Andere tijden – een lichtgewicht essay over Dynasty

Ongemerkt verandert er altijd van alles. Pas wanneer je afstand neemt en terugkijkt op een bepaalde periode, zie je hoe in vrij korte tijd gewoontes, situaties en leefomstandigheden totaal zijn veranderd. Het zal de vaste lezers van mijn blog niet zijn ontgaan: ik zit middenin een Dynasty-marathon. De saga, die voornamelijk draait om de strijd tussen Blake Carrington en zijn nemesis Alexis Colby, werd oorspronkelijk uitgezonden tussen 1981 en 1989. De makers van Dynasty creëerden een wereld die bijna volledig bestond uit glitter en glamour. Een eenzijdig beeld weliswaar, maar onbedoeld krijg je als kijker het tijdsbeeld van de eighties heel helder voor ogen.

Allereerst iets over de serie zelf. Scènes slepen zich minutenlang voort en gaan voornamelijk over verstoorde liefdesverhoudingen. Er zit nauwelijks humor in Dynasty. Wel veel kommer en kwel van mensen die elkaar al dan niet expres in de weg zitten of lastig vallen. Toch valt er veel te lachen om Dynasty. De steeds uitzinniger wordende outfits van Alexis. Het drankgebruik: wederom door Alexis. Er gaat bijna geen scène voorbij of ze schenkt een brandy, martini of een glas champagne in voor zichzelf. De scriptschrijvers durfden het bij het extreme karakter van Alexis wél aan om er een humoristische draai aan te geven. Een running gag is de snelheid waarmee haar P.A.'s ontslag nemen. Hun namen onthoudt ze niet eens. 'Close the door, Kyle!' 'Kyle was your former assistent. I'm Jerome.' 'Whatever. Do as I told you.'

Vergeleken met series van nu doet Dynasty wat traag aan, misschien. Aan genrehopping doen ze niet: geen spontane muzikale uitspattingen als in Ally McBeal, geen voice-overs à la Sex & The City, geen gedeelde screenshots zoals bij 24. Dat moest allemaal nog worden uitgevonden. Dynasty werd gewoon rechttoe rechtaan gefilmd, met als enige uitspatting de zoomlens en een in vaseline gedrenkte flashback. En toch staat het nog altijd als een huis.

Wat ook direct opvalt is het totale gebrek aan moderne communicatie. Op de bureaus van Blake en Alexis (die van haar met slagtanden als poten) prijkt niet eens een computer. Een in leer gebonden schrijfblok, een vergulde pen, een druktoetstelefoon en een tafelaansteker volstaan. Uiteraard is er aan boord van de privéjets en in de limo's met chauffeur wél telefoon aanwezig, maar het gemak waarmee iedereen nu naar z'n smartphone grijpt, bestond toen nog niet. Personages waren hierdoor soms weken spoorloos. Wie nu ontvoerd wordt, whatsappt gewoon even of zet op z'n minst z'n location op actief. Door ziekenhuisgangen galmt continu een intercom: 'Wil dokter Smith zich melden bij operatiekamer vier?'. En wat fijn voor de hoofdrolspelers dat er nog geen internet was. In die tijd kocht je gewoon de uitgeverij en sloot je de deuren als iemand onverhoopt een rottig boek over je wilde schrijven (uiteraard weer een actie van Alexis).

In 1981 tijd werd Dynasty zowel geprezen als verguisd vanwege de aanwezigheid van Steven Carrington. Het was min of meer de eerste prominente homorol op televisie. Er werd wat afgelebberd in de serie en heel wat naspel-sigaretten opgestoken. Maar de enige seksuele interactie van Steven bestond uit een schouderklop en een schalkse blik. Toch was dit destijds zeer controversieel. En Steven was dan misschien homo, twee van z’n vriendjes gingen dood voor het ook maar serieus werd. Ook trouwde hij twee keer met een vrouw, dus het hele gay-aspect kwam nogal schizofreen in beeld.
Maar ook de andere verhoudingen waren traditioneel. Toen Blake met Krystle trouwde, stopte ze meteen met werken. Nu kwam dat ook omdat haar werk als secretaresse niet bij haar nieuwe status paste, maar het duurde nog vier seizoenen voor ze weer aan het werk ging. In de tussentijd speelde ze het rijke vrouwtje van. Iedere dag ontbijten een nieuwe peignoir, daarna een ritje te paard (waar Alexis haar eens vanaf liet kletteren, met een miskraam als resultaat) en vooral veel bij open haarden liggen en ‘But, Blake… Ohh Blake… Blake listen to me’ fluisterend.
Toen dochter Fallon aan het werk wilde, raadde ieder haar dat sterk af. Wie zorgt er dan voor Little Blake? Ehm, het dertigkoppige personeel? Krystle, die toch de hele dag voor die open haard lag? De twee nanny’s?
De grote uitzondering was natuurlijk weer Alexis, die mannen behandelde als speeltjes en als keiharde zakenvrouw uitzonderlijk koelbloedig tekeer ging tegen wie dan ook. Gespuis dat haar thuis kwam lastigvallen, stuurde ze naar beneden via de dienstlift: ‘The báck door, ex-congresman McVane! Don’t you dare using the main entrance, you miserable has-been! Just slither back to where you came from…’

Een opvallend kenmerk van Dynasty was het totalitaire materialisme van de Carringtons en Colby’s. Ze hadden geen booreiland ergens in de Mexicaanse Golf, maar gewoon de hele Zuid-Chinese zee. Krystle en Alexis liepen rond in enorme nertsmantels. Zelfs in huis hield Alexis haar bontmutsen op. Naarmate de seizoenen verstreken werden de schoudervullingen steeds breder. Op een gegeven moment lag Alexis zelfs kaviaar te vreten in de gevangenis. Voor haar kleinkinderen nam ze pluche beesten mee die groter waren dan haarzelf. Tijdens een soirée van Krystle en Blake liep ze de keuken in en declameerde: ‘Waterkers is voor giraffen’, en eiste ze (alweer) kaviaar. Blake bekogelde zijn vrouw met colliers, diamanten ringen, edelstenen en cabrio’s. Zoon Adam kreeg als welkomstcadeau een glimmende Ferrari. De Carrington Mansion had 48 kamers, met daarin onder meer een ‘gym’, waar de mannen in kleine glimmende broekjes hun fitness-oefeningen deden. De eerder genoemde privéjets waren ingericht als boudoirs. Alexis had een 20-persoons jacuzzi in haar penthouse. Blakes halfzus Dominique Deveraux boekte een aparte kamer voor haar garderobe: ‘I don’t sleep IN my clothes and I will certainly nog sleep WITH my clothes’. Toen Krystle al haar dure spullen had verkocht omdat Blake financieel door een dal ging, riep hij: ‘But these were MYYYYYY gifts!’. En zo zijn er nog veel meer voorbeelden. Nu was dit voor toen al uitzonderlijk, maar dergelijke poenerigheid, daar kom je nu zeker niet meer mee weg.

Dat is een ander teken des tijds: het totale gebrek aan duurzaamheid en maatschappelijk verantwoord ondernemen. Sustainability is het woord van deze tijd en dat sijpelt langzaam door in alle geledingen van de samenleving. Zelfs in soaps wordt volop verantwoord geleefd. De laatste grote productie op de Nederlandse tv ging over een familie met een bloemenkas. Op allerlei manieren sijpelt er politieke correctheid door in series. Waar Alexis steevast een cigarillo opstak als haar iets dwars zat (en dat was zo’n beetje in elke scène) wordt tegenwoordig alleen in Mad Men nog volop gepaft. Waar de Peta mekkert om een bontkraagje van een Olsen Twin, kon je de 192 pootjes van de nertsen in Krystles mantel tellen.

Uiteindelijk moest Dynasty het zelf ook met minder doen. Omdat de kijkcijfers na seizoen zes dramatisch kelderden, werd het budget teruggeschroefd. De actrices kregen bescheidener outfits. De inmiddels peperdure Joan Collins mocht steeds minder vaak komen opdraven als Alexis. Het ging eigenlijk al mis aan het einde van seizoen vijf. Als cliffhanger hadden de schrijvers bedacht dat Alexis tot koningin van Moldavië zou worden gekroond. Dochter Amanda trouwde met de prins. Tijdens het huwelijk pleegden guerilla’s een staatsgreep die uitmondde in een shoot-out van de gehele cast. Maar bij de start van seizoen zes bleken alleen Stevens vriendje en een mislukte love interest van Blake het loodje te hebben gelegd. Een aflevering lang hielden ze de kijker in spanning, want waar was Alexis? Nou, die zat thuis te mokken omdat ze geen salarisverhoging had gekregen.
Waarom de kijkcijfers precies kelderden is niet zo vreemd. De verhaallijnen werden steeds idioter. Zo kreeg Krystle een dubbelganger die haar plaats innam, terwijl de echte Krystle wekenlang zat vastgebonden op een zolder. Fallon verdween weer eens, om terug te komen met het verhaal dat ze door aliens was ontvoerd. Verder liepen er allerlei personages in de serie rond zonder dat duidelijk werd wat ze er deden. Zo’n Dominique Deveraux bijvoorbeeld. Wat kwam zij nou helemaal doen? Of Sable, de nicht van Alexis? Haar zus Caress? Ze hadden voor vetes moeten zorgen, maar zonder sterke verhaallijnen draaiden hun rollen uit op niets.
Verder maakten de networks liever goedkopere comedyseries, die voor veel minder geld meer kijkers trokken. De Cosby Show bijvoorbeeld, en allerlei andere om gezinnen draaiende shows als Family Ties en Who’s The Boss.
En zo ging Dynasty na negen seizoenen als een nachtkaars uit. Er volgde nog een reüniespecial van anderhalf uur. Hierin dook ineens de eerste Steven Carrington op, acteur Al Corley. Hij was uit de serie gestapt vanwege de ongeloofwaardigheid van zijn continue geaardheidswisselingen. In een breed uitgesponnen verhaallijn kreeg Steven het nieuwe gezicht van een nieuwe acteur, nadat hij gruwelijk verminkt was geraakt bij een ongeluk op een olieplatform. Maar voor de reünie hadden ze hem doodleuk terugveranderd. Dergelijke soapwetten (het veranderen van acteurs voor dezelfde rol, het snel ouder laten worden van kinderen, etcetera) zijn nu gemeengoed. Toen sprak men er nog schande van.

Al met al is Dynasty leuk om opnieuw te bekijken. Helemaal als je het tegen het licht houdt van de veranderende maatschappij en de rol die televisie daarbij heeft gespeeld. En nog stééds speelt.

The best music of 2012

Een overzicht van de beste tracks van 2012. Na zo’n beetje Azealia Banks in willekeurige volgorde. Enjoy!

Solange – Losing You
Het indie-zusje van Beyoncé met retroneigingen naar de nineties. Dit is ‘m dus, de single van het jaar. Slowdansen. Yay. Wat een fijne beat!

Major Lazer – Get Free
Soms duikt er ineens een liedje op waarvan je denkt: huh, die ken ik toch allang? Dat had ik met Get Free, een stil, breekbaar deuntje dat is gezongen door Amber van Dirty Projectors. Please repeat!

Zebra Katz - Ima Read
Hoe kaler de beat, hoe beter het lied? Wel in het geval van Zebra Katz, rapper, gay en maker van een van de beste video’s van 2012. Read that bitch!

Cat Power & Iggy Pop – Nothin’ but time
Een slepende ballad van meer dan tien minuten die plots wordt verstoord als ineens de stem van Iggy Pop opduikt. Bijzonder.

Saint Etienne – Over the Border
Ze maken al bijna twintig jaar dezelfde melancholische liedjes op lichtvoetige housemuziek. Over the Border is weer zo’n klassieker, met een prachtig spoken word intro over hoe geweldig Peter Gabriel was ten tijde van Genesis. Bijna net zo mooi is Tonight, ook van het eerste album van Saint Etienne in zeven jaar.

Chromatics - Kill for love
De titeltrack van een gemeen goed album dat op de ene track doet denken aan de doom & gloom van The Cure, en op het andere moment aan zuchtmeisjespop.

Todd Terje - Inspector Norse
Noorse spacedisco, maar dan van nu. Duizelingwekkende dancetrack.

Lianne la Havas - No Room For Doubt (feat. Willy Mason)
We all make mistakes… Maar niemand zo mooi als Liana en Willy.

Ariel Pink’s Haunted Graffiti – Baby, Nostradamus & Me
Moeilijk kiezen met Ariel Pink. Teveel goede liedjes op z’n Haunted Graffiti-project. Baby is een bijna perfecte pastiche op slepende seventies soul. Nostradamus & Me totaal iets anders: klotsende ambient met betoverende stemmen.

Tindersticks – Chocolate, Frozen
Chocolate is een prachtig praatliedje. Een ballad met gitaar en tamboerijn waar geen eind aan komt, en gelukkig maar. Frozen is z’n dreigende tegenpool, met smachtende zang, verdwaalde trompetten en een gruizig grotestadsgevoel. Zanger Stuart Staples heeft een van de mooiste stemmen van het jaar.

Pnau vs. Elton John – Sad
Het beste van seventies Elton John in de blender van Pnau en wat krijg je: pure earcandy. Nog nooit klonk Elton zo sappig zonder te zoet te worden.

Cassie – King of Hearts Nog zo’n oorwurm: King of Hearts. Alsof er iemand heel zacht met een veer in je oor kietelt terwijl je je lievelingsdansje doet.

Azealia banks – 1991
Was het maar weer 1991, denk je bij dit video-eerbetoon aan Crystal Waters, En Vogue en C+C Music Factory. En dan die muziek. Azealia’s flows zijn achteloos en desondanks recht voor z’n raap.

Madonna - I'm Addicted, Love Spent
Helaas was het niet zo’n best album waar Madonna dit jaar mee kwam. MDNA was op z’n best wisselvallig te noemen, met kutterige singles als Give Me All Your Luvin’, Girls Gone Wild (hey hey hey, hey hey, hey hey hey) en Turn Up the Radio. De plaat kende drie uitschieters: Masterpiece, een epische ballad die we al kenden van de soundtrack van W.E. uit 2011, I’m Addicted, een knetterend én to-the-point electrospektakel en Love Spent, waarin we eindelijk weer eens iets autobiografisch, iets van emotie meekrijgen uit de mond van Madonna.

The Very Best - We Ok
Hier kun je niet NIET vrolijk van worden. Meestuiteren met K’Naan en de wobbly tunes van The Very Best.

Ital Tek - Nebula Dance
2012 was het jaar waarin dubstep te commercieel werd. Gelukkig heeft het genre inmiddels zoveel vertakkingen dat dubstep allang niet meer op dubstep lijkt. Ital Tek maakt fraaie instrumentale composities met over elkaar heenrollende melodieën en voortratelende ritmes. Mooi!

El Perro del mar - Pale Fire
Haar naam betekent zowel zeehond als zeebonk, maar wat klinkt ze toch lief.

Michael Kiwanuka - I won't Lie
Een kampvuurliedje van de oude stempel. Kippenvel van die door-en-door op het gemoed spelende soulstem.

Dead Can Dance - Return of the She-king
Over oude stempel gesproken… Dead Can Dance deed van zich spreken in de 80s en 90s met onderkoelde, orchestrale bombast en is dat kunstje nooit verleerd. She-king is episch en folky tegelijk.

Grimes – Oblivion
Een van de opmerkelijkste zangeressen/artiesten van dit moment is Grimes, die met haar laptop de vrolijkste popdeuntjes tevoorschijn tovert. Onder het oppervlak van al die zoetigheid zit een laagje treurnis, zo ook bij Oblivion.

Frank Ocean – Pyramids
Na de coming-out van het jaar bracht hij met zijn album Channel Orange ook een van de grootste verrassingen op het gebied van R&B. Wat een stem, wat een inventiviteit en hoe kom je zo briljant!

Usher – Climax
Wie had ooit gedacht dat een nineties R&B-cliché die de huidige Eurodance-rotzooi zó hijgerig heeft omarmd, met zo’n fraai geproduceerde Climax zou komen? Met dank aan Diplo.

Ellie Goulding – Hangin’ On (Ft. Tinie Tempah), Anything Could Happen
Vorig jaar zorgde The Weeknd voor een nieuwe trend in R&B: vervreemdende, donkere, minimaal geproduceerde maar gelaagde downtempo tracks. Ellie Goulding liet horen dat ze dat ook heel goed kan op Hangin’ On. Haar single Anything Could Happen was andere koek: een fijne meestamper met mooi gesamplede stemfragmenten.

Sky Ferreira - Everything is Embarrassing
Waar doen die drumklappen toch aan denken… Tiffany? Debbie Gibson? Foute jaren tachtig in ieder geval. Maar wat maakt ze er iets moois van op dit meeslepende Embarrassing.

AlunaGeorge - You Know You Like It
Bouncy track van dit Britse duo, met fijne bleeps en zware bassen.

Icona Pop - I Love It
Net als AlunaGeorge komt Icona Pop nogal hipster over, maar wat maken ze een geweldige muziek. I Love It heeft bovendien zo’n beetje de grappigste lyrics van dit hele overzicht.

Jessie Ware - 110%
Zingen kan ze wel, die Jessie Ware. En knap ook, hoe je bubblegumpop zo droevig kunt laten klinken.

TNGHT – Goo
De noisy hiphopbeats van TNGHT zullen sommigen behoorlijk op de zenuwen werken. Keihard zetten en headbangen is de enige oplossing.

Daphni - Yes I know
Het begint met een boomende bassline die je meezuigt in een draaikolk van geluiden, maar wat gebeurt er dan: ineens duikt er een krakerig souldingetje op met een blaassectie. Yes I know, she told me so!

Gossip - Casualties of War
Het laatste album van Beth Ditto & co. is een beetje onderbelicht gebleven. Dat is jammer, want er staan stuk voor stuk strakke popnummers op. Casualties of War spreekt het meest tot de verbeelding, met z’n dramatische jankgitaar.

How to Dress Well – Cold Nites
Droommuziek is dit, die zowel ver weg klinkt als heel dichtbij.

Araabmuzik – Okay Y’all
Deze muziek heeft niks Arabisch in zich. Wat dan wel: instrumentale hiphopbeats. Tot voor kort nog gekoppeld aan nineties eurohouse, maar sinds dit jaar aan zelfbedachte meeslepende melodieën.

Melody's Echo Chamber - You Won't Be Missing
Indie pop met een zangeres die je eigenlijk het liefst een klein kusje zou willen geven.

R Kelly - Share My Love
Door al die idiote updates van zijn soulsoap Trapped in the Closet zou je bijna vergeten dat R Kelly ook gewoon hele goede liedjes kan maken. Share My Love is een discosong in de traditie van Barry White.

Twin Shadow - Golden Light
Nadat de eerste ijle klanken zijn weggeëbd, knalt Twin Shadow er voorzichtig een beat in en gaat dan los op het refrein. Hoe cool is Golden Light.

Nicki Minaj - Beez in the Trap
Nicki is een rapster met twee gezichten. Aan de ene kant is ze een commerciële hoer met horrorhits als Starships en gastvocalen op tracks van sterren als Madonna en Alicia Keys. Aan de andere kant is ze in staat tot pure vernieuwing, zoals ze laat horen op Beez in the Trap. BUZZZZZ!

Kindness – House
Deze mysterieuze verschijning in Londen had in een ander leven David Byrne geheten. New wave met moderne house-invloeden.

Bobby Womack – If There Wasn’t Something Here
Good old Bobby nam voor zijn comebackalbum Damon Albarn (Blur, Gorillaz) in de arm. Hij deelt zijn platenlabel met The xx en zo klinkt z’n ‘Bravest Man in the Universe’ ook een beetje. Dit nummer komt uit z’n tenen.

Dawn Richard – Scripture
Deze lijst staat vol met spooky ballads. Scripture refereert letterlijk aan Sade met die achtergrond-hallelujah’s en verder doet dit nummer denken aan Massive Attack.

Alabama Shakes - You Ain't Alone
Hier moet een (liefst ietwat wiebelige) live-video bij, want hoe vuiger de Alabama Shakes, hoe beter.

Purity Ring – Cartographist
Bij gebrek aan The Knife hadden we dit jaar gelukkig heel veel Purity Ring. Verhaspelde beats, stemmen en geluiden die toch heel samenhangend klinken. Meer!

Chad Valley – Fall For You (Ft. Glasser), Evening Surrender, I Owe You This (Ft. Twin Shadow)
Als Tears For Fears nu was opgericht, hadden ze geklonken als Chad Valley. Fall For You is een spannend duet met Glasser. Op het tropische Evening Surrender doet El Perro del Mar mee. I Owe You ten slotte klinkt superglossy.

Lemonade – Soft Kiss
Over glossy en glammy gesproken: het geluid van Lemonade ligt ook ergens in het midden van de jaren tachtig, met Climie Fisher en in de verte Scritti Politti als referentiepunten.

Passion Pit - Hideaway, Constant Conversations
Hideaway is een popding met schurende randjes. Constant Conversations lekker dubby.

Peaking Lights - Dream Beat, Beautiful Son
Zo’n track die onderhuids door blijft bubbelen, blijft daar meestal ook heel lang zitten. Dat doet Dream Beat dus ook. Beatiful Son is vooral trippy en kun je het best liggend tot je nemen.

Martha Wainwright – Proserpina
Come to Mama is Martha’s eerbetoon aan haar overleden moeder. Dit is de eerste single van dat album. Iedereen met een moeder (op aarde aanwezig of niet) vindt dit mooi.

Andere tijden – een lichtgewicht essay over Dynasty

Ongemerkt verandert er altijd van alles. Pas wanneer je afstand neemt en terugkijkt op een bepaalde periode, zie je hoe in vrij korte tijd gewoontes, situaties en leefomstandigheden totaal veranderen. Het zal de vaste lezers van mijn blog niet zijn ontgaan: ik zit middenin een Dynasty-marathon. De saga, die voornamelijk draait om de strijd tussen Blake Carrington en zijn nemesis Alexis Colby, werd oorspronkelijk uitgezonden tussen 1981 en 1989. De makers van Dynasty creëerden een wereld die bijna volledig bestond uit glitter en glamour. Een eenzijdig beeld weliswaar, maar onbedoeld krijg je als kijker het tijdsbeeld van de eighties heel helder voor ogen.

Allereerst iets over de serie zelf. De scènes slepen zich minutenlang voort en gaan voornamelijk over verstoorde liefdesverhoudingen. Er zit bovendien nauwelijks humor in Dynasty. Toch valt er veel te lachen, bijvoorbeeld om de steeds uitzinniger wordende outfits van Alexis. Het vele drankgebruik: wederom vooral door Alexis. Er gaat bijna geen scène voorbij of ze schenkt een brandy, martini of een glas champagne in voor zichzelf. De scriptschrijvers durfden het bij het extreme karakter van Alexis blijkbaar wél aan om er een humoristische draai aan te geven. Een running gag is de snelheid waarmee haar P.A.'s ontslag nemen. Hun namen onthoudt ze niet eens. 'Close the door, Kyle!' 'Kyle was your former assistent. I'm Jerome.' 'Whatever. Do as I told you.'

Vergeleken met series van nu doet Dynasty wat traag aan, misschien. Aan genrehopping doen ze al helemaal niet: geen spontane muzikale uitspattingen zoals we die kennen van Ally McBeal, geen voice-overs à la Sex & The City, geen gedeelde screenshots zoals bij 24. Dat moest allemaal nog worden uitgevonden. Dynasty werd gewoon rechttoe rechtaan gefilmd, met als enige uitspatting de zoomlens en een in vaseline gedrenkte flashback. En toch staat de show nog altijd als een huis.

Wat ook direct opvalt bij het terugkijken van Dynasty is het totale gebrek aan moderne communicatie. Op de bureaus van Blake en Alexis (die van haar met slagtanden als poten) prijkt niet eens een computer. Een in leer gebonden schrijfblok, een vergulde pen, een druktoetstelefoon en een tafelaansteker volstaan.
Uiteraard is er aan boord van de privéjets en in de limo's met chauffeur wél telefoon aanwezig, maar het gemak waarmee iedereen nu naar z'n smartphone grijpt, bestond toen nog niet. Personages waren hierdoor soms weken spoorloos. Wie nu ontvoerd wordt, whatsappt gewoon even of zet op z'n minst z'n location op actief.
Door ziekenhuisgangen galmt continu een intercom: 'Wil dokter Smith zich melden bij operatiekamer vier?'. En wat fijn voor de hoofdrolspelers dat er nog geen internet was. In die tijd kocht je gewoon de uitgeverij en sloot je de deuren als iemand onverhoopt een rottig boek over je wilde schrijven (wat uiteraard weer een actie van Alexis was).

In 1981 tijd werd Dynasty zowel geprezen als verguisd vanwege de aanwezigheid van Steven Carrington. Het was min of meer de eerste prominente homorol op televisie. Er werd wat afgelebberd in de serie en ook heel wat naspel-sigaretten opgestoken. Maar de enige seksuele interactie van Steven bestond uit een schouderklop en een schalkse blik. Toch was dit destijds zeer controversieel. En Steven was dan misschien homo, twee van z’n vriendjes gingen dood voor het ook maar serieus werd. Ook trouwde hij twee keer met een vrouw, dus het hele gay-aspect kwam nogal schizofreen in beeld.
Maar ook de andere verhoudingen waren traditioneel. Toen Blake met Krystle trouwde, stopte ze meteen met werken. Nu kwam dat ook omdat haar werk als secretaresse niet bij haar nieuwe status paste, maar het duurde nog vier seizoenen voor ze weer aan de slag ging. In de tussentijd speelde ze het rijke vrouwtje van. Iedere dag ontbijten een nieuwe peignoir, daarna een ritje te paard (waar Alexis haar eens vanaf liet kletteren, met een miskraam tot gevolg) en vooral veel bij open haarden liggen, al fluisterend: ‘But, Blake… Ohh Blake… Blake listen to me’...
Toen dochter Fallon aan het werk wilde, raadde ieder haar dat sterk af. Wie zorgt er dan voor Little Blake? Ehm, het dertigkoppige personeel? Krystle, die toch de hele dag voor die open haard lag? De twee nanny’s?
De grote uitzondering was natuurlijk weer Alexis, die mannen behandelde alsof het speeltjes waren en als keiharde zakenvrouw uitzonderlijk koelbloedig tekeer ging tegen wie dan ook. Gespuis dat haar thuis kwam lastigvallen, stuurde ze naar beneden via de dienstlift: ‘The báck door, ex-congresman McVane! Don’t you dare using the main entrance, you miserable has-been! Just slither back to where you came from…’



Een opvallend kenmerk van Dynasty was het totalitaire materialisme van de Carringtons en Colby’s. Ze hadden geen booreiland ergens in de Mexicaanse Golf, maar gewoon de hele Zuid-Chinese zee. Krystle en Alexis liepen rond in enorme nertsmantels. Zelfs in huis hield Alexis haar bontmutsen op. Naarmate de seizoenen verstreken werden de schoudervullingen steeds breder. Op een gegeven moment lag Alexis zelfs kaviaar te vreten in de gevangenis. Voor haar kleinkinderen nam ze pluche beesten mee die groter waren dan haarzelf. Tijdens een soirée van Krystle en Blake liep ze de keuken in en declameerde: ‘Waterkers is voor giraffen’, en eiste ze (alweer) kaviaar. Blake bekogelde zijn vrouw met colliers, diamanten ringen, edelstenen en cabrio’s. Zoon Adam kreeg als welkomstcadeau een glimmende Ferrari. De Carrington Mansion had 48 kamers, met daarin onder meer een ‘gym’, waar de mannen in kleine glimmende broekjes hun fitness-oefeningen deden. De eerder genoemde privéjets waren ingericht als boudoirs. Alexis had een 20-persoons jacuzzi in haar penthouse. Blakes halfzus Dominique Deveraux boekte een aparte kamer voor haar garderobe: ‘I don’t sleep IN my clothes and I will certainly not sleep WITH my clothes’. Toen Krystle al haar dure spullen had verkocht omdat Blake financieel door een dal ging, riep hij: ‘But these were MYYYYYY gifts!’. En zo zijn er nog veel meer voorbeelden. Nu was dit voor toen al uitzonderlijk, maar dergelijke poenerigheid, daar kom je nu zeker niet meer mee weg.

Dat is een ander teken des tijds: het totale gebrek aan duurzaamheid en maatschappelijk verantwoord ondernemen. Sustainability is het woord van deze tijd en dat sijpelt langzaam door in alle geledingen van de samenleving. Zelfs in soaps wordt volop verantwoord geleefd. De laatste grote productie op de Nederlandse tv ging over een familie met een bloemenkas. Op allerlei manieren sijpelt er nu politieke correctheid door in series. Waar Alexis steevast een cigarillo opstak als haar iets dwars zat (en dat was zo’n beetje in elke scène) wordt tegenwoordig alleen in Mad Men nog volop gepaft. Waar de Peta mekkert om een bontkraagje van een Olsen Twin, kon je de 192 pootjes van de nertsen in Krystles mantel letterlijk tellen.

Uiteindelijk moest Dynasty het zelf ook met minder doen. Omdat de kijkcijfers na seizoen zes dramatisch kelderden, werd het budget teruggeschroefd. De actrices kregen bescheidener outfits. De inmiddels peperdure Joan Collins mocht steeds minder vaak komen opdraven als Alexis. Het ging eigenlijk al mis aan het einde van seizoen vijf. Als cliffhanger hadden de schrijvers bedacht dat Alexis tot koningin van Moldavië zou worden gekroond. Dochter Amanda trouwde met de prins. Tijdens het huwelijk pleegden guerilla’s een staatsgreep die uitmondde in een shoot-out van de gehele cast. Maar bij de start van seizoen zes bleken alleen Stevens vriendje en een mislukte love interest van Blake het loodje te hebben gelegd. Een aflevering lang hielden ze de kijker in spanning, want waar was Alexis? Nou, die zat als Joan Collins thuis te mokken omdat ze geen salarisverhoging had gekregen.
Waarom de kijkcijfers precies kelderden is niet zo vreemd. Naast de hierboven genoemde slag om Moldavië werden alle verhaallijnen werden steeds idioter. Zo kreeg Krystle een dubbelganger die haar plaats innam, terwijl de echte Krystle wekenlang zat vastgebonden op een zolder. Fallon verdween weer eens, om terug te komen met het verhaal dat ze door aliens was ontvoerd. Verder liepen er allerlei personages in de serie rond zonder dat duidelijk werd wat ze er deden. Zo’n Dominique Deveraux bijvoorbeeld. Wat kwam zij nou helemaal doen? Of Sable, de nicht van Alexis? Haar zus Caress? Ze hadden voor vetes moeten zorgen, maar zonder sterke verhaallijnen draaiden hun rollen uit op niets.
Verder maakten de networks liever goedkopere comedyseries, die voor veel minder geld meer kijkers trokken. De Cosby Show bijvoorbeeld, en allerlei andere om gezinnen draaiende shows als Family Ties en Who’s The Boss.
En zo ging Dynasty na negen seizoenen als een nachtkaars uit. Er volgde nog een reüniespecial van anderhalf uur. Hierin dook ineens de eerste Steven Carrington op, acteur Al Corley. Hij was na seizoen 2 uit de serie gestapt vanwege de ongeloofwaardigheid van zijn continue geaardheidswisselingen. In een breed uitgesponnen verhaallijn kreeg Steven het nieuwe gezicht van een nieuwe acteur, nadat hij gruwelijk verminkt was geraakt bij een ongeluk op een olieplatform. Maar voor de reünie hadden ze hem doodleuk terugveranderd. Dergelijke soapwetten (het veranderen van acteurs voor dezelfde rol, het snel ouder laten worden van kinderen, etcetera) zijn nu gemeengoed, maar toen sprak men er nog schande van.

Al met al is Dynasty leuk om opnieuw te bekijken. Helemaal als je het tegen het licht houdt van de veranderende maatschappij en de rol die televisie daarbij heeft gespeeld. En nog stééds speelt.

Je te plumerai la tete

Soms heb je van die liedjes die je niet in één keer kunt thuisbrengen. Terwijl een normale popsong bijna standaard is opgebouwd uit couplet, refrein, couplet, refrein en dan misschien op tweederde van het nummer nog een brug, zijn er regelmatig uitzonderingen op de regel. Maar de laatste keer dat me zoiets opviel bij een pophit was bij With Every Heartbeat, een samenwerking tussen producer Kleerup en zangeres Robyn.


Eerst denk je nog: 'leuk, een droeverig liedje op een vrolijke beat, het werkt!'. Maar luister goed en je hoort dat het nummer heel eigenaardig in elkaar zit. Het heeft geen coupletten, maar een hook (I don't look back) die telkens terugkomt. Het nummer eindigt met de zin 'And It Hurts With Every Heartbeat' die tot het einde wordt herhaald. Geniaal bedacht!

We maken een sprongetje naar Mark Ronson. De producer was in zijn eentje verantwoordelijk voor de retrosound die in 2008 overal opdook. Hij maakte met de Dap Kings als begeleiders van Amy Winehouse een van de beste albums van het vorige decennium: Back to Black. Ook Ronsons eigen album had een vette retrosound met veel oude soul, strijkers en blazers. Voor deze plaat leunde Ronson ook op Amy: de Zutons-cover van Valerie werd door haar gezongen en een enorme hit.

Die retrosound gooit ie voor zijn volgende plaat ineens allemaal overboord. Ervoor in de plaats komt iets wat we in de jaren tachtig futuristisch noemden: nog steeds retro dus, maar nu met hiphop, funk en veel geflipte keyboards. De eerste single heet Bang Bang Bang en ook hierbij kreeg ik dat Heartbeat-gevoel. De eerste paar keren weet je niet wat je hoort. Er is een zangeres met een stem die uit een doosje lijkt te komen: aanvankelijk heel onpersoonlijk, maar bij latere luisterbeurten krijgt ze meer kleur. Dan het liedje zelf. Het is midtempo, maar voor de refreinen zit er een verrassende versnelling in. Dan wordt er ook nog eens gerapt, door Q-Tip. Delen van de track zijn in het Frans, met teksten die op het eerste gehoor nergens op slaan. Probeer 'Je te plumerai la tete' maar eens te vertalen: 'Ik pluk je hoofd'. Dit blijkt dan weer te komen uit een Frans kinderliedje genaamd Alouette dat gaat over het plukken van een vogel. (Niet op klikken hieronder! Zit de hele dag in je hoofd!)



Afijn, die zangeres heet MNDR, alias Amanda Warner. In de video ziet ze er volgens PopJustice uit als Su Pollard, bekend van Hi de Hi. Komt door de bril natuurlijk, zo'n eighties-uitmonstering die je helaas steeds vaker in het straatbeeld ziet opduiken.


Amanda beweegt ietwat vreemd, door continu dingen aan te wijzen die er niet zijn. Mark Ronson zelf bedient de knoppen van de onmogelijkste set keyboards aller tijden. Volgens muziekblogger ArjanWrites was Duran Duran de inspiratie voor Ronsons nieuwe sound. Zal best, maar ik moet eerder denken aan cheesy Atari games van twintig jaar geleden.



O ja, dit is Mark Ronson. Hier op de foto met Lily Allen, die net als Amy aan zijn vorige album meewerkte.


Ook voor zijn nieuwe album huurt Ronson weer een leger gastvocalisten in. Naast Amanda Warner zijn dat onder meer D'Angelo en Boy George. Het album gaat Record Collection heten en komt uit in september. Ben heel benieuwd!

Werk aan de winkel voor Grace Jones

Wat doet een mens als hij overdag thuis is en het buiten regent? Juist, troep kopen op eBay en Youtube-filmpjes kijken. Ik was op zoek naar een dvd met alle video's van Grace Jones, het liefst aangevuld met live-optredens en fragmenten uit tv-shows. Ik kwam op het idee omdat we gisteren een oude videoband tevoorschijn hadden getoverd met daarop 'I Love '85', een aflevering uit de weergaloze BBC-serie over de eighties die begin deze eeuw werd uitgezonden.

Inmiddels weten we dat Grace Jones vorig jaar een glorieuze comeback maakte met het album Hurricane en een waanzinnig goed optreden in Paradiso. Maar het is nog maar een paar jaar geleden dat Grace was afgeserveerd als freak, die hooguit kwam opdagen als je haar eerst vol coke stopte - en dan ook nog vijf uur te laat. Maar goed, 'I Love '85' dus. Grace Jones presenteerde de aflevering met humor en klasse en zag er ook nog eens fantastisch uit. Hoog tijd dus voor de aanschaf van een dvd-collectie met daarop in ieder geval het volgende:



















Vooral de laatste twee zijn hilarisch: een interviewfragment waarin ze de presentator te lijf gaat en een aflevering van Ruby Wax' talkshow. Maar let ook op de geweldige styling van de video's van Grace Jones. Helaas is dit alles alleen beschikbaar in brakke Youtube-kwaliteit, want er bestaat naast een live concert dus helemaal geen Grace Jones DVD Collection. Ja, op eBay. Maar die is illegaal. En regio 1 bovendien...

Gleeeeeee!

Al een paar maanden volg ik Glee via internet. De serie - een soort High School Musical maar dan met volwassen humor - is aan het uitgroeien tot een enorme hit. Het brengt nieuwe doelgroepen (lees: jongeren) die nauwelijks nog muziek kopen in contact met artiesten die ze anders nooit hadden gekend.

Glee is een hitmachine die in het eerste seizoen al drie albums heeft uitgebracht. Eigentijdse versies van tracks van Boston (Don't Stop Believin') staan ineens in de hitlijsten, terwijl de originele nummers ook weer populair worden.

Niet gek dus, dat artiesten als Billy Joel en Madonna gretig hun complete back catalog rechtenvrij afstaan. En het werkt: de aflevering 'The Power of Madonna' was het best bekeken tot nu toe en volgende week staat het bijbehorende album waarschijnlijk op 1 in de Amerikaanse albumlijsten.

Ook shows als Idols en X-Factor hebben een dergelijk effect, maar de impact van Glee is wereldwijd veel groter. Het eerste seizoen wordt wereldwijd uitgezonden in zo'n twintig landen. Wanneer volgt Nederland?

Hier een remake van Madonna's Vogue, waarbij de video bijna beeld voor beeld is gekopieerd.

De Canon van YouTube

Videoplatform YouTube bestaat vijf jaar en daarom was ik gisteravond in de Amsterdamse Stadsschouwburg. Hier onthulde Upload Cinema de Canon van YouTube. Deze bestaat uit 45 video's die op de een of andere manier baanbrekend zijn geweest. Deze bijvoorbeeld:

Eddie Izzard- Death Star Canteen


Een van de criteria luidt dat het materiaal niet gemaakt mag zijn voor tv, maar direct is gericht op YouTube of andere online videokanalen. Die beperking snap ik, is ook logisch, maar daardoor is wel meteen een hoop materiaal uitgeschakeld. Toen ik YouTube net ontdekte, ging ik helemaal los op Aziatische producties om maar wat te noemen, die hier de tv nooit zouden halen.

De Zuiikin Girls bijvoorbeeld, die aerobic-oefeningen combineren met Engelse les. Per aflevering wordt een situatie geschetst (bijvoorbeeld: een dame wordt beroofd in een park en moet dat de politie duidelijk maken - 'I've been lobbed by twoooo men!'). Helaas zijn de meeste filmpjes vanwege auteursrechtenkwesties verwijderd, maar er zijn er nog een paar:

'I have a bad case of diarrhea'


'How dare you say such a thing to me'


Ook leuk: de video van de Scissor Sisters, She's My Man. Deze is gebaseerd op een Japanse inventieve kunstvorm die te zien was in de show Kasou Taishou.


Bekijk ook Matrix Pingpong in dezelfde stijl:


En deze puppet-act:


Tijdens de Canon kwamen allerlei YouTube-hits voorbij op een enorm scherm. Er waren vier onderdelen: solo's, duo's, ensembles en de massa. Enkele hoogtepunten uit de lijst:

Battle at Kruger
Bloedstollende natuurhorror met een twist waar menig regisseur jaloers op zal zijn. De spanning is te snijden in dit 8,5 minuut durende filmpje. Helemaal uitkijken.


Niezende panda
Blijft leuk, deze. Helemaal omdat de panda heel veel navolging heeft gekregen, wat ook een criterium is voor een succesvolle YouTube-video.


Where the hell is Matt?
Overal en nergens dus, en dansend. Misschien wel de beste video uit de hele Canon.


Frozen Grand Central
Gewoon, omdat het kan: mobiliseer een groep mensen en laat ze iets geks doen.


David after dentist
Hij is hier al vaker langsgekomen, maar David die versuft bij de tandarts vandaan komt blijft hilarisch.


Charlie bit my finger - again !
In hetzelfde genre.


Talking Cats
Deze twee moet je na elkaar zien:




En zo waren er nog veel meer voorbeelden van mooi gemaakte, toevallig gelukte of al dan niet bedoeld grappige filmpjes. Hier nog enkele persoonlijke favorieten die buiten de Canon vielen.

La Pequena
Een Zuid-Amerikaanse dwerg in drag, die bekende personen imiteert. Hier Amy Winehouse, er direct onder Hillary Clinton.




May he poop?
Bollywood-films fonetisch vertaald in het Engels. De Canon had Benny Lava, ik ga voor Poop on my knee:


Total Eclipse
Ook in de herhaling: de letterlijke versie van Total Eclipse of the Heart van Bonnie Tyler.


Betty Butterfield
De treurigste travestiet ever, die via haar eigen YouTube-kanaal verhaalt van haar al even treurige leven.


Christian the Lion
Last, but not least een tranentrekker van jewelste. Over een leeuw die terugkeert naar zijn natuurlijke leefomgeving. Tot zijn baasjes hem komen opzoeken...

Apple-speeltje overladen met kritiek en grappen

De introductie van Apple's iPad heeft wereldwijd heel wat losgemaakt. Na de aanvankelijke euforie die standaard hoort bij een Apple-lancering, verdelen de reacties zich steevast in twee kampen: Apple-adepten die niet kunnen wachten tot ze hun apps op het nieuwe apparaat kunnen gebruiken en critici, die zich afvragen wat er nou zo vernieuwend is aan een A4-vormige tablet waarmee je niet eens kunt bellen.

Fuji en P88
Uit het tweede kamp is het bericht afkomstig dat het Japanse Fuji jaren geleden al een iPad-achtig ding heeft geïntroduceerd. Fuji legt mogelijk een claim neer bij Apple omdat het bedrijf al in maart 2003 de naam iPad heeft gedeponeerd bij het Amerikaanse octrooibureau US Patent and Trademark Office. De registratie is echter nog niet rond. Ook in China is als zeker een half jaar een kloon te koop in de vorm van de P99. Dit apparaat heeft een groter scherm, een snellere processor en een groter geheugen. Ook heeft de P88 usb-poorten, waaraan het bij de iPad ontbreekt.

Grap
Enige verwondering is er ook over de naam, de enigzins doet denken aan het Amerikaanse woord voor inlegkruisjes. Maar de lol is er alweer snel af, want kinderachtig en puberaal. Lees hierover bijvoorbeeld 'The life and death of the iPad joke op Globe Life.'

Kritiek
Over het algemeen is de iPad positief ontvangen, zij het lauwtjes. De kritiek behelst het ontbreken van bepaalde features als bellen, fotograferen en filmen, de hoge prijs (het 'instapmodel met een harde schijf van 16Gb kost 499 dollar), het is een groot uitgevallen iPod, ga zo maar door.

Revolutie?
De stelling Apple met de iPad zou zorgen voor een compleet nieuwe manier waarop content (tekst, geluid en beeld) kan worden verspreid, werd hier en daar beaamd, maar zal wederom niet tot een revolutie leiden. Dat de iPad puur is bedoeld voor de consumptie van digitale media als games, muziek, foto's, video, magazines, kranten en e-books, is de meeste critici wel duidelijk.

Mashup
Ter afsluiting de bekende mashup van Der Untergang, maar nu verhaspeld voor iPad:

A Remix Manifesto

Eind vorige week was de documentaire RIP: A Remix Manifesto te zien op tv. In een kleine anderhalf uur laat maker Gregg Gillis zien hoe de Amerikaanse muziek- en filmindustrie een rem zet op moderne digitale technieken als sampling en bestaande fragmenten. Hoe ver die daarin gaan, toont Gillis aan met tal van voorbeelden. Het begint met het verifiëren en betalen van muzieksamples (wat in een extreem geval kan oplopen tot 4 miljoen voor een compleet album), daarna komt het copyright van Walt Disney aan bod.

Walt, die zelf de geschiedenis induikt om een en ander aan beeldmateriaal bij elkaar te samplen, blijft na zijn dood een goudmijn voor Disney Corporations. Sterker nog: het bedrijf krijgt het voor elkaar de grondwet zo te veranderen dat de geldstroom onverminderd richting Disney blijft gaan de komende jaren. Gillis maakt vervolgens een bruggetje naar de patentering van medicijnen en producten, via het Braziliaanse regenwoud. Zo is het voor Amerikanen mogelijk levende natuur te patenteren, zoals planten voor medicinaal gebruik. Terloops komt een nep-Disney World in Beijing voorbij, dat inmiddels is gesloten. Hier loopt geen Mickey Mouse rond, maar 'een kat met hele grote oren'.

Uiteraard wil Gillis een vuist maken tegen de vergaande regelgeving die ten koste gaat van de creativiteit. Gillis is zelf actief met Girl Talk (zie foto), een eenmansformatie die muziek grotendeels opbouwt uit samples, maar uiteindelijk tegen de grenzen van de wet aanloopt als hij zijn muziek wil uitbregen.

Interessante documentaire. Voor wie 'm ook wil zien: hij is in negen stukken gehakt (illegaal) te vinden op YouTube.

Jatwerk

Zie hierboven de prachtige campagne van Duracell. Maar wat blijkt: het idee bestond al veel langer. Meer voorbeelden bij MarketingTribune.nl. De afbeeldingen zijn afkomstig van JoeLaPompe.net, een archief dat al tien jaar op elkaar lijkende reclamecampagnes verzamelt.

Zeeman is de nieuwe Dirk

Nog altijd zie ik jongeren rondlopen met zo'n idioot afgezakte broek. Dat is geen gezicht en ik had dan ook gehoopt dat deze rage snel over zou waaien. Nu gaat het er bij zo'n afzakbroek natuurlijk om dat het merk onderbroek van degene met de afgezakte broek duidelijk zichtbaar is. Boven de bilnaad staat dus heel groot 'Björn Borg', 'Calvin Klein' of 'Tommy Hilfiger'.

Zeeman, de textielsuper waar het altijd stinkt naar goedkope gympen, haakt handig in op de onderbroekenlogotrend, door net als supermarktketen Dirk van den Broek destijds de underdogpositie uit te buiten. Dirk deed dat met een plastic boodschappentas met daarop heel groot het DIRK-logo, Zeeman doet hetzelfde met een knalgele of blauwe boxer. Via de site gratis te bestellen, één per klant, zolang de voorraad strekt.

Ik heb er natuurlijk meteen een gekocht. De gele. En als ik 'm aan heb zal ik heel sjiek mijn jeans op half zeven laten hangen.

My parents were awesome

Hier zien we Renato en Isabel, de ouders van Renata in hun jonge jaren. Ze waren hip, jong en konden de hele wereld aan. Smoorverliefd waren ze, dus wat dondert het dat het weer op ieder moment kan omslaan? Tijdens hun eerste vakantie samen kunnen ze nauwelijks van elkaar afblijven. Misschien maar goed dat het zo gaat onweren, anders was Renata misschien nooit verwerkt.

Van de website MyParentsWereAwesome.com, met allerlei ouders in een tijd dat ze nog cool waren.

Creatief met verpakkingsmateriaal

De bovenste, een cadeauverpakking voor wijn die zich automatisch transformeert in een vogelhuis, had ik ooit zelf. De andere voorbeelden zijn afkomstig uit het overzicht '45 creative food packaging ideas'. Er zitten hele leuke tussen, zoals bijvoorbeeld de onderste foto van een coke-opbergsysteem.

Nog meer commotie rond Twin Towers en 9/11

Een week geleden brak er een kleine rel uit in advertentieland vanwege een uiting die werd toegeschreven aan het WWF - de internationale organisatie achter het Wereld Natuur Fonds. Op de plaat was te zien hoe Manhattan van alle kanten werd belaagd door vliegtuigen.

Het WWF haastte zich te zeggen dat de organisatie niets met de advertentie te maken had. Nu, twee dagen voor het herdenken van de slachtoffers van 9/11, heeft Adland een overzicht gemaakt van andere advertenties die verwijzen naar de terroristische aanslag. De auteur vraagt zich af waarom de onderstaande advertenties nauwelijks of geen storm van protest hebben opgeleverd, al nuanceert hij die vraag direct in het artikel: zo wordt de advertentie van het Belgische tijdschrift Humo uit 2003 beschouwd als 'most offensive ad ever'.






Het volledige overzicht is te vinden bij Adland.tv.

Mannenbadpak

Eindelijk zomer! Zal ik naar het strand gaan in dit one-piece mannenbadbak, dat bovendien geheel see-through is? Lekker luchtig met die warmte!

Met dank aan Mr. Micky van PaperMag.

Dublin, the fashion capital of Europe

Dit weekend waren we in Dublin. Leuke stad vol pubs, eettentjes en een tikje ordinaire locals. Over de mannen valt weinig te vertellen, die dragen gewoon een oversized t-shirt, dito jeans en als accessoire een pul bier. Maar de dames kunnen er wat van in Ierland. Werkelijk iedereen heeft het haar in een onnatuurlijke kleur geverfd, het liefst hoogblond maar een gekke paarse of rode lok mag ook.

Dan de kleding. In Dublin luidt het motto: hoe bloter hoe beter. Het naveltruitje geldt hier nog als hot mode-item, net als de minijurk - of long top zoals mijn nichtje het noemt - en gouden sieraden. Maar het allermooist zijn de rubberen regenlaarzen met felle prints. In Nederland is deze trend voorbijgewaaid, maar in Dublin worden de zweetlaarzen gewoon gedragen, in de felle zon bij 25 graden.

Een korte omschrijving van iemand die we ergens in een winkelstraat tegenkwamen. We beginnen onderaan, in dit geval bij felpaarse regenlaarzen met een gele panterprint. Daarboven rood-zwart gestreepte sokken tot boven de knie. Daar weer boven zelfgemaakte hotpants met rafels. Op de onderrug een aarsgewei, wijd uitlopend over twee vetrollen. Dan een tussen twee huidplooien strakgetrokken naveltruitje, afgemaakt met een arsenaal aan gouden halskettingen. Vergeet ik bijna het kapsel te noemen: een kapotte permanent met een uitgegroeide blonde lok. Niet gek, voor iemand van een jaar of 45!

Baby hunting with Madonna

En daar vliegt Vadge, rechtstreeks naar Malawi. De optie op een adoptiezusje voor David mag ze eindelijk verzilveren. Perez Hilton ben ik eigenlijk al heel lang zat, maar deze foto-met-opschrift vind ik dan wel weer geestig.

Nudevertising, mannelijke geisha's en psychedelische toestanden

Een van mijn favoriete sites van dit moment is Trendhunter. Het is een netwerk van trendwatchers of figuren die zichzelf zo noemen met dagelijks een overzicht van wat er speelt op het gebied van trends in marketing en advertising. Het grappige is: werkelijk overal waar maar een serie foto's of video's bij denkbaar is, wordt automatisch bestempeld als trend.

Een selectie. Om te beginnen maakt Trendhunter zich druk om Nudevertising. Volgens de auteur een van de populairste en effectiefste advertentiemethoden, die niet alleen in print en op tv te zien is, maar steeds vaker in het straatbeeld. In een - gecensureerd - YouTubevideootje zien we hoe ene Matt en Kim de drukke straten van New York opluisteren met een striptease. Wat opvalt is dat Kim met geblurde tieten een beetje lijkt op Pete Burns anno 2007. Het winkelend publiek lijkt zich niet echt te bekommeren om de twee bloteriken - pas wanneer Matt & Kim worden gearresteerd komen ze in actie. Met hun camera's. Overigens zijn Matt & Kim met kleren aan veel leuker:


Ook leuk is het overzicht van mannelijke geisha's in Japan. Vrouwen betalen 50.000 dollar per avond in ruil voor een luisterend oor - seks komt er in de meeste gevallen niet aan te pas. Niet zo gek als je de foto goed bekijkt, echt stoer zijn ze niet met hun make-up en pruikjes.

Trendhunter gaat helemáál los als het gaat om psychedelische toestanden. Maar liefst 87 verschillende categorieën staan gedefinieerd op één pagina, waaronder:
- Psychedelic Therapy
- Surreal investment ads
- Psychedelic Barbie
- Cutesy Pop Surrealism
- Psychedelic Exploding Heads
- Ethereal Graffiti
- Psychedelic Bodyslamming ads (zie video hieronder)