Even bellen met Mariska van Kolck

Zeg Maris, waarom doet Leco jou eigenlijk niet?
‘Lieve schat, dat heb ik toch helemaal niet nodig? Ik kan dat gewoon zelf.’

Dacht je dat Sylvie en Yolanthe ook alles zelf bedenken?
‘Neeeeeeee, maar dat zijn nog van die meisjes. Die moeten nog een eigen stijl ontwikkelen. Ik heb dat allang in mijn vingers.’

Hoe zou jij je stijl omschrijven?
‘Ik pas mij altijd honderd procent aan aan mijn omgeving. Jij weet natuurlijk dat ik een prachtig programma presenteerde over dagtochtjes in Nederland, kom, hoe heet het ook alweer. Wekelijks zag je me in de weer op tandems, kerktorens of imkerbezoek. Dan trek ik natuurlijk een lekker makkelijke bodywarmer aan en grote wollen vesten.’

Dus toen je hoorde dat de André Hazes-musical in première ging…
‘Heb ik me geen moment bedacht. Die Raggel is natuurlijk bloedordinair, dus ik dacht: daar móet ik overheen. Dus wat heb ik gedaan: mijn vooronder gecontroleerd op zijkantlekkage, uit met die slip en gáán met die banaan!’

Vijftig Tinten Grijs-maand

Gisteren zag ik Heleen van Rooijen op tv. In steenkolen-Engels kraaide ze over haar nieuwe boek met als onderwerp een geile gigolo, dat geloof ik in de Verenigde Staten wordt uitgebracht. 'Wat E.L. James doet, dat deed ik al veel eerder', moet de stoutste schrijfster van Nederland gedacht hebben. In haar nieuwste boek maakt ze bekend dat ze voor 35 euro een mannelijke hoer had ingehuurd en wat ze allemaal met hem heeft uitgespookt. Zo'n twintig vrouwen sloegen Heleen besmuikt gade terwijl die in een gorgelende geheimtaal een passage uit haar boek voorlas.

Echt spannend wilde het niet worden, al is het voor Heleen te hopen dat ze een graantje kan meepikken van de vrouwenpornohype die heerst. E.L. James loopt lekker binnen met haar neurotisch opgeschreven martelfantasietjes. In de wereldwijde bestsellerlijsten beslaat ze de hele top drie met haar Vijftig Tinten Grijs en de vervolgdelen daarop. Dat wil ons ondeugende Heleentje ook wel.

Heleen is niet de enige die geld ruikt, of aandacht. De hele maand november is het 'Vijftig Tinten Grijs'-maand op Net 5. Ze proberen de zender uit het slop te trekken met een serie 'erotisch getinte' films die iedereen die zich daarvoor interesseert al honderd keer heeft gezien, zoals Eyes Wide Shut, 9,5 Weeks en Basic Instinct. Ze brengen de grijsgedraaide films aan de man als volgt: “Bind jezelf vast aan je stoel en blijf zitten voor heerlijke klassiekers." Ooh la la!

Ook zal een rijtje BN'ers komen opdraven voor een I Love-programma, waarin ze de onderwerpen over de tong laten gaan die aan bod komen in de E.L. James-boeken. Hopelijk zijn dat geen derderangs cabaretiers die met rode oortjes mogen komen vertellen hoe kinky ze eigenlijk hadden willen zijn, maar dat ze dat natuurlijk heus niet echt doen, hihihi. Of reality-sletjes uit Secret Story, de Big Brother-kloon die Net 5 in 2011 weer op de kaart had moeten zetten. Ongetwijfeld komt Heleen van Royen ook voorbij. Dat gigolo-boek verkoopt zich natuurlijk niet vanzelf.

Een avondje nieuw tv-seizoen

Ik weet het, op deze plek laat ik de laatste tijd schromelijk weinig van me horen. Op de een of andere manier ontbreekt het aan zin, tijd, inspiratie of hoe je het ook wilt noemen. En soms is het nu eenmaal fijn om als een zak aardappelen voor de tv te hangen.

Zoals gisteravond. Het nieuwe tv-seizoen is begonnen, wat betekent dat zowel de commerciële als publieke omroepen weer een enorme bak nieuwe pulp over de kijker uitstorten. Met name SBS Nederland heeft een hoop te winnen. De laatste jaren zijn de zenders SBS6, NET5 en Veronica door RTL naar de achtergrond gedrukt. Zo'n beetje alle nieuwe initiatieven draaiden uit op flops. Ze proberen het tij nu te keren met plat volksvermaak als Sterren Springen op Zaterdag, waarvan ik gisteren de herhaling zag.

Het is er allemaal weer hoor. Gerard Joling in een glitteroverhemd die zijn hit Shangri-La heeft verbasterd tot Theme Tune. Derderangs celebs als Jody Bernal die het moeten opnemen tegen 'tv-diva' Patty Brard. Het idee om BN'ers kunstjes te laten doen lijkt achterhaald, maar scoort nog altijd. Zeker als het gaat om kunstjes die live worden uitgevoerd en redelijk riskant zijn, zoals schoonspringen. Aanvankelijk dacht ik: jammer dat er water in dat zwembad zit. Maar toen Patty plat op haar bek voorover klapte voelde ik toch een soort van medelijden. Of was het stiekem toch leedvermaak?

Eerder die avond liep ik me al te ergeren aan De Modepolitie 2.0 op RTL5. Hoewel het presentatieduo vooraf wilde beweren dat ze niemand afzeiken met het programma en dat ze mensen wilden hélpen, was de toon toch te vals. Want intussen deden de makers het wel, maar dan heel gemeen achteraf via de voice-over. Terwijl een meisje wegvluchtte voor modetypjes Manon Meijers en Thijs Willekes (Thijs Wileenkus voor intimi. Waar is trouwens de Haarpolitie als je hem nodig hebt?), luidde het begeleidende commentaar: 'Daar was toch niks meer aan te redden.' Hoezo, geen afzeik-tv?

SBS6 probeerde het intussen met een fictieve talkshow, waarin de Gooische Vrouwen-karakters Martin Morero (Peter Paul Muller) en zijn tante Cor (Beppie Melissen) gasten ontvingen in hun protserige villa. Een soort Villa Felderhof, maar dan met nietszeggende types als rapper Lange Frans, die met zijn Amsterdamse accent overigens feilloos liet horen hoe slecht die Martin het Mokums imiteert. Lange Frans en Ireen Wüst deden hun best als gasten, maar hadden het zichtbaar moeilijk met het geschmier van de acteurs. Maar zoals het echte sterren betaamt gold ook voor hen: wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen.'

Vlak daarna was het tweede seizoen van Wie Trouwt Mijn Zoon van start gegaan op SBS6. Dit jaar niet met de empathische Robert ten Brink, maar met de wat kleurloze Eric van der Hoff. In al zijn wanstaltigheid is het programma een schot in de roos. Wat WTMZ pijnlijk duidelijk maakt is hoeveel jonge mannen een totaal gestoorde relatie met hun moeder hebben. Zo lagen moeder Ansje en zoon Angelo innig verstrengeld samen op een bank, terwijl Ansje de bilpartij van Angelo uitvoerig betastte. Dat lijkt me niet helemaal normaal. Zij was ook degene die het hardst meehielp een partner voor haar zoon uit te zoeken. Haar oog was gevallen op een veel oudere kerel, waar Angelo niets van moest hebben. Maar ja, als mamma het wil... De overige jongemannen leken weliswaar minder onder de plak te zitten bij hun ouders, maar toch had je continu het gevoel dat er iets grondig niet klopte.

Het voert te ver om hier ook nog het supergescripte Mijn Vieze Vette Verloofde te bespreken, of de emo-crap van Memories en Het Familiediner. En dat er intussen ook nog een complete politieke strijd gaande is, gaat grotendeels aan me voorbij. Gekrakeel in vooropgezette oneliners waar oranje mannetjes met Mozart-haar doorheen schreeuwen, het doet me niks. Liever keken we nog even naar Estelle Gullit, die door Evert Santegoeds werd bevraagd over Badr Hari en Ruud Gullit. Als een ware prinses Diana zei ze over het vreemdgaan van Ruud: '3 is a little bit crowded. Maar ïk heb geen getal genoemd.' Nee echt ladylike juffrouw Hari zal nooit worden. Even later liet Estelle horen dat ze een echt nichtje was van Johan, met de Cruijffiaanse uitspraak: 'Weet je Evert, liefde doet liefde vergeten.' Mooi hoor.

Of ik een van de bovenstaande programma's blijft volgen? Nog geen idee. Eerst de pulp maar eens laten inwerken. Wie Trouwt Mijn Zoon maakt voorlopig de grootste kans.

Hologram

Na al die jaren stond ie ineens weer op het podium, de doodgeschoten hiphopheld Tupac Shakur. Als vanouds flashte hij zijn sixpack en z'n tatoeages, maakte de van hem bekende en inmiddels gedateerde hiphopmoves en rapte de longen uit zijn lijf. En dat terwijl Tupac dus alweer zestien jaar dood is.

Het publiek viel stil toen ze oog in oog stonden met een bedrieglijk echt lijkend hologram. Het schijnt dat de erven Shakur hun goudmijn nu op wereldtournee willen sturen. Ook de dames van TLC ruiken geld. Het trio moest er tien jaar geleden noodgedwongen de brui aan geven toen zangeres Lisa 'Left Eye' Lopes jammerlijk verongelukte. Nog even probeerden ze het met z'n tweeen, maar TLC doofde uit als een kaars in de nacht.

Maar nu komt er dus ook een Lisa Lopes-hologram, waar de andere TLC-leden wereldwijd goede sier willen maken. Een heel goed idee, of lijkenpikkerij? Het biedt in ieder geval honderden nieuwe mogelijkheden.

Madonna bijvoorbeeld, die de laatste tijd een beetje moe oogt. Ze kan zichzelf de wereld rond sturen, in een van haar 45 re-inventions. Of allemaal tegelijk. Dat het publiek met een smartphone mag stemmen: nu willen we de Like a Virgin-Madonna! En straks het tutje van You'll See!

We maken er een game van. Zet een hologram van Whitney Houston op het podium en deel laserguns uit aan het publiek. Wanneer ze de hoge noot van I Will Always Love You niet haalt, knallen we haar aan flarden dat podium af. Doe hetzelfde met Celine Dion, die een dergelijk lot overkomt al bij de eerste tonen van haar vreselijke Titanic-lied.

Hele thema-tours zie ik voor me. De 27 Club Tour, met Amy Winehouse, Kurt Cobain, Janis Joplin en Jim Morrison. De Beatlesmania doen we dunnetjes over en de Rolling Stones keren terug in jonge gedaante. Of we gaan opnieuw heel Live Aid uit 1985 bekijken, wat toch het allerbeste Queen-concert aller tijden bevatte. (Update: Queen says no.)

Nog even en we hebben geen echte sterren meer nodig. Dus Geer en Goor, Nick en Simon, Jan Smit en Karin Bloemen: bedankt voor de moeite en tot nooit meer ziens.

A Night with Joan

Het had wel iets van een veredelde powerpoint-presentatie, die Joan Collins afgelopen vrijdag gaf in het Nieuwe De La Mar in Amsterdam. Bij binnenkomst in de zaal stond er op het podium naast een kamerscherm een groot wit doek, waarop in goedkope computerletters 'A Night with Joan' stond te lezen. Eromheen knipperden tientallen gezichten van Joan door de 78 jaren heen. Heel even dacht ik: dat belooft niet veel goeds.

Vlak daarvoor stikte het in de foyer al van de Vanessa's, Gordons, Maik de Boers en Bouvrietjes. De 'sterren'vielen echter nauwelijks op, want ze werden in drommen omringd door alle homo's van Amsterdam - op een paar na. In de zaal zaten we links naast Christine Kroonenberg (die in het echt nog bruiner is dan de ook aanwezige Patty Brard). Rechts stommelde een omaatje de trap op dat leek op de moeder van Marijke van Helwegen (uiteraard ook in de zaal) en het eeuwig in cellofaan verpakte levende kunstwerk Fabiola. Alleen Hans Klok was er niet, maar die had op Facebook al laten weten dat hij zaterdag ging.

En ineens stond ze daar. Joan Collins. Het publiek sprong als één man omhoog en gaf haar een minutenlange ovatie. Joan ging gekleed in een zwarte, schouderloze top en droeg een al even glimmende strakke zwarte legging. Een cameltoe met glitters, constateerden we al snel. Mijn goede vriendin Judith constateerde dat je op bepaalde leeftijd beter geen cameltoe meer kunt laten zien, maar goed: alles voor de kunst.

Het kunstje van Joan bestond eruit dat ze losjes over het podium zwierend anekdotes opdiste uit haar lange carriere. Nu is opdissen niet het goede woord, want voorlezen dekt beter de lading. Geholpen door een onzichtbare autocue leek het alsof ze haar eigen Wikipediapagina voordroeg, hier en daar voorzien van een goed getimede grinnik of een rake oneliner. Ze moest er even inkomen, maar het duurde niet lang of ze had de zaal in haar greep. Op het diascherm toonde ze beelden uit haar verleden. We zagen haar worstelen met een reuzenmier en later met Krystle, haar aartsvijand in Dynasty.

Over haar privéleven liet ze maar weinig los. Geen dirt over haar affaire met Warren Beatty of andere Hollywoodfiguren, maar keurige belevenissen met haar echtgenoten die al even keurig genummerd werden: 'And that was husband number three!'

Het ging dus vooral over die hele lange carriere, die begon met spektakelfilms en dreigde te eindigen in allerlei b-garnituur met bijvoorbeeld die mieren. Samen met zus Jackie broedde ze op een comeback, namelijk die van überbitch. Toen Aaron Spelling dat zag, ontstond Alexis Colby en de rest is geschiedenis.

Het is een beetje onduidelijk hoe het komt dat Joan nog altijd zo'n megaster is dat ze met gemak 10.000 euro durft te vragen voor een interview. Na Dynasty raakte haar carriere versnipperd en was ze slechts sporadisch op tv te zien. Vaak gaat het er alleen maar over hoe goed ze er nog uitziet, voor iemand van 78. En dat doet ze ook. Na de pauze praalde ze in een prachtige glamourjurk en reageerde ze een stuk minder gescript op enkele vragen vanuit het publiek.

Voor we het doorhadden was het alweer voorbij. Het was een vermakelijke avond die voor de vips nog even doorging met een afterparty, waar Jeroen Krabbé nog even met Joan op de foto ging. Wat ze van het Amsterdamse publiek vond? Warm, goedgekleed en welbespraakt, zo twitterde ze de volgende ochtend. Wel was ze slecht te spreken over de vipservice van de KLM: aan boord was alles prima, maar dat ze in een BUS naar het hotel werd vervoerd? Daar had ze sinds haar vijftiende niet meer ingezeten.

Je bent een diva of je bent het niet, natuurlijk.

Sexy singers from the 80s

Heb het drukdrukdruk met een klus die nog drie weken duurt. Tot die tijd minder updates. Daarom maar even wat video's van sletterige zangeressen uit de jaren tachtig.

Mediacircus

Het Groot Lexicon der – bijna – Vergeten Bekende Nederlanders. Met een naam die klinkt als een klok begonnen Roelof en ik alweer anderhalf jaar geleden aan een megalomaan project. Een allesomvattend overzicht moest er komen van ALLE bekende Nederlanders die bijna vergeten zijn. Voor iedere gedoofde ster moest gelden dat het de gemiddelde Onbekende Nederlander een ahaaa-moment zou opleveren. Wie was Amanda Spoel ook alweer? Leeft Fred Emmer nog? En hoe gaat het nu met Jody Bernal?

Al snel hadden we een lijst met achthonderd namen. Van obscure figuren als Hansje Ravenstein en Joekie Broedelet tot presentatoren als Rolf X. Wouters en Frank Masmeijer, die iedereen nog wel kent maar al jaren uit beeld zijn verdwenen. Na de zomer gingen we van start. Op de website Lichtuitspotuit.nl verscheen vanaf augustus dagelijks een Bijna Vergeten BN’er. Dat het aansloeg, was te merken aan de reacties op Facebook en Twitter. Bijna dagelijks stroomden de verzoeken binnen. Sommige tweeps stuurden zelfs complete Word-documenten met tientallen suggesties. Het werkdocument – met als titel Tetske’s Ossewaardeparadijs – wordt nog wekelijks aangevuld met nieuwe namen.

We hadden een eenvoudig Tumblr-blogje in elkaar gehackt. Dat moest professioneler. Goede man Niels werd ingeschakeld, die tijdens de kerstdagen vanuit Australië een slick ogende site optuigde. Op 2 januari gingen we live. Voor een stukje extra publiciteitsbeleving stuurden we een persbericht de wereld in.

En toen ging het los. Diezelfde middag werd ik gebeld voor een interview in het AD. Een dag later belde De Pers en weer een dag later stond er een verhaal in het Parool. Best grote stukken ook nog. Inmiddels was Roelof te horen geweest in de bestbeluisterde ochtendshow van Nederland, bij 3FM en bij QMusic. Zelf kwam ik in de uitzending bij BNN Today op Radio 1 en bij Prem in zijn ochtendshow, ook op Radio 1. Verder haalden we verschillende websites, en ook nog de VPRO-gids.

Naarmate de week vorderde naderde ons mediacircus zijn climax. Vrijdagmiddag was ik bijna twintig minuten te horen op Amsterdam FM (zie uitzending vrijdag 16.00 uur), maar het absolute hoogtepunt was de uitzending van Spijkers met Koppen van afgelopen zaterdag (luister vanaf 13.10 uur). In een afgeladen café (er zat een paar honderd man klapvee) werden Roelof en ik aan de tand gevoeld over sterren als Dodi Apeldoorn, Marceline Schopman en Rebecca Loos. Het werd onbedoeld hilarisch toen Roelof presentator Felix Meurders alvast op de lijst zette voor het Lexicon. Het werd onbedoeld ranzig toen ik de anekdote over Rebecca Loos en een varken oplepelde. Dolf Jansen: ‘Zeg je nou dat Rebecca Loos een varken heeft afgetrokken?’ ‘Eh, ja?’ Felix Meurders: ‘Daar geloof ik niks van!’ Ik: ‘Het is echt waar, er zijn beelden van!’ Roelof: ‘En dat is allemaal te zien op Lichtuitspotuit.nl!’

Tot zover onze fifteen minutes of fame. Overigens zijn er ook beelden van ons te zien. In SBS Shownieuws. Het zou een item worden van een paar minuten, maar we zijn teruggesneden tot ongeveer twintig seconden. Niet met je ogen knipperen dus.

Wie weet wat er nog volgt. We hopen op een boek, een scheurkalender, een bord- of een kwartetspel. En op nog meer fanmail van BN’ers. Tot dusver hebben alleen Tetske van Ossewaarde en Ronnie Tober iets van zich laten horen, waarvoor dank ;-).

O wat is het toch fijn om een mediahoer te zijn!

Werken bij Joop

Bijna was ik een commerciële mediahoer geweest. Het is alweer een eeuwigheid geleden dat Joop van den Ende TV10 oprichtte. Het was in de tijd dat RTL Véronique net was begonnen en Van den Ende wilde daar een ´Sterrennet´ tegenover zetten. Ron Brandsteder, Jos Brink, Henny Huisman, André van Duin, Sandra Reemer, ja zélfs Harmen Siezen: allemaal gingen ze mee met Joop. Het doel: een volwaardige tv-zender op poten zetten met al wat scoorde op de Publieke Omroep.

Toen ik las dat TV10 ook op zoek was naar minder bekend personeel, aarzelde ik natuurlijk geen moment. Wat had ik mijn sollicitatiebrief graag teruggelezen, want ik heb geen idee wat ik er op 14-jarige leeftijd allemaal heb uitgekraamd. Het was in ieder geval serieus genoeg voor de HR-afdeling van TV10 om mij uit te nodigen voor een gesprek.

Aangezien ik zelf op school zat, handelde mijn moeder het eerste telefoongesprek af. Nee, er stond geen leeftijd in de brief. En ja, 14 jaar was eigenlijk iets te jong voor een medewerker van een nieuwe tv-zender. Bovendien zou het reizen vanuit het oosten des lands mij op die leeftijd zeker gaan opbreken.

En zo werd mijn tv-carrière in de knop gebroken. Als troost kreeg ik nog wel een officiële afwijzing van Mr. Van den Ende himself. Al ben ik die brief inmiddels ook kwijtgeraakt…

Dynasty - fotostrip

Verlepte glorie - Dana International

Ik ken een stuk of vier transseksuelen in het echt. Dat zijn stuk voor stuk hele leuke meiden. De transen die je op tv ziet daarentegen, dat zijn meestal nichten met hun pik eraf. Kijk maar naar Neerlands troeteltrans Kelly, da's gewoon een relnicht in een goedkope glitterjurk. Een aantal jaren voordat Kelly haar opwachting maakte in het Big Brotherhuis (en waar tijdens de persconferentie voorafgaand aan die entree niemand van de pers haar wilde of durfde te ontmaskeren), had Nederland al kennisgemaakt met Dana International, die min of meer in de Kelly-categorie valt. En laat die nou prompt weer opduiken vorige week, in de voorrondes van het Eurovisie Songfestival (zoals ik het bij wijze van nostalgie hardnekkig blijf noemen).

Dana International. Die naam alleen al. De eerste keer dat Europa haar zag, was in 1998. Ze won het songfestival in een jurk met veren en groeide al snel uit tot een homo-icoon. Een ster ging ze worden, met internationale allure. Ze toerde heel de wereld rond met een repertoire dat bestond uit simpele dancedingetjes als Viva la Diva (het winnende lied), slecht ingespeelde covers (denk aan het genre This Is My Life en It's Raining Men) en tracks die moesten maskeren waar het Dana International aan ontbrak: een prettig stemgeluid. Na vier of vijf van die nasale liedjes wisten de meesten het wel. Niet gek dus, dat Dana's carrière alweer strandde voordat ze het zelf goed in de gaten had.

Afijn. In de tijd dat Dana heel even wereldnieuws was, werkte ik bij sQueeze. Het was de week van de Gay Games en de Eurovisiester verzorgde de openingsact. Uiteraard had sQueeze wel oren naar een interview. Samen met een collega toog ik dus naar het Americain, waar Dana en haar staff een trits kamers had geboekt. En daar lag ze, verveeld en chagrijnig, languit op een bed in een anoniem ingerichte suite. In een roze trainingspak! Oké, het jack hing open dus er was wel degelijk sprake van enige sexyness. Maar niks veren! Niks glamour! Viel dat even tegen. Het hielp ook al niet dat Dana bijna niks interessants had te melden. Een beetje nukkig begon Dana onze vragen te beantwoorden, terwijl ze af en toe een haarlok uit haar decolleté veegde.

Al met al duurde het interview een kwartier want de eikel van de platenmaatschappij (waarom zijn dat zo vaak van die zelfingenomen lulletjes, eigenlijk?) wilde afronden. We pakten net onze opnameapparaatjes in toen Dana uit haar comateuze toestand ontwaakte. Ze sprong van het bed, gaf mij en mijn collega allebei een zoen en riep ineens dat ze het een geweldig gesprek had gevonden. Nou, wij ook, Dana.

Even later stond ze plotseling bij ons in de lift. Ze moest naar boven, maar aangezien wij eerst naar beneden moesten wilde ons wel even 'joinen for a ride downstairs...' En toen zei ze het: 'Mijn kamernummer is 666 (weet ik niet meer, wilde gok) en ik ben daar en daar uitgenodigd. Gaan jullie ook mee? En na afloop ben je welkom op mijn kamer...'

Of ik het gedaan heb? Dat zullen jullie nooit weten!

Ik moest hier ineens weer aan denken toen Dana dus in al haar verlepte glorie ineens weer op tv was vorige week. Overigens is het verhaal dat ik destijds geschreven heb nog altijd op internet te vinden. Zij het in een onmogelijk slecht vertaalde Engelse versie.

Een foto die boekdelen spreekt

Soms zegt een foto meer dan duizend woorden. Sophia Loren inspecteert de concurrentie bij Jayne Mansfield.



Van hetzelfde blog als de interieurfoto's hieronder. Klik ook door naar andere fotoseries, ik ben er al zeker een half uur mee zoet.

Yap yap yap

Ja ja, Mariah Carey is zwanger. Van een tweeling. En dat blijft ze maar herhalen. Net als de rest van wat ze vertelt. Keer op keer. Kijk zelf:

Madonna - vintage Mitsubishi commercial

Oooh, the eighties!

Storms in een glas modder

Leuke fittie gisteren, in De wereld Draait Door. Mede doordat presentator Matthijs van Nieuwkerk de situatie volledig uit z'n handen liet glippen, ontstond er een verbaal gevecht tussen 'tafelheer' Jort Kelder en ex-breekijzer Pieter Storms. Storms wilde aantonen dat de journalistiek van nu voor geen meter deugt, met Jort als stralend middelpunt van alles wat er mis is op het gebied van fact checking. Jort greep de gelegenheid aan Storms om z'n oren te slaan met een uitspraak van een rechter uit 1990, waaruit moest blijken dat Storms het in zijn tijd bij Nieuwe Revu ook niet zo nauw nam met die feiten.

Een en ander werd gadegeslagen door een stoïcijns voor zich uitturende Nina Brink. Toen de boel escaleerde (Jort noemde Pieter een golddigger die op stap mocht met de creditcard van zijn vrouw), richtte de tafelheer zich tot Brink: waarom ze na tien jaar WorldOnline-gedoe nog steeds in haar slachtofferrol kruipt terwijl ze eigenlijk sorry zou moeten zeggen tegen de Nederlanders van wie ze 400 miljoen euro zou hebben afgetroggeld. Nina reageerde door de microfoon van zich af te meppen.

Het was genante, bij vlagen amusante tv. Maar waar hebben we naar zitten kijken? In de eerste plaats: wat kwamen Storms en Brink überhaupt doen bij DWDD? Als Pieter iets heeft te vertellen over een boek over de journalistiek, kan Nina dan niet in haar villa blijven (of in haar SM-kelder natuurlijk)? En was het misschien een opzetje van Matthijs en Jort?

Op zijn website 925.nl doet Jort verslag van wat zich na afloop van de uitzending afspeelde, onder de titel 'Storms in een glas modder'. Uiteraard is Jorts verslag gekleurd door zijn persoonlijke observaties, maar het is heerlijk leesvoer. Een citaat: "Al snel stiefelde Nina voorbij, en begon met een rood hoofd mij aan te spreken. 'Jij bent een rat! Jij bent een rat! Jij bent een rat!', siste ze woest."

De rest is hier te lezen.

Update: Wegens een overdosis aandacht is bovenstaande link soms niet toegankelijk. Sterker nog: heel 925.nl lag vanmiddag plat. Meer mensen hebben zich druk gemaakt over Pieter en Jort. Lees bijvoorbeeld een verslag vanuit een p.r.-point of view: Storms vs Kelder, daar helpt geen mediatraining aan.

De blonde cavia

Mijn eerste fulltime baan was bij een van de grootste internetproviders van Nederland, World Online. Het was in het jaar voorafgaand aan de legendarische beursgang, het jaar dat de bomen de hemel in leken te groeien. Alles kon, alles leek te mogen. World Online hield aanvankelijk kantoor in Vianen, maar terwijl de spanning rond die beursgang toenam kwam er een hoofdkantoor bij in Rotterdam. Een ivoren toren was het, zoals wij die in Vianen alleen kenden in de vorm van de ontoegankelijke bovenverdieping waar de directie zetelde.

Op de redactie liep voornamelijk pas afgestudeerd jong volk rond, bijeengehouden door een flamboyante hoofdredacteur die in zijn gedrag regelmatig over de schreef ging. Zo riep hij regelmatig: 'Jongens wat heb ik zin om te neuken!' of 'Ben jij ook zo geil vandaag?'. Niemand die ervan opkeek of er ook maar iets van zei. Dat er überhaupt iets tot stand kwam was een klein wonder. Regelmatig vlogen de wc-rollen over de afdeling. Het nieuws werd tussen het bekijken van ranzige filmpjes door online gezet, maar elke dag waren alle channels weer voorzien van nieuwe content. Op een dag kregen we bordjes boven onze bureaus. Daar stond dan op: redactie ZDNet, of redactie Muziek. Boven het hoofd van de redactie-assistent kwam te hangen: 'Plakmiep'. Geintje van de hoofdredacteur.

Minder grappig was alles dat met De Directrice te maken had. De Directrice, door haar personeel de Blonde Cavia genoemd, ontbood haar staf regelmatig op haar landgoed in het Belgische Brasschaat, het liefst op zondagochtend. Ze heerste vanaf de bovenste verdieping van het pand, maar niemand kreeg haar ooit in levende lijve te zien op de werkvloer. Op een paar uitzonderingen na. De eerste keer dat ik haar trof, was op een foto. Naast de koffieautomaat hing een portret van de Blonde Cavia, waarop ze gekleed ging in een overall of soortgelijke werkkleding met verfspatten erop. In haar hand een kwast - alsof ze het World Online-pand eigenhandig en in haar eentje had opgeschilderd en ingericht. Een tweede Nina-sighting vond plaats in de kantine. Ze marcheerde langs de lange rij wachtende werknemers voor de kassa, wees haar chauffeur op hetgeen ze wilde eten en liep zonder wat te zeggen de kassière voorbij.

De derde keer dat Nina haar voetvolk tegemoet trad had ze een roodharige, ietwat mollige maar ook muizige, dame in haar kielzog. Sarah Ferguson was duidelijk geïmponeerd door de ijzeren dame. Toen ze mij op de eindredactiestoel zag zitten sprak ze tot mij. 'Where's Hans!' waren de woorden die ze persoonlijk aan mij richtte. Het antwoord ('He is in a meeting') wachtte ze niet eens af, want ze moest verder. Naar andere belangrijke mensen. De laatste keer dat wij als redactie met de Blonde Cavia te maken kregen, zat ze in Zuid-Afrika. Worldonline.nl had destijds nog een homepage die puur uit tekst en een paar advertenties bestond. Deze pagina werd opgemaakt in html en er stonden nog geen foto's op. Maar Nina was net op de foto gegaan met Nelson Mandela en dat moest de wereld weten. 'NOE!' Oftewel: nu meteen! De afdeling studio liet subiet al het werk uit de handen kletteren om ervoor te zorgen dat mevrouw en Mandela het wereldwijde web konden betreden. 'NOE!' duurde nog veel te lang, want ze bleef maar bellen dat ze nog niets zag.

Nog geen jaar later was het imperium van de Directrice ingestort. De hoofdredacteur en vele anderen - waaronder ik - waren toen allang vertrokken naar werkgevers waar niet met wc-rollen werd gesmeten. Maar mijn ex-collega's en ik moeten nog regelmatig denken aan de Blonde Cavia.

Celine Dion is amaaaaaazing (a video essay)

Een van mijn favoriete bloggers is Rich Juzwiak uit Brooklyn, New York. Zijn Fourfour.typepad.com heeft alles: humor, entertainment, creativiteit en af en toe diepgang. Deze maand viert hij zijn eerste lustrum als blogger en doet dat met zijn eigen favoriete posts. Helemaal bovenaan staat een videocompilatie die hij maakte van de waanzinnige Celine Dion.
Mijn persoonlijke favoriet is zijn uitvoerige verslaggeving van de gekte rond Whitney Houston en Bobby Brown en hun realityshow, Being Bobby Brown. Maar ook z'n Liza Minnelli-collage genaamd 'Crazy with a Z' is geweldig.

Monsterlijke outfits

Maribelle, die met een enorme strik op haar hol een paasei imiteerde. Marga Bult, die Rechtop in de Wind keihard achterover sloeg vanwege haar enorme schoudervullingen. De tent van Linda Wagenmakers waar een compleet showballet onder verstopt zat. Het oma-ensemble van Willeke Alberti. De afdankertjes van Marianne Weber waarin Sieneke straks mag op- dan wel afgaan. Oh, the horror, the bloody shame, de creaties waarin de Nederlandse Songfestival-deelneemsters jaarlijks hun 'zero points' in ontvangst nemen!

Van 12 tot en met 16 mei zijn de meest gruwelijke outfits in al hun ontluisterende glorie te bewonderen en te bewenen in het Amsterdamse Lloyd Hotel. Sandra Reemer - die zelf vier keer monsterlijk uitgedost op het festivaltoneel verscheen, onder meer in een plastic regencape met neonroze driehoeken - heeft haar eigen foundation opgericht die mensen in ontwikkelingslanden helpt. In plaats van al die malle jurken daar ter recycling naar toe te sturen, heeft Sandra samen met het Lloyd een overzichtstentoonstelling bedacht met de naam 'May we have your dress please?!'. Voor € 5,- per persoon mogen we nog een keer lachen om zoveel wansmaak.



Kijk voor meer informatie op SandraReemerFoundation.nl.

Werk aan de winkel voor Grace Jones

Wat doet een mens als hij overdag thuis is en het buiten regent? Juist, troep kopen op eBay en Youtube-filmpjes kijken. Ik was op zoek naar een dvd met alle video's van Grace Jones, het liefst aangevuld met live-optredens en fragmenten uit tv-shows. Ik kwam op het idee omdat we gisteren een oude videoband tevoorschijn hadden getoverd met daarop 'I Love '85', een aflevering uit de weergaloze BBC-serie over de eighties die begin deze eeuw werd uitgezonden.

Inmiddels weten we dat Grace Jones vorig jaar een glorieuze comeback maakte met het album Hurricane en een waanzinnig goed optreden in Paradiso. Maar het is nog maar een paar jaar geleden dat Grace was afgeserveerd als freak, die hooguit kwam opdagen als je haar eerst vol coke stopte - en dan ook nog vijf uur te laat. Maar goed, 'I Love '85' dus. Grace Jones presenteerde de aflevering met humor en klasse en zag er ook nog eens fantastisch uit. Hoog tijd dus voor de aanschaf van een dvd-collectie met daarop in ieder geval het volgende:



















Vooral de laatste twee zijn hilarisch: een interviewfragment waarin ze de presentator te lijf gaat en een aflevering van Ruby Wax' talkshow. Maar let ook op de geweldige styling van de video's van Grace Jones. Helaas is dit alles alleen beschikbaar in brakke Youtube-kwaliteit, want er bestaat naast een live concert dus helemaal geen Grace Jones DVD Collection. Ja, op eBay. Maar die is illegaal. En regio 1 bovendien...

Patty Brard: 'Ik ben WEL grappig!'

Lieve humoronderzoekers,
Hoe bestaat het dat een gevierde presentatrice, kwalitatief hoogstaande zangeres en graag geziene societyvedette als ik niet grappig wordt gevonden? Ik ben WEL grappig! Sterker nog, ik heb de lach aan mijn iets te dikke kont hangen! Eigenlijk heb ik zoveel schijt aan dit soort onderzoeken dat ik stront te kort kom (HAHAHA) maar dat ik nog onder die vreselijke Kwalbert Verlinde eindig: dat kán toch niet? Nu hoop ik voor niemand dat ie onder Albert eindigt (vat je 'n em? HAHAHA), al gun ik Geer en Goor die eer - die hebben ze terecht verdiend. Zij zijn inderdaad nog minder grappig dan Albert V. Maar IK ben WEL grappig!

Ik heb mezelf even gegoogled (dat doe ik elke dag) en wat blijkt: maar liefst 7190 zoekresultaten op 'patty brard grappig'! Al die 7190 mensen kunnen er toch niet naast zitten? Ik zie dat toch als een soort voorkeursstemmen. Ben ik de Rita Verdonk van de Nederlandse humor? Nee, inderdaad, sómmige jongeren vinden mij NIET grappig. Ik en mijn Luv'-collega's zijn laatst nog van een podium geboe-d in een of ander achterlijk gat waar ik toch al niet dood gevonden zou willen worden (en ook niet levend HAHAHA).

En zoals je ziet: deze jongens vinden mij ook WEL grappig:


En bekijk ook deze schaamteloos grappige compilatie op YouTube genaamd 'Dieptepunten van Patty Brard': dat is toch hilarisch? Zie je nou? Ik ben WEL WEL WEL grappig!


Het hoogtepunt van het bovenstaande filmpje is toch wel hoe ik na mijn klisma het resultaat in het zeefje bestudeer en er zelfs even aan ruik. Ja, ik vind dat erg grappig.

Overigens ben ik naast grappig ook aantrekkelijk, vooral in de onderstaande outfit:


En bovendien ben ik sind ik in de jury zit van Uri Geller ook nog eens paranormaal begaafd. Maar daarmee of met mijn uiterlijk mag niemand de draak steken. Want dat is NIET grappig!

Liefs,
Patty Brrrrrard

PETA adverteert met Hitlerhond

De onvolprezen blog van Adweek, Adfreak genaamd, heeft ontdekt dat Hitler het laatste jaar opvallend vaak opduikt in advertenties. Zo dook hij in Duitsland op in een bewustwordingscampagne rond aids (aids is een massamoordenaar), een condoomcampagne (wederom in Duitsland) en voor een Zuid-Afrikaanse boek- en dvd-shop.
De laatste organisatie die Hitler inzet is dierenorganisatie PETA. Een advertentie met een besnorde hond moet duidelijk maken dat er geen superieure hondenrassen bestaan. De advertentie was te zien in Groot-Brittannië.

De condoomadvertentie: