Posts tonen met het label Spullen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Spullen. Alle posts tonen
dinsdag 18 oktober 2011
vrijdag 27 mei 2011
De ongekende jarentachtig-luxe van Dynasty
Ik zit dus al ruim een week vastgezogen in een Dynasty-tornado. Vijf seizoenen heb ik besteld, van elk zo'n 24 - 30 afleveringen. Aanvankelijk dacht ik: een of twee afleveringen per week moet lukken. Maar inmiddels spendeer ik er zoveel vrije tijd aan dat ik aan mijn zelf opgelegde verplichtingen als kranten en tijdschriften lezen of mezelf stuktwitteren niet meer toe kom. Maar wat geeft het: inmiddels heb ik er dik anderhalf seizoen opzitten.Het kijken van Dynasty zorgt voor ernstige flashbacks naar de jaren tachtig. En wat wij mensen ons destijds voorstelden bij termen als 'ongekende luxe.' Die luxe bestond uit lange limousines met chauffeur, met op de achterbank een enorme telefoon. Maar wel eentje met druktoetsen! De gewone mens moest het stellen met een van PTT geleend draaischijfmodel met een krulsnoer. Mensen die de pech hadden dat hun nummer voornamelijk uit negens en nullen bestond, werden veel minder vaak gebeld dan diegenen met enen en tweeën. Want wat duurde dat lang zeg, een nul draaien! Vaak vloog je vinger ook nog uit de bocht bij het draaien - dus uit het gaatje - en kon je weer helemaal opnieuw beginnen. Draaaaaaaaaai: tik tik tik tik tik tik tik tik tik tik. Draaaaaaaaaiii: tik tik tik tik tik tik tik tik tik. Nee, dan maar gewoon met pen en papier een brief schrijven.
In Dynasty hadden de families ook massa's personeel rondlopen. Een majordomo genaamd Joseph, een naamloze kok, Jeannette en nog drie huishoudhulpen, de woest aantrekkelijke tuinman slash paardenmanager Tony, Marcy de secretaresse, de eerder genoemde chauffeur natuurlijk. Uiteraard lieten Krystle en Blake alles naar het huis of kantoor komen. Zo lag de pedicure aan het voeteneinde van Krystles canapé en liet Blake zijn haar knippen terwijl hij belangrijke orders inspecteerde.
Thuis hadden we die luxe niet. Niemand die ik kende had dat. Het enige personeel dat bij ons over de vloer kwam was een kraamhulp, als er bij tijd en wijle weer een baby bijkwam. Het waren altijd fris ruikende meisjes die in een handomdraai het hele huishouden omtoverden in een chaos. Na twee dagen hing de keuken vol onnodig vaak gewassen handdoeken, luiers, washandjes en ander textiel dat voorhanden was. Intussen rende zo'n meisje dan achter je aan omdat ze spelletjes met je wilde doen. Waarschijnlijk dacht ik: 'heb jij geen baby te verzorgen of moet je mijn moeder niet helpen?' Maar intussen genoot ik met volle teugen van de privileges van zo'n kindermeisje. Ik liet ze mijn eerste schrijfsels zien, die ze luid kirrend bewonderden. Heerlijk, al die aandacht!
Een ander groot verschil met ons, de gewone mensen, waren de huizen in Dynasty. Alexis had een lift in haar woonkamer. Wij niet (waarschijnlijk ook omdat onze woonkamer zich op de begane grond bevond, maar dat terzijde). Blake en Krystle hoefden alleen maar te gaan zitten en automatisch schoten de dienstertjes toe met een zwaarverzilverde koffiepot uit de Louis Quatorzetijd. Bij ons thuis was het hannesen geblazen met een thermoskan en dubbelklappende filterzakken. Bij ons in de tuin groeiden geen in strakke vierkanten geschoren heesters, maar gewoon gras. En we kregen bij onze geboorte al helemáál geen zilveren rammelaar met onze namen erin gegraveerd.
Nee, wij kenden luxe van een heel andere orde. Namelijk de Astra Bioscoop in Klazienaveen. Het was een bioscoop zoals we die tegenwoordig niet meer kennen, met verschoten pluche stoelen en hoogpolige vloerbedekking. Anno 2011 zou het er muf ruiken, maar in die tijd mocht er gewoon gerookt worden in de zaal. De stoelen zaten dan ook vol brandgaten en bij sommige scènes van 'Three Men In A Baby' (tikfout, maar hij blijft) kon je door de rook de ondertiteling niet eens lezen. Maar wat een heerlijkheid, die bioscoop. Om de twee of drie stoelen zat een buzzer, waarmee je eten en drinken kon bestellen. Het personeel sloop dan naar je toe en noteerde je bestelling. Na wat glasgerinkel achterin de zaal kwamen ze terug met het lekkers: meestal bifiworstjes en waterige cola. Bij het afrekenen ging het altijd mis, waardoor er gedurende de hele voorstelling bezoekers door het gangpad kropen op zoek naar hun kleingeld. Maar wat gaf het: we wentelden ons in het geluk van een eigen bediening, en als je je ogen een beetje dichtkneep was de zaal met z'n houten lambriseringen en met stof beklede wanden nét de balzaal uit de Carrington Mansion!
Labels:
Eighties,
Herinnert u zich deze nog-nog-nog?,
Spullen,
tv
vrijdag 24 december 2010
maandag 29 november 2010
Alleen in Japan
Waarom ook niet: een zitzak die je opblaast door er met je eigen voeten lucht in de trappen. Of een condoom, gevuld met overheerlijk ijs. En ziek zijn kan natuurlijk ook heel goed in een Hello Kitty-hospitaal.



Hier meer foto's.



Hier meer foto's.
maandag 22 november 2010
Nutteloze hobby's
Natuurlijk, het is fijn om iets omhanden te hebben. Maar als dat iets leidt tot volkomen overbodige en nutteloze dingen, dan kun je het in mijn ogen net zo goed níet doen. Vooral vijftigplussers houden zichzelf bezig met nutteloze werkzaamheden, en dan zijn het ook nog eens bijna allemaal vrouwen. Een voorbeeld van zo'n vrouwenhobby is scrapbooken. Vrouwen verzamelen plaatjes, stofjes, theezakjes, wc-rollen en troep die een normaal mens direct in de vuilnisbak gooit, om daar een fotoboek mee op te leuken.
Als je je erin verdiept (ik zeg: níet doen!), gaat er een wereld voor je open. Kijk, als zo'n vrouw een aardig aquarelletje in elkaar waterverft: gewoon haar gang laten gaan. Zelf kleding maken? Bij vlagen oké. Maar mij ontgaat het nut van mozaiekvormen maken van de papiertjes die aan de eerder genoemde theezakjes zitten. Treurige, troosteloze hobby's vind ik het, waar blijkbaar een enorme markt voor is. Kijk voor de grap eens op de website van Betsy Lurvink, een fröbeltrolletje dat zich vermaakt met het maken van 'herfst dioramakaarten en draaikaarten', 'Sfeerlichtjes met gelamineerde vellum en servetten (kerst)' en 'Vaas met bloemen (met stempelafdrukken van de vaas)'. Mens, waar begin je aan, denk ik dan. Maar Betsy punnikt, tamponeert, stempelt en lamineert dat het een lieve lust is.
Jaren geleden zat ik in de trein. Ik werd omringd door een groep plattelandsvrouwen, die een dagje Jaarbeurs hadden gedaan. De Utrechtse hallen staan ieder jaar een week in het teken van de 'KreaDoe-beurs' en daar hadden de dames hun slag geslagen. Trots toverde de vrouw tegenover mij (ik weet nog precies wat ze aanhad: een vest met een zelfgeborduurde beer erop) een lading plastic zakken tevoorschijn. In die tassen zaten weer kleinere zakjes met kraaltjes, knopen, onbestemde stukken plastic en poesiealbumplaatjes. 'Die gaan thuis allemaal in mijn dozensysteem', sprak de vrouw. Bij nader afluisteren bleek de vrouw een abonnement te hebben op de plaatselijke Scapino, die haar wekelijks voorzag van lege schoenendozen. 'Nu zul je denken: wat lelijk, schoenendozen. Maar daar heb ik wat op gevonden.' Wederom toverde de vrouw een plastic tas uit haar boodschappenmand. Deze zat vol repen stof, linten en lijm. 'Kijk, hiermee versier ik de schoenendozen. Mooi hè?'
De mevrouw had dus als hobby het beplakken van schoenendozen die ze vervolgens vulde met kralen en knopen. Terwijl ik dacht: 'Dat mens is knettergek', knepen haar vriendinnen haar kirrend in de arm. 'Ja! Mooi!', riepen ze. 'Wil je voor mij ook zo'n doos versieren?' Pfff...
woensdag 29 september 2010
maandag 13 september 2010
dinsdag 15 juni 2010
Breien met Kevin
Waarom ook niet, de winkels hangen immers ook al bijna weer vol met de wintermode voor het komende seizoen (is dat zo? Ik kom eigenlijk nooit in winkels). Hoe dan ook, ik wil het hebben over Kevin Kramp, een ontwerper die kleding breidt voor mannen. En dat ziet er best leuk uit, in ieder geval origineel.
Kevin Kramp woont in Londen en stelt zijn breisels samen uit angora, mohair, wol, katoen, nou ja, de hele mikmak. Ik vind vooral de foto's leuk omdat het eigenlijk gewoon een soort mislukte dekens zijn waarin Kevin zijn modellen drapeert. Maar ook dat is mode. Kijk maar:




Kevin Kramp woont in Londen en stelt zijn breisels samen uit angora, mohair, wol, katoen, nou ja, de hele mikmak. Ik vind vooral de foto's leuk omdat het eigenlijk gewoon een soort mislukte dekens zijn waarin Kevin zijn modellen drapeert. Maar ook dat is mode. Kijk maar:




maandag 14 juni 2010
Vragen, vragen, vragen. Wie weet het antwoord?
Waarom bestaat er geen 'Laatste Waarschuwing Kattengif'? Een van de buurtkatten hier heeft de carport ontdekt als ideale plek om zijn behoeftes te doen. Op zich is het wel een nette kat: hij dekt z'n boodschap (meestal pis, soms kak) netjes af met de deurmat. We hebben dat vieze stinkspul Kattenschrik al geprobeerd, nu doen we een poging met kiezels en citroenplanten. Maar als dat ook niet helpt: gif! Geen doodmaakgif, maar hetishiernietpluisgif. Bestaat dat?
Ik heb nog eens nagedacht over Alejandro, het nietszeggende Ace of Bass-deuntje waarmee Lady Gaga waarschijnlijk wil laten zien dat ze ook over een lichtvoetige kant beschikt. Dus, waarom maakt ze er dan een video bij die uitblinkt in duisternis? Vol nazi-symboliek, rauwe onsympathieke beelden en zogenaamde dubbele bodems? Liever had ik een over the top gestylede video gezien vol kleurrijke beelden, geregisseerd door David LaChapelle. Denk Army Of Lovers, 'Crucified' of 'Obsession'. Had ik veel leuker gevonden. Het shock-and-awe truukje van Gaga wordt wel erg eendimensionaal, vindt u niet?
Gisteren op tv: eerst staat een cosmetisch chirurg aan de voorhuid van een dikke, bejaarde man te kloten waarbij het betreffende geval vol in beeld komt. Inclusief bloed en snijwonden. Nog geen half uur later ligt een mevrouw met haar reet omhoog, terwijl ze in een manisch ritme genomen wordt door een apparaat dat Robotic Erotic heet. Een neukmachine dus. Daarvóór zag ik al zappend hoe Dennis Storm bij BNN met z'n vingers in een realdoll zat.
Soms verlang ik terug naar de tijden dat mensen nog onbekommerd plaatsnamen in een bad vol bruine bonen. Of naar iemand die met een uitgeholde aubergine om z'n snikkel indianengeluiden stond te maken in een Blokker-wigwam. Menno Buch, waar zit je?
Wat is er geworden van Massara? Je kent ze wel (of hoogstwaarschijnlijk niet): een italodisco-act uit de jaren zeventig die scoorde met het lied Margherita, dat onlangs nog werd geremixed door de onvolprezen dj Todd Terje. En klinkt het lied je bekend in de oren: het is 'groot' geworden in een gruwelijke verkrachting van Boney M, die het 'Felicidad' noemde. Het origineel is stukken beter, maar Massara bleef een eendagsvlieg. Is dat oneerlijk?
En waarom kost een loungebank bij Intratuin of TaanSintrum Osdorrup honderdduizend euro terwijl je ze op internet voor 750 euro kunt bestellen?
Ik heb nog eens nagedacht over Alejandro, het nietszeggende Ace of Bass-deuntje waarmee Lady Gaga waarschijnlijk wil laten zien dat ze ook over een lichtvoetige kant beschikt. Dus, waarom maakt ze er dan een video bij die uitblinkt in duisternis? Vol nazi-symboliek, rauwe onsympathieke beelden en zogenaamde dubbele bodems? Liever had ik een over the top gestylede video gezien vol kleurrijke beelden, geregisseerd door David LaChapelle. Denk Army Of Lovers, 'Crucified' of 'Obsession'. Had ik veel leuker gevonden. Het shock-and-awe truukje van Gaga wordt wel erg eendimensionaal, vindt u niet?
Gisteren op tv: eerst staat een cosmetisch chirurg aan de voorhuid van een dikke, bejaarde man te kloten waarbij het betreffende geval vol in beeld komt. Inclusief bloed en snijwonden. Nog geen half uur later ligt een mevrouw met haar reet omhoog, terwijl ze in een manisch ritme genomen wordt door een apparaat dat Robotic Erotic heet. Een neukmachine dus. Daarvóór zag ik al zappend hoe Dennis Storm bij BNN met z'n vingers in een realdoll zat.
Soms verlang ik terug naar de tijden dat mensen nog onbekommerd plaatsnamen in een bad vol bruine bonen. Of naar iemand die met een uitgeholde aubergine om z'n snikkel indianengeluiden stond te maken in een Blokker-wigwam. Menno Buch, waar zit je?
Wat is er geworden van Massara? Je kent ze wel (of hoogstwaarschijnlijk niet): een italodisco-act uit de jaren zeventig die scoorde met het lied Margherita, dat onlangs nog werd geremixed door de onvolprezen dj Todd Terje. En klinkt het lied je bekend in de oren: het is 'groot' geworden in een gruwelijke verkrachting van Boney M, die het 'Felicidad' noemde. Het origineel is stukken beter, maar Massara bleef een eendagsvlieg. Is dat oneerlijk?
En waarom kost een loungebank bij Intratuin of TaanSintrum Osdorrup honderdduizend euro terwijl je ze op internet voor 750 euro kunt bestellen?
woensdag 9 juni 2010
Oranje plastic troep
Zoals verwacht is alles momenteel Oranje wat de klok slaat. Dat we maar mogen winnen, zeg ik dan. Maar waarom moet dat gepaard gaan met zoveel creatieve armoede? En dan heb ik het niet over mensen die hun huis oranje verven of hun tuin versieren met honderden vlaggetjes. Die weten hopelijk niet beter. Wat veel erger is: enorme reclame- en marketingbudgetten zijn opgegaan aan het ontwikkelen van Lelijke Plastic Troep.Het was nog nooit zo erg als met dit WK. Supermarktketen Plus doet het met juichbandjes, Super de Boer met Bungels, Dirk van den Broek met WK-handjes, C1000 met die achterlijke gogo's en zo zijn er in totaal meer dan honderd bedrijven en merken die inspelen op het WK met een actie. De veel te vergezochte Pletterpet van Heineken is lelijk en gaat voorbij aan de boodschap: het moet namelijk een mijnwerkerspet voorstellen, las ik ergens. Want de mensen in Zuid-Afrika werken veelal in mijnen. Dan is er nog de Bondscoat van Expert en natuurlijk de oranje Bavaria Bierjurk, die de meest geraffineerde dame op een snol laat lijken.
Albert Heijn maakt het helemaal bont: nadat de superkruidenier de verwachtingen flink had opgeschroefd door pas in de laatste week voor het WK los te gaan, komen ze met een of ander stupide wormvormig ding. Zo'n pluche rupsbeestje dat vroeger in dierentuinhoreca op kindersorbets rondhing! Hoe verzin je het...
Nu is de Nederlander vrij zuinig en heeft ieder huis hier een rommelhok of -zolder, dus we hoeven niet te vrezen dat de plastic oersoep op de oceaan straks knaloranje kleurt. De Nederlander is namelijk dol op recycling. Daarom zien we de plastic opblaaskroon nog steeds tevoorschijn komen op Koninginnedag, bij voetbalwedstrijden en tegenwoordig zelfs op Prinsjesdag (dan móet je immers een mal hoedje op!). Deze zomer beleven de Roeptoeter en het Brulshirt hun comeback, zij het respectievelijk wat ingedeukter en wat valer.
Hou toch op met al die nutteloze spaaracties! Inhaken op het WK, ok. Dat het hierbij misschien niet direct gaat om originaliteit, ook ok, maar wel minder ok. Maar maak er dan in ieder geval iets moois van, zoals ING bijvoorbeeld heeft gedaan met zijn inhaak-commercial. Want wie mij opnieuw laat kennismaken met Hugh Masekela's 'Don't Go Lose It Baby' is een held.
woensdag 26 mei 2010
Foto van het toilet
Zoals ik gisteren al meldde heb ik een foto gemaakt van ons toilet. Zie het resultaat hieronder.

Zoals je kunt zien staat het kleinste kamertje helemaal vol met Japanse plastic troep. Dergelijke minifiguren zijn ons huis binnengedrongen na een bezoek aan Hongkong in 2004. Het begon met een stel Hamtaro's, een dreinende Shin Chan, het hondje Cinnamoroll en zijn soortgenoot Pompompurin, een hele lading Badtz Maru-vleermuizen, de lieftallige ChocoCat en nog veel meer. Tijdens onze trip naar Hongkong en Shanghai in februari dit jaar kwam daar weer een hoop prachtigs bij, waaronder de berenserie op de onderste plank en de vibrerende vlinder (afblijven! Alleen voor decoratief gebruik!) naast de opblaasbare Wereldtentoonstelling-mascotte Haibo.
Het grappige is dat de meeste poppetjes een functie hebben. Zo zijn er een iPod-speaker, een wekker, een klok, een nagelknipper, een lenzendoosje, een spiegel, een rekenmachine, een ventilator, een spons, spaarpotten, gum, een lampion die geluid maakt, een luchtverfrisser en onderzetters te vinden. We hebben er sinds een week een plank bij moeten timmeren omdat we alle zooi niet meer kwijt konden. Maar alles staat nu weer netjes in het gelid. Het merendeel, maar lang niet alles komt uit de stal van Sanrio, die groot werd met Hello Kitty. Maar zij komt er bij ons niet in!
Overigens hoef je voor al deze overbodige pracht en praal niet naar Japan of China, een en ander is in wagonladingen te koop op eBay. In de jaren tussen onze twee reizen door heb ik daar regelmatig mijn slag geslagen. Kijk hier voor cadeautips.

Zoals je kunt zien staat het kleinste kamertje helemaal vol met Japanse plastic troep. Dergelijke minifiguren zijn ons huis binnengedrongen na een bezoek aan Hongkong in 2004. Het begon met een stel Hamtaro's, een dreinende Shin Chan, het hondje Cinnamoroll en zijn soortgenoot Pompompurin, een hele lading Badtz Maru-vleermuizen, de lieftallige ChocoCat en nog veel meer. Tijdens onze trip naar Hongkong en Shanghai in februari dit jaar kwam daar weer een hoop prachtigs bij, waaronder de berenserie op de onderste plank en de vibrerende vlinder (afblijven! Alleen voor decoratief gebruik!) naast de opblaasbare Wereldtentoonstelling-mascotte Haibo.
Het grappige is dat de meeste poppetjes een functie hebben. Zo zijn er een iPod-speaker, een wekker, een klok, een nagelknipper, een lenzendoosje, een spiegel, een rekenmachine, een ventilator, een spons, spaarpotten, gum, een lampion die geluid maakt, een luchtverfrisser en onderzetters te vinden. We hebben er sinds een week een plank bij moeten timmeren omdat we alle zooi niet meer kwijt konden. Maar alles staat nu weer netjes in het gelid. Het merendeel, maar lang niet alles komt uit de stal van Sanrio, die groot werd met Hello Kitty. Maar zij komt er bij ons niet in!
Overigens hoef je voor al deze overbodige pracht en praal niet naar Japan of China, een en ander is in wagonladingen te koop op eBay. In de jaren tussen onze twee reizen door heb ik daar regelmatig mijn slag geslagen. Kijk hier voor cadeautips.
zondag 2 mei 2010
vrijdag 19 maart 2010
En hier zijn we dus al anderhalf jaar mee bezig.
Geachte heer R.,
De voortgang richting onze aannemer voor het vervangen van het dakraam, stagneert opnieuw. Ondanks dreigementen met een rechtzaak, is hij niet van zins om actie te ondernemen. Nu zijn wij prima tevreden met het huidige glas, maar ik weet ook dat u dat niet bent. Voordat ik daadwerkelijk overga tot het dagvaarden van de aannemer, zou ik u willen vragen of we een second opinion kunnen aanvragen wat betreft de geschiktheid van het huidige glas. Ik denk dat de brandweer dat moet doen. Ik heb daar contact mee opgenomen, maar zij komen alleen kijken na een verzoek van de gemeentelijke afdeling Bouw- en Woningtoezicht - in casus: van u dus.
Mijn verzoek: bent u bereid de brandweer te verzoeken om polshoogte komen nemen om te controleren of het huidige glas misschien tóch geschikt is?
Met vriendelijke groeten,
etc.
De voortgang richting onze aannemer voor het vervangen van het dakraam, stagneert opnieuw. Ondanks dreigementen met een rechtzaak, is hij niet van zins om actie te ondernemen. Nu zijn wij prima tevreden met het huidige glas, maar ik weet ook dat u dat niet bent. Voordat ik daadwerkelijk overga tot het dagvaarden van de aannemer, zou ik u willen vragen of we een second opinion kunnen aanvragen wat betreft de geschiktheid van het huidige glas. Ik denk dat de brandweer dat moet doen. Ik heb daar contact mee opgenomen, maar zij komen alleen kijken na een verzoek van de gemeentelijke afdeling Bouw- en Woningtoezicht - in casus: van u dus.
Mijn verzoek: bent u bereid de brandweer te verzoeken om polshoogte komen nemen om te controleren of het huidige glas misschien tóch geschikt is?
Met vriendelijke groeten,
etc.
maandag 8 februari 2010
vrijdag 29 januari 2010
Apple-speeltje overladen met kritiek en grappen

De introductie van Apple's iPad heeft wereldwijd heel wat losgemaakt. Na de aanvankelijke euforie die standaard hoort bij een Apple-lancering, verdelen de reacties zich steevast in twee kampen: Apple-adepten die niet kunnen wachten tot ze hun apps op het nieuwe apparaat kunnen gebruiken en critici, die zich afvragen wat er nou zo vernieuwend is aan een A4-vormige tablet waarmee je niet eens kunt bellen.
Fuji en P88
Uit het tweede kamp is het bericht afkomstig dat het Japanse Fuji jaren geleden al een iPad-achtig ding heeft geïntroduceerd. Fuji legt mogelijk een claim neer bij Apple omdat het bedrijf al in maart 2003 de naam iPad heeft gedeponeerd bij het Amerikaanse octrooibureau US Patent and Trademark Office. De registratie is echter nog niet rond. Ook in China is als zeker een half jaar een kloon te koop in de vorm van de P99. Dit apparaat heeft een groter scherm, een snellere processor en een groter geheugen. Ook heeft de P88 usb-poorten, waaraan het bij de iPad ontbreekt.
Grap
Enige verwondering is er ook over de naam, de enigzins doet denken aan het Amerikaanse woord voor inlegkruisjes. Maar de lol is er alweer snel af, want kinderachtig en puberaal. Lees hierover bijvoorbeeld 'The life and death of the iPad joke op Globe Life.'
Kritiek
Over het algemeen is de iPad positief ontvangen, zij het lauwtjes. De kritiek behelst het ontbreken van bepaalde features als bellen, fotograferen en filmen, de hoge prijs (het 'instapmodel met een harde schijf van 16Gb kost 499 dollar), het is een groot uitgevallen iPod, ga zo maar door.
Revolutie?
De stelling Apple met de iPad zou zorgen voor een compleet nieuwe manier waarop content (tekst, geluid en beeld) kan worden verspreid, werd hier en daar beaamd, maar zal wederom niet tot een revolutie leiden. Dat de iPad puur is bedoeld voor de consumptie van digitale media als games, muziek, foto's, video, magazines, kranten en e-books, is de meeste critici wel duidelijk.
Mashup
Ter afsluiting de bekende mashup van Der Untergang, maar nu verhaspeld voor iPad:
maandag 25 januari 2010
Uggs, crocs en slovz
Nu weet ik het zeker: het opperhoofd van de mondiale schoeiselindustrie schept er een sardonisch genoegen in de aller-, allerlelijkste schoenen tot mode te bombarderen.
Het begon allemaal jaren geleden met de jezusnike, oftewel de leren gespsandaal, door wiskundeleraren en ander onbetrouwbaar gespuis het liefst gedragen met witte sokken.

Later volgde de strövel, een klomp met houten bodem en leren dak. Wereldwijd klosten honderden verpleegsters hier ondanks de aanwezigheid van een orthopedisch voetbed lusteloos op rond:

Toen waren daar ineens de crocs, een wanstaltig lompe variatie op het plastic waterschoentje dat pijnlijk om kindervoeten knelde, maar dat dan weer wél in de giftigste kleuren. Juist die kleuren maken dat volwassenen er een tikje debiel uitzien als ze op crocs lopen. Overigens kun je voor duur geld je crocs personalizen, ook wel opleuken genoemd, met allerlei plastic troep waarvoor wereldwijd talloze croc-filialen zijn geopend.

Er zijn trouwens ook crocs met wintervoering:

... maar een beetje modesnob haalt daar zijn neus voorop. Begin deze eeuw werd namelijk de ugg uitgevonden. Het is een laars in de vorm van de mal van een laars, met een naam die nogal nadrukkelijk en voor de hand liggend verwijst naar het Engelse lelijk. Dat kan geen toeval zijn!

De ugg is helaas geen hype gebleken: het is voor velen één van de basics die 's winters én 's zomers gedragen worden. Varianten op uggs bevatten in de weg zittende rare ronde balletjes of kragen van konijnenbont. Ook zijn er uggs van ugly Muppet-bont.

Je zult het altijd zien. Net als je denkt dat het echt niet erger kan, wordt vanuit onverwachte hoek iets nog veel lelijkers de markt op geslingerd: slovz! De uit Rusland geïmporteerde, door radioactieve rommel gemuteerde ugg-variant met een rubberen overkapping.

Werkelijk. Wie hier in Nederland op durft te lopen is óf knattergak, óf een chronisch fashion victim óf gewoon sneu. Wat een treurigheid...
Het begon allemaal jaren geleden met de jezusnike, oftewel de leren gespsandaal, door wiskundeleraren en ander onbetrouwbaar gespuis het liefst gedragen met witte sokken.

Later volgde de strövel, een klomp met houten bodem en leren dak. Wereldwijd klosten honderden verpleegsters hier ondanks de aanwezigheid van een orthopedisch voetbed lusteloos op rond:

Toen waren daar ineens de crocs, een wanstaltig lompe variatie op het plastic waterschoentje dat pijnlijk om kindervoeten knelde, maar dat dan weer wél in de giftigste kleuren. Juist die kleuren maken dat volwassenen er een tikje debiel uitzien als ze op crocs lopen. Overigens kun je voor duur geld je crocs personalizen, ook wel opleuken genoemd, met allerlei plastic troep waarvoor wereldwijd talloze croc-filialen zijn geopend.

Er zijn trouwens ook crocs met wintervoering:

... maar een beetje modesnob haalt daar zijn neus voorop. Begin deze eeuw werd namelijk de ugg uitgevonden. Het is een laars in de vorm van de mal van een laars, met een naam die nogal nadrukkelijk en voor de hand liggend verwijst naar het Engelse lelijk. Dat kan geen toeval zijn!

De ugg is helaas geen hype gebleken: het is voor velen één van de basics die 's winters én 's zomers gedragen worden. Varianten op uggs bevatten in de weg zittende rare ronde balletjes of kragen van konijnenbont. Ook zijn er uggs van ugly Muppet-bont.

Je zult het altijd zien. Net als je denkt dat het echt niet erger kan, wordt vanuit onverwachte hoek iets nog veel lelijkers de markt op geslingerd: slovz! De uit Rusland geïmporteerde, door radioactieve rommel gemuteerde ugg-variant met een rubberen overkapping.

Werkelijk. Wie hier in Nederland op durft te lopen is óf knattergak, óf een chronisch fashion victim óf gewoon sneu. Wat een treurigheid...
dinsdag 19 januari 2010
You Drive What?
Nieuw, van de makers van People of Walmart: You Drive What? Over bizarre en vreemde voertuigen die de Amerikaanse wegen onveilig maken. Hier alvast drie voorbeelden.




Deze telefoon wil ik

Het begon allemaal in 2008. In een reactie op de hype die ontstond rond de iPhone, kwam een Canadees bureau op het idee dit te gebruiken voor een viral. Op de website Pomegranatephone.com was een geweldige promo te zien waarin alle eigenschappen van de telefoon te vinden waren. Het apparaat - dat in naam een variatie was op de blackberry - kon van alles. Je kon er koffie mee zetten, je ermee scheren (en tegelijkertijd doorpraten), het ding werkte als beamer en bovendien als harmonika.
Het is vaker geprobeerd en er zijn tal van komisch bedoelde variaties op de iPhone-hype voorbijgekomen. Dit is er een van, maar wel een geslaagde (al zijn de meningen daarover verdeeld). Het uiteindelijke doel is vergezocht: het promoten van de stad Nova Scotia in Canada. Maar het wachten is op een ontwikkelaar die de functies van de Pomegranate Phone daadwerkelijk weet uit te voeren.
Abonneren op:
Posts (Atom)













