The best music of 2012

Een overzicht van de beste tracks van 2012. Na zo’n beetje Azealia Banks in willekeurige volgorde. Enjoy!

Solange – Losing You
Het indie-zusje van Beyoncé met retroneigingen naar de nineties. Dit is ‘m dus, de single van het jaar. Slowdansen. Yay. Wat een fijne beat!

Major Lazer – Get Free
Soms duikt er ineens een liedje op waarvan je denkt: huh, die ken ik toch allang? Dat had ik met Get Free, een stil, breekbaar deuntje dat is gezongen door Amber van Dirty Projectors. Please repeat!

Zebra Katz - Ima Read
Hoe kaler de beat, hoe beter het lied? Wel in het geval van Zebra Katz, rapper, gay en maker van een van de beste video’s van 2012. Read that bitch!

Cat Power & Iggy Pop – Nothin’ but time
Een slepende ballad van meer dan tien minuten die plots wordt verstoord als ineens de stem van Iggy Pop opduikt. Bijzonder.

Saint Etienne – Over the Border
Ze maken al bijna twintig jaar dezelfde melancholische liedjes op lichtvoetige housemuziek. Over the Border is weer zo’n klassieker, met een prachtig spoken word intro over hoe geweldig Peter Gabriel was ten tijde van Genesis. Bijna net zo mooi is Tonight, ook van het eerste album van Saint Etienne in zeven jaar.

Chromatics - Kill for love
De titeltrack van een gemeen goed album dat op de ene track doet denken aan de doom & gloom van The Cure, en op het andere moment aan zuchtmeisjespop.

Todd Terje - Inspector Norse
Noorse spacedisco, maar dan van nu. Duizelingwekkende dancetrack.

Lianne la Havas - No Room For Doubt (feat. Willy Mason)
We all make mistakes… Maar niemand zo mooi als Liana en Willy.

Ariel Pink’s Haunted Graffiti – Baby, Nostradamus & Me
Moeilijk kiezen met Ariel Pink. Teveel goede liedjes op z’n Haunted Graffiti-project. Baby is een bijna perfecte pastiche op slepende seventies soul. Nostradamus & Me totaal iets anders: klotsende ambient met betoverende stemmen.

Tindersticks – Chocolate, Frozen
Chocolate is een prachtig praatliedje. Een ballad met gitaar en tamboerijn waar geen eind aan komt, en gelukkig maar. Frozen is z’n dreigende tegenpool, met smachtende zang, verdwaalde trompetten en een gruizig grotestadsgevoel. Zanger Stuart Staples heeft een van de mooiste stemmen van het jaar.

Pnau vs. Elton John – Sad
Het beste van seventies Elton John in de blender van Pnau en wat krijg je: pure earcandy. Nog nooit klonk Elton zo sappig zonder te zoet te worden.

Cassie – King of Hearts Nog zo’n oorwurm: King of Hearts. Alsof er iemand heel zacht met een veer in je oor kietelt terwijl je je lievelingsdansje doet.

Azealia banks – 1991
Was het maar weer 1991, denk je bij dit video-eerbetoon aan Crystal Waters, En Vogue en C+C Music Factory. En dan die muziek. Azealia’s flows zijn achteloos en desondanks recht voor z’n raap.

Madonna - I'm Addicted, Love Spent
Helaas was het niet zo’n best album waar Madonna dit jaar mee kwam. MDNA was op z’n best wisselvallig te noemen, met kutterige singles als Give Me All Your Luvin’, Girls Gone Wild (hey hey hey, hey hey, hey hey hey) en Turn Up the Radio. De plaat kende drie uitschieters: Masterpiece, een epische ballad die we al kenden van de soundtrack van W.E. uit 2011, I’m Addicted, een knetterend én to-the-point electrospektakel en Love Spent, waarin we eindelijk weer eens iets autobiografisch, iets van emotie meekrijgen uit de mond van Madonna.

The Very Best - We Ok
Hier kun je niet NIET vrolijk van worden. Meestuiteren met K’Naan en de wobbly tunes van The Very Best.

Ital Tek - Nebula Dance
2012 was het jaar waarin dubstep te commercieel werd. Gelukkig heeft het genre inmiddels zoveel vertakkingen dat dubstep allang niet meer op dubstep lijkt. Ital Tek maakt fraaie instrumentale composities met over elkaar heenrollende melodieën en voortratelende ritmes. Mooi!

El Perro del mar - Pale Fire
Haar naam betekent zowel zeehond als zeebonk, maar wat klinkt ze toch lief.

Michael Kiwanuka - I won't Lie
Een kampvuurliedje van de oude stempel. Kippenvel van die door-en-door op het gemoed spelende soulstem.

Dead Can Dance - Return of the She-king
Over oude stempel gesproken… Dead Can Dance deed van zich spreken in de 80s en 90s met onderkoelde, orchestrale bombast en is dat kunstje nooit verleerd. She-king is episch en folky tegelijk.

Grimes – Oblivion
Een van de opmerkelijkste zangeressen/artiesten van dit moment is Grimes, die met haar laptop de vrolijkste popdeuntjes tevoorschijn tovert. Onder het oppervlak van al die zoetigheid zit een laagje treurnis, zo ook bij Oblivion.

Frank Ocean – Pyramids
Na de coming-out van het jaar bracht hij met zijn album Channel Orange ook een van de grootste verrassingen op het gebied van R&B. Wat een stem, wat een inventiviteit en hoe kom je zo briljant!

Usher – Climax
Wie had ooit gedacht dat een nineties R&B-cliché die de huidige Eurodance-rotzooi zó hijgerig heeft omarmd, met zo’n fraai geproduceerde Climax zou komen? Met dank aan Diplo.

Ellie Goulding – Hangin’ On (Ft. Tinie Tempah), Anything Could Happen
Vorig jaar zorgde The Weeknd voor een nieuwe trend in R&B: vervreemdende, donkere, minimaal geproduceerde maar gelaagde downtempo tracks. Ellie Goulding liet horen dat ze dat ook heel goed kan op Hangin’ On. Haar single Anything Could Happen was andere koek: een fijne meestamper met mooi gesamplede stemfragmenten.

Sky Ferreira - Everything is Embarrassing
Waar doen die drumklappen toch aan denken… Tiffany? Debbie Gibson? Foute jaren tachtig in ieder geval. Maar wat maakt ze er iets moois van op dit meeslepende Embarrassing.

AlunaGeorge - You Know You Like It
Bouncy track van dit Britse duo, met fijne bleeps en zware bassen.

Icona Pop - I Love It
Net als AlunaGeorge komt Icona Pop nogal hipster over, maar wat maken ze een geweldige muziek. I Love It heeft bovendien zo’n beetje de grappigste lyrics van dit hele overzicht.

Jessie Ware - 110%
Zingen kan ze wel, die Jessie Ware. En knap ook, hoe je bubblegumpop zo droevig kunt laten klinken.

TNGHT – Goo
De noisy hiphopbeats van TNGHT zullen sommigen behoorlijk op de zenuwen werken. Keihard zetten en headbangen is de enige oplossing.

Daphni - Yes I know
Het begint met een boomende bassline die je meezuigt in een draaikolk van geluiden, maar wat gebeurt er dan: ineens duikt er een krakerig souldingetje op met een blaassectie. Yes I know, she told me so!

Gossip - Casualties of War
Het laatste album van Beth Ditto & co. is een beetje onderbelicht gebleven. Dat is jammer, want er staan stuk voor stuk strakke popnummers op. Casualties of War spreekt het meest tot de verbeelding, met z’n dramatische jankgitaar.

How to Dress Well – Cold Nites
Droommuziek is dit, die zowel ver weg klinkt als heel dichtbij.

Araabmuzik – Okay Y’all
Deze muziek heeft niks Arabisch in zich. Wat dan wel: instrumentale hiphopbeats. Tot voor kort nog gekoppeld aan nineties eurohouse, maar sinds dit jaar aan zelfbedachte meeslepende melodieën.

Melody's Echo Chamber - You Won't Be Missing
Indie pop met een zangeres die je eigenlijk het liefst een klein kusje zou willen geven.

R Kelly - Share My Love
Door al die idiote updates van zijn soulsoap Trapped in the Closet zou je bijna vergeten dat R Kelly ook gewoon hele goede liedjes kan maken. Share My Love is een discosong in de traditie van Barry White.

Twin Shadow - Golden Light
Nadat de eerste ijle klanken zijn weggeëbd, knalt Twin Shadow er voorzichtig een beat in en gaat dan los op het refrein. Hoe cool is Golden Light.

Nicki Minaj - Beez in the Trap
Nicki is een rapster met twee gezichten. Aan de ene kant is ze een commerciële hoer met horrorhits als Starships en gastvocalen op tracks van sterren als Madonna en Alicia Keys. Aan de andere kant is ze in staat tot pure vernieuwing, zoals ze laat horen op Beez in the Trap. BUZZZZZ!

Kindness – House
Deze mysterieuze verschijning in Londen had in een ander leven David Byrne geheten. New wave met moderne house-invloeden.

Bobby Womack – If There Wasn’t Something Here
Good old Bobby nam voor zijn comebackalbum Damon Albarn (Blur, Gorillaz) in de arm. Hij deelt zijn platenlabel met The xx en zo klinkt z’n ‘Bravest Man in the Universe’ ook een beetje. Dit nummer komt uit z’n tenen.

Dawn Richard – Scripture
Deze lijst staat vol met spooky ballads. Scripture refereert letterlijk aan Sade met die achtergrond-hallelujah’s en verder doet dit nummer denken aan Massive Attack.

Alabama Shakes - You Ain't Alone
Hier moet een (liefst ietwat wiebelige) live-video bij, want hoe vuiger de Alabama Shakes, hoe beter.

Purity Ring – Cartographist
Bij gebrek aan The Knife hadden we dit jaar gelukkig heel veel Purity Ring. Verhaspelde beats, stemmen en geluiden die toch heel samenhangend klinken. Meer!

Chad Valley – Fall For You (Ft. Glasser), Evening Surrender, I Owe You This (Ft. Twin Shadow)
Als Tears For Fears nu was opgericht, hadden ze geklonken als Chad Valley. Fall For You is een spannend duet met Glasser. Op het tropische Evening Surrender doet El Perro del Mar mee. I Owe You ten slotte klinkt superglossy.

Lemonade – Soft Kiss
Over glossy en glammy gesproken: het geluid van Lemonade ligt ook ergens in het midden van de jaren tachtig, met Climie Fisher en in de verte Scritti Politti als referentiepunten.

Passion Pit - Hideaway, Constant Conversations
Hideaway is een popding met schurende randjes. Constant Conversations lekker dubby.

Peaking Lights - Dream Beat, Beautiful Son
Zo’n track die onderhuids door blijft bubbelen, blijft daar meestal ook heel lang zitten. Dat doet Dream Beat dus ook. Beatiful Son is vooral trippy en kun je het best liggend tot je nemen.

Martha Wainwright – Proserpina
Come to Mama is Martha’s eerbetoon aan haar overleden moeder. Dit is de eerste single van dat album. Iedereen met een moeder (op aarde aanwezig of niet) vindt dit mooi.

Vijftig Tinten Grijs-maand

Gisteren zag ik Heleen van Rooijen op tv. In steenkolen-Engels kraaide ze over haar nieuwe boek met als onderwerp een geile gigolo, dat geloof ik in de Verenigde Staten wordt uitgebracht. 'Wat E.L. James doet, dat deed ik al veel eerder', moet de stoutste schrijfster van Nederland gedacht hebben. In haar nieuwste boek maakt ze bekend dat ze voor 35 euro een mannelijke hoer had ingehuurd en wat ze allemaal met hem heeft uitgespookt. Zo'n twintig vrouwen sloegen Heleen besmuikt gade terwijl die in een gorgelende geheimtaal een passage uit haar boek voorlas.

Echt spannend wilde het niet worden, al is het voor Heleen te hopen dat ze een graantje kan meepikken van de vrouwenpornohype die heerst. E.L. James loopt lekker binnen met haar neurotisch opgeschreven martelfantasietjes. In de wereldwijde bestsellerlijsten beslaat ze de hele top drie met haar Vijftig Tinten Grijs en de vervolgdelen daarop. Dat wil ons ondeugende Heleentje ook wel.

Heleen is niet de enige die geld ruikt, of aandacht. De hele maand november is het 'Vijftig Tinten Grijs'-maand op Net 5. Ze proberen de zender uit het slop te trekken met een serie 'erotisch getinte' films die iedereen die zich daarvoor interesseert al honderd keer heeft gezien, zoals Eyes Wide Shut, 9,5 Weeks en Basic Instinct. Ze brengen de grijsgedraaide films aan de man als volgt: “Bind jezelf vast aan je stoel en blijf zitten voor heerlijke klassiekers." Ooh la la!

Ook zal een rijtje BN'ers komen opdraven voor een I Love-programma, waarin ze de onderwerpen over de tong laten gaan die aan bod komen in de E.L. James-boeken. Hopelijk zijn dat geen derderangs cabaretiers die met rode oortjes mogen komen vertellen hoe kinky ze eigenlijk hadden willen zijn, maar dat ze dat natuurlijk heus niet echt doen, hihihi. Of reality-sletjes uit Secret Story, de Big Brother-kloon die Net 5 in 2011 weer op de kaart had moeten zetten. Ongetwijfeld komt Heleen van Royen ook voorbij. Dat gigolo-boek verkoopt zich natuurlijk niet vanzelf.

Een avondje nieuw tv-seizoen

Ik weet het, op deze plek laat ik de laatste tijd schromelijk weinig van me horen. Op de een of andere manier ontbreekt het aan zin, tijd, inspiratie of hoe je het ook wilt noemen. En soms is het nu eenmaal fijn om als een zak aardappelen voor de tv te hangen.

Zoals gisteravond. Het nieuwe tv-seizoen is begonnen, wat betekent dat zowel de commerciële als publieke omroepen weer een enorme bak nieuwe pulp over de kijker uitstorten. Met name SBS Nederland heeft een hoop te winnen. De laatste jaren zijn de zenders SBS6, NET5 en Veronica door RTL naar de achtergrond gedrukt. Zo'n beetje alle nieuwe initiatieven draaiden uit op flops. Ze proberen het tij nu te keren met plat volksvermaak als Sterren Springen op Zaterdag, waarvan ik gisteren de herhaling zag.

Het is er allemaal weer hoor. Gerard Joling in een glitteroverhemd die zijn hit Shangri-La heeft verbasterd tot Theme Tune. Derderangs celebs als Jody Bernal die het moeten opnemen tegen 'tv-diva' Patty Brard. Het idee om BN'ers kunstjes te laten doen lijkt achterhaald, maar scoort nog altijd. Zeker als het gaat om kunstjes die live worden uitgevoerd en redelijk riskant zijn, zoals schoonspringen. Aanvankelijk dacht ik: jammer dat er water in dat zwembad zit. Maar toen Patty plat op haar bek voorover klapte voelde ik toch een soort van medelijden. Of was het stiekem toch leedvermaak?

Eerder die avond liep ik me al te ergeren aan De Modepolitie 2.0 op RTL5. Hoewel het presentatieduo vooraf wilde beweren dat ze niemand afzeiken met het programma en dat ze mensen wilden hélpen, was de toon toch te vals. Want intussen deden de makers het wel, maar dan heel gemeen achteraf via de voice-over. Terwijl een meisje wegvluchtte voor modetypjes Manon Meijers en Thijs Willekes (Thijs Wileenkus voor intimi. Waar is trouwens de Haarpolitie als je hem nodig hebt?), luidde het begeleidende commentaar: 'Daar was toch niks meer aan te redden.' Hoezo, geen afzeik-tv?

SBS6 probeerde het intussen met een fictieve talkshow, waarin de Gooische Vrouwen-karakters Martin Morero (Peter Paul Muller) en zijn tante Cor (Beppie Melissen) gasten ontvingen in hun protserige villa. Een soort Villa Felderhof, maar dan met nietszeggende types als rapper Lange Frans, die met zijn Amsterdamse accent overigens feilloos liet horen hoe slecht die Martin het Mokums imiteert. Lange Frans en Ireen Wüst deden hun best als gasten, maar hadden het zichtbaar moeilijk met het geschmier van de acteurs. Maar zoals het echte sterren betaamt gold ook voor hen: wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen.'

Vlak daarna was het tweede seizoen van Wie Trouwt Mijn Zoon van start gegaan op SBS6. Dit jaar niet met de empathische Robert ten Brink, maar met de wat kleurloze Eric van der Hoff. In al zijn wanstaltigheid is het programma een schot in de roos. Wat WTMZ pijnlijk duidelijk maakt is hoeveel jonge mannen een totaal gestoorde relatie met hun moeder hebben. Zo lagen moeder Ansje en zoon Angelo innig verstrengeld samen op een bank, terwijl Ansje de bilpartij van Angelo uitvoerig betastte. Dat lijkt me niet helemaal normaal. Zij was ook degene die het hardst meehielp een partner voor haar zoon uit te zoeken. Haar oog was gevallen op een veel oudere kerel, waar Angelo niets van moest hebben. Maar ja, als mamma het wil... De overige jongemannen leken weliswaar minder onder de plak te zitten bij hun ouders, maar toch had je continu het gevoel dat er iets grondig niet klopte.

Het voert te ver om hier ook nog het supergescripte Mijn Vieze Vette Verloofde te bespreken, of de emo-crap van Memories en Het Familiediner. En dat er intussen ook nog een complete politieke strijd gaande is, gaat grotendeels aan me voorbij. Gekrakeel in vooropgezette oneliners waar oranje mannetjes met Mozart-haar doorheen schreeuwen, het doet me niks. Liever keken we nog even naar Estelle Gullit, die door Evert Santegoeds werd bevraagd over Badr Hari en Ruud Gullit. Als een ware prinses Diana zei ze over het vreemdgaan van Ruud: '3 is a little bit crowded. Maar ïk heb geen getal genoemd.' Nee echt ladylike juffrouw Hari zal nooit worden. Even later liet Estelle horen dat ze een echt nichtje was van Johan, met de Cruijffiaanse uitspraak: 'Weet je Evert, liefde doet liefde vergeten.' Mooi hoor.

Of ik een van de bovenstaande programma's blijft volgen? Nog geen idee. Eerst de pulp maar eens laten inwerken. Wie Trouwt Mijn Zoon maakt voorlopig de grootste kans.

Loopcam

Leuke app: Loopcam. Hier mijn videoreportage van gisteravond, vanuit het raam van De Ondeugd. De Ferdinand Bolstraat.

 

Weird, weirder, weirdest music

Allereerst de beste track van het jaar tot nu toe. Joy Division meets Grace Jones in de personen van Bruno Coviello en de geweldige zangeres Shannon Funchess. Wat een strot heeft dat wijf! Ze komen uit Brooklyn en onlangs verscheen een EP met vier tracks. Dark wave, it is. Waarvan dit dus de beste is. Keihard zetten!



Tweede is Starfucker. In de video een vreemd personage dat willekeurig aan een groep mensen likt. Maar wat zijn het voor mensen: saunagangers? En waarom zijn ze zo chagrijnig?



Nummer drie. Die Antwoord met Rich Bitch. Zangeres Yo-Landi schittert in weer een schitterend kunstwerk van deze Zuid-Afrikaanse supergroep. En ik wil ook een levende wc-rolhouder!



Heb je de bovenste drie video's bekeken, dan valt nummer vier in mijn ogen toch een beetje tegen. Lady Gaga begint in al haar weirdheid een beetje door te slaan naar het onzinnige in plaats van het absurde. Toch valt er nog genoeg te genieten met Born This Way. Wederom volledig ontraadseld door Illuminati-deskundige VigilantCitizen.

Vrouwenverwendag

Omdat het vandaag Vrouwenverwendag is, wil ik graag een geweldig Koninginnedag-concept met jullie delen. Het is een Layar-app speciaal voor vrouwen die geen zin hebben uren in de rij te staan als ze moeten plassen. Of schijten natuurlijk.

Het idee voor de mobiele applicatie kwam tot stand tijdens een brainstorm met een viertal vriendinnen en ziet eruit als volgt. In Amsterdam geven mensen met een huis in het centrum zich op voor deze app. Ze stellen voor twee euro hun toilet beschikbaar. Via de applicatie is met Layar op de mobiele telefoon te zien waar de beschikbaar gestelde toiletten zich bevinden. Je zou zelfs zover kunnen gaan deze app te koppelen aan Foursquare, zodat je kunt zien of iemand heeft ingecheckt. Dan is het toilet dus bezet.

De toileteigenaar vangt per toiletbezoek twee euro. Dat kunnen we nog uitbreiden met sponsoring, door bijvoorbeeld Edet (een jaar gratis toiletpapier), Always of WC Eend. Een praktische en eenvoudig uitvoerbare app, lijkt me.

In het verlengde hiervan: ongeveer twintig jaar geleden bedacht ik een in mijn ogen hilarische commercial voor Always. De inlegkruisjes met vleugels waren destijds net uitgevonden en tegelijkertijd was Sister Act een hit. In de commercial staat een nonnenkoor stijf voor zich uit te zingen. Twee inlegkruisjes met vleugels slaan het tafereel gade vanaf een afstand. Ze vinden het saai wat ze zien en zeggen: 'Dat kan veel vlotter. We gaan wat leven in de brouwerij brengen.' Ze vliegen op de nonnen af en duiken onder de habijten. De nonnen springen verschrikt op, maar zijn daarna verheugd: wat zít dat lekker zeg, met vleugels! Spontaan gaan ze op de Sister Act-toer en barsten ze uit in een swingende versie van I Will Follow Him. Einde commercial.

Geen idee waarom de spot de tv nooit heeft gehaald, trouwens.

Massive Rabbit Attack

Eerder dit jaar bracht Massive Attack een album uit dat vrijwel direct van de radar verdween. Jammer, want er staan fijne tracks op. Bekijk de video van Atlas Air, met een waanzinnig konijn in de hoofdrol.

Ronflonflon met Jacques Plafond

Nu zit ik dus alweer weken met allerlei Ronflonflon-jingles in mijn hoofd. Twee weken, om precies te zijn. Hoe weet ik niet meer, maar op een terras kwam ineens de geniale gekte van Wim T. Schippers ter sprake. Ik vertelde dat ik vanaf 1987 tot 1991 zo'n beetje iedere woensdagmiddag om 17.00 stipt de radio aanzette voor een aflevering van Ronflonflon met Jacques Plafond.

Het leuke is: bijna alle afleveringen zijn te beluisteren of te downloaden via internet. Mijn iPod barst inmiddels uit z'n voegen, want nog altijd is Ronflonflon hilarisch.

Een korte schets. Van vijf tot zes was het altijd totale chaos op Radio 3. Jacques Plafond tettert dwars door de muziek heen en schreeuwt tegen zijn gasten. Dat zijn zowel typetjes als bestaande personen. De typetjes luisteren naar idiote namen als Gerda Vaasbek, Jaap Knasterhuis, Etna Vesuvia en natuurlijk Wilhelmina Kuttje Jr. Maar het grappigst waren de jingles van de rubrieken, die om de paar seconden door de ether schalden. Elke week kwamen er nieuwe jingles bij, er waren zelfs jingles om nieuwe jingles aan te kondigen. Een van de leukste rubrieken was 'Wat aten zij', met bekentenissen van bekende Nederlanders 'aangaande gisteravond genuttigde maaltijden'. Hieronder de tekst:

“Wat aten zij, wat aten zij, wat aten zij?
Bekentenissen aangaande gisteravond genuttigde maaltijden
Wat aten zij?
Wat was het? Wie maakte het? Smaakte het? En hoe is het bekomen?
Vragen over eten, wat magen moeten verdragen en verslagen van asceten en gastronomen.
Wat aten zij, waten aten zij, wat aten zij?
Was het gestampte pot of nouvelle cuisine?
Of betrof het eetgenot een kliekje misschiene?
Wat aten zij, wat aten zij, wat aten zij?
Omdat het fijn is om te weten wat anderen eten”

Vervolgens maakte Jacques Plafond gehakt van de inbellende BN'er. Soms gebeurde het dat omroepster Anneke Rol (op band) aankondigde: 'Het is nu kwart voor zes, tijd voor iets anders', waarop het onderwerp prompt werd afgekapt.

Genoeg nu, want eigenlijk moet je het gewoon horen. Kijk op het Ronflonflon-blog van de VPRO voor complete afleveringen.

The Very Best - Julia

Een vd leukste nieuwe bands van vorig jaar was The Very Best. Check de nieuwe video, Julia.

Een leuk lied.

Je te plumerai la tete

Soms heb je van die liedjes die je niet in één keer kunt thuisbrengen. Terwijl een normale popsong bijna standaard is opgebouwd uit couplet, refrein, couplet, refrein en dan misschien op tweederde van het nummer nog een brug, zijn er regelmatig uitzonderingen op de regel. Maar de laatste keer dat me zoiets opviel bij een pophit was bij With Every Heartbeat, een samenwerking tussen producer Kleerup en zangeres Robyn.


Eerst denk je nog: 'leuk, een droeverig liedje op een vrolijke beat, het werkt!'. Maar luister goed en je hoort dat het nummer heel eigenaardig in elkaar zit. Het heeft geen coupletten, maar een hook (I don't look back) die telkens terugkomt. Het nummer eindigt met de zin 'And It Hurts With Every Heartbeat' die tot het einde wordt herhaald. Geniaal bedacht!

We maken een sprongetje naar Mark Ronson. De producer was in zijn eentje verantwoordelijk voor de retrosound die in 2008 overal opdook. Hij maakte met de Dap Kings als begeleiders van Amy Winehouse een van de beste albums van het vorige decennium: Back to Black. Ook Ronsons eigen album had een vette retrosound met veel oude soul, strijkers en blazers. Voor deze plaat leunde Ronson ook op Amy: de Zutons-cover van Valerie werd door haar gezongen en een enorme hit.

Die retrosound gooit ie voor zijn volgende plaat ineens allemaal overboord. Ervoor in de plaats komt iets wat we in de jaren tachtig futuristisch noemden: nog steeds retro dus, maar nu met hiphop, funk en veel geflipte keyboards. De eerste single heet Bang Bang Bang en ook hierbij kreeg ik dat Heartbeat-gevoel. De eerste paar keren weet je niet wat je hoort. Er is een zangeres met een stem die uit een doosje lijkt te komen: aanvankelijk heel onpersoonlijk, maar bij latere luisterbeurten krijgt ze meer kleur. Dan het liedje zelf. Het is midtempo, maar voor de refreinen zit er een verrassende versnelling in. Dan wordt er ook nog eens gerapt, door Q-Tip. Delen van de track zijn in het Frans, met teksten die op het eerste gehoor nergens op slaan. Probeer 'Je te plumerai la tete' maar eens te vertalen: 'Ik pluk je hoofd'. Dit blijkt dan weer te komen uit een Frans kinderliedje genaamd Alouette dat gaat over het plukken van een vogel. (Niet op klikken hieronder! Zit de hele dag in je hoofd!)



Afijn, die zangeres heet MNDR, alias Amanda Warner. In de video ziet ze er volgens PopJustice uit als Su Pollard, bekend van Hi de Hi. Komt door de bril natuurlijk, zo'n eighties-uitmonstering die je helaas steeds vaker in het straatbeeld ziet opduiken.


Amanda beweegt ietwat vreemd, door continu dingen aan te wijzen die er niet zijn. Mark Ronson zelf bedient de knoppen van de onmogelijkste set keyboards aller tijden. Volgens muziekblogger ArjanWrites was Duran Duran de inspiratie voor Ronsons nieuwe sound. Zal best, maar ik moet eerder denken aan cheesy Atari games van twintig jaar geleden.



O ja, dit is Mark Ronson. Hier op de foto met Lily Allen, die net als Amy aan zijn vorige album meewerkte.


Ook voor zijn nieuwe album huurt Ronson weer een leger gastvocalisten in. Naast Amanda Warner zijn dat onder meer D'Angelo en Boy George. Het album gaat Record Collection heten en komt uit in september. Ben heel benieuwd!

Celine Dion is amaaaaaazing (a video essay)

Een van mijn favoriete bloggers is Rich Juzwiak uit Brooklyn, New York. Zijn Fourfour.typepad.com heeft alles: humor, entertainment, creativiteit en af en toe diepgang. Deze maand viert hij zijn eerste lustrum als blogger en doet dat met zijn eigen favoriete posts. Helemaal bovenaan staat een videocompilatie die hij maakte van de waanzinnige Celine Dion.
Mijn persoonlijke favoriet is zijn uitvoerige verslaggeving van de gekte rond Whitney Houston en Bobby Brown en hun realityshow, Being Bobby Brown. Maar ook z'n Liza Minnelli-collage genaamd 'Crazy with a Z' is geweldig.

Een futuristisch meesterwerk

Al zo lang ik me kan herinneren luister ik naar rap en hiphop. Eind jaren tachtig was het Public Enemy met Fear of a Black Planet dat me de ogen opende, met tracks als Fight the Power en Anti-Nigger Machine. Daarna kwam Ice T met z'n Cop Killer en Body Count. Heftige, militante muziek was het, die vrij snel eentonig begon te worden. De La Soul en A Tribe Called Quest vormden een vredelievende tegenbeweging, maar ook dat gedoe met madeliefjes en Bonita Applebum gingen vervelen. In de nineties kregen we Busta Rhymes (WHOO-HA!), Dr. Dre en Snoop Doggy Dogg. Daarna werd hiphop razendsnel bloedcommercieel, met de postuum uitgebrachte lading rotzooi van 2Pac als ultiem dieptepunt.

Voor mij was de lol eraf tót het moment dat Missy Elliott eind jaren '90 haar entree maakte. Samen met Timbaland introduceerde ze een nieuw, abstract geluid dat in de afgelopen tien jaar vaste voet heeft gekregen in hiphopland: minimale beats, een kale productie, loeistrakke flows en humor. Get Your Freak On, Pass That Dutch, Lose Control en vooral Work It zijn stuk voor stuk klassiekers.


In het nieuwe millennium kreeg hiphop weer glans, wat met name te danken is aan figuren als Missy dus, Pharell Williams, Jay-Z, Timbaland (al is hij alweer jaren over z'n hoogtepunt heen), de cartooneske Eminem, T.I., Swiss Beatz, The Dream, Lil' Wayne en Kanye West. Vooral die laatste drukte zijn stempel op de hedendaagse hiphop, met name omdat zijn vier albums vanaf 2004 telkens een nieuw, verfrissend geluid lieten horen. Zijn allerbeste album maakte Kanye West in 2008, getiteld 808s & Heartbreak. Kanye, die niet bepaald bekend staat als gevoelige jongen maar wel vanwege zijn mega-ego en onuitstaanbare karakter (IK BEN DE BESTE HIPHOPPER TER WERELD! - inderdaad, in kapitalen, want zo communiceert Kanye nu eenmaal), gaat op 808s & Heartbreak helemaal op in zijn verdriet en woede vanwege het overlijden van zijn moeder en een relatie die op de klippen liep.

Even een break: is het raar om een recensie te schrijven over een album dat meer dan anderhalf jaar oud is? Nee, helemaal niet. Juist niet zou ik zeggen. Vooral niet als je dat album al meer dan anderhalf jaar lang zeker een keer per twee weken helemaal draait. 808s & Heartbreak dus. Het bijzondere aan dit album is dat Kanye nergens rapt, maar zingt. IJskoude met autotune rechtgetrokken zanglijnen zijn het, waarin Kanye het leed van zijn leven op hartverscheurende wijze ten gehore brengt. Het is een futuristisch meesterwerk dat voorlopig niet zal worden geëvenaard. Van kop tot staart hangen alle songs samen in een duidelijk verband, iets wat van 95% van de hiphopalbums niet gezegd kan worden.

Het begint al geweldig met de openingstrack Say You Will. Kanye trekt de luisteraar een soundscape binnen die wordt begeleid door zowel sacrale koorzang als een spelletje pong. Naarmate de 6.18 minuut lange track vordert, grijpt Kanye je bij de strot om je de rest van het album niet meer los te laten. Basis van het album, dat leunt op synthpop, elektronica en R&B, is de TR 808-drummachine. Een apparaat dat in de jaren tachtig werd gebruikt door new wavepioniers als Gary Numan, maar ook door Phil Collins. Kanye verstoort zijn beats en breaks, met als resultaat een lekker rafelige sound die desondanks toch emotie weet op te roepen. Hoogtepunten zijn de singles Love Lockdown - perfecte tribal upbeat - en Heartless, dat door South Park overigens op sublieme wijze op de hak werd genomen: in een aflevering was Kanye te zien als 'Gay Fish'.



Uiteraard kon Kanye hier niet om lachen, maar het had wél effect. Lees maar: "Kanye West has told fans he's working on playing down his "crazy ego" after being ridiculed in a new episode of "South Park."

Terug naar het album, terug naar Love Lockdown. Bij het nummer hoorde een baanbrekende video, geregisseerd door kunstenaar Simon Henwood, die zich op zijn site bekendmaakt als 'Creative Director of Rihanna'. Maar hij maakte ook de geweldige drag-video bij Roisin Murphy's Movie Star en daarnaast schildert hij niet onverdienstelijk. Kijk maar eens op z'n website, en klik voor de grap op Kylie.



Voor we afdwalen: andere hoogtepunten zijn het funky Paranoid (met een gastbijdrage van Mr. Hudson), de op hol geslagen kermisdraaimolen van Robocop, het heftige See You In My Nightmares met Lil' Wayne die als een duivel tevoorschijn komt, en de afsluiter Coldest Winter. Zoals je al aan de songtitels kunt zien is het geen vrolijke plaat, maar een verwerkingsalbum waarin de rapper zich van een heel persoonlijke kant laat zien, een onvermoede kant bovendien. Want de schreeuwlelijk heeft heel duidelijk wél een hart. Wie nog niet genoeg heeft na het luisteren van dit briljante album, moet het nooit officieel uitgebrachte remixalbum van Max Justus maar eens proberen. Het geheel van zíjn plaat haalt het niet bij het origineel, maar het is een gedurfde poging om de muziek van Kanye van een andere kant te laten zien.

Hoe ik hier ineens bij kwam? Door een recensie te lezen van het nieuwe album van rapper Drake. Bij vlagen even briljant als Kanye op z'n 2008-album, sterker nog: Drake heeft erg goed naar deze plaat geluisterd. En inderdaad, Thank Me Later is geweldig. Maar hij haalt het niet bij 808s & Heartbreak!

Druk druk druk!

Het is helemaal niet erg om even zonder vaste baan te zitten, merk ik. Ik kom eindelijk eens toe aan dingen die je anders nooit doet. De handleiding van een camera uit mijn hoofd leren bijvoorbeeld. Foto's maken van het toilet. Vier liedjes van 2 Unlimited tegelijk bekijken op YouTube om te horen hoe dat klinkt (niet zo best om eerlijk te zijn). Een minuscuul spinnetje bestuderen dat z'n best doet een enorme vlieg te verzwelgen. Poepbruin worden op het dakterras. En vooral urenlang nadenken over het leven van Patricia Paay. Waarom wil een vrouw van zestig die gedumpt wordt voor een jongere vrouw van de weeromstuit haar kut laten zien aan heel Nederland? En waarom is de remix van 'Who's that lady with my man' geflopt? En hoe zat dat ook alweer met de bitterbal die ze in het gezicht van een paparazzo duwde?

Natuurlijk zijn er ook belangrijker dingen. De tv-schade van een weekend Brussel inhalen: 3 afleveringen Dexter, X Factor (bye bye BadBoyz, nu die malle Mr. Potatohead nog), de bij vlagen best grappige TV-Kantine, Nurse Jackie (cracky), Bloedverwanten (Henriëtte Tol is geweldig als jiddische mamma van een totaal ontspoorde familie), Ugly Betty, Cougartown, Diary of a Call Girl (ook geweldig, met de ooit zo brave Billie Piper als duurbetaalde hoer), DWDD, enzovoort. Dan zijn er nog de stapels dvd-boxen van Spooks, The Wire, Mad Men en Sopranos.

Maar aangezien het veel te mooi is buiten, moet ik m'n tv-verslaving even on hold zetten. Het is dus lunchen geblazen met zusjes in parken, bijkletsen met andere werklozen, ik bedoel, werkzoekenden, hier en daar een klusje buiten de deur en leuke boeken lezen. Ben net gruwelijk verbrand (nou ja, een klein beetje rood geworden) met David Sedaris en zijn korteverhalenbundel 'Van je familie moet je het hebben.' Hilarisch is het verhaal over zijn Griekse oma, die telkens werd geweerd uit bejaardentehuizen. Of het verhaal over zijn vader, die zijn dochters als pronkjuwelen beschouwt. Hieruit het volgende fragment:

' Ik kon vrijelijk lurkend aan een plastic emmer met pannenkoekenbeslag door het huis banjeren, maar als bij een van mijn zussen een reepje huid over haar bikinilijn bolde, stond mijn vader meteen klaar met zijn mengeling van metaforen. "Jezus, Flossie, je bent toch geen melkkoe? Kijk nou eens naar jezelf. Nog een pondje erbij en je mag de straat niet meer op zonder vrachtrijbewijs. '

Vannacht droomde ik dat David Sedaris bij ons woonde. We hadden de hele dag buikpijn van het lachen en aan slapen kwamen we niet meer toe. Hier meer over Sedaris, van wie ik al z'n andere boeken nu ook wil hebben. Ik heb dan wel even geen baan, maar het is druk druk druk!

Theater: Over Dieren

Gisteren naar de voorstelling Over Dieren geweest, van het Nationale Toneel. Voorafgaand aan de voorstelling viel het me op dat er aardig wat jongeren op het toneelstuk waren afgekomen, wat ik niet had verwacht. Het verhaal - gebaseerd op afluistertapes van de Oostenrijkse politie over een escortbureau dat wordt verdacht van vrouwenhandel - lijkt toegankelijk, maar is dat totaal niet. Integendeel zelfs: de uitgesproken zinnen en gespreksflarden worden telkens herhaald. Toch bleven de jongeren - ik vermoed 4 Havo, cultuurpunten of een klasje Maatschappijleer - opvallend rustig.

Dat was fijn, want het stuk vergde enige concentratie. In het verhaal wordt duidelijk dat een oudere vrouw haar lichaam aanbiedt, maar genegeerd wordt. Tegelijkertijd bieden drie ambtenaren tegen elkaar op wat ze zoal willen doen met hoeren. Het stuk, een aanklacht tegen vrouwen- en kinderhandel, wordt naarmate de voorstelling vordert steeds grover en platter, op het banale af. Het decor is een verzameling tv's met daarop vorsend kijkende gezichten, waartussen de zes spelers zich voortbewegen. De dames op wiebelende stiletto's, de drie heren in lichtblauwe businesspakken en continu op jacht naar seks. Het eindigde redelijk voorspelbaar met een horrorhoogtepunt: een scène in blacklight met muziek van Laibach: een cover van Opus' Life is Life.

Mijn eindoordeel: een rauw stuk dat bij vlagen op Gummbah-achtige wijze de draak steekt met alles wat vies en ranzing is, en tegelijkertijd duidelijk maakt hoe het gesteld is met de positie van prostituees en misbruikte kinderen. Lees hier een aantal recensies over de voorstelling. En hieronder de beelden:

Werk aan de winkel voor Grace Jones

Wat doet een mens als hij overdag thuis is en het buiten regent? Juist, troep kopen op eBay en Youtube-filmpjes kijken. Ik was op zoek naar een dvd met alle video's van Grace Jones, het liefst aangevuld met live-optredens en fragmenten uit tv-shows. Ik kwam op het idee omdat we gisteren een oude videoband tevoorschijn hadden getoverd met daarop 'I Love '85', een aflevering uit de weergaloze BBC-serie over de eighties die begin deze eeuw werd uitgezonden.

Inmiddels weten we dat Grace Jones vorig jaar een glorieuze comeback maakte met het album Hurricane en een waanzinnig goed optreden in Paradiso. Maar het is nog maar een paar jaar geleden dat Grace was afgeserveerd als freak, die hooguit kwam opdagen als je haar eerst vol coke stopte - en dan ook nog vijf uur te laat. Maar goed, 'I Love '85' dus. Grace Jones presenteerde de aflevering met humor en klasse en zag er ook nog eens fantastisch uit. Hoog tijd dus voor de aanschaf van een dvd-collectie met daarop in ieder geval het volgende:



















Vooral de laatste twee zijn hilarisch: een interviewfragment waarin ze de presentator te lijf gaat en een aflevering van Ruby Wax' talkshow. Maar let ook op de geweldige styling van de video's van Grace Jones. Helaas is dit alles alleen beschikbaar in brakke Youtube-kwaliteit, want er bestaat naast een live concert dus helemaal geen Grace Jones DVD Collection. Ja, op eBay. Maar die is illegaal. En regio 1 bovendien...

Celebrity Ding Dong

Ergens in een duister hoekje van onze UPC-box zit de zender Humor TV verstopt. Hierop zijn overgeschoten Kopspijkers-fragmenten te zien, afgewisseld met humorflops als 'Wad is leuk?' en series die tot in de treurigheid herhaald worden als Bottom en Absolutely Fabulous. Best leuk af en toe, maar het enige programma waar ik echt voor ga zitten is de Graham Norton Show.

Graham Norton is een hysterische relnicht die uiterlijk iets wegheeft van een koddig mopshondje. Zijn gasten ontvangt hij steevast met gekir en de schuine opmerkingen zijn niet van de lucht. Gisteravond (nou ja, ergens in 2008) was Robin Williams de hoofdgast, die het programma volledig naar zijn hand zette met z'n bizar goede imitaties. Kijk zelf om een indruk te krijgen van het programma, dat verder eigenlijk nergens over gaat.



Zoals je ziet: het is net Paul de Leeuw, maar dan honderd keer leuker. Nu dacht ik dat Graham Norton op zichzelf stond als presenterende komiek, maar er is er nog één: Alan Carr. Hij stand-upt tot ie er letterlijk bij neervalt en heeft zelf ook een talkshow, Chatty Man genaamd. Werkelijk iedereen schuift aan bij Alan, om vervolgens van het meubilair te rollen van het lachen: Ivana Trump, Samuel L. Jackson, Katy Perry... En die allemaal in één aflevering. Echt, als je eenmaal begint met kijken heb je er binnen een half uur een nieuwe YouTube-verslaving bij.

Chatty Man is bijna net zo leuk als de Graham Norton Show, maar het jammere is dat Alan Carr vanwege dit programma is gestopt met Celebrity Ding Dong. Dit was een meer dan hilarische kwis, waarin twee teams bestaand uit Britse celebs het tegen elkaar opnamen en tegelijkertijd volkomen werden ontregeld door de opmerkingen van Carr.

Ghetto names & Malum TV

Ik dacht: laat ik de Top 60 Ghetto Black Names nog maar eens opzoeken:


Een van de geestigste filmpjes uit de canon van Youtube, waar ik alweer bijna een maand geleden over schreef (zie hieronderonderonder). Nu pas heb ik ook enkele reactievideo's bekeken. Een van de leukste is die van Malum Reoul, een knul van achttien uit Londen die samen met zijn broertje Jamaican Names doet.



Maar eigenlijk zijn z'n African names nog leuker:


Z'n British ghetto names, ook goed:


Maar hij kan meer. Hier een overzicht met Expressions, heel cute:


En, minder cute, maar wel erg grappig: Human Burp-box:


Nog veel meer video's op Malum TV.

De Canon van YouTube

Videoplatform YouTube bestaat vijf jaar en daarom was ik gisteravond in de Amsterdamse Stadsschouwburg. Hier onthulde Upload Cinema de Canon van YouTube. Deze bestaat uit 45 video's die op de een of andere manier baanbrekend zijn geweest. Deze bijvoorbeeld:

Eddie Izzard- Death Star Canteen


Een van de criteria luidt dat het materiaal niet gemaakt mag zijn voor tv, maar direct is gericht op YouTube of andere online videokanalen. Die beperking snap ik, is ook logisch, maar daardoor is wel meteen een hoop materiaal uitgeschakeld. Toen ik YouTube net ontdekte, ging ik helemaal los op Aziatische producties om maar wat te noemen, die hier de tv nooit zouden halen.

De Zuiikin Girls bijvoorbeeld, die aerobic-oefeningen combineren met Engelse les. Per aflevering wordt een situatie geschetst (bijvoorbeeld: een dame wordt beroofd in een park en moet dat de politie duidelijk maken - 'I've been lobbed by twoooo men!'). Helaas zijn de meeste filmpjes vanwege auteursrechtenkwesties verwijderd, maar er zijn er nog een paar:

'I have a bad case of diarrhea'


'How dare you say such a thing to me'


Ook leuk: de video van de Scissor Sisters, She's My Man. Deze is gebaseerd op een Japanse inventieve kunstvorm die te zien was in de show Kasou Taishou.


Bekijk ook Matrix Pingpong in dezelfde stijl:


En deze puppet-act:


Tijdens de Canon kwamen allerlei YouTube-hits voorbij op een enorm scherm. Er waren vier onderdelen: solo's, duo's, ensembles en de massa. Enkele hoogtepunten uit de lijst:

Battle at Kruger
Bloedstollende natuurhorror met een twist waar menig regisseur jaloers op zal zijn. De spanning is te snijden in dit 8,5 minuut durende filmpje. Helemaal uitkijken.


Niezende panda
Blijft leuk, deze. Helemaal omdat de panda heel veel navolging heeft gekregen, wat ook een criterium is voor een succesvolle YouTube-video.


Where the hell is Matt?
Overal en nergens dus, en dansend. Misschien wel de beste video uit de hele Canon.


Frozen Grand Central
Gewoon, omdat het kan: mobiliseer een groep mensen en laat ze iets geks doen.


David after dentist
Hij is hier al vaker langsgekomen, maar David die versuft bij de tandarts vandaan komt blijft hilarisch.


Charlie bit my finger - again !
In hetzelfde genre.


Talking Cats
Deze twee moet je na elkaar zien:




En zo waren er nog veel meer voorbeelden van mooi gemaakte, toevallig gelukte of al dan niet bedoeld grappige filmpjes. Hier nog enkele persoonlijke favorieten die buiten de Canon vielen.

La Pequena
Een Zuid-Amerikaanse dwerg in drag, die bekende personen imiteert. Hier Amy Winehouse, er direct onder Hillary Clinton.




May he poop?
Bollywood-films fonetisch vertaald in het Engels. De Canon had Benny Lava, ik ga voor Poop on my knee:


Total Eclipse
Ook in de herhaling: de letterlijke versie van Total Eclipse of the Heart van Bonnie Tyler.


Betty Butterfield
De treurigste travestiet ever, die via haar eigen YouTube-kanaal verhaalt van haar al even treurige leven.


Christian the Lion
Last, but not least een tranentrekker van jewelste. Over een leeuw die terugkeert naar zijn natuurlijke leefomgeving. Tot zijn baasjes hem komen opzoeken...

Puppycam!

Live Video streaming by Ustream

Ik heb 'm ook in het klein aan de rechterkolom toegevoegd (even scrollen). Wil je de cam gewoon binnen deze pagina bekijken, klik dan op de play-button ONDERIN de balk en NIET op de omcirkelde knop het plaatje...