Eerder schreef ik over gruwelijke zomervakanties. Normaal gesproken plan ik mijn reizen graag om de voorgeschreven vakantieperiodes heen, zodat het er in ieder geval niet stikt van de schreeuwende kinderen. Het risico dat je daarbij loopt, is dat je tussen de bejaarden zit. Zo bleek bijvoorbeeld tijdens een weekje Spanje. We hadden heel bewust de costa's vermeden waar ouden van dagen tot ver in juni overwinteren. Het hielp slechts weinig. Overwinterende bejaarden zitten overal...
Via via hadden we een huisje geregeld in Rojales, een klein dorpje niet ver van Alicante. Het was een typisch Spaanse nederzetting met een kerkje en een plein, wat huisjes, een bakker, een slager en een Spar. Ons huisje bevond zich even buiten het dorp, in een betonnen enclave. Toen we de parkeerplaats op reden, kregen we al een vaag vermoeden van hoe de week eruit ging zien. Over de achterbalkons hingen roodbruinverbrande zestigplussers. Verveeld staarden ze vanonder hun wasgoed naar de lucht, op zoek naar een wolk. We waren de enigen met een Spaans kenteken. De rest van de auto's was afkomstig uit Nederland, Duitsland en hier en daar Groot-Brittannië. De meeste auto's zaten onder een dikke laag stof: een teken dat ze al wekenlang niet van hun plaats waren geweest.
We arriveerden nogal laat. We hadden geen proviand meegenomen, maar gelukkig was er een restaurant binnen de muren van de enclave. Vlak voor sluitingstijd bleken de Nederlandse uitbaters gelukkig nog bereid ons een maaltijd voor te willen zetten. En wat voor één! Mijn bestelde bami bleek te bestaan uit met ketjap overgoten spaghetti, een zak soepgroenten en gekookte kip. Tuurlijk, een gegeven paard moet je niet in de bek kijken. Maar het evenementenbord bij de voordeur had ons eigenlijk al moeten alarmeren.
Dit stond erop:
Woensdagavond: Bingoavond!
Donderdag: Nederlandse meezing-karaoke!
Vrijdag: Vang je eigen visdag!
Zaterdag: Tante Jannie's verjaardag!
Eronder soortgelijke borden voor de Duitse en Engelse cliëntèle, maar het was duidelijk dat de Nederlanders hun stempel hadden gedrukt op het lokale uitgaansleven.
De dagen erna besteedden we onder meer met hangen aan het zwembad (erin zwemmen werd getolereerd, maar niet van harte: je zou het middagdutje van de Duitse buurvrouw zomaar kunnen verstoren). Ook pakten we de auto, op zoek naar authentieke Spaanse dorpjes met dito restaurants. Dat laatste viel nog niet mee. Alle etablissementen die we aantroffen, waren overgenomen door Duitsers en Nederlanders. Traditionele tapas of een schaal paëlla? Ho maar. Schnitzels konden we krijgen, of een garnalencocktail. Carpaccio met ananas. Ook op de kaart: 'aardappel, groente en vlees.'
Het bontst maakten de toeristen het in het plaatsje Torrevieja. Terwijl enkele oudere Spanjaarden zichzelf en hun paarden in traditionele klederdracht in optocht door het dorp joegen, lagen de Westerse bejaarden te bakken op een omheind stuk strand. Middenin het dorp, wel te verstaan. Hoe dat eruit zag: lillend blotemensenvlees, bijeengehouden door minuscule stukken textiel. Topless oma's die hun zeemleren decolletés inwreven met walmende zonnecrèmes. Bierbuiken op badslippers.
Geen van allen keurde de Spaanse folklore een blik waardig. De meesten staarden verdwaasd naar een denkbeeldig punt aan de hemel, sommigen naar een sportpagina in de Telegraaf of een tabloid. En dat heet dan vakantievieren. We hebben er kostelijk om gelachen, maar dit was eens en nooit weer.
Posts tonen met het label natuur. Alle posts tonen
Posts tonen met het label natuur. Alle posts tonen
zondag 17 juli 2011
zaterdag 19 maart 2011
Parken en pleinen
Vandaag wil ik het hebben over de pleinen in Amsterdam. Die zijn er namelijk bijna niet. Niet in de zin van grotestadsplein zoals we die kennen in steden als Brussel of Barcelona, met aan vier kanten huizen en een betegeld hart, liefst voorzien van terrassen. Ja, we hebben het Leidseplein en het Thorbeckeplein, maar daarvoor moet je maar net in de stemming zijn. We maken een rondje door de stad, te beginnen op het Waterlooplein. Dit is in wezen niet meer dan een kaalgeslagen vierkant, dat overdag nog enigzins dragelijk is vanwege de markt. Het had dan ook beter WaterlooMARKT kunnen heten. Even verderop ligt het Frederiksplein. Dat is net als het daarnaast gelegen Weteringcircuit een verkeersknooppunt. FrederiksCIRCUIT had me daarom niet gek geleken.
Het allerergst is het Museumplein. Dit is een enorme vlakte middenin de stad. Best mooi, als er gras groeit, maar noem het dan MuseumVELD. Of MuseumVLAKTE, want gras en de gemeente Amsterdam: dat gaat niet goed samen. Overigens is er ook een Amstelveld in de stad, dat gek genoeg volledig bestraat is. Geen sprietje gras te zien. Het AmstelPLEIN dus. Net als de Noordermarkt. Dat is ook een plein. NoorderPLEIN, als ik zou mogen kiezen.
We gaan verder naar het Raamplein, dat al jaren fungeert als parkeerplaats: de naam plein totaal onwaardig. Met een sprong belanden we op het Alexanderplein. Een grote poort moet de trambaankruising die het plein eigenlijk is nog enige allure geven. Ik heb medelijden met het Alexanderplein en noem het dus liefkozend AlexanderPLATZ, naar z'n Berlijnse voorbeeld van typisch Oost-Duitse schoonheid (ja, soms vind ik lelijk gewoon mooi!).
Struikelend vervolgen we onze weg, over de onmogelijke keitjes op de Dam. Vorig jaar mei lazerde Beatrix nog bijna van haar hakken toen ze het op een lopen moest zetten tijdens het Damschreeuw-incident. De Dam lijkt in alles nog het meest op een plein, maar toch mijd ik deze plek vanwege die onbegaanbaarheid. Zelf woon ik vlakbij het Rietlandpark. Nee, ik weet dat dat geen plein is, maar het is zeker ook geen park! Het is wederom een hectisch verkeersknooppunt waar twee tramlijnen, zo'n beetje alle spoorlijnen en het autoverkeer vanuit de Piet Hein-tunnel samenkomen. Het enige parkachtige bevindt zich op ooghoogte: een in basaltblokken verpakt grasveld met her en der een populier er overheen gedrapeerd. Dit is geen park, maar kunstmatig vormgegeven nepnatuur in het RietlandKNOOPPUNT.
We eindigen onze barre pleinentocht op het Rembrandtplein. Ook hier ligt sinds kort een grasmat te verpieteren. Het is werkelijk te treurig voor woorden als je ziet wat hier gebeurd is. Het plein had al nooit een hart, maar nu er een grote modderbak van is gemaakt lopen zelfs toeristen er met een boog omheen. Het had de Grote Markt van Amsterdam kunnen worden, maar nu zitten we opgescheept met een halfbakken RembrandtPLANTSOEN.
donderdag 16 december 2010
Nooit geweten dat lieveheersbeesten zo speels waren
Zie hier hoe eentje zich vermaakt met een spelletje pool:
donderdag 14 oktober 2010
Het lullige bergje van Hurts
Eerlijk gezegd vind ik de muziek van Hurts net even te gelikt. Het duo maakt pop in de stijl van Duran Duran's Save a Prayer en soortgelijke midtempo ballads, met een nogal stroperig zingende zanger. Het is wel aardig, maar gelukkig maken de video's van Hurts een hoop goed.
De nieuwe single Stay is net als de voorgangers supergestyled. Grappig detail: in de jaren tachtig probeerden bands indruk te maken door hun muziekinstrument te bespelen bovenop een berg. Het liefst een berg die op het eerste gezicht onbedwingbaar leek. Hurts doet dat nu ook, al steekt hun bergje nogal sneu af bij die van Jon Bon Jovi in Blaze of Glory of Slash' beklimming in November Rain (was het November Rain? Whatever. Het was in ieder geval zo'n over the top episch Guns 'n Rosesnummer).
De nieuwe single Stay is net als de voorgangers supergestyled. Grappig detail: in de jaren tachtig probeerden bands indruk te maken door hun muziekinstrument te bespelen bovenop een berg. Het liefst een berg die op het eerste gezicht onbedwingbaar leek. Hurts doet dat nu ook, al steekt hun bergje nogal sneu af bij die van Jon Bon Jovi in Blaze of Glory of Slash' beklimming in November Rain (was het November Rain? Whatever. Het was in ieder geval zo'n over the top episch Guns 'n Rosesnummer).
woensdag 6 oktober 2010
Stokrozenplaag

In mijn straat woedt een stokrozenplaag. Of eigenlijk in heel Amsterdam, nu ik er goed op let. Maar speciaal in mijn straat woekert het onkruid alle kanten op. Voor wie niet weet wat een stokroos is: de stokroos is een sprietige, fletsgroene stengel met bobbels erop die een lengte van ruim twee meter kan bereiken. Meestal doet hij dat niet en ligt hij geknakt over het trottoir.
Van de stokrozen die wél hun lengte weten te bereiken, springen na maanden van welig tieren ineens de bobbels open. Eruit tevoorschijn komen slap hangende bloemen in kleuren van versleten gordijnen: lichtpaars, vaalbruin, oudroze, zeg maar de sombere kant van de verfwaaier met pasteltinten.
Waar mensen in verre buitenlanden de stokroos meteen in maart de kop indrukken, koesteren mijn buren hun stengels alsof het zonnebloemen zijn. De een heeft zijn stengel gespalkt met een lat, de ander bindt er wekelijks een iets langer touwtje om zodat zíjn stengel in ieder geval knakbestendig is. Intussen slalommen wij door het woud van stengels over de stoep naar huis.
Hoe het zover heeft kunnen komen? Dat is volledig te danken aan ons ijverige stadsdeel, Oost (toen nog Zeeburg). Om de saamhorigheid in de buurt te bevorderen riep Stadsdeel Oost een bijzonder fenomeen in het leven: de Geveltuintjesdag. Op een zonnige dag in april werden we opgeroepen naar een plein te komen om aldaar stekjes en zaadjes met buren en omwonenden uit te wisselen.
Een jaar of wat geleden kwam de gemeente met tuingerei in de aanslag per huis een stuk stoep afbakenen van veertig centimeter breed, waarbinnen de buren hun versgeruilde stekjes en zaadjes mochten planten. Dergelijke geveltuinen zie je nu overal, maar nergens staan er zoveel stokrozen in als bij ons in de straat. Verschillende overburen hebben zelfs een tuinbank in hun geveltuin gezet zodat ze onder hun stengel van het weer kunnen genieten.
De Geveltuintjesdag heeft de saamhorigheid niet bevorderd. Natuurlijk, we groeten elkaar op straat en nemen pakjes voor elkaar in ontvangst. Maar het komt geen seconde in me op om een buurman of -vrouw te complimenteren met het feit dat zijn/haar stengel nog fier overeind staat en niet geknakt is zoals bij die andere buren. Integendeel: komend voorjaar sluip ik 's nachts de straat op met een onkruidverdelgend gif. Weg ermee!
(Oja, de bovenstaande foto heb ik van Google getrokken. Dit is niet mijn straat.)
dinsdag 24 augustus 2010
De kastanjeboom

Er was eens een kastanjeboom. Die boom groeide en groeide totdat de boom zo groot was dat hij geen zin meer had om verder te groeien. Om hem heen stonden tientallen andere bomen, ook maar gewoon een beetje voor zich uit te groeien. Het kon de kastanjeboom weinig schelen. Jaar in, jaar uit schudde hij zijn bladerdak van zich af als hij het koud kreeg, om de lente erna de warmte aan te grijpen voor een nieuwe, groene jas.
Toen de boom een jaar of dertig,veertig was begon de lucht bij vlagen naar benzine te stinken. Naarmate de jaren vorderden werd de stank steeds penetranter, maar het wende snel. Ach, de natuur, dacht de boom dan, en hij ging over tot de orde van de dag. Een beetje staan, een beetje meewiegen op de wind en af en toe een stekelige bolster vanuit z'n kruin op de kop van een voorbijganger laten kletteren.
De zaak veranderde toen de kastanjeboom de respectabele leeftijd bereikte van honderd jaar. De kruitdampen, geweerschoten, nee zelfs degenen die aan zijn poten begonnen te zagen - het kon hem allemaal niet deren. Maar wat hem wél zwaar irriteerde waren twee oogjes, die dagen achtereen in z'n rug priemden. Twee hele jaren lang kriebelden die oogjes uur na uur, dag na dag, maand na maand in zijn rug. Alsof twee laserstraaltjes hem doorboorden, zo voelde de kastanjeboom zich. Al snel voelde hij zich ronduit misselijk van ellende. Op 4 augustus 1944 hield het onafgebroken gestaar ein-de-lijk op. Maar voor de kastanjeboom was het te laat. De priemende oogjes hadden hem zo scherp in de gaten gehouden dat hij van binnenuit was uitgeput.
Wat er in de jaren daarna gebeurde is een tranendal. De boom groeide allang niet meer, integendeel: zijn armzalige takken als treurwilgen omlaag, zijn groene blaadjes werden grauw en zijn ooit zo stekelige bolsters spatten slap uiteen op de grond. Ieder jaar opnieuw hoopte de kastanjeboom dat hij uit zijn lijden werd verlost. In 2007 was het zover. Daar was dan eindelijk de man met de zaag. Het bleek valse hoop. De zaag bleek nodig voor het operatief verwijderen van een stekje dat terloops uit zijn oude schors stak. Opgewonden klopten mensen op zijn stam, boorden gaten in z'n fundament en namen hem gevangen. Ontsnappen was niet langer mogelijk, want zijn voeten kwamen vast te zitten in een ijzeren constructie.
Het wachten was nu op die ene, fatale windvlaag die hem zijn definitieve ondergang zou bezorgen. Een knak, en toen was het allemaal voorbij.
vrijdag 6 augustus 2010
Aan het werk
Het bloggen is er de laatste weken nogal bij ingeschoten. Dat heeft twee redenen: eerst heb ik een week op een luchtbed om Ibiza heengedobberd, daarna ben ik weer gaan werken. En dat bevalt erg goed, na drie maanden te hebben rondgelummeld. Nou ja, gelummeld, als ik achteraf terugkijk op drie maanden 'vakantie' heb ik toch best veel gedaan.
Eerst de reisjes: naar Ierland, Berlijn en Brussel, plus die week naar Ibiza natuurlijk.
Dan de klusjes: van een achttal interviews over en met accountants tot een verhaal over Glee of over exorbitante sterrenbruiloften (kijk maar in het tijdschriftenschap en zoek naar de laatste Grazia).
Ook leuk: de fietstochten van soms wel zestig kilometer op een dag. Van Muiden via Weesp en Abcoude weer terug naar Amsterdam. Of een tochtje Ronde Hoep, met als enige gezelschap eenden, libellen en identiek geklede bejaarde echtparen. Uitstapjes die altijd een dag later plaatsvonden dan gepland: naar de Praxis, het postkantoor of boekhandel Atheneum.
Dingen-die-altijd-al-moesten, maar nu eindelijk gelukt zijn: een archief voor de administratie, Sophie's Choice kijken (boooooring! Maar wel aangrijpend), vingervlekken die de schoonmaakster niet ziet van deuren verwijderen, et cetera.

Luieren natuurlijk. Boeken lezen op het dakterras. Tip: de nieuwe van Arthur Japin, Vaslav genaamd. Hij is nog niet uit, maar ik had een recensie-exemplaar van het verhaal over een balletdanser die er in 1919 ineens de brui aan geeft. Het is een fictief verslag van een waargebeurd incident, gezien door de ogen van zijn dienstknecht, zijn vrouw en zijn minnaar, die ieder op eigen wijze laten zien waar en hoe deze Vaslav Nijinsky precies ontspoorde. Japin kleurt het verhaal subtiel in door het van deze drie kanten te belichten. Je gaat bijna geloven dat het echt zo is gegaan, wat voor een deel ook zo is: achterin het boek staat een uitgebreide bronvermelding. Nog een tip: de boeken van David Sedaris, die overigens prima beluisterbaar zijn op de iPod - al lispelt de schrijver dat het een lieve lust is.
Minder fijn: de verveling. Wéér twee afleveringen van Who's The Boss, met de suffe verwikkelingen rond Tony en Angela. Die Angela werd gespeeld door Judith Light. Ze speelde het klaar er in de jaren tachtig oubolliger uit te zien met al haar schoudervullingen en jampotbrillen dan in Ugly Betty. Daar speelt ze de opvallend strak uitziende Claire Meade. De verveling sloeg ook toe tijdens de fietstochten. Wéér een dijk. Wéér een molen. Wéér een polder. En wéer die uniseksbejaarden op identieke fietsen.
Het allerleukst vond ik de lunches en borreldates overdag met zusjes, ex-collega's en vrienden op terrassen of in cafés in de stad, of daarbuiten. Iedere week was het wel een paar keer raak.
Nu weer aan het werk, dus. Gisteren naar het hoofdkantoor van Ajax gefietst voor een interview, op de kopse kant van de Arena. Vlak voor de ingang werd ik staande gehouden door drie toeristen die met het logo op de foto moesten. Na afloop van het gesprek fietste een jongetje me achterna: 'Heeft Ajax gewonnen?' 'Ja', zei ik. 'O, dan zijn we door! Joepie!'. Kijk, dat zijn leuke ontmoetingen voor tussendoor. Maar drie maanden lang waren dat de enige gesprekken die ik overdag voerde. En dan is het toch een stuk leuker om overdag iets zinnigs te doen, en daar ook nog geld voor te krijgen.
Eerst de reisjes: naar Ierland, Berlijn en Brussel, plus die week naar Ibiza natuurlijk.
Dan de klusjes: van een achttal interviews over en met accountants tot een verhaal over Glee of over exorbitante sterrenbruiloften (kijk maar in het tijdschriftenschap en zoek naar de laatste Grazia).
Ook leuk: de fietstochten van soms wel zestig kilometer op een dag. Van Muiden via Weesp en Abcoude weer terug naar Amsterdam. Of een tochtje Ronde Hoep, met als enige gezelschap eenden, libellen en identiek geklede bejaarde echtparen. Uitstapjes die altijd een dag later plaatsvonden dan gepland: naar de Praxis, het postkantoor of boekhandel Atheneum.
Dingen-die-altijd-al-moesten, maar nu eindelijk gelukt zijn: een archief voor de administratie, Sophie's Choice kijken (boooooring! Maar wel aangrijpend), vingervlekken die de schoonmaakster niet ziet van deuren verwijderen, et cetera.

Luieren natuurlijk. Boeken lezen op het dakterras. Tip: de nieuwe van Arthur Japin, Vaslav genaamd. Hij is nog niet uit, maar ik had een recensie-exemplaar van het verhaal over een balletdanser die er in 1919 ineens de brui aan geeft. Het is een fictief verslag van een waargebeurd incident, gezien door de ogen van zijn dienstknecht, zijn vrouw en zijn minnaar, die ieder op eigen wijze laten zien waar en hoe deze Vaslav Nijinsky precies ontspoorde. Japin kleurt het verhaal subtiel in door het van deze drie kanten te belichten. Je gaat bijna geloven dat het echt zo is gegaan, wat voor een deel ook zo is: achterin het boek staat een uitgebreide bronvermelding. Nog een tip: de boeken van David Sedaris, die overigens prima beluisterbaar zijn op de iPod - al lispelt de schrijver dat het een lieve lust is.
Minder fijn: de verveling. Wéér twee afleveringen van Who's The Boss, met de suffe verwikkelingen rond Tony en Angela. Die Angela werd gespeeld door Judith Light. Ze speelde het klaar er in de jaren tachtig oubolliger uit te zien met al haar schoudervullingen en jampotbrillen dan in Ugly Betty. Daar speelt ze de opvallend strak uitziende Claire Meade. De verveling sloeg ook toe tijdens de fietstochten. Wéér een dijk. Wéér een molen. Wéér een polder. En wéer die uniseksbejaarden op identieke fietsen.
Het allerleukst vond ik de lunches en borreldates overdag met zusjes, ex-collega's en vrienden op terrassen of in cafés in de stad, of daarbuiten. Iedere week was het wel een paar keer raak.
Nu weer aan het werk, dus. Gisteren naar het hoofdkantoor van Ajax gefietst voor een interview, op de kopse kant van de Arena. Vlak voor de ingang werd ik staande gehouden door drie toeristen die met het logo op de foto moesten. Na afloop van het gesprek fietste een jongetje me achterna: 'Heeft Ajax gewonnen?' 'Ja', zei ik. 'O, dan zijn we door! Joepie!'. Kijk, dat zijn leuke ontmoetingen voor tussendoor. Maar drie maanden lang waren dat de enige gesprekken die ik overdag voerde. En dan is het toch een stuk leuker om overdag iets zinnigs te doen, en daar ook nog geld voor te krijgen.
Labels:
Heel erg serieus werk,
Kunst omdat het moet,
natuur
dinsdag 13 juli 2010
Beestenboel

Zo langzamerhand verandert het hele huis in een beestenboel. Best gezellig, op die kat na die de carport onderzeikt. Daar heb ik overigens wat op gevonden: citroenplanten. Lijkt nog knus ook, al weet ik niet of dat een aanbeveling is of een belediging.
Beesten dus. Duizenden hebben we er, dus eigenlijk is het ongedierte. Ik ben een week in de weer geweest met anti-mierenpoeder op het dakterras, om een nest uit te roeien dat in de witte bessenstruik was komen wonen. Op zich had het wel iets aandoenlijks, honderden ijverige werkmieren die van heinde en verre blaadjes, zandkorrels en andere natuur op hun ruggetjes met zich meesleepten. Het had dan ook iets sadistisch toen ze totaal gedesoriënteerd raakten van het poeder. De mieren die zich in de struik bevonden, konden niet terug naar het nest omdat aan de voet van de plant dat poeder een belemmering vormde. Een dag later waren ze (een stuk of vijftig) allemaal weg. Waar naar toe? Waarschijnlijk hebben ze collectief zelfmoord gepleegd door uit de struik te springen.
Dan zijn er de vliegen. Waarom die beesten huisvliegen worden genoemd weet ik niet, maar feit is dat ze daar niet horen. Vliegen doen niets anders dan precies dezelfde vierkantjes vliegen, het liefst onder een lamp. Als ze daarbij andere vliegen tegenkomen, meppen ze die geïrriteerd opzei. Oorlog dus, onder die lamp. Zeker als het er zes of meer zijn kun je de ondertiteling van de tv in de slaapkamer niet meer fatsoenlijk lezen. Het wordt dus hoog tijd om zo'n knetter-racket in huis te halen, al is het vast niet fijn slapen op uiteengereten vliegenlijkjes.
Wat we ook veel hebben: spinnen. Springspinnen die zich vanaf de muur in je haar storten. Kruisspinnen die voor het raam enorme webben bouwen waarin mugjes zichzelf letterlijk doodmartelen, want zo'n vette kruisspin neemt alleen genoegen met het echte werk: die huisvlieg dus.
Eens in de zoveel tijd heerst een luizenplaag op het dakterras. Je spuit je helemaal suf, maar doodgaan? Ho maar. Pas als de plant bijna geen voedsel meer afgeeft omdat dat spul toch niet zo biologisch is als het tuincentrum wil doen geloven, haken ze af, de plant in kwestie vol vieze vlekken achterlatend.
Mieren, muggen, spinnen en vliegen sla ik zonder pardon morsdood. Eigen schuld, dikke bult. Voor vlinders maak ik een uitzondering. Vlinders zijn lief, op op z'n minst teer en zacht. En ze zijn ontzettend stom. Vliegt er eentje naar binnen, dan gaat ie steevast als een idioot voor het raam zitten fladderen dat niet open kan. Gisteren besloten twee zwarte motten dat ze in een handdoek wilden wonen. Die mep je zo naar buiten. Het wordt lastiger als ze zich ergens verstoppen waar je niet bij kan.
Gelukkig zijn er ook leukere dieren. In de klimop van de overburen woont een duivengezin. Zijn de buren vast niet blij mee, maar het komen en gaan van vader en moeder duif was dit voorjaar een leuk schouwspel: vooral nadat de klimop nogal heftig groeide konden ze nauwelijks nog bij hun nest, wat nogal wat slapstick opleverde. Ook hebben we zangvogels in alle soorten en maten, vrolijk krijsende meeuwen en kwetterende halsbandparkieten.
Laatst, ik bedoel een paar jaar geleden, zat er een vogel, ik denk een merel, op een hoofdkussen op het bed. Het diertje stond doodsangsten uit en bleef roerloos zitten toen ik het kussen oppakte en hem via het raam naar buiten kiepte. Het kussen was een nest geworden, met de nu lege plek nog warm. Ik vond het wel een prettig idee. Lief dat vogels warm zijn. In tegenstelling tot vlinders, laat staan mieren.
maandag 14 juni 2010
Vragen, vragen, vragen. Wie weet het antwoord?
Waarom bestaat er geen 'Laatste Waarschuwing Kattengif'? Een van de buurtkatten hier heeft de carport ontdekt als ideale plek om zijn behoeftes te doen. Op zich is het wel een nette kat: hij dekt z'n boodschap (meestal pis, soms kak) netjes af met de deurmat. We hebben dat vieze stinkspul Kattenschrik al geprobeerd, nu doen we een poging met kiezels en citroenplanten. Maar als dat ook niet helpt: gif! Geen doodmaakgif, maar hetishiernietpluisgif. Bestaat dat?
Ik heb nog eens nagedacht over Alejandro, het nietszeggende Ace of Bass-deuntje waarmee Lady Gaga waarschijnlijk wil laten zien dat ze ook over een lichtvoetige kant beschikt. Dus, waarom maakt ze er dan een video bij die uitblinkt in duisternis? Vol nazi-symboliek, rauwe onsympathieke beelden en zogenaamde dubbele bodems? Liever had ik een over the top gestylede video gezien vol kleurrijke beelden, geregisseerd door David LaChapelle. Denk Army Of Lovers, 'Crucified' of 'Obsession'. Had ik veel leuker gevonden. Het shock-and-awe truukje van Gaga wordt wel erg eendimensionaal, vindt u niet?
Gisteren op tv: eerst staat een cosmetisch chirurg aan de voorhuid van een dikke, bejaarde man te kloten waarbij het betreffende geval vol in beeld komt. Inclusief bloed en snijwonden. Nog geen half uur later ligt een mevrouw met haar reet omhoog, terwijl ze in een manisch ritme genomen wordt door een apparaat dat Robotic Erotic heet. Een neukmachine dus. Daarvóór zag ik al zappend hoe Dennis Storm bij BNN met z'n vingers in een realdoll zat.
Soms verlang ik terug naar de tijden dat mensen nog onbekommerd plaatsnamen in een bad vol bruine bonen. Of naar iemand die met een uitgeholde aubergine om z'n snikkel indianengeluiden stond te maken in een Blokker-wigwam. Menno Buch, waar zit je?
Wat is er geworden van Massara? Je kent ze wel (of hoogstwaarschijnlijk niet): een italodisco-act uit de jaren zeventig die scoorde met het lied Margherita, dat onlangs nog werd geremixed door de onvolprezen dj Todd Terje. En klinkt het lied je bekend in de oren: het is 'groot' geworden in een gruwelijke verkrachting van Boney M, die het 'Felicidad' noemde. Het origineel is stukken beter, maar Massara bleef een eendagsvlieg. Is dat oneerlijk?
En waarom kost een loungebank bij Intratuin of TaanSintrum Osdorrup honderdduizend euro terwijl je ze op internet voor 750 euro kunt bestellen?
Ik heb nog eens nagedacht over Alejandro, het nietszeggende Ace of Bass-deuntje waarmee Lady Gaga waarschijnlijk wil laten zien dat ze ook over een lichtvoetige kant beschikt. Dus, waarom maakt ze er dan een video bij die uitblinkt in duisternis? Vol nazi-symboliek, rauwe onsympathieke beelden en zogenaamde dubbele bodems? Liever had ik een over the top gestylede video gezien vol kleurrijke beelden, geregisseerd door David LaChapelle. Denk Army Of Lovers, 'Crucified' of 'Obsession'. Had ik veel leuker gevonden. Het shock-and-awe truukje van Gaga wordt wel erg eendimensionaal, vindt u niet?
Gisteren op tv: eerst staat een cosmetisch chirurg aan de voorhuid van een dikke, bejaarde man te kloten waarbij het betreffende geval vol in beeld komt. Inclusief bloed en snijwonden. Nog geen half uur later ligt een mevrouw met haar reet omhoog, terwijl ze in een manisch ritme genomen wordt door een apparaat dat Robotic Erotic heet. Een neukmachine dus. Daarvóór zag ik al zappend hoe Dennis Storm bij BNN met z'n vingers in een realdoll zat.
Soms verlang ik terug naar de tijden dat mensen nog onbekommerd plaatsnamen in een bad vol bruine bonen. Of naar iemand die met een uitgeholde aubergine om z'n snikkel indianengeluiden stond te maken in een Blokker-wigwam. Menno Buch, waar zit je?
Wat is er geworden van Massara? Je kent ze wel (of hoogstwaarschijnlijk niet): een italodisco-act uit de jaren zeventig die scoorde met het lied Margherita, dat onlangs nog werd geremixed door de onvolprezen dj Todd Terje. En klinkt het lied je bekend in de oren: het is 'groot' geworden in een gruwelijke verkrachting van Boney M, die het 'Felicidad' noemde. Het origineel is stukken beter, maar Massara bleef een eendagsvlieg. Is dat oneerlijk?
En waarom kost een loungebank bij Intratuin of TaanSintrum Osdorrup honderdduizend euro terwijl je ze op internet voor 750 euro kunt bestellen?
donderdag 18 maart 2010
maandag 25 januari 2010
Zoo is de natuur


Wreed, dus. Waar ze maar kunnen vliegen beesten elkaar aan, zelfs snoepige dolfijnen of anderzins aandoenlijk spul. Dat levert mooie plaatjes op. Hier meer.
dinsdag 19 januari 2010
Vuur en ijs
Het onvolprezen Big Picture-deel van Boston.com pakt weer eens uit met een fraaie serie foto's met als thema vuur en ijs. Elders zijn de verschrikkingen op Haiti in beeld verslagen, ook indrukwekkend, maar hieronder een selectie uit Fire & Ice.








Labels:
journalistiek,
Kunst omdat het moet,
media,
natuur
maandag 18 januari 2010
IJburg

Af en toe wagen we de overtocht naar het kille, dorre IJburg. Tussen de massa's identieke en onverkochte huizenblokken zitten namelijk enkele goede restaurants verstopt. Het is even zoeken, want alle bouwputten lijken op elkaar, maar dan heb je ook wat.
Is IJburg mislukt? Nee, dat niet. Niet helemaal, althans. De BH-brug die naar Amsterdams verstgelegen stadsdeel leidt, biedt nog een vrolijke entree. Ook de lange fietsbrug aan de andere kant van IJburg is uitnodigend en veelbelovend. Maar eenmaal óp IJburg slaat de treurnis je tegemoet.
Je zou denken dat een compleet nieuw stuk opgespoten land ruimte genoeg biedt voor een creatieve en vooral ruimtelijke bebouwing. Het tegendeel is waar: huizen staan als containers dicht opeengestapeld en ondanks de leegstand is er bijna geen parkeerplaats te vinden. Wijk je af van de ellenlange IJburglaan, dan stuit je al snel op onnodig smalle eenrichtingsweggetjes, wederom omsloten door krap bemeten hoogbouw.
Vijftien jaar geleden werden de Amsterdammers lekker gemaakt met leuzen die leken op 'Open wonen aan het IJ' of 'Vrij in de natuur, maar wél in de stad'. En ja, de natuur is overal. Vooral op de plekken waar bestrating ontbreekt sta je tot je knieën in de blubber, en dat al bijna tien jaar lang.
Niet alles sucks op IJburg. Zo zijn er eilanden waar bewoners hun kavel of aanlegplaats naar eigen inzicht mogen bebouwen en inrichten, wat soms leidt tot verrassend inventieve bouwsels. En er is best veel leuke horeca. Gisteren hebben we geprobeerd te eten bij Dok48, een nieuw, strak tentje met een eenvoudige maar lekkere menukaart. Helaas zat een groep IJburgpioniers luidkeels zijn verdriet weg te drinken. Omdat we elkaar wilden verstaan, zijn we het hele modderpad teruggelopen en beland bij N.A.P.
De eerstvolgende keer dat we Blubberburg opdurven gaan we het opnieuw proberen bij Dok48, als de stilte is wedergekeerd.
vrijdag 15 januari 2010
Zin in parkiet?
Sinds jaar en dag wonen er knalgroene halsbandparkieten in Amsterdam. Erg leuk, het zijn mooie beestjes, maar ze jagen de andere vogels weg, maken heel veel herrie en vreten alles op. Inmiddels zitten ze in de hele randstad en sinds kort ook in Utrecht. Toen ik daar iets over Twitterde, kreeg ik de onderstaande foto terug. Leuk!
woensdag 2 december 2009
Drie keer cynisch

Een fotoreportage in de Volkskrant over ontbossing in het Amazonegebied. Toch best cynisch. Mensen maken zich druk over het kappen van hardhout in het Braziliaanse regenwoud. Dus wat doen de Brazilianen? Ze zoeken er af en toe een mooie boom uit, branden de rest plat en maken er weidegrond van. Dus in plaats van regenwoud / zuurstof produceren / CO2 opslaan hebben we nu weides met koeien / methaanproductie / aandeel 18 procent van het broeikaseffect. Twee ook cynische bijeffecten: grootgrondbezitters betalen huisvesting en voedsel van het personeel, in ruil voor arbeid. Ze kunnen hun schulden nooit aflossen. En 2) dan maar vlees eten uit biologisch verantwoorde natuurwinkels? Nee, ook niet goed. Soms komt het Braziliaanse vlees juist daar terecht. Het zijn natuurlijk wel scharrelkoeien.
woensdag 25 november 2009
Peerterrarium

Wat doen we straks met al die ouderwetse verlichting als iedereen over is op spaar- of led-lampen? Ideeën genoeg. Je kunt altijd nog een terrarium maken van het oude vertrouwde Philips-peertje. Prop er wat mos ,een paar slakken en een eetlepel zand in en creëer je eigen biotoop. Lees hier hoe.
woensdag 18 november 2009
Wordt het niet eens tijd voor een baby-otter?
Spelend met een bal? Echt wel! Laat Paris H. het maar niet zien, die adopteert meteen een heel nest. Ik laat mijn plannen voor de aanschaf van een kaketoe en/of bonsaivarken voorlopig varen want een spelende baby-otter is veel leuker.
maandag 12 oktober 2009
Een bonsai-varken voor mijn verjaardag

Paris Hilton zet weer eens een trend: ze neemt een varken als huisdier. Niks bijzonders, zou je zeggen. Er zijn wel meer mensen die varkens houden - en dan niet om er bacon van te maken. Klopt, maar de laatste trend op varkensgebied is de Teacup Pig. Het micro-varken, of beter: bonsai-varken. Weer eens wat anders dan het geijkte hangbuikzwijn.
Een micro-varken wordt niet groter dan een kleine 50 centimeter, ongeveer de schofthoogte van een cocker spaniel. Micro-varkens zijn slim, snel zindelijk en passen met enig propwerk dus in een theekop. Eenmaal vetgemest maak je er een lekker winterse stoofpot van, maar tot die tijd is het knuffelen geblazen met dit stukje miniatuurnatuur.
donderdag 4 juni 2009
Oorlog
Het is oorlog buiten. De natuur is veranderd in één groot slagveld. Vanmorgen gingen zeker drie eenden met elkaar of andere beesten op de vuist. Of zwemvlies, of hoe heet dat bij eenden. Aanleiding van al dit geweld is het feit dat de kuikentjes inmiddels groot genoeg zijn om te worden opgegeten. Al dagen aasden kraaien, ratten en reigers op het jonge grut, en nu al die dieren zelf ook jongen hebben, is de eetlust er alleen maar groter op geworden. Inmiddels zijn er heel wat eendenparen kinderloos geraakt. Ze liggen lamgeslagen langs de Amstel, met in hun ogen de droevige herinnering aan hun pluisdonzen kinderschaar. Opvallend veel vrouwtjeseenden zitten ertussen. Zijn de mannetjes verder getrokken, op zoek naar een tweede leg? Of zijn die vrouwtjes soms gewoon lesbisch en zijn ze nooit aan kinderen begonnen? In dat geval geef ik ze groot gelijk dat ze onbekommerd in de zon gaan liggen, terwijl hun soortgenootjes elkaar afmaken. Wat is de natuur toch mooi.
dinsdag 2 juni 2009
Three Wolf Moon Shirt

Grappig hoe mensen keer op keer van iets totaal onbenulligs een hype weten te maken. Inzet is deze keer een t-shirt met daarop drie wolven en een maan, te koop op Amazon.com. Sinds ene B. Govern een customer review heeft geschreven waarin hij het t-shirt magische krachten toedicht, is er een ware run ontstaan op het shirt. Zo'n 9400 mensen hebben zijn beoordeling inmiddels bekeken. Ruim 900 anderen hebben vervolgens geprobeerd nog leuker uit de hoek te komen. En inderdaad, uren leesplezier en dat allemaal vanwege zo'n achterlijk Three Wolf Moon shirt.
Abonneren op:
Posts (Atom)
