The best music of 2012

Een overzicht van de beste tracks van 2012. Na zo’n beetje Azealia Banks in willekeurige volgorde. Enjoy!

Solange – Losing You
Het indie-zusje van Beyoncé met retroneigingen naar de nineties. Dit is ‘m dus, de single van het jaar. Slowdansen. Yay. Wat een fijne beat!

Major Lazer – Get Free
Soms duikt er ineens een liedje op waarvan je denkt: huh, die ken ik toch allang? Dat had ik met Get Free, een stil, breekbaar deuntje dat is gezongen door Amber van Dirty Projectors. Please repeat!

Zebra Katz - Ima Read
Hoe kaler de beat, hoe beter het lied? Wel in het geval van Zebra Katz, rapper, gay en maker van een van de beste video’s van 2012. Read that bitch!

Cat Power & Iggy Pop – Nothin’ but time
Een slepende ballad van meer dan tien minuten die plots wordt verstoord als ineens de stem van Iggy Pop opduikt. Bijzonder.

Saint Etienne – Over the Border
Ze maken al bijna twintig jaar dezelfde melancholische liedjes op lichtvoetige housemuziek. Over the Border is weer zo’n klassieker, met een prachtig spoken word intro over hoe geweldig Peter Gabriel was ten tijde van Genesis. Bijna net zo mooi is Tonight, ook van het eerste album van Saint Etienne in zeven jaar.

Chromatics - Kill for love
De titeltrack van een gemeen goed album dat op de ene track doet denken aan de doom & gloom van The Cure, en op het andere moment aan zuchtmeisjespop.

Todd Terje - Inspector Norse
Noorse spacedisco, maar dan van nu. Duizelingwekkende dancetrack.

Lianne la Havas - No Room For Doubt (feat. Willy Mason)
We all make mistakes… Maar niemand zo mooi als Liana en Willy.

Ariel Pink’s Haunted Graffiti – Baby, Nostradamus & Me
Moeilijk kiezen met Ariel Pink. Teveel goede liedjes op z’n Haunted Graffiti-project. Baby is een bijna perfecte pastiche op slepende seventies soul. Nostradamus & Me totaal iets anders: klotsende ambient met betoverende stemmen.

Tindersticks – Chocolate, Frozen
Chocolate is een prachtig praatliedje. Een ballad met gitaar en tamboerijn waar geen eind aan komt, en gelukkig maar. Frozen is z’n dreigende tegenpool, met smachtende zang, verdwaalde trompetten en een gruizig grotestadsgevoel. Zanger Stuart Staples heeft een van de mooiste stemmen van het jaar.

Pnau vs. Elton John – Sad
Het beste van seventies Elton John in de blender van Pnau en wat krijg je: pure earcandy. Nog nooit klonk Elton zo sappig zonder te zoet te worden.

Cassie – King of Hearts Nog zo’n oorwurm: King of Hearts. Alsof er iemand heel zacht met een veer in je oor kietelt terwijl je je lievelingsdansje doet.

Azealia banks – 1991
Was het maar weer 1991, denk je bij dit video-eerbetoon aan Crystal Waters, En Vogue en C+C Music Factory. En dan die muziek. Azealia’s flows zijn achteloos en desondanks recht voor z’n raap.

Madonna - I'm Addicted, Love Spent
Helaas was het niet zo’n best album waar Madonna dit jaar mee kwam. MDNA was op z’n best wisselvallig te noemen, met kutterige singles als Give Me All Your Luvin’, Girls Gone Wild (hey hey hey, hey hey, hey hey hey) en Turn Up the Radio. De plaat kende drie uitschieters: Masterpiece, een epische ballad die we al kenden van de soundtrack van W.E. uit 2011, I’m Addicted, een knetterend én to-the-point electrospektakel en Love Spent, waarin we eindelijk weer eens iets autobiografisch, iets van emotie meekrijgen uit de mond van Madonna.

The Very Best - We Ok
Hier kun je niet NIET vrolijk van worden. Meestuiteren met K’Naan en de wobbly tunes van The Very Best.

Ital Tek - Nebula Dance
2012 was het jaar waarin dubstep te commercieel werd. Gelukkig heeft het genre inmiddels zoveel vertakkingen dat dubstep allang niet meer op dubstep lijkt. Ital Tek maakt fraaie instrumentale composities met over elkaar heenrollende melodieën en voortratelende ritmes. Mooi!

El Perro del mar - Pale Fire
Haar naam betekent zowel zeehond als zeebonk, maar wat klinkt ze toch lief.

Michael Kiwanuka - I won't Lie
Een kampvuurliedje van de oude stempel. Kippenvel van die door-en-door op het gemoed spelende soulstem.

Dead Can Dance - Return of the She-king
Over oude stempel gesproken… Dead Can Dance deed van zich spreken in de 80s en 90s met onderkoelde, orchestrale bombast en is dat kunstje nooit verleerd. She-king is episch en folky tegelijk.

Grimes – Oblivion
Een van de opmerkelijkste zangeressen/artiesten van dit moment is Grimes, die met haar laptop de vrolijkste popdeuntjes tevoorschijn tovert. Onder het oppervlak van al die zoetigheid zit een laagje treurnis, zo ook bij Oblivion.

Frank Ocean – Pyramids
Na de coming-out van het jaar bracht hij met zijn album Channel Orange ook een van de grootste verrassingen op het gebied van R&B. Wat een stem, wat een inventiviteit en hoe kom je zo briljant!

Usher – Climax
Wie had ooit gedacht dat een nineties R&B-cliché die de huidige Eurodance-rotzooi zó hijgerig heeft omarmd, met zo’n fraai geproduceerde Climax zou komen? Met dank aan Diplo.

Ellie Goulding – Hangin’ On (Ft. Tinie Tempah), Anything Could Happen
Vorig jaar zorgde The Weeknd voor een nieuwe trend in R&B: vervreemdende, donkere, minimaal geproduceerde maar gelaagde downtempo tracks. Ellie Goulding liet horen dat ze dat ook heel goed kan op Hangin’ On. Haar single Anything Could Happen was andere koek: een fijne meestamper met mooi gesamplede stemfragmenten.

Sky Ferreira - Everything is Embarrassing
Waar doen die drumklappen toch aan denken… Tiffany? Debbie Gibson? Foute jaren tachtig in ieder geval. Maar wat maakt ze er iets moois van op dit meeslepende Embarrassing.

AlunaGeorge - You Know You Like It
Bouncy track van dit Britse duo, met fijne bleeps en zware bassen.

Icona Pop - I Love It
Net als AlunaGeorge komt Icona Pop nogal hipster over, maar wat maken ze een geweldige muziek. I Love It heeft bovendien zo’n beetje de grappigste lyrics van dit hele overzicht.

Jessie Ware - 110%
Zingen kan ze wel, die Jessie Ware. En knap ook, hoe je bubblegumpop zo droevig kunt laten klinken.

TNGHT – Goo
De noisy hiphopbeats van TNGHT zullen sommigen behoorlijk op de zenuwen werken. Keihard zetten en headbangen is de enige oplossing.

Daphni - Yes I know
Het begint met een boomende bassline die je meezuigt in een draaikolk van geluiden, maar wat gebeurt er dan: ineens duikt er een krakerig souldingetje op met een blaassectie. Yes I know, she told me so!

Gossip - Casualties of War
Het laatste album van Beth Ditto & co. is een beetje onderbelicht gebleven. Dat is jammer, want er staan stuk voor stuk strakke popnummers op. Casualties of War spreekt het meest tot de verbeelding, met z’n dramatische jankgitaar.

How to Dress Well – Cold Nites
Droommuziek is dit, die zowel ver weg klinkt als heel dichtbij.

Araabmuzik – Okay Y’all
Deze muziek heeft niks Arabisch in zich. Wat dan wel: instrumentale hiphopbeats. Tot voor kort nog gekoppeld aan nineties eurohouse, maar sinds dit jaar aan zelfbedachte meeslepende melodieën.

Melody's Echo Chamber - You Won't Be Missing
Indie pop met een zangeres die je eigenlijk het liefst een klein kusje zou willen geven.

R Kelly - Share My Love
Door al die idiote updates van zijn soulsoap Trapped in the Closet zou je bijna vergeten dat R Kelly ook gewoon hele goede liedjes kan maken. Share My Love is een discosong in de traditie van Barry White.

Twin Shadow - Golden Light
Nadat de eerste ijle klanken zijn weggeëbd, knalt Twin Shadow er voorzichtig een beat in en gaat dan los op het refrein. Hoe cool is Golden Light.

Nicki Minaj - Beez in the Trap
Nicki is een rapster met twee gezichten. Aan de ene kant is ze een commerciële hoer met horrorhits als Starships en gastvocalen op tracks van sterren als Madonna en Alicia Keys. Aan de andere kant is ze in staat tot pure vernieuwing, zoals ze laat horen op Beez in the Trap. BUZZZZZ!

Kindness – House
Deze mysterieuze verschijning in Londen had in een ander leven David Byrne geheten. New wave met moderne house-invloeden.

Bobby Womack – If There Wasn’t Something Here
Good old Bobby nam voor zijn comebackalbum Damon Albarn (Blur, Gorillaz) in de arm. Hij deelt zijn platenlabel met The xx en zo klinkt z’n ‘Bravest Man in the Universe’ ook een beetje. Dit nummer komt uit z’n tenen.

Dawn Richard – Scripture
Deze lijst staat vol met spooky ballads. Scripture refereert letterlijk aan Sade met die achtergrond-hallelujah’s en verder doet dit nummer denken aan Massive Attack.

Alabama Shakes - You Ain't Alone
Hier moet een (liefst ietwat wiebelige) live-video bij, want hoe vuiger de Alabama Shakes, hoe beter.

Purity Ring – Cartographist
Bij gebrek aan The Knife hadden we dit jaar gelukkig heel veel Purity Ring. Verhaspelde beats, stemmen en geluiden die toch heel samenhangend klinken. Meer!

Chad Valley – Fall For You (Ft. Glasser), Evening Surrender, I Owe You This (Ft. Twin Shadow)
Als Tears For Fears nu was opgericht, hadden ze geklonken als Chad Valley. Fall For You is een spannend duet met Glasser. Op het tropische Evening Surrender doet El Perro del Mar mee. I Owe You ten slotte klinkt superglossy.

Lemonade – Soft Kiss
Over glossy en glammy gesproken: het geluid van Lemonade ligt ook ergens in het midden van de jaren tachtig, met Climie Fisher en in de verte Scritti Politti als referentiepunten.

Passion Pit - Hideaway, Constant Conversations
Hideaway is een popding met schurende randjes. Constant Conversations lekker dubby.

Peaking Lights - Dream Beat, Beautiful Son
Zo’n track die onderhuids door blijft bubbelen, blijft daar meestal ook heel lang zitten. Dat doet Dream Beat dus ook. Beatiful Son is vooral trippy en kun je het best liggend tot je nemen.

Martha Wainwright – Proserpina
Come to Mama is Martha’s eerbetoon aan haar overleden moeder. Dit is de eerste single van dat album. Iedereen met een moeder (op aarde aanwezig of niet) vindt dit mooi.

Sexy singers from the 80s

Heb het drukdrukdruk met een klus die nog drie weken duurt. Tot die tijd minder updates. Daarom maar even wat video's van sletterige zangeressen uit de jaren tachtig.

Happy twintigtwaalf!

Van bloggen is het de laatste tijd niet veel gekomen. Druk met andere zaken. Voor volgend jaar beloof ik hier weer wekelijks iets neer te pennen. Of ik die belofte ook daadwerkelijk hard ga maken zien we dan wel weer.

Tot die tijd: geniet net als ik van dit prachtige, geweldige, bloedstollende nummer van de Irrepressables uit 2008. Het stond het hele jaar bovenaan vele playlists en de video van kunstcollectief PAG is een lust voor het oog.



Hier nog een keer, in een langere versie en met de originele videoclip.

Weird, weirder, weirdest music

Allereerst de beste track van het jaar tot nu toe. Joy Division meets Grace Jones in de personen van Bruno Coviello en de geweldige zangeres Shannon Funchess. Wat een strot heeft dat wijf! Ze komen uit Brooklyn en onlangs verscheen een EP met vier tracks. Dark wave, it is. Waarvan dit dus de beste is. Keihard zetten!



Tweede is Starfucker. In de video een vreemd personage dat willekeurig aan een groep mensen likt. Maar wat zijn het voor mensen: saunagangers? En waarom zijn ze zo chagrijnig?



Nummer drie. Die Antwoord met Rich Bitch. Zangeres Yo-Landi schittert in weer een schitterend kunstwerk van deze Zuid-Afrikaanse supergroep. En ik wil ook een levende wc-rolhouder!



Heb je de bovenste drie video's bekeken, dan valt nummer vier in mijn ogen toch een beetje tegen. Lady Gaga begint in al haar weirdheid een beetje door te slaan naar het onzinnige in plaats van het absurde. Toch valt er nog genoeg te genieten met Born This Way. Wederom volledig ontraadseld door Illuminati-deskundige VigilantCitizen.

Uit de oude muziekdoos: Vitalics vliegende honden

Een futuristisch meesterwerk

Al zo lang ik me kan herinneren luister ik naar rap en hiphop. Eind jaren tachtig was het Public Enemy met Fear of a Black Planet dat me de ogen opende, met tracks als Fight the Power en Anti-Nigger Machine. Daarna kwam Ice T met z'n Cop Killer en Body Count. Heftige, militante muziek was het, die vrij snel eentonig begon te worden. De La Soul en A Tribe Called Quest vormden een vredelievende tegenbeweging, maar ook dat gedoe met madeliefjes en Bonita Applebum gingen vervelen. In de nineties kregen we Busta Rhymes (WHOO-HA!), Dr. Dre en Snoop Doggy Dogg. Daarna werd hiphop razendsnel bloedcommercieel, met de postuum uitgebrachte lading rotzooi van 2Pac als ultiem dieptepunt.

Voor mij was de lol eraf tót het moment dat Missy Elliott eind jaren '90 haar entree maakte. Samen met Timbaland introduceerde ze een nieuw, abstract geluid dat in de afgelopen tien jaar vaste voet heeft gekregen in hiphopland: minimale beats, een kale productie, loeistrakke flows en humor. Get Your Freak On, Pass That Dutch, Lose Control en vooral Work It zijn stuk voor stuk klassiekers.


In het nieuwe millennium kreeg hiphop weer glans, wat met name te danken is aan figuren als Missy dus, Pharell Williams, Jay-Z, Timbaland (al is hij alweer jaren over z'n hoogtepunt heen), de cartooneske Eminem, T.I., Swiss Beatz, The Dream, Lil' Wayne en Kanye West. Vooral die laatste drukte zijn stempel op de hedendaagse hiphop, met name omdat zijn vier albums vanaf 2004 telkens een nieuw, verfrissend geluid lieten horen. Zijn allerbeste album maakte Kanye West in 2008, getiteld 808s & Heartbreak. Kanye, die niet bepaald bekend staat als gevoelige jongen maar wel vanwege zijn mega-ego en onuitstaanbare karakter (IK BEN DE BESTE HIPHOPPER TER WERELD! - inderdaad, in kapitalen, want zo communiceert Kanye nu eenmaal), gaat op 808s & Heartbreak helemaal op in zijn verdriet en woede vanwege het overlijden van zijn moeder en een relatie die op de klippen liep.

Even een break: is het raar om een recensie te schrijven over een album dat meer dan anderhalf jaar oud is? Nee, helemaal niet. Juist niet zou ik zeggen. Vooral niet als je dat album al meer dan anderhalf jaar lang zeker een keer per twee weken helemaal draait. 808s & Heartbreak dus. Het bijzondere aan dit album is dat Kanye nergens rapt, maar zingt. IJskoude met autotune rechtgetrokken zanglijnen zijn het, waarin Kanye het leed van zijn leven op hartverscheurende wijze ten gehore brengt. Het is een futuristisch meesterwerk dat voorlopig niet zal worden geëvenaard. Van kop tot staart hangen alle songs samen in een duidelijk verband, iets wat van 95% van de hiphopalbums niet gezegd kan worden.

Het begint al geweldig met de openingstrack Say You Will. Kanye trekt de luisteraar een soundscape binnen die wordt begeleid door zowel sacrale koorzang als een spelletje pong. Naarmate de 6.18 minuut lange track vordert, grijpt Kanye je bij de strot om je de rest van het album niet meer los te laten. Basis van het album, dat leunt op synthpop, elektronica en R&B, is de TR 808-drummachine. Een apparaat dat in de jaren tachtig werd gebruikt door new wavepioniers als Gary Numan, maar ook door Phil Collins. Kanye verstoort zijn beats en breaks, met als resultaat een lekker rafelige sound die desondanks toch emotie weet op te roepen. Hoogtepunten zijn de singles Love Lockdown - perfecte tribal upbeat - en Heartless, dat door South Park overigens op sublieme wijze op de hak werd genomen: in een aflevering was Kanye te zien als 'Gay Fish'.



Uiteraard kon Kanye hier niet om lachen, maar het had wél effect. Lees maar: "Kanye West has told fans he's working on playing down his "crazy ego" after being ridiculed in a new episode of "South Park."

Terug naar het album, terug naar Love Lockdown. Bij het nummer hoorde een baanbrekende video, geregisseerd door kunstenaar Simon Henwood, die zich op zijn site bekendmaakt als 'Creative Director of Rihanna'. Maar hij maakte ook de geweldige drag-video bij Roisin Murphy's Movie Star en daarnaast schildert hij niet onverdienstelijk. Kijk maar eens op z'n website, en klik voor de grap op Kylie.



Voor we afdwalen: andere hoogtepunten zijn het funky Paranoid (met een gastbijdrage van Mr. Hudson), de op hol geslagen kermisdraaimolen van Robocop, het heftige See You In My Nightmares met Lil' Wayne die als een duivel tevoorschijn komt, en de afsluiter Coldest Winter. Zoals je al aan de songtitels kunt zien is het geen vrolijke plaat, maar een verwerkingsalbum waarin de rapper zich van een heel persoonlijke kant laat zien, een onvermoede kant bovendien. Want de schreeuwlelijk heeft heel duidelijk wél een hart. Wie nog niet genoeg heeft na het luisteren van dit briljante album, moet het nooit officieel uitgebrachte remixalbum van Max Justus maar eens proberen. Het geheel van zíjn plaat haalt het niet bij het origineel, maar het is een gedurfde poging om de muziek van Kanye van een andere kant te laten zien.

Hoe ik hier ineens bij kwam? Door een recensie te lezen van het nieuwe album van rapper Drake. Bij vlagen even briljant als Kanye op z'n 2008-album, sterker nog: Drake heeft erg goed naar deze plaat geluisterd. En inderdaad, Thank Me Later is geweldig. Maar hij haalt het niet bij 808s & Heartbreak!

Wonky pop

Van sommige artiesten zijn video's en foto's soms leuker dan de liedjes. Zo'n type is Jack Black, een veelal in witte skinny jeans gehulde Brit. Volgens Allmusic is hij vertegenwoordiger van de Wonky Pop-beweging, wat erop neerkomt dat hij genres als pop, dance, hiphop en rock mixt. Best leuk, maar het wordt pas echt wat als je de begeleidende video's er bij ziet. Voor de eerste single Alone deed hij iets met stop-motion, vingerverf en cassettetape. In Yours werd er volop gebungyjumpt en (wederom in stop-motion) geskippybald. Z'n laatste heet Symphonies. Op een beat die regelrecht is gejat van Rihanna-anna-anna's Umbrella kweelt Dan Black een eind weg, maar het leukst is wederom de video: tot leven gewekte affiches voor niet bestaande cultfilms.

Downloaden: Del Marquis

Vroeger kocht ik soms wel tien cd's per week. In een winkel. In Amsterdam en Utrecht had ik mijn vaste adressen die ik allemaal afging. Later bestelde ik veel bij platenmaatschappijen, om er recensies over te schrijven. Anno 2009 bestaan de meeste winkels niet meer. Mede dankzij mij, omdat cd's online veel goedkoper zijn. Bovendien is de meeste muziek gratis te downloaden via torrentsites. Alleen bij hoge uitzondering koop ik nog cd's, en alleen de exemplaren die niet via Limewire, Soulseek of Isohunt zijn te vinden. Zoals het eerste album van Sabres of Paradise bijvoorbeeld, of een ouwetje van Malcolm McLaren (Waltz Darling). Allebei via Amazon besteld voor een paar dollar.

Soms, heel soms wil ik toch nog een fysieke cd kopen, omdat ik het de artiest gewoon gun. Del Marquis is daar een voorbeeld van. Als lid van de Scissor Sisters was hij me nooit zo opgevallen, maar dat komt vooral doordat zanger Jake Shears alle aandacht opeiste. (Over de Scissor Sisters gesproken: lang voordat ze doorbraken had ik een bootleg gedownload met tracks die stuk voor stuk leuk waren. De eerste cd was al vrij mainstream en op de singles na saai, de tweede cd heb ik slechts één keer gedraaid: omdat hij in een luxe box zit die niet open kan, maar vooral omdat het een vreselijk suffe plaat is.)

Goed, de Sisters staan voorlopig on hold en Del Marquis werkt aan een serie soloprojecten. En die zijn goed! Denk white soul, midden jaren tachtig, Prefab Sprout, Robbie Nevil, Wax, Tears for Fears. Klinkt minder fout dan het hier staat, frisser en moderner ook. Z'n derde EP, Litter to Society, is ijzersterk en stukken beter dan de zizzer zisters. Downloaden dus, en als het bevalt: kopen!

Playlist: gekkenhuis in Paradiso

Elke dinsdag een nieuwe playlist met favoriete muziek. Vandaag hang ik 'm op aan de concertladder van Paradiso.

The Gossip - 24 mei
Op de site van Paradiso noemen ze zangeres eufemistisch een 'excentrieke blikvanger'. Tja. Fotogoogle maar eens op haar naam. Hun eerste single Standing in the way of control staat nog altijd in mijn favorites. Heb zin om helemaal los te gaan, nieuwsgierig ook naar de nieuwe plaat.


Lauryn Hill - 22 juni
Met Lauryn Hill kan het alle kanten op in juni. Teert ze op oude roem - haar enige echt goeie plaat uit 1998 - of staat er straks een knettergestoord wijf op het podium? Bij vorige optredens channelde ze Oprah-on-acid, compleet met bijbehorend gepreek. Maar wie weet komt ze keihard terug met een geweldig concert...


George Clinton / Parliament / Funkadelic - 29 juli
Over geniale gekte gesproken: funkheld Clinton kan er ook wat van. Al vanaf de jaren zestig toetert hij erop los. Ik ken 'm pas sinds de video van Groove is in the Heart van Deee-Lite en vind lang niet alles goed - oeverloze jamsessies zijn niet aan mij besteed. Live is George vooral cool. Zou hij z'n olifantenslurfje bij zich hebben?

Playlist

Yeah Yeah Yeahs - It's Blitz
Opener Zero zet de toon voor het beste album van Karen O en haar YeahYeahYeah's tot nu toe. Dit soort albums zorgt ervoor dat ik NU naar New York wil. De YYY's waren altijd al leuk, maar nu ze de synthesizer hebben ontdekt en nog leukere muziek maken kunnen ze helemaal niet meer stuk. En Karen heeft cool haar.

Neil Young - After the Gold Rush
Vorige week was ik bij Kreten en Gefluister, een nieuw toneelstuk van Toneelgroep Amsterdam dat werd opgevoerd in de nieuwe Rabozaal, helemaal bovenin de Stadsschouwburg. De zaal was prachtig, het stuk indrukwekkend en langdradig tegelijk. In een geweldige sterfscène kwam een oude track van Neil Young voorbij. De dag erna kwam ik Neil opnieuw tegen in Pitchforks Top 100 Albums of the 1970s. Meteen maar even gedownload.

Super Furry Animals - Dark Days/Light Years
Vaag zijn ze altijd geweest, dit bandje van Gruff Rhys. Vorig jaar bracht de zanger ineens een conceptplaat uit over de autoindustrie onder de naam Neon Neon: blikkerige eighties electropop was het, die in niets deed denken aan de lang uitgesponnen tracks van de SFA. Ook leuk was z'n duet Candylion, afkomstig van een soloalbum uit 2007. Dark Days/Light Years is de meest samenhangende plaat die de Animals tot nu toe hebben uitgebracht. Favoriet is Cardiff in the Sun, dat bijna tien minuten duurt.


Fischerspooner - Entertainment
Ooit waren ze de grootheden van de electroclash, maar het duo bleef een beetje hangen in de poprockclichés die in dat genre snel gingen vervelen. Daarnaast kwam Fischerspooner nogal arty farty voor de dag, met veel overdreven geposeer en quasi-kunstzinnige outfits. Nu is er de derde plaat, die na enkele keren draaien best een aantal leuke tracks bevat. Niet heel bijzonder of origineel, maar lekkere dance voor op de achtergrond. Hoogdravend wordt het gelukkig nergens.

Tiga - Shoes
Gewoon, een lekker nummer met een infantiele tekst: