Bejaardenparfum

Alweer acht jaar geleden ben ik gestopt met roken. Als dank daarvoor kreeg ik mijn reukvermogen terug. Sindsdien ben ik gezegend met de eigenschap dat ik echt álles ruik. Denk ik. Heel goed ruiken is natuurlijk handig, maar het heeft ook zo z´n nadelen. Zo hoeft een collega maar even in de rook van een tramhalte hebben gestaan en ik ruik dat. En mensen die lyrisch raken bij de geur van versgebakken brood, die snap ik al helemaal niet. Ik mijd supermarkten als Albert Heijn als de pest als ik weet dat er zo´n afbakker z´n werk staat de doen. Werkelijk de hele winkel meurt naar die weeige broodlucht. Ook ga ik bijna over mijn nek als ik ´s ochtends de broodtrommel opendoe.

Maar versgebakken brood is niets vergeleken bij mensenluchtjes. Mensen die uit hun straatje stinken à la. Daar gooi je gewoon een pepermuntje in en ze zijn prima te hachelen. Veel viezer is het om de hele dag in iemands schoenenlucht te moeten zitten. Of in de stank van oud, bejaard zweet. Gisteravond was het weer eens zover. We gingen naar '1001 Nacht', een voorstelling van het Zuidelijk Toneel met Marc-Marie Huijbrechts en de Ashton Brothers (Wat ik ervan vond? Plat, ordinair en bij vlagen een aardige act. Een paar Ashton Brothers bijvoorbeeld, die in gorillakostuums seks met een negerslaaf uitbeeldden. Lees hier de recensies, die uit de Volkskrant komt nog het dichtst in de buurt van hoe ik het heb ervaren.)

Afijn. Ik rook het al toen ik ging zitten. Heel even dacht ik dat het zomerjasje dat ik na maanden uit de kast had gerukt geen ritje langs de stomerij had gemaakt. Maar aangezien ik al mijn jasjes de hele tijd laat stomen was dit geen optie. Ik rook rechts aan mijn frisgewassen vriend en fluisterde in zijn oor: 'het riekt hier.' Hij rook rechts aan de vrouw naast hem en vermoedde in haar de boosdoener. Gelukkig, dacht ik nog. Dan kon hij dus als buffer fungeren. Maar wacht, nu rook ik ook de geur van kleding die al weken niet is gewassen. Links van mij zat een wat muizig mens in een groezelig grijs t-shirt met haar programmaboekje te wapperen. Mijn kant op. Tegelijkertijd geeuwde ze, ook mijn kant op. Een onbeschrijflijke putlucht drong mijn neusvleugels binnen: zuur, rot, zwavel. Zweet. Ze stonk uit haar mond naar zwéét!

Het eerste kwartier van de voorstelling heb ik geprobeerd het te negeren. Toen bleek dat die zweetlucht niet uit de dame haar mond kwam, maar uit haar oksel. Dat merkte ik toen ze enthousiast begon te klappen en de stank aanzwol tot orkaankracht. Terwijl ik met m'n tanden op elkaar zat te vloeken vervuilde zij mijn aura met haar verstikkende odeur. Uiteindelijk heb ik een uur en twintig minuten mijn adem ingehouden en toen was het pauze.

Wie ervaring heeft met toiletemmers op campings, weet dat je die na het vullen niet te lang in de hitte moet laten staan. Dan komt er een dik vel op de urine en de boel gaat broeien, schiften en uiteindelijk gisten. Trek je daarna het deksel eraf (dat is dan al een klein beetje vacuum gezogen dus dit gaat met een klein sisje), dan slaat de allesbedervende stank gelijk op je keel en op je ogen. Alleen als je over een ijzersterke kokhalsreflex beschikt valt de boel te redden, maar de paniek die je bekruipt... Tranen met tuiten!

Het was dus pauze. Na alle stankvarianten gehad te hebben kwam er nog eentje bij toen de vrouw ging staan. Die van de hierboven beschreven toiletemmer. En inderdaad: kokken met tranen in m'n ogen.

Amy

Eigenlijk had ik een blog willen schrijven over hoe belachelijk ik Shakira vind… Met haar onmogelijke dance moves en bizarre songteksten vermaakt ze me al jaren en ik hoop dat ze dat nog jaren blijft doen. Net zoals ik had gehoopt dat Amy Winehouse het nog jaren zou volhouden. Dus daarom nu een blog over Amy. Die van Shakira houden jullie tegoed.

Bij elke keer dat Wino weer eens dramatisch in het nieuws verscheen, dacht ik: die krabbelt er wel weer bovenop. De dag bijvoorbeeld dat ze met haar toenmalige echtgenoot Blááááke (zo gilde ze zijn naam tijdens concerten) op bebloede balletschoentjes de straten van Camden afschuimde, beiden duidelijk gewond in het gezicht. Amy miste een tand en haar armen zaten vol krassen. Een maand of wat later zat Blake in de bak en nodigde Amy voorbijgangers uit in haar appartement. De Rolling Stone tekende het verhaal op van een zogenaamde fan, die een aantal dagen en nachten doorbracht in Amy’s ‘drugs den’. Tenminste, zo herinnerde ik het me. Het verhaal dat ik bedoel is hier te lezen.

Het was 2006 of 2007. In die tijd ging er geen week voorbij of de tabloids en gossipsites schreven over het verval van Amy Winehouse, Britney Spears en Whitney Houston. Vooral over Brit deden de wildste verhalen de ronde. Zo zou haar manager de zangeres stelselmatig drogeren met zware pijnstillers. Ze zou zichzelf totaal verwaarlozen, haar twee kinderen mishandelen, het bed induiken met paparazzi en ’s nachts de gekste toeren uithalen. Haar dagelijkse uitstapjes naar Starbucks werden op de voet gevolgd door hordes fotografen. Vanaf de dag dat ze haar hoofd kaalschoor was het alsof Britney vogelvrij werd verklaard. Een incident waarbij ze een auto met een paraplu te lijf ging werd breed uitgemeten. Pas na een interventie van haar familie kwam ze tot rust, achter de gesloten deuren van een psychiatrische instelling. Maar ook daar lekten een aantal bizarre foto’s uit, waarop Britney topless was te zien. Op haar hoofd een raar roze pruikje.

Brit is langzaam weer opgekrabbeld en nu lijkt het beter met haar te gaan. Maar het blijft een ordinair stuk trailer trash dat bij tijd en wijle in haar oude gewoontes lijkt te vervallen. Hoe anders is het gegaan met Whitney Houston. Ooit begon ze haar carrière als een vroom, ietwat onnozel gospelzangeresje dat geen idee had van wat er in de wereld om haar heen gebeurde. Bekijk het volgende fragment maar eens, waarin een ladderzatte Serge Gainsbourg zijn handen niet van haar af kan houden en roept ‘I want to fack her.’


Serge Gainsbourg vs. Whitney Houston

Afijn, Whitney bleef jarenlang braaf, totdat ze zanger Bobby Brown ontmoette. Aanvankelijk kreeg ze er wat street credibility door, met als hoogtepunt het album ‘My Love is Your Love’ uit 1998. Daarna ging het bergafwaarts met Whitney. Ze werd betrapt met diverse soorten drugs, ging gekleed in pyjama in het holst van de nacht peuken halen bij een tankstation en werd bij de Grammy’s verwijderd omdat ze onsamenhangende wartaal uitsloeg. Het verval van Whitney werd genadeloos vastgelegd in de reallifesoap rond haar echtgenoot, Being Bobby Brown. Hierin zien we twee trainwrecks die het erg fijn hebben samen, maar al snel is duidelijk dat er iets niet helemaal klopt. Vlak daarna komt een tante met een serie foto’s op de proppen waarop Whitney’s crack-parafernalia zijn te zien. Een interview met Diane Sawyer waarin Whitney beweert dat ‘crack is whack’, doet weinig goeds voor haar imago. Een comebackalbum flopte en tijdens de bijbehorende toernee werd Whitney uitgejouwd omdat ze haar stem meer kwijt dan rijk was.

Beide dames lijken inmiddels weer wat controle over hun levens te hebben. Dat dachten sommigen ook van Amy Winehouse. Ze zag er minder verrot uit, had zelfs wat kleur op de wangen. In juni deed ze weer eens een wankele poging tot optreden, waarvan ik de beelden jullie hier zal besparen. Want wat was het een aanfluiting… Geruchten gingen dat Amy bezig was met een nieuw album, en dat ze langzaam uit het drugsdal klauterde waarin ze de afgelopen jaren was neergekletterd. Maar Amy bleek geen negen levens te hebben, zo merkten we zaterdagavond. Hoe ze precies aan haar einde is gekomen weet nog niemand. Maar dat er drank en drugs in het spel waren is denk ik wel duidelijk. Toch denk ik dat het min of meer ‘per ongeluk’ is gegaan. Dat ze nog één keer compleet los wilde gaan, wat haar fataal is geworden. Of het was gewoon een notoire junk die zover was afgetakeld dat ze aan haar longemfyseem is bezweken. Who knows. Het is in ieder geval een ontzettende waste of talent. Met de komst van Amy Winehouse lag de lat voor zangeressen een stuk hoger. Zonder Amy geen Adele of Duffy. Ze gaf samen met Mark Ronson de popmuziek een nieuwe impuls met de retrosoulsound op haar tweede album, Back to Black. Ooit riep ik dit album uit tot een van de beste van de jaren 00, en dat vind ik nog steeds.

Zo begon het. Een bratty zangeresje dat zingt over Fuck Me Pumps.


Drag-dwerg La pequena brengt een bizar eerbetoon aan Rehab, de track waarmee Amy wereldwijd doorbrak.


Those were the days: samen met Pete Doherty aan de crack, met een nestje babymuizen. De ultieme ‘don’t try this at home’-video?


Het ultieme hoogtepunt uit Amy’s korte carrière: You Know I’m No Good.

Joran - Het Vijfde Lustrum

Even een stukje fictie, want tot de verdachten hun schulden hebben bekend staat niets vast natuurlijk. Bovendien maken we een reuzensprong in de toekomst.

Het is 2035 als Joran van der Sloot de gevangenis van Montgomery, Alabama mag verlaten. Hij heeft daar het grootste gedeelte van zijn straf uitgezeten na de uitlevering in 2014 aan de staat waar Natalee Holloway is opgegroeid. De eerste jaren heeft hij geestelijk en lichamelijk moeten revalideren - drie jaar bajes in Peru zijn hem niet in de koude kleren gaan zitten. Maar een deel van zijn therapie heeft hij benut voor het schrijven van zijn memoires.

Vanuit het perspectief van Joran gezien is het ineens niet meer zo vreemd dat hij opnieuw toesloeg. Het was zijn vader die hem tot die daad heeft gedreven. Of eigenlijk het feit dat die er niet was om hem tegen te houden toen hij exact vijf jaar na Natalee opnieuw een onschuldig slachtoffer bij de keel greep, en doorzette.

Gaandeweg we dieper in de biografie van Joran verzeild raken, blijkt dat vader Van der Sloot juist de remmende factor was die er na Jorans fatale daad in mei 2005 voor kon zorgen dat zijn zoon niet opnieuw kon toeslaan. Maar een speling van het lot besliste anders: hij stierf anderhalf jaar voordat Joran zijn zinnen zette op de schatrijke coureursdochter Stephany Flores Ramirez. De argeloze Stephany tartte dat lot opnieuw door in zijn laptop te gluren. Joran bedacht zich daarop geen moment en brak haar nek, met blote handen.

Want wat had Stephany nu ontdekt (en we zijn nu op pak 'm beet tweederde van het boek)? Joran bleek al veel eerder te hebben toegeslagen. In zijn laptop ontdekte Stephany documenten uit het testament van Jorans vader, waaruit viel op te maken dat de familie van der S. jaarlijks een som geld overmaakte op de rekening van een familie die in 2000 hun dochter onder verdachte omstandigheden ontzield had aangetroffen in de achtertuin van de Vanderslootjes. En ook de nazaten van een zwerver kregen zwijggeld na zijn plotselinge hartaanval in een speeltuin, gedateerd op 31 mei 1995.

Van der Sloot probeerde zijn 5 year itch nog voort te zetten in de gevangenis van Montgomery. Wat hem ervan weerhield was het lichamelijke trauma dat hem in Peru was overkomen. Maar nu was het 22 mei 2035. Joran was weer vrij man, en vrij om te doen wat hij niet langer kon tegenhouden.... (drie puntjes vol suspense). Het was eindelijk tijd voor het Vijfde Lustrum.

Denk er een Dexter-achtige voice-over bij en je kunt deze horror/thriller zo verfilmen.

Update: de eerste complottheorie is een feit: de moeder van Natalee Holloway zou Stephany Flores hebben ingehuurd om de laptop van Joran te onderscheppen. Zie hier:

Bibeb interviewt Vinkenoog

Gisteren werd bekend dat de journaliste Bibeb op 95-jarige leeftijd in Scheveningen is overleden. Bibeb was het pseudoniem van de journaliste Elisabeth Lampe-Soutberg. Eerlijk gezegd heb ik maar weinig van haar gelezen, terwijl ze toch zo'n 600 prominenten aan de tand heeft gevoeld, vaak in urenlange sessies. Ik heb er even eentje gegoogled, met Simon Vinkenoog uit 1964.

Tip: Days with my Father

Echt heel mooi gemaakt, deze website: http://www.dayswithmyfather.com/.


Maar net als bij de Titanic weet je al hoe het afloopt natuurlijk...

Ria Brieffies in de graaibak

52 jaar is ze geworden, de moeder van de Dolly Dots. Zo noemden wij Ria Brieffies vroeger altijd. Want welke Dolly Dot heette er nou Ria? Sjeel, Angela, Patty, Esther en het toen nog niet door Johnny verpeste Anita klonken immers véél cooler in onze oren dan Ria. Ria was meer de naam voor een suffe buurvrouw in een broekpak en toevallig zag Ria Brieffies er vaak ook uit als een suffe buurvrouw in een broekpak. Waar Sjeel & co. uitpakten met zelfgefröbelde lappendingen en gek babyliss jarentachtig-haar, leek het bij Ria altijd net of ze de wortelbroek van haar moeder aanhad. Ze kon het beste zingen van allemaal. Dat dan weer wel.

Maar goed, voor een Nederlandse meidengroep waren de Dolly Dots dus cool. Aanvankelijk scoorden ze hits met dorky liedjes als 'Tell it all about boys' (I think I'm in love with Larry, he is extraordinary), 'Leila the queen of Sheba' en 'Heladiladilo', later kregen ze tot in Amerika credibility met dancegeoriënteerde tracks als 'P.S.' en 'Do You Wanna Wanna', wat best gek is als je De Dolly Dots heet. De Dolly Dots. De Koddige Popjes, of zoiets.

Zo koddig waren de Dots overigens niet. Ruim tien jaar geleden heb ik er twee geïnterviewd voor het blad sQueeze, ter ere van de Greatest Hits-cd die toen uitkwam. Daar vertelden ze dat er weliswaar weinig gebeurde op mannengebied, maar dat kwam niet omdat ze daar te preuts voor waren. Nee, ze waren domweg te stoned om tot actie over te gaan. Een andere anekdote die ik te horen kreeg ging over de Dolly Dots-manie, die in de eerste helft van de eighties tot een hoogtepunt kwam met het uitbrengen van een serie barbiepoppen die voor geen meter leken.

Desondanks vlogen de poppen de winkels uit, behalve de Ria-Barbie. Niet omdat ze op de moeder van de Dolly Dots leek, maar omdat Ria kort haar had, en een Ken-kapsel kun je niet kammen. De arme Ria belandde daardoor in de graaibakken van de Intertoys. En als je goed kijkt, dan ligt ze daar nú nog.

Mrs. Slocombe's Pussy

Echt, die Mrs. Slocombe blééf maar doorlullen over 'my pussy'. En nu is ze dood. Hier een leuke pussy-compilatie. 'If my pussy hasn't been attended by eight a clock, I have to be stroking it for the rest of the evening.'

Marco Borsato is de duivel

Ik heb het eigenlijk altijd al geweten. Marco, met z'n gemene knijpoogjes. In mijn niet aflatende honger naar nieuws over Michael Jackson kwam ik terecht op de website van het Reformatorisch dagblad. Wat een vreemde artikelen zijn daar te lezen... Allereerst schrijven ze de King of Pop rechtstreeks de hel in met z'n verdorven, seksuele gedrag en satanische muziek. Maar iets verderop wordt een 26-jarige jongen geïnterviewd die is bekeerd. Op de vraag 'Popmuziek staat op één lijn met zonde?' antwoordt hij:

'Ja. Ik stel altijd heel zwart-wit richting jongeren: je moet er goed rekening mee houden welke mogelijkheden je de duivel geeft door deze muziek te draaien. Eigenlijk zet je de deur wagenwijd voor hem open en zeg je: Hartelijk welkom. Ik denk dat we in onze kring de realiteit van de duivel enorm onderschatten. Hij kan komen in een Marco Borsatopak, maar ook in een zwart pak. Het maakt hem niet uit.'

Ook triest: 'Als ik in de winkelstraat loop en muziek van Armin van Buuren of DJ Tiësto hoor, moet ik m’n best doen het niet mooi te vinden.' Tja. Hoe moeilijk kun je het jezelf maken. Doe normaal.

Michael Jackson is in heaven now

Zijn er eigenlijk mensen die de moonwalk níet hebben geoefend?

Mij is het in ieder geval nooit gelukt deze soepele achteruitbeweging onder de knie te krijgen. Van 50 jaar Michael Jackson heb ik precies de helft bewust meegekregen.
1984 - Beat it, dé hit van een schoolkamp.
1987 - op de fiets naar een ander dorp voor Bad, op cassette.
1989 - Een klasgenootje van mijn zus overlijdt. Wekenlang was het drakerige Ben het enige nummer op haar playlist.
1991 - Give in to me, met een scheurende Slash op gitaar.
1992 - Hakken en gabberen in Duitsland. Michael Jackson Is In Heaven Now. En hier ergens ging het faliekant mis.
2001 - De glorieuze comeback met You Rock My World mislukt volledig. In de video was slechts een schim te zien van de Michael die hij ooit was.


Als je al op je vierde door je vader het podium wordt opgeslagen, dan gaat het geheid een keer fout. Al in de Thriller-tijd vertoonde Michael vreemde trekjes, met z'n Bubbles, de zuurstoftank en Neverland. Maar wat gaf het: hij maakte baanbrekende muziek en was een van de eerste zwarte artiesten op het destijds nog racistische MTV. Billie Jean heeft de beste bassline aller tijden. Wanna Be Startin' Something is het beste dance-nummer ever (nou ja, vandaag dan). Ik heb er nog even een Hitkrant bijgepakt uit de zomer van 1987 (ja, die heb ik nog) en de muziekwereld schreef verbaasd over het feit dat Michael de promotie van Bad begon met een ballad. Het gesproken intro van I Just Can't Stop Loving You ken ik nog altijd helemaal uit mijn hoofd. Net als de tekst van Vincent Price op Thriller: 'Darkness falls across the land...'
Er zijn te veel hoogtepunten om op te noemen. Who's Loving You live met de Jackson 5. Show Me The Way To Go. Het complete Off The Wall-album. De Thriller-cd minus The Girl Is Mine. Dirty Diana. Smooth Criminal. Remember The Time.

De laatste jaren was het alleen maar narigheid waarmee Jackson in het nieuws kwam. En lang niet alle muziek was nog goed. De ballads werden zoeter en zoeter en Invincible (2001) was overbodig en achterhaald. Toen hij eerder dit jaar aankondigde dat hij vijftig keer ging optreden in Londen, dacht ik nog: dat houdt ie nooit vol. Ergens zag iedereen het ook wel aankomen dat er een keer wat zou gebeuren met Michael Jackson. Toch kwam het nieuws van zijn overlijden totaal onverwacht.



Als eerbetoon aan deze muziekheld een aflevering van South Park, waarin de Jeffersons hun entree maken in het dorp. Het blijkt hier te gaan om een undercover-operatie met een heel goed gelukte parodie op Michael. Met een glansrol voor Blanket.

Heee-heee! A-cha Ooh! Cha-mo-nah!

Jomanda vs. Sylvia

Wat ik nou zo belachelijk vind aan de hele zaak van het OM tegen twee kwakzalvers en gebedsgenezeres Jomanda is dat het al meer dan acht jaar geleden is dat Sylvia Millecam overleed. Terwijl familie en vrienden de zaak wilden laten rusten, rakelt het Openbaar Ministerie een zaak op die al lang gesloten had moeten zijn.

Zeg nou zelf. Millecam was bij leven misschien een hysterische trut, maar achterlijk heb ik haar nooit gevonden. Met het krijgen van borstkanker heeft ze vast niet meteen haar verstand verloren. Dat ze dus kon weten dat alternatieve geneeskunde geen soelaas biedt - behalve als je erin gelooft, net als met god en sinterklaas - staat voor mij als een paal boven water. Dat ze vervolgens heel bewust kiest voor het alternatieve circuit en alle risico's van dien en dit moet bekopen met de dood, is haar eigen stomme schuld.

Denk niet dat ik me hiermee achter Jomanda & co. schaar. Natuurlijk niet. Ik heb ooit, ruim tien jaar geleden, een healing meegemaakt en wat ik daar aantrof was te belachelijk voor woorden. Met bezwerende samenzang en pallets vol ingestraald water wist Joke Damman zeker te imponeren. Huilerige bijstandstypes lieten weten radeloos te zijn: in het medische circuit konden ze niet meer terecht met hun problemen, waren opgegeven of anderszins aan het einde van hun latijn. Jomanda gaf ze een laatste sprankje hoop, en van gekkigheid of uit pure ellende renden ze spastisch op en neer in de gangpaden.

Dat zo'n type als Jomanda wat losmaakt bij sommige mensen: ja, dat geloof ik meteen. Dat ze mensen bewust weghoudt van reguliere geneeskunde? Misschien niet met die woorden, maar ja, ik kan me voorstellen dat sommigen meer vertrouwen hebben in een engel in een blauw gewaad dan in een dokter met een witte jas. Maar Sylvia Millecam? Die jarenlang, de nuchterheid zelve, Ook Dat Nog presenteerde en prima wist wat er in de wereld te koop was, door Jomanda erin geluisd? Nee. Dat gaat er bij mij niet in. Dat zij dood is heeft ze toch echt aan zichzelf te wijten.

Vijf vragen over TV

Gisteren een avondje voor de tv gehangen. Zoiets zou ontspannend moeten werken, maar ik ben totaal in de war. Vannacht nauwelijks geslapen omdat ik zit met een aantal heel erg belangrijke vragen.

1. Reclameblok. Moeilijk poepende vrouwen moeten worden bijgevoederd met Activia, waarna binnen twee weken de stoelgang soepel verloopt. Hebben alleen vrouwen hier last van? Waarom mogen mannen geen Activia?

2. Hetzelfde reclameblok. Waarom loopt Karin Bloemen al meer dan tien jaar rond met een zwabber op haar hoofd?

3. RTL BouleFart. Bridget meldt dat ze na veel gedoe de beelden van de begrafenis van de moeder van René Froger toch mogen uitzenden. Graag zelfs, aldus de Frogertjes, want verdriet is ook een deel van hun leven. En dat willen ze per se laten zien. Wat volgt zijn beelden van de plechtigheid, met beelden van de uitgelopen mascara van Natas, een snikkende René en Gordon die voor het oog van de camera een wegtrekker fingeert (of ben ik nu te cynisch...). Waarom in godsnaam moet dit op tv???

4. Anton Corbijn bij DWDD, over het nieuwe album van Depeche Mode. Op tafel een grote doos met daarin twee boeken vol bandfoto's van Corbijn, de cd, een remix-cd, nog een cd met demo's en een dvd met 2,5 uur making off-materiaal. Hoe kan het dat deze zeer luxe uitgevoerde boxset maar 79,95 euro kost?

5. Nova. Clairy Polak presenteert. Zoals ik gisteren had voorspeld, draagt ze een roze badpak onder een muf mannenjasje. Ik ben nog maar net begonnen met bloggen, maar leest Pleurie nu al mee? En volgt ze mijn kledingadviezen op? We hebben gisteren keihard zitten lachen. Totdat Martin Bril dus ineens dood was.