ook. Beatiful Son is vooral trippy en kun je het best liggend tot je nemen.

Martha Wainwright – Proserpina
Come to Mama is Martha’s eerbetoon aan haar overleden moeder. Dit is de eerste single van dat album. Iedereen met een moeder (op aarde aanwezig of niet) vindt dit mooi.

Sexy singers from the 80s

Heb het drukdrukdruk met een klus die nog drie weken duurt. Tot die tijd minder updates. Daarom maar even wat video's van sletterige zangeressen uit de jaren tachtig.

Homotherapie

De Inspectie voor de Gezondheidszorg stelt een onderzoek in naar een organisatie die therapie zou aanbieden waarin homo’s leren hun ‘zondige’ geaardheid te onderdrukken.

Ja ja. Het staat er echt. Als tegenwicht daarvoor bied ik mijn diensten aan: mensen die zich als hetero onderdrukt voelen kunnen hier juist homo worden. Let wel: het gaat niet alleen om uiterlijk vertoon. We gaan je complete geaardheid veranderen. Als Tot Heil Des Volks het kan, kunnen wij het zeker!

Het pakket bestaat uit een cursus 'Leer Voguen als Madonna', een proseccoproeverij en het perfect stylen van een Ken-Barbiepop. Voor het serieuze datingwerk krijgen kandidaten een account op Gaydar, Grindr en Gayromeo en op de eerste date via een oortje opdrachten ingefluisterd: 'NU over Lady Gaga beginnen!' 'Zeg tegen je date dat z'n haar op dat van dingetje van Glee lijkt' (verzin hier een acteur naar keuze).

Voor de liefhebber zijn er niet-verplichte cursussen als 'Iedereen kan zingen als Cher-met-autotune' en 'Metamorfoos jezelf als Liza Minnelli.' Sowieso doen we veel aan drag, want in iedere homo schuilt immers een diva?

Uiteraard kan de cursist zich overal voor verzekeren. Meer algemene zaken als 'leren lopen als een homo' (zo hetero mogelijk maar wél op Prada-hakken) en 'leren eten als een homo' (cock) worden standaard vergoed door het basispakket. Ook alle gebruikelijke grooming maakt daar deel van uit: de spray tan, de body hair trimmer en de anusbleekset.

In de aanvullende verzekeringspakketten zitten de minder gebruikelijke gaygerelateerde zaken als kaartjes voor de Toppers (vanzelfsprekend krijgen alle aantoonbaar homoseksuele mannen korting), kniebeschermers voor op de parkeerplaats, de cursusfilms Philadelphia/The Wizard of Oz/Abba in Australië/A Single Man, Crisco, een basisabonnement op XTube en het kookboek 'Natural Harvest'. En vergeet ook het Gay Pride-pakket niet, met een leren veterslip, een supersoaker en een verenboa.

Ik moet nog even een marketingconcept schrijven en een businessplan, maar aanmelden is nu al mogelijk via @jbartelds op Twitter.

25 jaar Live To Tell, 25 jaar Madonna-fan

Het is precies 25 jaar geleden dat ik van mijn spaargeld mijn eerste radio-cassetterecorder kocht. Het was een mono-gevalletje van niks met maar één speaker, maar ik was als een kind zo blij met My First Samsung. Er ging een wereld voor me open toen ik de radiozenders ontdekte. Het duurde niet lang voor ik de Top 40 uit mijn hoofd kende en al snel stelde ik mijn eigen hitlijsten samen.

Precies 25 jaar geleden is het ook, dat Live To Tell van Madonna opdook in de hitlijsten. Het is nog altijd een van mijn favoriete Madonna-tracks, deze typische jarentachtigballad van epische proporties. Ik was voornamelijk onder de indruk van het feit dat Madonna in de bijbehorende video de verpersoonlijking was van ultieme glamour. Wat vond ik haar er fantastisch uitzien. Het door de zon aangeraakte haar perfect in de krul, een klassiek gezicht met Zuid-Europeaanse trekken en haar simpele doch geraffineerde bloemetjesjurk. Zelfs op mijn elfde zag ik al dat Madonna een voorbeeld was van pure stijl en klasse. Alles klopte gewoon.

Twee maanden later kwam Madonna met een nieuw lied voorbij op mijn transistor. Papa Don't Preach had een intro van klassiek vioolspel, waarna zich een persoonlijk drama ontvouwde over het al dan niet aborteren van haar ongeboren kind. Dat laatste las ik in de Hitkrant, want mijn Engels was destijds van zulke belabberde kwaliteit dat ik heel lang een beetje 'Budaweeho my my!' deed, waar Madonna 'But I made up my mind' zong. Maar ik was hooked. In de video had ze namelijk én een strakke zwarte bustier met Alexis-haar, én een eenvoudige wortelspijkerbroek waarbij ze het haar in een sluike coupe droeg. Een vrouw met vele gezichten...



Toen kwam True Blue. De video was een fifties-pastiche waarin Madonna te zien was met haar beste vriendinnen (dat dacht ik destijds). Haar haar in een suikerspin, felblauwe make-up, Madonna liggend op een diner-counter of zittend achter het stuur van een Amerikaanse slee: ze nam me mee naar een wereld vol vergane James Dean & Marilyn Monroe-glorie. Pure romantiek vond ik het.



Intussen had ik ook het concept 'album' ontdekt. Dat een artiest eerst een single uitbrengt, vervolgens een plaat met tien of elf liedjes en daar in ongeveer een jaar tijd nog drie of vier singles vanaf plukt. Van een klasgenootje had ik een cassettebandje van het True Blue-album gekopieerd. Het grote raden van de vierde single was begonnen. En ik had het goed! Wat ik dan weer niet had voorspeld was het kinky gehalte van Open Your Heart. Nog altijd was Madonna classy, deze keer zelfs met een prachtige zwarte pruik. Maar dat ze een soort van hoer speelde in een peepshow? Dat vond ik raar en spannend tegelijk.



Aan het einde van het jaar kwam uiteraard ook het jaaroverzicht op de radio. Ze stonden er allemaal in, de vier Madonna-hits die ik inmiddels fonetisch meezong. Maar hè? Wat was dat nou? Helemaal in het begin van 1986 bleek de platenmaatschappij Borderline opnieuw te hebben uitgebracht, om het succes van Madonna's First Album nog wat uit te melken. En ook dat nummer had een plek in de eindejaarslijst. Toen die lijst vervolgens ook nog eens op tv werd uitgezonden, en Borderline één van de uitgezonden hits bleek, viel mijn mond zeker een minuut of anderhalf open van pure verbazing.

WAS DEZE PUNKSLOERIE DIE KLASSIEKE SCHOONHEID SLASH MIJN ONTDEKKING, MADONNA?

Ik was verbaasd, confuus en opgewonden tegelijk. Want hoe bestond het dat die mooie mevrouw in die bloemetjesjurk, die wortelspijkerbroek, met die suikerspin en die zwarte pruik nog geen jaar daarvoor zo'n ordinair meisje was? Dat al kauwgomkauwend jongens van zich afduwde, met drie kleuren uitgroei, in versleten spijkergoed en met gescheurde panty's, volledig behangen met kruizen, kettingen en rinkelende armbanden?



Vanaf dat moment was ik fan. Geobsedeerd begon ik alles over Madonna te verzamelen en gaandeweg kwam ik erachter dat ze dus al tig hits had gescoord, met Like a Virgin als ondeugend hoogtepunt. Al gauw had ik mijn tienerkamer volhangen met Madonna-posters. De linkermuur reserveerde ik voor de Madonna zoals ik haar had leren kennen, op de rechtermuur kwam slet-Madonna te hangen. Mijn zusjes maakte ik wijs dat het om twee volstrekt verschillende persoonlijkheden ging, wat ik destijds ontzettend grappig vond. Kinderhumor.

De liefde voor Madonna groeide en groeide. Mijn eerste officieel in een winkel gekochte cassettebandje was het remixproject You Can Dance. Op school wisselde ik wederwaardigheden uit met de meiden uit mijn klas over Madonna's huwelijk met Sjon Penn. Over haar Who's That Girl-tour die ook Nederland aandeed, maar waar niemand naar toe mocht. Wat later niet erg was, 'want ze zong toch hartstikke vals.' En ze deed niet eens I Know It, wat toen om de een of andere vage reden mijn favoriete Madonna-track was.

Ergens in het archief ligt nog een verzameling Madonna-posters en -plaatjes. Leuke anekdote hierbij is dat de Wehkamp-catalogus in 1987 volstond met foto's van interieurs met bureaus, met daarop een multomap met Madonna-cover. En hoe minuscuul ook: ik heb ál die plaatjes uit de Wehkampgids, die dus allemaal hetzelfde waren, uitgeknipt en veiliggesteld voor mijn verzameling. Datzelfde gold ook voor de True Blue-dekbedhoes die in dezelfde catalogus menig tienerbed sierde. Ik zei het al: volkomen geobsedeerd.

Inmiddels heb ik Madonna vier keer live gezien. In 2001 trokken we met een groep van zes man naar Parijs, want het zou zomaar eens de allerlaatste tour kunnen zijn geweest, dachten we toen. Drie jaar later ging ik speciaal voor Madge naar New York, maar de laatste twee shows heb ik gewoon in Amsterdam bekeken.

Tot ongeveer een jaar of vijf geleden is Madonna me keer op keer blijven verbazen. Daarna gaf ze me het gevoel de feeling met de tijdgeest een beetje kwijt te zijn. Haar laatste creatieve piek behaalde ze wat mij betreft met Hung Up, dat in al zijn geniale eenvoud nog één keer liet zien waarom ik ook alweer fan was. Het was diezelfde geraffineerde klasse waarbij alles weer eens klopte.

Ook eerder viel het me op dat Madonna haar focus kwijt was. Het vorige hoogtepunt lag bij Music, waar ze zich ontpopte als cyberdiva met Amerikaanse roots. Met Don't Tell Me als ultiem hoogtepunt. Daarna ging het mis: American Life was een potsierlijk album met kinderachtige raps. Nothing Fails, een prachtige ballad, maar compleet kapotgeproduceerd. De ene dag hing ze het morele geweten van Amerika uit in haar militante legeroutfit, de dag erna las ze vanachter haar leesbril voor uit haar zelfgeschreven kinderboek, in een malle jurk. Om van dat vreselijke Britney-duet en later die tongzoen maar te zwijgen...

Met Hung Up kwam die focus dus heel even weer bovendrijven. Ben heel benieuwd of haar dat nog een keer gaat lukken. Voor zolang het duurt:

I have a tale to tell
Sometimes it gets so hard to hide it well
I was not ready for the fall
Too blind to see the writing on the wall

A man can tell a thousand lies
I've learned my lesson well
Hope I live to tell
The secret I have learned, 'till then
It will burn inside of me

I know where beauty lives
I've seen it once, I know the warm she gives
The light that you could never see
It shines inside, you can't take that from me

The truth is never far behind
You kept it hidden well
If I live to tell
The secret I knew then
Will I ever have the chance again

If I ran away, I'd never have the strength
To go very far
How could they hear the beating of my heart
Will it grow cold
The secret that I hide, will I grow old
How would they hear
When would they learn
How would they know

Justify My Love

In één woord: wow. De nieuwe video van Beth Ditto is een classy eerbetoon aan Madonna's Justify My Love, compleet met voguende dansers en raadselachtige erotiek in hotelkamers.







Ik kan 'm helaas niet insluiten, maar klik hier en hij is te zien.

Vreemd overigens, dat Lady Gaga meteen beticht wordt van plagiaat, terwijl zo'n Beth er wél mee wegkomt. Wel fijn dat ze solo is, nu. Haar soulstrot klinkt net zo lekker op dance als op rock/punk.

Madonna vs. Lada Gaga

By the way: I'm back. Later meer over Thailand, een p.r.-nachtmerrie, business class, C-quint, de Razzies, of een selectie uit deze onderwerpen.

Mtv Top 10 Transformations - Madonna #1

Leuk om het allemaal weer eens voorbij te zien komen. Mijn favoriete look is toch wel slet-Madonna uit de eerste helft van de nineties.

Kijk. Courtney Love vs. Madonna

Uit de oude doos: Courtney, die met uitgesmeerde lipstick Madonna bekogelt en daarna het interview met Kurt Loder zwaar irritant interrumpeert. En wat doet Madonna? Die blijft stoïcijns, geeft Courtney, die dronken op de vloer ligt een zoen en loopt weg. The dignity. En Courtney? Die klettert nog een keer van haar stoel. Een meesterlijk MTV-fragment.

Madonna - vintage Mitsubishi commercial

Oooh, the eighties!

Video: Lady Gaga - Alejandro

Regisseur Steven Klein heeft Madonna ingeruild voor Lady GaGa en gaat helemaal los in de video voor Alejandro. Al z'n vaste thema's komen voorbij: de lady in een latex nonnenpak, veel bondage en veel bedden. En grappig hoe makkelijk je een braaf Ace of Bass-achtig deuntje als dit van een fascistoïde randje voorziet...



En skip eens naar 3.51 in de weer erg, erg lange video. Dan zie je hoe Klein zichzelf wel heel letterlijk herhaalt. Laten we het maar een eerbetoon aan Vadge noemen, net als Gaga's interpretatie van de punt-bh aan het einde.



Lees hier een kritisch artikel over de Alejandro-clip.

Madonna full circle

In het laatste nummer van Interview Magazine een pictorial van Madonna, met daarbij een interview door filmregisseur Gus van Sant. En passent komt haar hele carrière voorbij.

Through the looking glass, een blog gewijd aan Madonna's alter ego's en steeds wisselende stijl, zette een aantal foto's op een rijtje en haalde de originelen slash inspiratiebronnen tevoorschijn.

=


=


=


+ =


=


+ =



+ =


=



+ =

Het interview in Interview is hier te lezen.

Gleeeeeee!

Al een paar maanden volg ik Glee via internet. De serie - een soort High School Musical maar dan met volwassen humor - is aan het uitgroeien tot een enorme hit. Het brengt nieuwe doelgroepen (lees: jongeren) die nauwelijks nog muziek kopen in contact met artiesten die ze anders nooit hadden gekend.

Glee is een hitmachine die in het eerste seizoen al drie albums heeft uitgebracht. Eigentijdse versies van tracks van Boston (Don't Stop Believin') staan ineens in de hitlijsten, terwijl de originele nummers ook weer populair worden.

Niet gek dus, dat artiesten als Billy Joel en Madonna gretig hun complete back catalog rechtenvrij afstaan. En het werkt: de aflevering 'The Power of Madonna' was het best bekeken tot nu toe en volgende week staat het bijbehorende album waarschijnlijk op 1 in de Amerikaanse albumlijsten.

Ook shows als Idols en X-Factor hebben een dergelijk effect, maar de impact van Glee is wereldwijd veel groter. Het eerste seizoen wordt wereldwijd uitgezonden in zo'n twintig landen. Wanneer volgt Nederland?

Hier een remake van Madonna's Vogue, waarbij de video bijna beeld voor beeld is gekopieerd.

Madonna met een varken

Iemand vroeg mij laatst: bestaan er foto's van Madonna met een varken? Ja hoor, die bestaan. Kijk maar hoe ze er eentje voorttrekt aan een touwtje:

Blog alert: Desperately Seeking Susan

Via via kwam ik terecht op een blog die al bijna een jaar volledig in het teken staat van Madonna's filmdoorbraak, Desperately Seeking Susan. Daar valt blijkbaar heel veel over te vertellen. Details uit de film worden uitvoerig besproken. Zo speelt een winkel met kringlooptroep genaamd Love Saves the Day een grote rol in de film. Die winkel heeft tot 2009 echt bestaan en stond bekend als hét kitschmekka van de New Yorkse East Village. In de keren dat ik in New York was ben ik er straal aan voorbijgelopen, maar dit bordje hing er op de deur:


Scrappymadonna.blogspot.com dus. En weet iemand toevallig waar deze op lego gebaseerde Madonna Action Figure te koop is?

Help Hawaïti

Donderdag deed Nederland massaal een greep in de portemonnee voor Haïti. Een dag later deden de Verenigde Staten hetzelfde. Beide grootmachten zochten hetzelfde middel voor het doel: een marathon-tv-uitzending. Of een Telethon, zoals ze zeggen in de States. Ik ga het hier niet hebben over het nut van dergelijke acties, maar wel over het enorme verschil van aanpak tussen VS en NL.

Want wat schetste mijn verbazing: de Telethon van George Clooney was vele malen ingetogener dan de Haïtihieperdepiep van Reinout Oerlemans. Sterker nog: tegenover het gehups van Linda en Beau staken de speeches van Julia Roberts en Nicole Kidman ronduit saai af.

Vooraf had ik een megaspektakel verwacht dat zijn weerga niet zou kennen - in Amerika althans. Bombast, een reünie van USA For Africa aangevuld met nieuw sterrenbloed, actrices die in krokodillentranen uitbarsten en vooral heel veel Amerikaans gepeupel dat tot op de komma laat zien hoeveel ze zouden geven. Dit allemaal onder de bezielende leiding van een hysterisch gillende Oprah, liefst in combinatie met een David Letterman of Jay Leno. Maar nee hoor, niets van dat al.

Allereerst de overeenkomsten. Er waren liedjes, er waren beelden van slachtoffers en er waren 'sterren' actief in een telefoonpanel. Nederland had Nick & Simon en enorme arrangementen, de VS Madonna met een bijna akoestisch lied. Wij hadden opmerkelijke duetten tussen Karin Bloemen (met schoon haar!) en André van Duin, de VS koppelde Bono aan Jay-Z en Rihanna. Bij ons in het telefoonteam: iedereen inclusief Dirk Scheringa en Geert Wilders, in de States: Steven Spielberg en Reese Witherspoon. Hier: huilerige Haïtibeelden. Daar: CNN's Anderson Cooper die geredde slachtoffertjes streelde, op locatie.

Maar dan de verschillen. Waar Nederland alles uit de kast haalde om er een Grand Gala du Charité van te maken, stonden diva's als Mary J Blige na hun optreden wat bedremmeld voor zich uit te staren: er was bijna geen publiek en er werd niet geklapt. In Nederland haalden we trots de directeur van Kruidvat het podium op, in zijn klauwtjes een reuzen-cheque met daarop in dikke chocoladeletters het bedrag van 100.000 euro. Dan de telefoonpanelleden: in Nederland brulden ze superlatieven in de camera, hoe hartverwarmend vrijgevig de Nederlanders waren en hoe geweldig het allemaal was. In de States liet Reese Witherspoon weten dat god erg blij was met de gift van een beller en dat ze het moeilijk vond om haar kinderen over Haïti te vertellen.

Je zou in Nederland bijna spreken van Amerikaanse toestanden, zij het dat Amerika zélf die toestanden volledig achterwege laat.

Rest de vraag wat het meeste geld heeft opgeleverd. Nederland helpt Haïti heeft ruim 83,5 miljoen euro opgeleverd, waarvan een dikke 41 miljoen is door Nederlanders zelf opgebracht - zowel door particulieren als bedrijven. Het Amerikaanse Hope For Haïti leverde ruim 40 miljoen op, met als kanttekening dat donaties van bedrijven en de opbrengst van de muziekdownloads nog niet bij het bedrag zijn opgeteld.

Guesch Patti - Etienne

Etienne van Guesch Patti was een van de onwaarschijnlijkste hits van 1987. Het was dan ook helemaal geen hit. Het nummer stond slechts vier weken in de Top 40 en kwam niet hoger dan 22. Toch had het lied of vooral de zangeres veel impact. Want veel eerder dan Madonna was Guesch Patti in de weer met sm en zweepjes, wat duidelijk naar voren komt in de bijbehorende video.

Wat ook grappig is: nu ik die video terugkijk doet Guesch Patti me ineens denken aan een voormalige werkgever. Maar dan stukken jonger. En iets minder lelijk. En wat betreft excentriciteit doet ze Lady Gaga verbleken, zie daarvoor ook de drag-clip van Let Be Must The Queen.

Copycat Madonna

Dat de scheidslijn tussen eerbetoon en rip-off dun kan zijn, heeft Madonna tijdens haar inmiddels 27 jaar durende carrière meermalen bewezen. Maar dat ze een uitgekiend talent heeft voor het precies kopiëren van voorbeelden die op dat moment in the picture zijn, staat vast. In een aantal voorbeelden laat ik zien hoe Madonna keer op keer de grenzen verkent: van de Gentlemen Prefer Blondes-pastiche in de Material Girl-video tot het regelrechte jatwerk van Justify My Love en van de gerecyclede Horst P. Horst-fotografie van de Vogue-clip (zie hierboven) tot de goedkope Monroe/Warhol-imitatie op de cover van haar laatste verzamelalbum, Celebration.

Al zolang ze beroemd is heeft Madonna een fascinatie voor getormenteerde filmdiva's, met Marilyn Monroe als ijkpunt. Vanaf het begin van haar carrière tot de hierboven genoemde Celebration-disk, keer op keer spiegelt Madge zich aan de veel te vroeg overleden filmster. In Material Girl kan dit nog geïnterpreteerd worden als een pastiche of eerbetoon, wat bovendien klopt met de strekking van het nummer. Maar latere fotoshoots en video's laten regelrecht kopieergedrag zien. Hieronder een aantal sprekende voorbeelden:






Niet alleen Monroe is een onuitputtelijke inspiratiebron, ook Marlene Dietrich, Jayne Mansfield, prinses Diana en verder eigenlijk iedere actrice die ze name-dropt in het nummer Vogue.






Over Vogue gesproken: de beroemde dans keek ze af van de nichten-gangs in New York, nadat Malcolm McLaren dat ook al had gedaan. De video was opnieuw een eerbetoon, nu aan de fotografie voor het blad Vogue van Horst P. Horst, die niet wist of hij de zangeres nu moest bedanken of juist aanklagen. Nog geen jaar eerder had ze eenzelfde kunstje geflikt met Express Yourself, wat destijds de duurste video ever was. Het bleek een update van Metropolis, de film van Fritz Lang uit 1927.


Gaan we verder naar 1990. Voor haar eerste verzamelalbum The Immaculate Collection nam Madonna twee nieuwe tracks op. Justify My Love was een collaboratie met Lenny Kravitz, maar later bleek dat Prince-protégé Ingrid Chavez grote delen van de tekst had aangeleverd. Bovendien had Madonna de sound van Chavez minutieus gekopieerd, zoals te horen is op het album van Chavez uit 1991. De tweede track was Rescue Me, een soort update van Deee-Lite's The Power of Love.

Vanaf het album Ray of Light pakt Madonna telkens een nieuwe underground-producer en zet deze aan het werk: William Orbit, Mirwais en Stuart Price geven haar met wisselend succes een nieuw geluid. Maar ook in dit tijdperk is het knippen en plakken geblazen. Voor Music maakt Madonna gebruik van de instrumental Never Young Again van Mirwais, die er allerlei elementen aan toevoegt uit Debbie Deb's When I Hear Music. Op het nogal gekunstelde album American Life staat Hollywood, waarvoor Madonna een experimentele video maakt, met dank aan fotograaf Guy Bourdin. Zie hier hoe ze complete settings van a tot z kopieert:


Ray of Light, de single, is een van Madonna's iconografische songs. Wat bijna niemand weet: de basis is afkomstig van een psychedelisch niemendalletje uit de sixties, genaamd Sepheryn - uitgevoerd door Curtis & Muldoon. En de video hebben we ook eerder gezien: dit is het soortgelijke idee van Bagio Antonacci:


En zo zijn er nog veel meer voorbeelden. De hoes van American Life, met Madonna als een moderne Che Guevara/Patricia Hearst. De Belgische rechtszaak rond Frozen. De video van Love Profusion, die wel erg veel lijkt op Billie Piper's Honey to the Bee. Madonna's re-inventions van haar hits tijdens toernees: Like a Virgin à la Dietrich in 1993's Girlie Show. Music, dat bewerkingen kent met samples van de Trammps (Disco Inferno) en Fedde Le Grand (Put Your Hands Up For Detroit), Frozen gemixed met Calvin Harris, Like a Prayer Mecon-style.

Rest de vraag: is dit allemaal zo erg? Nee, ik vind van niet. Het is altijd interessant om uit te vinden waar iemand als Madonna de mosterd vandaan haalt. Dat er mensen zijn die hier anders over denken, blijkt uit websites als Madonna The Thief, MadonnaRevelations en AntiMadonna. Maar dit zijn types die op alle slakken zout leggen en overal iets kwaads in zien. Feit blijft dat Madonna iets signaleert, zich iets eigen maakt en het verkoopt als iets wat ze zelf heeft ontdekt. En dat laatste is niet altijd eerlijk. Vandaar ook dat ik het hier laat zien. En hoe ik aan mijn informatie kom? Ook gewoon copy/paste natuurlijk!

Ter afsluiting twee briljante Monroe-pastiches van Madonna: klik hier voor Happy Birthday Mr. President en bekijk vervolgens een van haar beste performances tijdens de Oscars in 1991:

Wat weer een potsierlijke vertoning...

Perez Hilton schudt de hand van Beyonce. Maar what on earth zit daar tussen hun in? Dat kan er natuurlijk maar eentje zijn. Dit was tijdens de uitreiking van MTV's video music awards.
Verder hield Madonna een indrukwekkende speech over Michael Jackson. Ruim zes minuten geen muziek, dat is nog nooit eerder vertoond tijdens een awardshow als deze. Ze sloeg de spijker op z'n kop in haar betoog, dat zowel een eerbetoon als een verwijt was. Hier de beelden.

Update: het optreden van Gaga ging gepaard met een paar liter nepbloed. Kijk hier hoe ze langzaam verandert in een gebruikte tampon.

En volgens mij was het ook de eerste keer dat iemand zich zes keer heeft verkleed tijdens een prijsuiteiking...