Een surrealistische thriller

I know, het is bloedvervelend als mensen je lastigvallen met wat ze nu weer voor raars gedroomd hebben. Zelf probeer ik mijn nachtelijke slaapavonturen dan ook zoveel mogelijk voor me te houden. Maar soms zit er een pareltje tussen. Afgelopen nacht bijvoorbeeld. Het is de aanzet voor een magisch-realistische tv-thriller die zich afspeelt in een tijdloze wereld, het begin van een surealistische misdaadroman of gewoon alleen maar dit verhaaltje.

De setting: een oud stadhuis met een aanpalende brandweerkazerne. De tussenliggende restaurantruimte is in gebruik bij het gezamenlijke personeel. Zowel ambtenaren in grijze pakken als brandweerlieden in uniform nuttigen hier hun maaltijd (niet lunch zeggen, dat doen de mensen niet in tijdloze werelden). Deze dag was anders: er had zich een wonder voltrokken. Het matglazen raampje in de deur had zich ongemerkt verplaatst, waardoor er om precies twaalf uur een zonnestraal het fonteintje in het midden van dat restaurant verlichtte. In het neerdalende water manifesteerde zich een adembenemende regenboog.

Vanaf dat moment veranderde er van alles. Er werd niet meer gewerkt, maar apathisch naar de fontein gestaard. Van heinde en verre kwamen mensen en dieren af op het licht en vormden een cirkel rond het fenomeen. Van tijd tot tijd week het water en verscheen een vrouw in de bron. Ze droeg een blauwgroen gewaad, had lang, blond Medusa-haar en was overduidelijk zwanger. Zo onverwacht de vrouw verscheen verdween ze ook weer, en samen met haar ook andere mensen uit de samenleving.

Op een dag waren alle ratten weg. Dat gaf een hoop rust, maar ook verwarring. Mensen werden begonnen hun huisdieren, kinderen en bejaarde ouders weg te houden bij de bron. Op het stadhuis werd koortsachtig vergaderd. Moest het visioen gestopt worden? En als dat niet lukte, moest er beleid komen wie of wat de vrouw tot zich kon nemen? En wie bepaalde wie of wat er werd geofferd? Er kwam een groot hek rond de fontein, maar de vrouw liet zich hierdoor niet weerhouden. Ze verscheen nu ook op andere plekken in het openbaar. Het matglazen raampje was op dat moment allang dichtgespijkerd en de fontein drooggelegd. Kortom: het was niet leuk meer.

De boel escaleerde. Mensen vielen spontaan in slaap, lagen stuiptrekkend op de grond of maakten ruzie met elkaar. De ongrijpbare dader begon nu ook direct mensen te consumeren. Ze opende haar jurk en willekeurige omstanders verdwenen in haar baarmoeder.

Toen werd ik wakker. Ik heb nog geprobeerd er een bevredigend einde bij te dromen, maar dat is niet gelukt.

Excentrieke bejaarden

Kwam ik net tegen: een blog vol oude, excentrieke dames. Zie advancedstyle.blogspot.com.

Mediacircus

Het Groot Lexicon der – bijna – Vergeten Bekende Nederlanders. Met een naam die klinkt als een klok begonnen Roelof en ik alweer anderhalf jaar geleden aan een megalomaan project. Een allesomvattend overzicht moest er komen van ALLE bekende Nederlanders die bijna vergeten zijn. Voor iedere gedoofde ster moest gelden dat het de gemiddelde Onbekende Nederlander een ahaaa-moment zou opleveren. Wie was Amanda Spoel ook alweer? Leeft Fred Emmer nog? En hoe gaat het nu met Jody Bernal?

Al snel hadden we een lijst met achthonderd namen. Van obscure figuren als Hansje Ravenstein en Joekie Broedelet tot presentatoren als Rolf X. Wouters en Frank Masmeijer, die iedereen nog wel kent maar al jaren uit beeld zijn verdwenen. Na de zomer gingen we van start. Op de website Lichtuitspotuit.nl verscheen vanaf augustus dagelijks een Bijna Vergeten BN’er. Dat het aansloeg, was te merken aan de reacties op Facebook en Twitter. Bijna dagelijks stroomden de verzoeken binnen. Sommige tweeps stuurden zelfs complete Word-documenten met tientallen suggesties. Het werkdocument – met als titel Tetske’s Ossewaardeparadijs – wordt nog wekelijks aangevuld met nieuwe namen.

We hadden een eenvoudig Tumblr-blogje in elkaar gehackt. Dat moest professioneler. Goede man Niels werd ingeschakeld, die tijdens de kerstdagen vanuit Australië een slick ogende site optuigde. Op 2 januari gingen we live. Voor een stukje extra publiciteitsbeleving stuurden we een persbericht de wereld in.

En toen ging het los. Diezelfde middag werd ik gebeld voor een interview in het AD. Een dag later belde De Pers en weer een dag later stond er een verhaal in het Parool. Best grote stukken ook nog. Inmiddels was Roelof te horen geweest in de bestbeluisterde ochtendshow van Nederland, bij 3FM en bij QMusic. Zelf kwam ik in de uitzending bij BNN Today op Radio 1 en bij Prem in zijn ochtendshow, ook op Radio 1. Verder haalden we verschillende websites, en ook nog de VPRO-gids.

Naarmate de week vorderde naderde ons mediacircus zijn climax. Vrijdagmiddag was ik bijna twintig minuten te horen op Amsterdam FM (zie uitzending vrijdag 16.00 uur), maar het absolute hoogtepunt was de uitzending van Spijkers met Koppen van afgelopen zaterdag (luister vanaf 13.10 uur). In een afgeladen café (er zat een paar honderd man klapvee) werden Roelof en ik aan de tand gevoeld over sterren als Dodi Apeldoorn, Marceline Schopman en Rebecca Loos. Het werd onbedoeld hilarisch toen Roelof presentator Felix Meurders alvast op de lijst zette voor het Lexicon. Het werd onbedoeld ranzig toen ik de anekdote over Rebecca Loos en een varken oplepelde. Dolf Jansen: ‘Zeg je nou dat Rebecca Loos een varken heeft afgetrokken?’ ‘Eh, ja?’ Felix Meurders: ‘Daar geloof ik niks van!’ Ik: ‘Het is echt waar, er zijn beelden van!’ Roelof: ‘En dat is allemaal te zien op Lichtuitspotuit.nl!’

Tot zover onze fifteen minutes of fame. Overigens zijn er ook beelden van ons te zien. In SBS Shownieuws. Het zou een item worden van een paar minuten, maar we zijn teruggesneden tot ongeveer twintig seconden. Niet met je ogen knipperen dus.

Wie weet wat er nog volgt. We hopen op een boek, een scheurkalender, een bord- of een kwartetspel. En op nog meer fanmail van BN’ers. Tot dusver hebben alleen Tetske van Ossewaarde en Ronnie Tober iets van zich laten horen, waarvoor dank ;-).

O wat is het toch fijn om een mediahoer te zijn!

Totally awesome!!!!!

Amerikanen zijn mij er eentje. Ik zet even een paar kenmerkende eigenschappen op een rijtje. Allereerst zijn ze uitermate gevoelig voor autoriteit. En als ze je iets willen verkopen zijn ze je allerallerallerbeste vriend. Eerst dat autoritaire. Overal, maar dan werkelijk overal waar zich een rij zou kunnen vormen staan van die afzetlinten, waar mensen dan gedwee tussen gaan staan. Dat begint al bij de douane op het vliegveld. Wie niet netjes en bedaard door het doolhof zigzagt wordt afgeblaft dan wel afgestraft. Maar er zijn ook rijtjes voor het bioscooploket, voor de kassa in de Abercrombe-winkel en voor het zebrapad bij Ground Zero. En is er geen rijtje gemaakt, dan word je onvriendelijk verzocht je aan één kant - vaak de meest onlogische - op te stellen. Doe je dat niet snel genoeg, dan volgt een toegebrulde monoloog over safety en 'it's the LAW!!!'. Helemaal irritant was het op en rond Wall Street, waar een groep mensen al weken zit te demonstreren. Om de demonstranten in goede banen te leiden was half het zakendistrict afgezet. We wilden ergens wat gaan eten, maar moesten voor het restaurant dat we op het oog hadden (letterlijk, het lag namelijk op 30 meter afstand) een heel blok omlopen. Bij elke wegversperder die we tegenkwamen moesten we uitleggen waar we heen wilden en ja, dat was toch echt de andere kant op. En nee, we mochten er écht niet langs. Na veel geheenenweer was het ons uiteindelijk gelukt. Maar wat een gedoe....

Gelukkig valt er ook een hoop te lachen. Vooral horeca- en winkelpersoneel doet zijn best je dusdanig te behagen dat je de zaak met tassen behangen dan wel volgevreten verlaat. Daar zijn sommigen heel erg goed in, en anderen wat minder. Zo kregen we te maken met een ober die zich zonder ook maar enige vorm van uitdrukking in zijn gezicht voorstelde met het volgende gebrom: 'Hi. I'm Edward. I am very excited to be your waiter tonight.' Verveeld duwde hij ons de menukaart in handen. Meestal volgt er dan een onophoudelijke stroom toevoegingen (specials, soep van de dag, happy hour-cocktails, dat het speciaal 'for our guests' een smoke free terras is (met andere woorden: verboden te roken), enzovoort, enzovoort). Edward tuurde stoicijns in onze legen glazen en vroeg: 'Tap water?'. Dat was het. Wel lekker rustig eigenlijk... Later die week kregen we menu-advies van Stacey. Zeker drie gerechten op de kaart waren haar Favourite!!!!!!. Het eerste gerecht was bovendien AWESOME!!!, het tweede SPECTACULAR!!! en het derde zowel DELICIOUS!!! als YUMMMM!!!. Elders werd onze keuze bekroond met de uitroep: 'Good choice! That's my favoritest!'

Dan de standaard begroeting in winkels en openbare gelegenheden. 'Hi/Hello/HIII THEERE!!!, how you're doing?!?'. De meeste mensen zeggen daar hooguit Hi op terug, maar ik vraag altijd beleefd terug hoe het met hem of haar gaat. Dat varieert dan van 'SUPER!' tot 'GREAT!'. Slechts in één geval trok een serveerster een zuinig mondje en zei zachtjes 'I'm perfectly ok.' Waarmee ze dus eigenlijk keihard toegeeft dat het kut met haar gaat omdat waarschijnlijk haar halve familie haar gangbangt en de andere helft dood is neergevallen. Het liefst zou ik zo'n meisje een kusje geven, maar aanraken is uiteraard totally not done.

Als toerist heb je weinig te maken met 'gewone' New Yorkers. Die kun je dus alleen maar afluisteren als ze naast je zitten te eten of wanneer ze hun intiemste gevoelens met elkaar bespreken op een terras of in het Central Park. Dat doen ze. Luidkeels. De vrouwen zeggen bovendien om de drie woorden 'Like'. 'I was like and then she was like, like and I was like Oh my gosh (overdag, bij koffie) of Oh My Fucking GOD!!! ('s avonds, na twee wijn).' Nu is dit al jaren zo, de titel van mijn blog bestaat immers alweer een jaar of tweeëneenhalf. Maar het lijkt wel of het steeds erger wordt, dat ge-like. I mean, like, totally iedereen doet het nu. Moeders, dochters, homo's... Alleen heteromannen lijken minder met het virus besmet.

Eigenlijk zouden ze overal bordjes met 'No LIKE please. It's the LAW!' moeten ophangen. Stoppen ze pardoes en heel gedwee met deze nare habit.

Een foto die boekdelen spreekt

Soms zegt een foto meer dan duizend woorden. Sophia Loren inspecteert de concurrentie bij Jayne Mansfield.



Van hetzelfde blog als de interieurfoto's hieronder. Klik ook door naar andere fotoseries, ik ben er al zeker een half uur mee zoet.

Een lesje staatsrecht

Ja, landgenoten, wat zal ik er eens van zeggen, van de deformatie van ons landsbestuur. Ten eerste dat gestaar naar die imposant ogende deur van de CDA-kamerfractie. Ik vind dat wel wat hebben. Ik doe dat ten paleize ook regelmatig: meditatief staren naar een van mijn minstens zo imposante, met lambriseringen ingelegde deuren. Op zo'n moment fantaseer ik dat Claus plotseling binnenstapt, mijn vader, of zelfs mijn moeder.

In plaats daarvan komt Mark Rutte weer eens binnenwapperen, met in zijn kielzog Maxime Verhagen of een andere innerlijk verscheurde CDA-coryfee. Laatst rolden ze weer eens door de gang. Op zo'n moment denk ik aan mijn goede vriend Dries van Agt, rol met mijn ogen en ga over tot de orde van de dag: het typen van de Troonrede. Want het echte werk gaat ook gewoon door. Ik heb onlangs zo'n elektrische vliegenmepper aangeschaft, want het irritante gezoem van Jan-Peter naast mijn bureau begint danig te irriteren.

Maar goed, de formatie dus. Laatst stond Femke Halsema ineens op de stoep. Of mevrouw Femkema, zoals Máxima en ik haar noemen. U moet weten - Máxima leerde Nederlands spreken met behulp van de Teletubbies, Bob de Bouwer en Sesamstraat. Haar ietwat kinderlijke uitspraken (dat Willem-Alexander een beetje dom is, ik noem maar een dwarsstraat) komen daar vandaan. Inmiddels is ze aanbeland bij het humorniveau van André van Duin. Als mijn schoondochter bij mij op visite komt, dist ze anekdotes op over ene Mijnheer Wijdbeens, of de Dik-voor-mekaar-show. En André van Duin noemt Femke Halsema daarin mevrouw Femkema. Is het niet geestig?

Afijn, mevrouw Femkema had zojuist mijn imposante, met lambriseringen ingelegde voordeur op Twitpic gezet. Ze heeft namelijk een continu lijntje met haar achterban, die Femke. Via Twitter vertelt ze met wie ze koffie drinkt, hoe laat haar kinderen verschoond worden, wat ze vindt van het vertrek van Ab Klink en dergelijke wederwaardigheden die niemand iets kan schelen. Ik stel me zo voor dat ze juist een berichtje stond te tikken in de trant van: 'FF buurten bij Bea. Coalitie over links nog steeds mogelijk. BRB XoXo, jullie Femke.' Voordat zoiets echt genant zou worden had ik mijn hoofdlakei natuurlijk allang opgedragen Femke haar telefoon af te pakken, maar gelukkig heeft mevrouw Femkema nog genoeg fatsoen om haar telefoon uit zichzelf uit te zetten.

Nee, dan mijnheer Wilders. Die haalt zijn neus op voor mijn taartjes en komt doodleuk binnenzeilen met een doos gebak uit een gewone winkel. Sterker nog: hij had de tompouces en baklava's bij zich die hij ter gelegenheid van zijn verjaardag van Geenstijl had gekregen. Of Peaunt, zoals ze zich noemen op de televisie.

Ik heb ze inmiddels allemaal meerdere keren mogen ontvangen, de fractievoorzitters, informateurs en adviseurs van verschillende pluimage. Ik zal mijn zussen Margriet en Christina eens bellen, ik ben al weken door het mooie serviesgoed heen. Kunnen ze helpen poetsen. Wat dat betreft had Wilders het nog zo gek niet bekeken met z'n kartonnen doos en papieren servetten. Maar ik ben en blijf de koningin natuurlijk, en dat zullen ze weten ook: hier eten we taartjes. Met zilveren vorkjes, van schotels gemaakt van echt porselein.

Ik zal mijn invloed waar mogelijk dus doen gelden. Dat geldt niet alleen voor de taartjesetiquette hier op Huis ten Bosch en op Noordeinde, maar ook voor de formatie. Wilders, Rutte en Verhagen kunnen de buit niet zomaar buiten mij om onderling verdelen. Vandaar dat ik mijn goede vrind Tjeenk Willink heb langsgestuurd om de coupe de la troupe weer in het gareel te krijgen. Een lesje staatsrecht zullen ze krijgen. En daarom heb ik een tussenronde ingelast. De kids gaan terug de schoolbanken in, in de tussentijd typ ik die Troonrede uit, terwijl Jan-Peter met twee vingers in zijn neus naast me staat.

Tot de derde dinsdag. Of zal ik gewoon lekker thuis blijven en de complete tekst meteen op Twitter flikkeren? Hoef ik ook niet zo'n pompeuze jurk aan, laat ik mijn pruik op de paspop hangen en mijn fruit in de hoed liggen. Doe ik mijn imposante, met lambriseringen ingelegde deuren lekker op slot.

Ook idioot: nutteloze lijstjes

Die lijstjes zijn dagelijks te vinden op websites als Listicles.com en Oddee.com.

Over creatief door de zon verbrande mensen bijvoorbeeld:


(bron)

Of gekke soorten tandpasta, met whiskey-, bacon- of chocoladesmaak:



(bron)

Of mugshots van mannen met een rare baard:

(bron)

Gekke tape- of zeepdispensers:

(bron)

Tien bizarre bijeenkomsten en conventies, zoals bijvoorbeeld de World Toilet Summit & Expo:

(bron)

En zo kan ik uuuuuuren doorgaan. Weeeeeeeken zelfs. Nog drie, om precies te zijn...

De hypocrisie van Dirk Scheringa en zijn personeel

Met stijgende verbazing kijk ik naar de soap, of het drama, dat DSB heet. De gretigheid waarmee Dirk Scheringa zich aan de aanwezige camera's vergrijpt duidt niet alleen op een enorme mediageilheid en ijdeltuiterij, hij weet het journaille namelijk enorm goed te bespelen. Het resultaat: de argeloze kijker krijgt bijna medelijden met de zelfbenoemde selfmade man / mensenvriend / prooi van De Nederlandse Bank 'die mij en DSB kapot wil maken' / weldoener voor de mensheid.

Heel hypocriet eist Scheringa een slachtofferrol op, die hem lijkt te passen als een handschoen. De media zetten hem neer als een sympathieke rots in de branding, die er - huilerdehuil - alles aan heeft gedaan om Zijn Bank en Zijn Personeel te redden. Zelfs zondagochtendvroeg spartelde hij nog met een 'plan b' waarbij hij uitriep: 'de staat wil mij geen honderd miljoen geven, dus zadelen ze de belastingbetaler met een schuld op van anderhalf miljard.' Lulkoek, en zo lust ik er nog wel een paar.

Feit is dat er niets meer te redden viel aan DSB, dankzij het wanbeleid van Scheringa en co. dat al maanden voortwoekerde. Die gevraagde honderd miljoen had DSB nooit kunnen redden - en bovendien hadden de meeste klanten, waaronder velen op de rand van de afgrond, alsnog hun spaarrekening geplunderd.

Hoe bestaat het dat er nog steeds mensen zijn die sympathie voelen voor Scheringa? En waarom krijgen zijn werknemers alle ruimte om publiekelijk uit te huilen? Aan de schandpaal moeten ze, voor het jarenlang uitbuiten, voorliegen en erin luizen van argeloze mensen. DSB heeft jarenlang allerlei malafide rotzooi verkocht en moet nu eindelijk open kaart spelen. Het idee alleen al dat Scheringa het geld uit zijn bank gebruikte voor persoonlijke speeltjes als een museum en een voetbalclub - waardoor een paar Noord-Hollandse gehuchten nu zitten opgescheept met megalomane bouwprojecten - is te idioot voor woorden. Ik heb alleen medelijden met het museumpersoneel, dat hun duurbetaalde werk letterlijk voor hun ogen ontmanteld zag worden.

En ja, natuurlijk kun je zeggen dat die domme leners er zélf zijn ingetrapt. Maar vind je het gek, met allerlei-koopsompolisconstructies en boekwerken met van a tot z kleine lettertjes. Maar een bank met een beetje ethiek zou zijn klanten geen rad voor ogen moeten draaien, maar juist transparantie moeten bieden. Dat die huichelachtige Dirk nu loopt te zwartepieten zegt opnieuw genoeg over wat voor man dat eigenlijk is. En nu wil meneer ook nog de politiek in. Ik hou m'n hart vast...

Maar het ergst van alles is nog wel dat de DNB als toezichthouder totaal heeft gefaald. Laat ze daar maar eens een parlementaire enquete over houden.

Vijf dingen die raar zijn maar die ik wel snap

Het internet was kapot. Er kwam geen externe mail meer binnen. De computers moesten zeker drie kwartier uit. Gelukkig zat ik niet compleet zonder nieuwsbronnen, want in mijn tas zat de krant met het nieuws van gisteren.

1) In België staan de deuren van gevangenissen nog net niet open. Vastzittende criminelen ontsnappen met bosjes tegelijk. Nu heeft een commissie een studie gemaakt hoe het anders moet. Echter: camera's of ander beveiligingsmateriaal ophangen mag niet, omdat de gevangenis waar het in dit geval om gaat een rijksmonument is. En inderdaad, het zou heel erg zonde zijn wanneer je zo'n fraai gebouw zomaar toetakelt omdat er wat gevangenen op de loop gaan.

2) In Amsterdam blijft het verboden om staand op een terras een glas vast te houden. Stadsdeel Centrum gaat echter niet meer undercover door de stad rijden om foto's te maken van bezoekers die staand op een terras een glas vast houden. Dit nadat de actiegroep Ai! Amsterdam protest had aangetekend tegen de bizarre maatregel. Burgemeester Job Cohen heeft nu tegen wethouder Els Iping gezegd dat ze moet ophouden met het betuttelen van horeca-ondernemers. Niet in die woorden, maar hopelijk bedoelde hij dat wel. Voorts heeft hij de actiegroep verboden een logo te gebruiken dat is afgeleid van de I Amsterdam-campagne. Ik begrijp dat wel, dat logo is namelijk hartstikke lelijk.

3) De McDonald's onder de koffiewinkels komt naar Nederland. Er is een Starbucks geopend op het station van Utrecht. Zogenaamd de eerste, maar die op Schiphol zat er toch echt al een tijdje. Van heinde en verre zijn mensen naar Starbucks gekomen om daar in de rij te gaan staan voor een Mocha Latte Frappuchino van 4,25 euro of een beker slappe cappiccino. Ik snap dat wel: ze kennen Starbucks van vakantie of uit de film en het is natuurlijk heel erg cool om daarmee geassocieerd te worden. Bijna net zo cool als met de echte McDonald's. Ehmm...

4) PayPal praat met koelkastfabrikanten. Ze willen namelijk dat het betaalsysteem ook wordt ingezet voor het kopen van pakken melk. Als de koelkast ziet dat de melk op is, komt op een scherm het plaatje van een pak melk en als je daarop tiptoetst, komt er een nieuw pak melk in de koelkast. Hoe dat laatste deel precies in zijn werk gaat, stond niet in de krant. Maar de toekomstige koelkast vult zichzelf haast ongemerkt en leegt daarbij je bankrekening al even sneaky. Maar uit commercieel oogpunt is het natuurlijk uiterst slim.

5) Dit las ik vlak voor de re-boot online: een toneelgezelschap uit Malawi speelt het adoptieproces rond hun landgenootje Mercy na in Madonna, the Musical. Eén acteur speelt Madonna, compleet met blonde pruik (zie foto, let ook de oproep op de shirts van de medespelers). Het schijnt dat door Madonna's adoptieplannen alle kinderen van Malawi momenteel in de aanbieding zijn. Volgens Madonna draai alles om geld, in Malawi heeft ze gezegd: 'You know money is the answer to everything.' En dát snap ik natuurlijk heel goed!

Tot slot één ding dat ik niet snap
Waarom bestaat de Mac & Maggie niet meer? Ik moest daar aan denken toen ik de videoclip bekeek van Erdbeermund, het enige nummer van Culture Beat dat er écht toe doet, maar dat helemaal niemand kent. In het nummer draagt een heerschap (zou hij homo zijn, misschien?) een liefdesgedicht voor over de aardbeimond van zijn geliefde. Het gaat er heftig aan toe, helemaal omdat achter hem een denderend dansduo bezig is. De dansende vrouw draagt een hoed die je eind jaren tachtig wel meer zag: floppy en groot, gemaakt van een soort fluweel. Helemaal Mac & Maggie. Echt jammer dat die winkelketen ter ziele is gegaan, lees maar waarom: "In 1984 wordt de meest excessieve Japanse lappenbende aan banden gelegd, een beetje ingetoomd en getemd. Geen rafels en geen gaten meer dus, maar gewoon weer één mouw per arm. Wel daarentegen nog steeds grote, luchtig gedrapeerde simpele vormen, dikwijls met loshangende diagonale, soms doorgeknoopte panden op de rug."

Kijk hier naar Der Erdbeermund:

76% hetero

Zo. Ik weet niet of ik me beledigd moet voelen of juist trots: ik ben 76% hetero. Op basis van de woorden Bitch, Gay, Blonde, Keith Haring en Boom Boom. Dit naar aanleiding van een Twitter-analyse van Stockholm Pride. Leuk hoor.

Altijd leuk: een blog met foto's van gedoehetzelfde dingen

Toepasselijk genaamd There, I fixed it!

Idioot dat...

... de hond van Barack Obama op internet automatisch zijn achternaam draagt. Jan Peter noemt zijn huisdier toch ook geen Bello Balkenende?
... kindertraktaties op school leiden tot wedijver onder de ouders. Soms gaat dat zover dat ze een extern bureau inhuren voor het samenstellen van een traktatiepakket, zoals bijvoorbeeld Jarigjetje.nl.
... de godsdienstwaanzinnigen van de SGP een ledenvergadering van naturisten in Ouwehands Dierenpark willen verbieden. What's next: alle apen een broekje aan?
... de Telegraaf maar blijft schrijven over het sletterige gedrag van Christiano Ronaldo.
... deze zin écht in Het Parool staat: 'Na twintig jaar praten vinden ondernemers en deelraadsleden dat de Van Woustraat nu eindelijk eens moet worden opgeknapt.' Wat? TWINTIG jaar?
... Sp!ts vanmorgen een taart kwam brengen vanwege het tienjarige bestaan en trots meldde dat er in totaal een miljard kranten zijn gedrukt. Hoeveel bomen zijn dat?
... Revu steeds moeilijker moet gaan doen om aandacht te trekken voor specials in het zieltogende blaadje. Maar hoe kan het dat deze - toch best leuke - viral nauwelijks is opgepikt?
... dat het hooguit 'meest droog' is, eind juni, maar verder naar, koud kutweer.

Dat heb ik niet gezegd... dat héb ik niet gezegd.

Wat een puinhoop gisteren, die verkiezingsavond. Vooral het debat. Geert Wilders recht tegenover het 'linkse cordon sanitaire', Mark Rutte die hem telkens een schouderklopje gaf, Mariette Hamer die het duidelijk niet meer zag zitten en het liefst gewoon weer terugwilde, de provincie in en dan lekker bibliotheekboeken sorteren. Ze bleef maar voor zich uitmompelen: 'dat heb ik niet gezegd. Dat heb ik niet gezegd. Dat heb ik niet gezegd.' Agnes Kant die uit pure boosheid in een kramp schoot, een tirade afstak die in het niets bleef hangen en uit haar te krappe leren jakje zweette. En Femke Halsema hapte naar adem zoals alleen zij dat kan, maar veel zinnigs kwam er verder niet uit.
Alleen Alexander Pechtold deed normaal, maar telkens als hij in beeld kwam viel de zender uit of haperde het geluid. En zat het CDA eigenlijk aan tafel? Niets van gemerkt.

Three Wolf Moon Shirt

Grappig hoe mensen keer op keer van iets totaal onbenulligs een hype weten te maken. Inzet is deze keer een t-shirt met daarop drie wolven en een maan, te koop op Amazon.com. Sinds ene B. Govern een customer review heeft geschreven waarin hij het t-shirt magische krachten toedicht, is er een ware run ontstaan op het shirt. Zo'n 9400 mensen hebben zijn beoordeling inmiddels bekeken. Ruim 900 anderen hebben vervolgens geprobeerd nog leuker uit de hoek te komen. En inderdaad, uren leesplezier en dat allemaal vanwege zo'n achterlijk Three Wolf Moon shirt.

14 Awesomely Necessary Bathroom Signs

Je mag ook niks meer tegenwoordig. Hier meer voorbeelden.

Watchimal

Waarom hadden wij Nederlanders dit niet in de jaren tachtig?


Ik verzamel horloges die er net even anders uitzien. Onlangs kocht ik nog een opwinddingetje uit 1975 op eBay en ik ben fan van Tokyoflash. Maar nu wil ik een watchimal. Ik heb nog nooit zoiets moois gezien.

Twitter als verlengstuk van je imago

Alweer een maand of wat volg ik een stuk of tachtig mensen via Twitter. Sommige daarvan ken ik persoonlijk, anderen vakmatig en een deel ken ik alleen omdat ze beroemd zijn. Dat is meestal leuk, soms interessant, maar vaak ook vreselijk onzinnig. Ook ik Twitter er op los, maar weet vaak niet wat ik moet vertellen. Vaak een verwijzing dan maar, naar een blogbericht als deze of naar andere sites die ik al internettend tegenkom. Want om anderen te vermoeien met m'n koffieconsumptie? Nou nee...

Wat me opvalt is dat iedereen allerlei interessants meemaakt of doet - onderweg of gewoon achter het beeldscherm van de computer. Iemand schrijft 'Geweldig interview gelezen met Tommy Wieringa in HP'. Eigenlijk zegt zo iemand: 'Kijk mij eens met mijn intellectuele bagage die ik zomaar even uit m'n mouw schud.' Vaak wordt ook maar de helft verteld, want achter 'in HP' hoort eigenlijk 'terwijl ik op de wc zit met recht onder me een stinkende drol maar ik dwing mezelf altijd eerst het verhaal uit te lezen want anders gaat het halve blad ongelezen de papierbak in.'

Maar dat past niet in 140 tekens. Iedereen probeert zichzelf zo scherp mogelijk neer te zetten in dat kleine bestek van die vijftien, twintig woorden. Het wordt pas leuk als mensen hun eigen stijl ontwikkelen - en daarvan volg ik er een aantal. Overigens is Twitter als medium te vluchtig om er lang bij stil te staan, laat staan dat je complimenten uitdeelt aan andere Twitteraars over de kwaliteit van hun berichten. Misschien moet ik daar maar eens mee beginnen. Is vast goed voor mijn imago.

Volendams inteeltgedoe

Lang, lang voordat de TROS zich op Volendam heeft gestort, bestond er zoiets als de palingsound. Piet Veerman en The Cats, BZN en Annie Schilder en Marietje Kwakman (oftewel Maribelle) hadden een muzieksoort uitgevonden die het midden hield tussen carnavalshoempa en middle of the road, aangevuld met in de jaren zestig en zeventig exotisch bevonden instrumenten als sitar en mandoline. BZN en The Cats begonnen beide in het rocksegment, maar veranderden hun stijl nadat ze merkten dat de palingsound ontzettend scoorde. Het begon allemaal met Mon Amour, een Franstalig nummer dat door Annie Schilder fonetisch was ingezongen. Ze had geen idee waar ze het over had, ook niet in het Engels, wat was te merken aan haar belabberde internationale uitspraak.

Nu gaan er geruchten dat vóór haar toevoeging aan BZN Annie Schilder haar mond slechts opendeed als haar zo'n andere paling werd voorgehouden. Met andere woorden: Annie was de slet van de Dijk, de hoer van het Hemeltje, de Zangeres Mét Een Bepaalde Naam. Ze oogde o zo braaf en onschuldig, maar stiekem stond ze symbool voor alles wat smerig is in Volendam: de stiekeme seks en het latere, veelvuldige cokegebruik onder de Volendamse jeugd.

Ik heb dat Volendamse inteeltgedoe nooit zo gesnapt. Al die zangers en zangeressen met dezelfde achternamen, die kleinburgerlijke moraal van doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, middelmatige meedeiners, die vieze glibbergarnalen... Het is triest dat de TROS dit ook in dit millennium tot norm heeft verheven en dat we dus nog steeds vastzitten aan types als Nick & Simon, de complete familie Smit - inclusief tobberige huismoeder, kapster Monique en een ruftende manager. Niet gek ook, dat Yolanthe Kabeljauw van Casbergen gillend naar Madrid is gevlucht, daar wíl je gewoon niet tussenkomen.

Overigens bestaat Annie Schilder nog steeds. Ze heeft nog altijd hetzelfde kapotgeblondeerde matjeshaar als twintig jaar geleden en maakt nog steeds 'muziek' in het soort Volendams-Engels dat zij op de kaart heeft gezet. In haar eigen woorden: 'Nou lllleuk hoorrrr....'

Dodelijke thee

Het is een beetje een off-day vandaag. Nog een beetje lui van gisteren, want feest gevierd bij de Esprix. Ik drink dus geen koffie, maar Sleepytime thee. Het is een kruidenmelange van Celestional Seasonings en eigenlijk is het een wijvendrankje, maar op dagen als deze prima te hachelen.

Wat me alleen verontrust: de afbeelding op de kartonnen verpakking toont een koddig beertje, dat op het punt staat in slaap te vallen. Echter: dit beertje zit heel dicht bij een hoog opgestookte open haard. Zou dat wel goed gaan? Rechts van het beertje ligt een poes, ook die is ten dode opgeschreven. Helemaal omdat het raam boven de poes geen echt raam is, maar een trompe l'euil. Al heeft die kat dat totaal niet in de gaten. Overigens heeft het koddige beertje nog niet eens een slokje van zijn sleepytime-thee genomen, wat het tafereel extra triest maakt.

Van die dingen schieten er door m'n hoofd als ik ga lopen trutten met kopjes thee. Hm.