Bizarre jeugdherinneringen

Waarom kan ik me bijna niets meer herinneren van leuke verjaardagsfeestjes uit mijn jeugd, maar wel heel veel vreemde andere dingen? Gek hoe je kindergeheugen werkt als een zeef die zogenaamde hoogtepunten laat glippen en totaal onbelangrijke details in je hoofd laat rondspoken. Want waarom weet ik bijvoorbeeld nog dat ik, een jaar of negen, achter mijn vader aanliep in de Haagse Panorama Mesdag, bedelend om een smartiedrol? Juist, met een d, al ging dat per ongeluk. Dat wist ik zeker en dat weet ik nu nog, maar het lukte me keer op keer niet het woord normaal uit te spreken. Niet gek dat mijn vader mijn verzoek compleet negeerde.

Een andere herinnering gaat over het broertje van een jongen uit mijn klas, dat niet kon poepen. Er mankeerde iets aan zijn darmstelsel of in ieder geval aan de ontknoping daarvan. Zijn rectum moest daartoe worden opgerekt. Of dat operatief ging of door middel van oefeningen, vertelt mijn herinnering er niet bij. Wel dat hij meerdere keren naar het ziekenhuis moest. Mijn moeder had hem daarom een kaartje gestuurd met op de achterkant de vraag: 'Ben je nu op de helft?' Ik kreeg daar behoorlijk enge associaties bij.

Nog één in het genre kinderziektes. Een meisje op school had een groot gat in haar arm, ter hoogte van haar elleboog. Er zat zwart spul op. Nu denk ik teerzalf of iets anders, toen dacht ik dat zoiets uit je lichaam liep indien dat besmet was. De juf had namelijk gezegd dat we niet aan de wond mochten zitten vanwege infectiegevaar. Dus dachten we met z'n allen dat ze besmettelijk was. Wat gebeurde er: precies ik moest naast dat meisje zitten. Natuurlijk kwam ik met de wond in aanraking en ik wist niet hoe snel ik naar de wc moest om mijn arm af te spoelen. Ik heb zeker nog een maand mijn hele lichaam gecontroleerd op de uitstorting van enge zwarte sappen.

Nu ik het zo opschrijf zijn het herinneringen die voortkomen uit gene, walging of angst. Of ik me dan niets vrolijks kan herinneren? Jazeker wel. We speelden altijd bij een vriendje op zolder. Daarvoor moesten we over de balken lopen, de vloer zelf was half vergaan. Achterop die zolder stond een grote ijzeren kast. Daarin lag een helm. Opa's helm. Daar speelden we mee, maar ik moest zweren dat ik er nooit iets over zou zeggen. Tegen niemand. Dus dat deed ik dan ook niet. Maar hij stond best leuk, die helm, op mijn blonde, arische kinderhoofdje.

Respect? My ass!

Donderdag, 08.15 uur. Bus 65 richting Amstelstation. Ter hoogte van de Borneolaan staat een dikke negermeid in een veel te strakke jeans met aan een touwtje een allerschattigst knulletje van een jaar of drie. Als de bus stopt voor de halte, knalt ze nog net een hubbabubba aan stukken en slobbert die omstandig haar mond weer binnen.

Geïrriteerd trekt ze het jongetje achter zich omhoog de bus in. Ze wankelt door het gangpad, haar ene hand met een mobieltje tegen het oor, de ander trekt het jongetje voort. Ze plant het kind op de lege stoel voor me en gilt in de telefoon: 'BEN IK WEER! Waar was ik ook alweer gebleven. O, ja. Me kind dus. Loopt zomaar de straat op dus heb ik hem een riempje omgedaan. Een commentááár joh! Niet normaal. Waar bemoeit iedereen zich mee. Laat iedereen ze bek houden. Suuuuuhng!'

Al die tijd blokkeerden zij en haar kont het gangpad. Een ouder echtpaar - het vrouwtje een soort oldie-Gerda Havertong, haar man een lichte bochel - probeert zich staande te houden terwijl ze wachten tot de dikbil haar gesprek heeft afgerond. Dat wachten gaat gepaard met veel ge-tssk. Dan is mevrouw het zat. Ze prikt de meid in haar schouder en gilt: 'Zou je niet eens aan de kant gaan? Toon een beetje respect, ja?'

Dan gebeurt het. In slow motion draait de bil zich om en roept iets te nadrukkelijk in haar telefoon: 'Wacht even!' Intussen wurmt het bejaarde echtpaar zich door de draai ontstane opening en mompelt opnieuw iets over respect. 'Weet je hoeveel respect ik voor jullie heb?', gilt nu de dikbil door de bus. 'GEEN MOER! Ik moet hier mijn kind in bedwang houden en ik ben aan het bellen ja? Dat zie je toch? Je kan toch gewoon wachten tot ik je er langs laat? RESPECT? My ASS! En nou je bek houden.'

De mini-Gerda zegt nog dat 'ze wel weet uit wat voor nest jij komt' en pruttelt drie haltes later dat ze 'er alleen maar even langs wilde'. Al die tijd speelde het jongetje handjeklap met een medepassagier.

Hij zal het inmiddels wel gewend zijn, zo'n moeder.

De vlindergeliefden

Twee mensen, man en vrouw. Twintigers nog. Ze liggen op hun rug in een bed vol vlinders. De jonge vrouw betast haar verwonde benen, terwijl haar geliefde een vlinder opsnuift. Dan veren ze op en ontdoen ze zich van de zwachtels die ze dragen. Hij bekijkt de krassen op haar rug.

Naast het bed staan ze, naakt, tegenover elkaar. Hun beider haren ongewassen. Ze staren uit het raam in een muur waarvan zo te zien tientallen schilderijlijsten zijn verwijderd. Ze trekken elkaars kleding aan en voeren een intieme dans uit voor dat raam. Hij neem haar in een wurggreep en duwt haar tegen de grond. Al zoenend geeft zij zich aan hem over.

Wat volgt is een rituele paringsdans, waarbij de twee elkaar aantrekken en afstoten. Wanneer hij een beweging maakt waarbij hij denkbeeldig zijn neus afzet, komt een tweetal als soldaat verklede mannen binnen. Ze hebben lichtgevende lolly's bij zich. Gretig doen de man en vrouw zich tegoed aan de versnapering.

De soldaten blinddoeken het stel en blazen ze met koude lucht de kamer uit. Ze stommelen door een gang, waarvan de vloer is bedekt met peuken. Ze worden naar buiten gedreven, een parkeergarage in. De twee nemen gedwongen plaats in een rode mercedes, nog steeds geblinddoekt likkend aan een lolly.

De auto verdwijnt onder water, een octopus glibbert over de motorkap. De twee soldaten, of eerder desolaten, zitten voorin de auto. De een slaat een bierfles stuk op de ander. Een haai zwemt voorbij en slaat het zooitje belangstellend gade. Dan doet het stel de blinddoek af en wat blijkt: ze zijn nog steeds in de parkeergarage.

Ze keren terug naar de kamer. De ontklede muren zijn nu ineens bedekt met lijstjes vol geprepareerde vlinders. Ze vinden dit zo vreemd dat ze bijna moeten huilen. Het meisje gaat op haar kop aan het hemelbed hangen betast de jongen met haar kousenvoeten. Die kleedt zich onmiddellijk uit. Hij beschildert haar borsten met zwarte verf en raakt buiten zinnen van genot.

Het meisje pakt nu een vlinderschilderij van de muur en begint te schreeuwen naar de jongen. Die wordt ook boos en leeft zich uit op eerst een spiegel en daarna de rest van de vlinderschilderijen. Intussen verdwijnen verschillende porseleinen beeldjes symbolisch naar een zeebodem.

De jongen en het meisje gaan elkaar nu te lijf op het bed. Er is vuur en bloed. Ze moeten huilen en vallen in slaap. De desolate soldaten zijn inmiddels met bezems in de weer om de chaos op te ruimen. Ineens blijkt alles een flashback. De jongen ruikt aan een vlinder. Ze veren allebei op en kijken naar de muur: alle vlinderschilderijen zijn verdwenen.

Was het een droom? Nee! Was het een fantasie? Nee! Het was de zoveelste vage videoclip van Sigúr Ros! Kijk zelf:

Bloedverwanten - de brainstorm

'Het moet schuren.'
'Ja, anders wordt het te snel een gewone soap.'
'Dus dan doen we iets met incest of zo.'
'In de kassen? Nee, dat trekken ze niet bij de Avro.'
'Halve incest dan. Dat halfbroer en -zus met elkaar het bed in duiken.'
'Maar dan moet die broer wel al een beetje verknipt zijn. Weet je wat, dan maken we daar een homo van.'
'Dan kijkt niemand er raar van op nee. Goed opgelost.'

...

'Wat doen we met die moeder?'
'Het is wel Henriëtte Tol hè. Een rasactrice.'
'Kost ze?'
'Best veel.'
'Dan moet ze in álle scènes.'
'Dat wordt schmieren... Ben je daar niet bang voor?'
'Je zei toch dat ze een rasactrice was? Ze dráágt deze serie. Wedden dat het goed gaat?'

...

'De Avro probeert de serie te verkopen als een soort Dynasty aan Zee. Maar echt glamourous is het allemaal niet.'
'Wat zeg je? Dynasty? Dan laten we Henriëtte en Tanja Jess à la Krystle en Alexis door de modder rollen! Bitch fight!
'Dat is in drie woorden Ge Ni Aál!'

...

'Derek de Lint, Eelco Smits, Pierre Bokma, Yvonne van den Hurk... Gaan die de soapies niet overschaduwen?'
'Daar zeg je wat. We maken de rol van Tanja nóg hysterischer.'
'Die Viktoria Koblenko is toch Russisch of zo? Kan zij wel zoveel Nederlandse tekst achter elkaar onthouden?'
'Dan geven we haar toch geen tekst? Niemand die zo veelbetekenend voor zich uit kan staren als Viktoria.'
'Ziezo, ook weer opgelost.'

...

'Wacht! We halen het allochtonenquotum niet!'
'Ok. Dan wordt de vriend van Iris een Youssef.'
'Maar Iris had al problemen genoeg. Kanker enzo. Veel te gecompliceerd.'
'Dan gaan ze snel scheiden. Dat scoort: een eenzame vrouw met een ziekte. Kunnen de Avro-kijkertjes zich prima mee identificeren.'
'Zitten we alsnog met dat allochtonenquotum.'
'Laten we het wat breder trekken. We zetten wel iemand ergens in een rolstoel. Heft het gehandicaptenquotum het allochtonenquotum op.'
'Wat dacht je van een zwarte gehandicapte?'
'Dat werkt alleen als ie homo is.'
'Maar een homo hadden we al.'
'Dan krijgt ze alsnog een neger als vriend.'
'Prima. Once you go black you never go back!'

...

'Wat doen we met de locaties?'
'Er is veel budget. Rare huizen dus, met veel te grote keukens.'
'We laten de homozoon in een verbouwd station wonen. Kan de NS de serie sponsoren elke keer als er een trein voorbij raast.'
'Stoort dat niet, geluidstechnisch gezien?'
'Dat filteren we er later wel weer uit. Het oog wil ook wat.'
'Wat staat er eigenlijk in de kassen van de familie De Winter?'
'Geen idee. Doe maar iets met bollenvelden.'

...

'Toch schuurt het nog niet genoeg.'
'Meer incest?'
'Soort van. Maar wel verkapt.'
'Wat nou als we vader en zoon kutzwagers maken?'
'Dat vind ik zielig voor Roos Ouwehand. Die kijkt zo... eh... lief.'
'Dus laten we haar in een ongemakkelijke scène opscheppen over de geslachtsdelen van beide heren. Tegen de zus en dus ook de dochter.'
'Kijk... Nu gaat het ergens naar toe.'
'Wordt het toch nog een typisch Nederlandse dramaserie.'
'Draai dat subsidiekraantje maar open!'

Happy twintigtwaalf!

Van bloggen is het de laatste tijd niet veel gekomen. Druk met andere zaken. Voor volgend jaar beloof ik hier weer wekelijks iets neer te pennen. Of ik die belofte ook daadwerkelijk hard ga maken zien we dan wel weer.

Tot die tijd: geniet net als ik van dit prachtige, geweldige, bloedstollende nummer van de Irrepressables uit 2008. Het stond het hele jaar bovenaan vele playlists en de video van kunstcollectief PAG is een lust voor het oog.



Hier nog een keer, in een langere versie en met de originele videoclip.

Amy

Eigenlijk had ik een blog willen schrijven over hoe belachelijk ik Shakira vind… Met haar onmogelijke dance moves en bizarre songteksten vermaakt ze me al jaren en ik hoop dat ze dat nog jaren blijft doen. Net zoals ik had gehoopt dat Amy Winehouse het nog jaren zou volhouden. Dus daarom nu een blog over Amy. Die van Shakira houden jullie tegoed.

Bij elke keer dat Wino weer eens dramatisch in het nieuws verscheen, dacht ik: die krabbelt er wel weer bovenop. De dag bijvoorbeeld dat ze met haar toenmalige echtgenoot Blááááke (zo gilde ze zijn naam tijdens concerten) op bebloede balletschoentjes de straten van Camden afschuimde, beiden duidelijk gewond in het gezicht. Amy miste een tand en haar armen zaten vol krassen. Een maand of wat later zat Blake in de bak en nodigde Amy voorbijgangers uit in haar appartement. De Rolling Stone tekende het verhaal op van een zogenaamde fan, die een aantal dagen en nachten doorbracht in Amy’s ‘drugs den’. Tenminste, zo herinnerde ik het me. Het verhaal dat ik bedoel is hier te lezen.

Het was 2006 of 2007. In die tijd ging er geen week voorbij of de tabloids en gossipsites schreven over het verval van Amy Winehouse, Britney Spears en Whitney Houston. Vooral over Brit deden de wildste verhalen de ronde. Zo zou haar manager de zangeres stelselmatig drogeren met zware pijnstillers. Ze zou zichzelf totaal verwaarlozen, haar twee kinderen mishandelen, het bed induiken met paparazzi en ’s nachts de gekste toeren uithalen. Haar dagelijkse uitstapjes naar Starbucks werden op de voet gevolgd door hordes fotografen. Vanaf de dag dat ze haar hoofd kaalschoor was het alsof Britney vogelvrij werd verklaard. Een incident waarbij ze een auto met een paraplu te lijf ging werd breed uitgemeten. Pas na een interventie van haar familie kwam ze tot rust, achter de gesloten deuren van een psychiatrische instelling. Maar ook daar lekten een aantal bizarre foto’s uit, waarop Britney topless was te zien. Op haar hoofd een raar roze pruikje.

Brit is langzaam weer opgekrabbeld en nu lijkt het beter met haar te gaan. Maar het blijft een ordinair stuk trailer trash dat bij tijd en wijle in haar oude gewoontes lijkt te vervallen. Hoe anders is het gegaan met Whitney Houston. Ooit begon ze haar carrière als een vroom, ietwat onnozel gospelzangeresje dat geen idee had van wat er in de wereld om haar heen gebeurde. Bekijk het volgende fragment maar eens, waarin een ladderzatte Serge Gainsbourg zijn handen niet van haar af kan houden en roept ‘I want to fack her.’


Serge Gainsbourg vs. Whitney Houston

Afijn, Whitney bleef jarenlang braaf, totdat ze zanger Bobby Brown ontmoette. Aanvankelijk kreeg ze er wat street credibility door, met als hoogtepunt het album ‘My Love is Your Love’ uit 1998. Daarna ging het bergafwaarts met Whitney. Ze werd betrapt met diverse soorten drugs, ging gekleed in pyjama in het holst van de nacht peuken halen bij een tankstation en werd bij de Grammy’s verwijderd omdat ze onsamenhangende wartaal uitsloeg. Het verval van Whitney werd genadeloos vastgelegd in de reallifesoap rond haar echtgenoot, Being Bobby Brown. Hierin zien we twee trainwrecks die het erg fijn hebben samen, maar al snel is duidelijk dat er iets niet helemaal klopt. Vlak daarna komt een tante met een serie foto’s op de proppen waarop Whitney’s crack-parafernalia zijn te zien. Een interview met Diane Sawyer waarin Whitney beweert dat ‘crack is whack’, doet weinig goeds voor haar imago. Een comebackalbum flopte en tijdens de bijbehorende toernee werd Whitney uitgejouwd omdat ze haar stem meer kwijt dan rijk was.

Beide dames lijken inmiddels weer wat controle over hun levens te hebben. Dat dachten sommigen ook van Amy Winehouse. Ze zag er minder verrot uit, had zelfs wat kleur op de wangen. In juni deed ze weer eens een wankele poging tot optreden, waarvan ik de beelden jullie hier zal besparen. Want wat was het een aanfluiting… Geruchten gingen dat Amy bezig was met een nieuw album, en dat ze langzaam uit het drugsdal klauterde waarin ze de afgelopen jaren was neergekletterd. Maar Amy bleek geen negen levens te hebben, zo merkten we zaterdagavond. Hoe ze precies aan haar einde is gekomen weet nog niemand. Maar dat er drank en drugs in het spel waren is denk ik wel duidelijk. Toch denk ik dat het min of meer ‘per ongeluk’ is gegaan. Dat ze nog één keer compleet los wilde gaan, wat haar fataal is geworden. Of het was gewoon een notoire junk die zover was afgetakeld dat ze aan haar longemfyseem is bezweken. Who knows. Het is in ieder geval een ontzettende waste of talent. Met de komst van Amy Winehouse lag de lat voor zangeressen een stuk hoger. Zonder Amy geen Adele of Duffy. Ze gaf samen met Mark Ronson de popmuziek een nieuwe impuls met de retrosoulsound op haar tweede album, Back to Black. Ooit riep ik dit album uit tot een van de beste van de jaren 00, en dat vind ik nog steeds.

Zo begon het. Een bratty zangeresje dat zingt over Fuck Me Pumps.


Drag-dwerg La pequena brengt een bizar eerbetoon aan Rehab, de track waarmee Amy wereldwijd doorbrak.


Those were the days: samen met Pete Doherty aan de crack, met een nestje babymuizen. De ultieme ‘don’t try this at home’-video?


Het ultieme hoogtepunt uit Amy’s korte carrière: You Know I’m No Good.

Onze puppies

In oktober 2008 hadden we een nest puppies. Het waren er zes en ook nog eens van een heel bijzonder ras: het ging om de Japanse Shiba Inu, een soort poolhond in dwergvorm. Als pup hebben ze al een dikke vacht, wat ervoor zorgt dat ze er vanaf het begin op hun allercutest uitzien.

Nu hadden we die pups natuurlijk niet zelf thuis. We bekeken ze via een webcam, want de pups woonden in het verre San Francisco. Ze sliepen in een bench en hadden daaromheen een afgeschermde speelruimte, waar ze als tazmanian devils rondrenden.

In het begin lagen de zes pups vooral te slapen. Zo'n beetje iedere keer dat we keken, dus op een gegeven moment was de lol er wel af. Maar na een paar weken kregen de beestjes de geest. Ze begonnen te ravotten, aan elkaar te knagen, te spelen met de pluche winterpeen en dito pompoen, hingen aan hun moeder of buitelden over elkaar heen.

Al gauw werden het onze puppies. Er waren drie meisjes, Autumn, Ayumi en Amaya, en drie jongens: Aki, Akoni en Ando. Ze hadden elk een eigen kleur halsband om, wat het voor ons makkelijk maakte om ze uit elkaar te houden. Al snel was Ando favoriet: een rauwdouwer die z'n wat sukkelige zusje Ayumi op de huid zat. Aki en Akoni sloopten steevast alle kussens uit de bench, om er vervolgens al saltoënd overheen te schijten.

Op een nacht werd ik wakker van een schril gepiep. Gealarmeerd stoof ik de trap af naar beneden. De laptop stond nog open, zag ik. Op de webcam was te zien hoe Ayumi bekneld was geraakt tussen de bench en het hek. Het arme diertje gilde het uit. Tot mijn geruststelling zag ik dat de chatbox overliep met berichten van verontruste medekijkers. Ik was niet de enige die de ondergang van Ayumi live mee zat te maken. Integendeel: op hetzelfde moment keken er zo'n 30.000 mensen naar de martelgang. Vanaf die dag moest de laptop mee naar bed.

Uiteindelijk kwam alles goed. De pups werden bij nieuwe baasjes ondergebracht en via de mail kregen we af en toe een mededeling dat Autumn of Amaya weer even voor de webcam plaats zou nemen. Maar zo'n bijna volgroeide pup in z'n eentje, daar was niet veel aan.

Maar nog steeds hoor ik die opgewonden hondenstemmen door ons huis schallen. Gelukkig heb ik de kalender nog...

De voorleesmoeder from hell

Ik zag net dat mijn kleuterjuf nog niet dood is. Oké, dat zal ik iets positiever insteken: ik zag net dat mijn kleuterjuf nog leeft. Best opmerkelijk, want toen ik eind jaren zeventig bij haar in de klas zat vond ik haar al een oma. Ze had een asblonde krullenpermanent en een uilenbril waar haar kraalogen zowat doorheen puilden. Verder droeg ze geruite broekrokken en laarzen met blokhakken waarmee ze ons door het lokaal vooruittrapte. We noemen haar juf Plat. Juf Plat was geen lieve juf. Ik weet nog dat ze op een dag zei: 'Jongens, we gaan even papier uit de berging halen.' We, dat zijn juf en ik, dacht ik, en ik liep met haar mee. In al haar voluptueusheid draaide ze zich naar me om en gilde hoog boven me uit torenend door de gang: 'Loop me niet achterna! Ik ben je hóndje niet! Ga naar je plaats!'

Vanaf dat moment was het oorlog. Juf Plat had de gewoonte ons te laten wachten op de mat in het halletje, als er moeders bij het ophalen te laat waren. Nu was die mat gemaakt van keiharde stekels, waar je je benen 's zomers lelijk aan kon openhalen. Het kon juf Plat geen donder schelen. Wie het waagde te blijven staan, duwde ze met haar hand op het hoofd langs de muur naar beneden.

Ik was een bijzonder kind. Bijzonder in de zin dat ik mezelf op mijn vierde had leren lezen en schrijven. Mijn moeder weet nog goed hoe ik tegenover haar zat terwijl zij de krant zat te lezen, toen ik haar vroeg: 'Mama, wat is een reageerbuisbaby?' Had ik op de kop mee zitten lezen. Ik wist nog niet eens hoe baby's normaal gesproken tot stand kwamen, maar afijn, dat las ik dus al.

Op school had ik de gewoonte mijn klasgenootjes voor te lezen in de bouwhoek. Ademloos en met open mond luisterden ze hoe ik verhaalde van de belevenissen van Dikkie Dik en consorten. Maar telkens als juf Plat mij daarop betrapte, rukte ze het boek uit mijn handen en gilde ze naar de kinderen: 'Het is spéélkwartier! Jullie moeten spélen!' Toen eens een stagiaire vol bewondering riep: 'Dat jongetje kan al lezen!', dan haalde juf Plat verongelijkt haar schouders op en zei: 'Ja, en over een paar jaar kunnen ze het allemaal.'

Hou dat voorlezen even vast, want we maken een sprong naar groep zeven. Inmiddels zaten er geen kindertjes naar mijn gelees te luisteren. Ja, hun mond stond weliswaar open, maar dat was om me voor leerpik uit te schelden. Niet dat me dat veel uitmaakte, ik compenseerde dat door ze sommen fout uit te leggen of verkeerd voor te zeggen, als de meester mij als hulpje inschakelde (pedagogisch gezien een monsterlijke zet natuurlijk, om een kind tot assistent te promoveren, maar daarover later meer). Ik sloot een deal met de grootste pestkoppen: alleen als ze me met rust lieten, liet ik zien hoe het moest. Dat hielp bij iedereen, op één irritant knulletje na...

Op een dag ontstond er een leesmoedertekort. Wederom werd ik als vrijwilliger ingezet, om een van de leesgroepjes te begeleiden waarbij de kindertjes om beurten een pagina moesten voorlezen. Nu wilde het toeval dat precies in mijn groepje dat irritante knulletje zat. Nu moet je weten dat het joch stotterde dat het een aard had. Aangezien ik in charge was, bedacht ik de volgende regel: iedereen die bij het voorlezen een fout maakte, kreeg een klap. Met het boek. Op zijn hoofd. En zo gebeurde het dat ik het jongetje te lijf ging met het boek 'Tup en Joep en de olifant'. Voor elke stotter een klap. Ik timmerde er net zo lang op los totdat een van de leesmoeders besloot in te grijpen. Ik heb nooit meer hoeven voorlezen. En het stotterende jongetje? Dat hield op met pesten. En hopelijk stottert hij nu nog!

De wonderlijke avonturen van Miepje, de meervoudig gehandicapte cavia

Eens, lang geleden, kwam ik op het spoor van Caviarusthuis Knoevel. Dit was een opvangcentrum voor oude, vermoeide of anderszins lichamelijk aangetaste cavia's. Het rusthuis werd gerund door een ziekelijke dame, die er inmiddels vanwege gezondheidsredenen mee is gestopt. Maar wat hebben we een avonturen beleefd met Caviarusthuis Knoevel, mijn goede vriendin Nina Rosa en ik.

In het rusthuis kwamen regelmatig doodzieke cavia's door de poort naar binnen, die vervolgens liefdevol werden opgelapt en herplaatst. Wat begon met één Caafje, zoals de vertederende diertjes bij Knoevel genoemd werden, groeide uit tot een serieus centrum waarin menig afgeschreven Caafje (we houden gewoon vol dat die beesten zo heten) een goedverzorgde oude dag kreeg.

Al die verzorging kost natuurlijk geld. Daarom gaf Knoevel adoptiecertificaten uit waarmee liefhebbers een van de gehavende Caafjes konden adopteren. Nina Rosa bedacht zich geen moment, en zo werden wij de ouders van Miepje. Miepje was een meervoudig gehandicapte cavia die tijdens haar leven heel wat te stellen heeft gehad met haar eigen nageslacht. Ze werd geregeld aangevallen door haar jongen, die heel gemeen al haar tepels afbeten. Ik kan me even niet meer herinneren of er nog meer ledematen misten, maar een echt vrolijke cavia kon je Miepje niet noemen - daarvoor had ze teveel leed moeten verstouwen.

Waar Nina Rosa ook ging, het adoptiecertificaat met daarop de gegevens en de foto van Miepje (een vrij generieke cavia was het, niks bijzonders. Maar de gekwelde blik in haar ogen brak je hart) overal mee naar toe. Op een dag waren we uitgenodigd voor het Rex Gildo Gala. Tijdens een feestelijke avond konden vrienden, familie en fans kijken naar een documentaire, over het tragische leven en het nog veel treuriger einde van deze Duitse Schlagerzanger. Het werd al snel duidelijk dat de tragiek veel te vet was aangezet, want de zaal stond in no-time op z'n kop. Iedereen lag dubbel, behalve een groepje hardcore fans, en ook bij de familie van Rex kon er geen lachje af. Het mocht onze pret niet drukken, want we hadden Dennie Christian gespot. Hij praatte een en ander aan elkaar en na afloop kon iedereen een glaasje sekt met hem toosten.

Bij het tweede glas waren Nina Rosa en ik melig genoeg om Dennie een handtekening te vragen, want wie wil dat nou niet? De vraag was alleen: waar laten we die handtekening zetten? Niet op het lichaam, dat zou zonde zijn: dan was je hem er zo weer af. Nina Rosa viste daarom het adoptiecertificaat van Miepje uit haar tas. We schaamden ons wel een beetje natuurlijk, want a) we gingen een derderangs schnabbelzanger om een handtekening vragen en b) die zou hij plaatsen op een adoptiecertificaat. Van een gemankeerde cavia. Die Miepje heet. We verzonnen maar dat de handtekening voor een ernstig ziek nichtje was. De volgende scène ontvouwde zich. 'Hallo Dennie, wil jij hier je handtekening op zetten? Het is voor ons ernstig zieke nichtje.' 'Jah naturlich wil ik dat. Heet zij Miepje?' 'Nee dat is de naam van de cavia. Die is gehandicapt. Het nichtje niet, die is alleen maar ernstig ziek.' En toen zette Dennie in keurige krulletters op het certificaat: 'Voor Miepje. Heel veel beterschap.'

Maar daar houden de Miepje-avonturen nog niet op. Ook alweer jaren geleden was er een programma op tv, genaamd Dierenmedium. Hierin ging een helderziende dame op zoek naar verborgen dierenleed of bijzondere gaven anders dan pootjes geven of salto's maken bij huisdieren. Jullie raden het natuurlijk al: in één van de afleveringen dook Miepje op. Het Dierenmedium had direct door dat Miepje geen gewone cavia was. Ze deed prompt een aantal zeer schokkende mededelingen over de toestand van Miep. Allereerst maakte ze wereldkundig dat Miepje meerdere malen was verkracht door haar eigen zoons. En Miepje hield al helemaal niet van het mannelijke caviageslacht, want dat was de volgende onthulling van het dierenmedium: Miepje viel op vrouwen! Onze multigehandicapte Miepje had zich al die jaren in het Caviarusthuis afgezonderd van de mannetjes om haar heen, en eindelijk wisten we waarom: ons Miepje was lesbisch...

Het was naast alle geleden leed de druppel die de emmer deed overlopen, want hoeveel Caafjes zijn er nu lesbisch? Miepje zou voor altijd eenzaam blijven. Niet lang daarna stierf Miepje een wisse dood, na een leven waarin ze nauwelijks liefde heeft gekend.

Gelukkig voor Miepje is ze in gedachten héél even bij Dennie Christian geweest.

Brandenburger Tor

Zo uitbundig als in Nederland ging het er lang niet aan toe, afgelopen woensdag. We keken de halve WK-finale Duitsland - Spanje samen met ongeveer 300.000 anderen bij de Brandenburger Tor in Berlijn. Het was hoe dan ook een spektakel.

Om ons heen hadden de Duitsers zich uitgedost in wit-met-zwart. Hier geen oranje, maar zwart-rood-gele vuvuzela's, die - gelukkig voor de omstanders - bij de toegang tot het terrein moesten worden afgegeven. Maar ook zonder de toeters was het een oorverdovend kabaal wanneer Die Mannschaft het doel naderde.

Wat verder opviel: dat de wedstrijdschermen meer werden gezien als decor bij een avondje uit. Vergeleken met het oranjelegioen was het vrij tam. Want hoewel menigeen zich had beschilderd met Duitse vlaggen of was getooid met slingers, kwebbelde iedereen vrolijk door de wedstrijd heen. Die vrolijkheid werd na de rust al snel minder en na de uitslag liep alleen een klein groepje Spanjaarden uitgelaten te schreeuwen. De rest droop stilletjes af.

Het Fanfeest, zoals de happening bij de Tor wordt genoemd, werd in de rust nog opgeluisterd door een dansact en een deejay. Verder heb ik precies één dronken persoon gezien.

Hieronder twee filmpjes van de NOS die de stemming van die avond aardig weergeven. De foto hierboven is niet zelf gemaakt, wel zelf gegoogled.

Een futuristisch meesterwerk

Al zo lang ik me kan herinneren luister ik naar rap en hiphop. Eind jaren tachtig was het Public Enemy met Fear of a Black Planet dat me de ogen opende, met tracks als Fight the Power en Anti-Nigger Machine. Daarna kwam Ice T met z'n Cop Killer en Body Count. Heftige, militante muziek was het, die vrij snel eentonig begon te worden. De La Soul en A Tribe Called Quest vormden een vredelievende tegenbeweging, maar ook dat gedoe met madeliefjes en Bonita Applebum gingen vervelen. In de nineties kregen we Busta Rhymes (WHOO-HA!), Dr. Dre en Snoop Doggy Dogg. Daarna werd hiphop razendsnel bloedcommercieel, met de postuum uitgebrachte lading rotzooi van 2Pac als ultiem dieptepunt.

Voor mij was de lol eraf tót het moment dat Missy Elliott eind jaren '90 haar entree maakte. Samen met Timbaland introduceerde ze een nieuw, abstract geluid dat in de afgelopen tien jaar vaste voet heeft gekregen in hiphopland: minimale beats, een kale productie, loeistrakke flows en humor. Get Your Freak On, Pass That Dutch, Lose Control en vooral Work It zijn stuk voor stuk klassiekers.


In het nieuwe millennium kreeg hiphop weer glans, wat met name te danken is aan figuren als Missy dus, Pharell Williams, Jay-Z, Timbaland (al is hij alweer jaren over z'n hoogtepunt heen), de cartooneske Eminem, T.I., Swiss Beatz, The Dream, Lil' Wayne en Kanye West. Vooral die laatste drukte zijn stempel op de hedendaagse hiphop, met name omdat zijn vier albums vanaf 2004 telkens een nieuw, verfrissend geluid lieten horen. Zijn allerbeste album maakte Kanye West in 2008, getiteld 808s & Heartbreak. Kanye, die niet bepaald bekend staat als gevoelige jongen maar wel vanwege zijn mega-ego en onuitstaanbare karakter (IK BEN DE BESTE HIPHOPPER TER WERELD! - inderdaad, in kapitalen, want zo communiceert Kanye nu eenmaal), gaat op 808s & Heartbreak helemaal op in zijn verdriet en woede vanwege het overlijden van zijn moeder en een relatie die op de klippen liep.

Even een break: is het raar om een recensie te schrijven over een album dat meer dan anderhalf jaar oud is? Nee, helemaal niet. Juist niet zou ik zeggen. Vooral niet als je dat album al meer dan anderhalf jaar lang zeker een keer per twee weken helemaal draait. 808s & Heartbreak dus. Het bijzondere aan dit album is dat Kanye nergens rapt, maar zingt. IJskoude met autotune rechtgetrokken zanglijnen zijn het, waarin Kanye het leed van zijn leven op hartverscheurende wijze ten gehore brengt. Het is een futuristisch meesterwerk dat voorlopig niet zal worden geëvenaard. Van kop tot staart hangen alle songs samen in een duidelijk verband, iets wat van 95% van de hiphopalbums niet gezegd kan worden.

Het begint al geweldig met de openingstrack Say You Will. Kanye trekt de luisteraar een soundscape binnen die wordt begeleid door zowel sacrale koorzang als een spelletje pong. Naarmate de 6.18 minuut lange track vordert, grijpt Kanye je bij de strot om je de rest van het album niet meer los te laten. Basis van het album, dat leunt op synthpop, elektronica en R&B, is de TR 808-drummachine. Een apparaat dat in de jaren tachtig werd gebruikt door new wavepioniers als Gary Numan, maar ook door Phil Collins. Kanye verstoort zijn beats en breaks, met als resultaat een lekker rafelige sound die desondanks toch emotie weet op te roepen. Hoogtepunten zijn de singles Love Lockdown - perfecte tribal upbeat - en Heartless, dat door South Park overigens op sublieme wijze op de hak werd genomen: in een aflevering was Kanye te zien als 'Gay Fish'.



Uiteraard kon Kanye hier niet om lachen, maar het had wél effect. Lees maar: "Kanye West has told fans he's working on playing down his "crazy ego" after being ridiculed in a new episode of "South Park."

Terug naar het album, terug naar Love Lockdown. Bij het nummer hoorde een baanbrekende video, geregisseerd door kunstenaar Simon Henwood, die zich op zijn site bekendmaakt als 'Creative Director of Rihanna'. Maar hij maakte ook de geweldige drag-video bij Roisin Murphy's Movie Star en daarnaast schildert hij niet onverdienstelijk. Kijk maar eens op z'n website, en klik voor de grap op Kylie.



Voor we afdwalen: andere hoogtepunten zijn het funky Paranoid (met een gastbijdrage van Mr. Hudson), de op hol geslagen kermisdraaimolen van Robocop, het heftige See You In My Nightmares met Lil' Wayne die als een duivel tevoorschijn komt, en de afsluiter Coldest Winter. Zoals je al aan de songtitels kunt zien is het geen vrolijke plaat, maar een verwerkingsalbum waarin de rapper zich van een heel persoonlijke kant laat zien, een onvermoede kant bovendien. Want de schreeuwlelijk heeft heel duidelijk wél een hart. Wie nog niet genoeg heeft na het luisteren van dit briljante album, moet het nooit officieel uitgebrachte remixalbum van Max Justus maar eens proberen. Het geheel van zíjn plaat haalt het niet bij het origineel, maar het is een gedurfde poging om de muziek van Kanye van een andere kant te laten zien.

Hoe ik hier ineens bij kwam? Door een recensie te lezen van het nieuwe album van rapper Drake. Bij vlagen even briljant als Kanye op z'n 2008-album, sterker nog: Drake heeft erg goed naar deze plaat geluisterd. En inderdaad, Thank Me Later is geweldig. Maar hij haalt het niet bij 808s & Heartbreak!

Joran - Het Vijfde Lustrum

Even een stukje fictie, want tot de verdachten hun schulden hebben bekend staat niets vast natuurlijk. Bovendien maken we een reuzensprong in de toekomst.

Het is 2035 als Joran van der Sloot de gevangenis van Montgomery, Alabama mag verlaten. Hij heeft daar het grootste gedeelte van zijn straf uitgezeten na de uitlevering in 2014 aan de staat waar Natalee Holloway is opgegroeid. De eerste jaren heeft hij geestelijk en lichamelijk moeten revalideren - drie jaar bajes in Peru zijn hem niet in de koude kleren gaan zitten. Maar een deel van zijn therapie heeft hij benut voor het schrijven van zijn memoires.

Vanuit het perspectief van Joran gezien is het ineens niet meer zo vreemd dat hij opnieuw toesloeg. Het was zijn vader die hem tot die daad heeft gedreven. Of eigenlijk het feit dat die er niet was om hem tegen te houden toen hij exact vijf jaar na Natalee opnieuw een onschuldig slachtoffer bij de keel greep, en doorzette.

Gaandeweg we dieper in de biografie van Joran verzeild raken, blijkt dat vader Van der Sloot juist de remmende factor was die er na Jorans fatale daad in mei 2005 voor kon zorgen dat zijn zoon niet opnieuw kon toeslaan. Maar een speling van het lot besliste anders: hij stierf anderhalf jaar voordat Joran zijn zinnen zette op de schatrijke coureursdochter Stephany Flores Ramirez. De argeloze Stephany tartte dat lot opnieuw door in zijn laptop te gluren. Joran bedacht zich daarop geen moment en brak haar nek, met blote handen.

Want wat had Stephany nu ontdekt (en we zijn nu op pak 'm beet tweederde van het boek)? Joran bleek al veel eerder te hebben toegeslagen. In zijn laptop ontdekte Stephany documenten uit het testament van Jorans vader, waaruit viel op te maken dat de familie van der S. jaarlijks een som geld overmaakte op de rekening van een familie die in 2000 hun dochter onder verdachte omstandigheden ontzield had aangetroffen in de achtertuin van de Vanderslootjes. En ook de nazaten van een zwerver kregen zwijggeld na zijn plotselinge hartaanval in een speeltuin, gedateerd op 31 mei 1995.

Van der Sloot probeerde zijn 5 year itch nog voort te zetten in de gevangenis van Montgomery. Wat hem ervan weerhield was het lichamelijke trauma dat hem in Peru was overkomen. Maar nu was het 22 mei 2035. Joran was weer vrij man, en vrij om te doen wat hij niet langer kon tegenhouden.... (drie puntjes vol suspense). Het was eindelijk tijd voor het Vijfde Lustrum.

Denk er een Dexter-achtige voice-over bij en je kunt deze horror/thriller zo verfilmen.

Update: de eerste complottheorie is een feit: de moeder van Natalee Holloway zou Stephany Flores hebben ingehuurd om de laptop van Joran te onderscheppen. Zie hier:

Help Hawaïti

Donderdag deed Nederland massaal een greep in de portemonnee voor Haïti. Een dag later deden de Verenigde Staten hetzelfde. Beide grootmachten zochten hetzelfde middel voor het doel: een marathon-tv-uitzending. Of een Telethon, zoals ze zeggen in de States. Ik ga het hier niet hebben over het nut van dergelijke acties, maar wel over het enorme verschil van aanpak tussen VS en NL.

Want wat schetste mijn verbazing: de Telethon van George Clooney was vele malen ingetogener dan de Haïtihieperdepiep van Reinout Oerlemans. Sterker nog: tegenover het gehups van Linda en Beau staken de speeches van Julia Roberts en Nicole Kidman ronduit saai af.

Vooraf had ik een megaspektakel verwacht dat zijn weerga niet zou kennen - in Amerika althans. Bombast, een reünie van USA For Africa aangevuld met nieuw sterrenbloed, actrices die in krokodillentranen uitbarsten en vooral heel veel Amerikaans gepeupel dat tot op de komma laat zien hoeveel ze zouden geven. Dit allemaal onder de bezielende leiding van een hysterisch gillende Oprah, liefst in combinatie met een David Letterman of Jay Leno. Maar nee hoor, niets van dat al.

Allereerst de overeenkomsten. Er waren liedjes, er waren beelden van slachtoffers en er waren 'sterren' actief in een telefoonpanel. Nederland had Nick & Simon en enorme arrangementen, de VS Madonna met een bijna akoestisch lied. Wij hadden opmerkelijke duetten tussen Karin Bloemen (met schoon haar!) en André van Duin, de VS koppelde Bono aan Jay-Z en Rihanna. Bij ons in het telefoonteam: iedereen inclusief Dirk Scheringa en Geert Wilders, in de States: Steven Spielberg en Reese Witherspoon. Hier: huilerige Haïtibeelden. Daar: CNN's Anderson Cooper die geredde slachtoffertjes streelde, op locatie.

Maar dan de verschillen. Waar Nederland alles uit de kast haalde om er een Grand Gala du Charité van te maken, stonden diva's als Mary J Blige na hun optreden wat bedremmeld voor zich uit te staren: er was bijna geen publiek en er werd niet geklapt. In Nederland haalden we trots de directeur van Kruidvat het podium op, in zijn klauwtjes een reuzen-cheque met daarop in dikke chocoladeletters het bedrag van 100.000 euro. Dan de telefoonpanelleden: in Nederland brulden ze superlatieven in de camera, hoe hartverwarmend vrijgevig de Nederlanders waren en hoe geweldig het allemaal was. In de States liet Reese Witherspoon weten dat god erg blij was met de gift van een beller en dat ze het moeilijk vond om haar kinderen over Haïti te vertellen.

Je zou in Nederland bijna spreken van Amerikaanse toestanden, zij het dat Amerika zélf die toestanden volledig achterwege laat.

Rest de vraag wat het meeste geld heeft opgeleverd. Nederland helpt Haïti heeft ruim 83,5 miljoen euro opgeleverd, waarvan een dikke 41 miljoen is door Nederlanders zelf opgebracht - zowel door particulieren als bedrijven. Het Amerikaanse Hope For Haïti leverde ruim 40 miljoen op, met als kanttekening dat donaties van bedrijven en de opbrengst van de muziekdownloads nog niet bij het bedrag zijn opgeteld.

Een eerbetoon aan de Zangeres Zonder Naam

De Zangeres Zonder Naam. We kennen haar vooral als een zieke, oude vrouw met gekke wenkbrauwtjes in een malle pastelkleurige pofjurk, die voornamelijk zat te jammeren over haar dode man Sjoo. Maar lang daarvoor was het een tamelijk slimme, zelfs gewiekste zangeres. Ik moest aan Mary Servaes denken toen bekend werd dat Willeke van Ammelrooy haar gaat spelen in een film, gemaakt door Steven de Jong.
De ZZN scoorde hits met tranentrekkers als Keetje Tippel en Ach Vaderlief, toe drink niet meer, of op net ontdekte vakantiebestemmingen georiënteerde liedjes als Mandolinen in Nicosia. Maar tegelijkertijd zong ze ook teksten van Lucebert en draaide ze haar tong niet om voor een parabel van Goethe. Een van haar mooiste liedjes is Het Moederhart, met een tekst die zowel door merg en been gaat als op de lachspieren werkt.

Er was eens een jongen, zo goedig en trouw
Die veel van een meisje hield dat 'm niet wou

Ze zei: ga naar huis toe en breng me terstond
't Hart van je moeder en geef 't m'n hond

Hij ging naar z'n moeder en heeft haar vermoord
Toen nam hij haar hart en hij vlucht' 'r mee voort

Hij struikelt en plofte voorover in 't zand
En 't hart van z'n moeder, dat viel uit z'n hand

Terwijl daar dat hartje zo neven 'm lei
Toen hoorde hij dat 't 'm zachtjes iets zei

Al snikkend en jam'rend vroeg 't 'm wat
Heb jij je soms zeer gedaan, enige schat...

Dat is toch prachtig? Nog een voorbeeld is 'En ze lachte', een onvervalste murder ballad, eentje waar Nick Cave zelf een moord voor zou doen (als je geen zin hebt het hele verhaal te lezen: hij gaat dus dood. Hoe, dat staat in de spectaculaire ontknoping van het laatste couplet dat je NIET mag overslaan).

Hij was een schooier en zij was een slet
Maar zij was de sterkste van beiden
Ze spoorde en hitste tot misdaad hem aan
Zij, de knapste en mooiste der meiden
Ze dreef hem tot diefstal, ze dreef hem tot moord
Hij moest er op uit, alle nachten
En kwam hij dan bij haar, beladen met buit
Dan nam ze het aan, en ze lachte

Het mooiste en duurste was haar nog te min
Begon haar dan ook te vervelen
Ze vroeg nooit hoe hij aan die sieraden kwam
Wat kon haar zijn liefde ook schelen
Zijn zoenen en smeken, ze lieten haar koud
En als hij naar liefde soms smachtte
Haar smeekte, zeg toch dat je veel van mij houdt
Dan keek ze hem aan, en ze lachte

Ze dreef hem tot wanhoop en tot razernij
Hij moordde toen zonder genade
Ze wist waar hij was en toen men hem zocht
Toen heeft ze zijn schuilplaats verraden
Men wachtte hem op en hij liep in de val
Toen zij naar het gerechtshof hem brachten
Stond zij aan de deur, sjiek gekleed en gekapt
Hij ging haar voorbij, en ze lachte

Hij zat in de cel, dagen, weken lang
Totdat de dood hem zou bevrijden
Hij schreef haar een brief: ik wil nog eenmaal je zien
Hoe kun je me zo laten lijden
Al was je een duivel, toch hield ik van jou
Als je wist hoe ik nu naar je smachtte
Het was zijn laatste brief, ze las hem kalm door
Toen scheurde ze hem stuk, en ze lachte

Des 's morgens om vijf uur toen werd hij gehaald
Naar het schavot wat daar stond opgeslagen
Een rilling ging door de mensenrij heen
Toen men hem de trap op zag dragen
En bij de guillotine, vlakbij stond een vrouw
Die kalm zag hoe men hem slachtte
Een snerpende gil en toen viel het mes
Ze keek naar het lijk, en ze lachte

Beide nummers staan op een dubbelalbum met veertig liedjes waarin telkens minimaal één iemand doodgaat. Morgen ga ik het weer hebben over Animal Collective, La Roux of ander hippig spul, maar laat me éven zwelgen in dit ZZN-sentiment. Hier de site met meer dan honderd liedteksten en historisch beeldmateriaal.

Dat kan geen toeval zijn

Nog geen twee dagen geleden had ik het over de Shina Inu Puppy Cam. Het is net alsof moederhond Kika meeleest, want prompt heeft ze een nieuw nest geworpen. Deze keer zijn het vijf pups, die vooralsnog B1 tot en met B5 heten. Ook deze vijf pups zullen voor de camera verschijnen zodra ze webcamrijp zijn. Hier alvast een foto van Ayumi, een van de pups uit het vorige nest die is blijven hangen.

Het Verrotte Leven Van Whitney Houston

Voor het blad Winq heb ik een maand of wat geleden een artikel geschreven over celebrity blogs als Dlisted, PerezHilton en tientallen andere websites die het leven van bekende wereldsterren van (vaak vilein) commentaar voorzien. Met de komst van deze blogs staat het leven van die 'sterren' meer dan ooit in de schijnwerpers. Iedereen heeft tegenwoordig een telefoon met camera en een video of foto vindt zijn weg razendsnel naar het internetpubliek.

Waar sterren vroeger de regie min of meer in eigen hand hadden met fraaie fotoreportages in glossy's, buitelen paparazzi nu over elkaar heen om de strubbelingen van Paris Hilton, Brangelina en andere publieke figuren vast te leggen. Het credo hierbij luidt: hoe genanter de foto, hoe meer clicks. Als Britney Spears in een auto stapt, zoomen ze allemaal tegelijk in op haar sliploze kruis. Wanneer Amy Winehouse beneveld door drank en drugs haar huis uitrolt, staat een cameraploeg klaar om haar bebloede ballerinaschoenen de wereld in te slingeren. De tieten van Lily Allen, Madonna's griezelig gespierde armen, het cokehoofd van Lindsay Lohan, de drugs den van Pete Doherty, het is een kwestie van minuten of zelfs seconden voor we het met z'n allen kunnen bekijken.

Erger is het als sterren hun eigen vuile was buiten hangen. Hoe schrijnend dat kan zijn, hebben we kunnen zien bij Whitney Houston. Op het dieptepunt van haar drugsverslaving besloot haar toenmalige echtgenoot Bobby Brown een realityshow over zijn leven te maken. Het leverde zeer genante tv op, alhoewel ik ook vaak heb moeten lachen om Being Bobby Brown. Whitney, die in sommige scènes niet eens doorheeft dat ze wordt gefilmd, gaat als een razende tekeer tegen man, kind en personeel, doet veel te intieme ontboezemingen over haar verstopping (en ja, Bobby bracht de boel telkens liefdevol op gang met z'n middelvinger), doet dronken dansjes met fans, enzovoort. Een jaar of twee geleden was ik in New York toen alle afleveringen in een marathon werden uitgezonden op E!. Het is de bizarste realityshow aller tijden en ik wil hem graag op dvd.

Wat helpt bij het verhaal rond Whitney Houston is dat het nu weer redelijk goed met haar lijkt te gaan. Als ze was overleden aan een overdosis of nog steeds in de goot lag, was het een andere zaak geweest en had ik er zeker niet om gelachen. Maar ze heeft een nieuw album uit en maakt nu een soort van comeback. Zo goed als ze zong zal ze nooit meer klinken, haar stem heeft rafelrandjes overgehouden aan haar ruige periode. En echt samenhangend komt Whitney nog steeds niet over. Maar ze lijkt de boel voor het eerst in jaren weer onder controle te hebben. Hoe het echt met haar gaat zien we morgen bij Oprah, die maar liefst twee afleveringen heeft uitgetrokken om Het Verrotte Leven Van Whitney H. door te nemen. Het levert vast een mooi verhaal vol dirt en narigheid op, dus we zullen met z'n allen weer smullen van al het commentaar op die celebrity blogs.

Hier een fragment uit een recent interview:


Hier een fragment uit Being Bobby Brown, bewerkt door E!TV:


Nog een fragment, waarin Whitney ranzige taal uitslaat:


Tot slot een compilatie:


En hier een uitputtend overzicht met honderden foto's, geluidsfragmenten, quotes en video uit Being Bobby Brown.

Ria Brieffies in de graaibak

52 jaar is ze geworden, de moeder van de Dolly Dots. Zo noemden wij Ria Brieffies vroeger altijd. Want welke Dolly Dot heette er nou Ria? Sjeel, Angela, Patty, Esther en het toen nog niet door Johnny verpeste Anita klonken immers véél cooler in onze oren dan Ria. Ria was meer de naam voor een suffe buurvrouw in een broekpak en toevallig zag Ria Brieffies er vaak ook uit als een suffe buurvrouw in een broekpak. Waar Sjeel & co. uitpakten met zelfgefröbelde lappendingen en gek babyliss jarentachtig-haar, leek het bij Ria altijd net of ze de wortelbroek van haar moeder aanhad. Ze kon het beste zingen van allemaal. Dat dan weer wel.

Maar goed, voor een Nederlandse meidengroep waren de Dolly Dots dus cool. Aanvankelijk scoorden ze hits met dorky liedjes als 'Tell it all about boys' (I think I'm in love with Larry, he is extraordinary), 'Leila the queen of Sheba' en 'Heladiladilo', later kregen ze tot in Amerika credibility met dancegeoriënteerde tracks als 'P.S.' en 'Do You Wanna Wanna', wat best gek is als je De Dolly Dots heet. De Dolly Dots. De Koddige Popjes, of zoiets.

Zo koddig waren de Dots overigens niet. Ruim tien jaar geleden heb ik er twee geïnterviewd voor het blad sQueeze, ter ere van de Greatest Hits-cd die toen uitkwam. Daar vertelden ze dat er weliswaar weinig gebeurde op mannengebied, maar dat kwam niet omdat ze daar te preuts voor waren. Nee, ze waren domweg te stoned om tot actie over te gaan. Een andere anekdote die ik te horen kreeg ging over de Dolly Dots-manie, die in de eerste helft van de eighties tot een hoogtepunt kwam met het uitbrengen van een serie barbiepoppen die voor geen meter leken.

Desondanks vlogen de poppen de winkels uit, behalve de Ria-Barbie. Niet omdat ze op de moeder van de Dolly Dots leek, maar omdat Ria kort haar had, en een Ken-kapsel kun je niet kammen. De arme Ria belandde daardoor in de graaibakken van de Intertoys. En als je goed kijkt, dan ligt ze daar nú nog.

@Perez Hilton: get a fucking life!

Zo. Het was de dag van de huilebalkende b-sterretjes. Eerst huilde ex-zanger Peter Andre (en ex-man van opblaaspopje Katie Price) uit over zijn scheiding bij zijn moeder. Daarna was de beurt aan celebritybasher slash hielenlikker Perez Hilton. Ein-de-lijk had iemand (namelijk Will.I.Am van de Black Eyed Peas) het lef dit omhooggevallen schertsfiguur letterlijk de mond te snoeren, door hem eens flink op z'n bek te slaan. Wat er vervolgens allemaal is gebeurd met dit zichzelf Queen of all media noemende gedrocht is te belachelijk voor woorden. Direct nadat hij de politie had gebeld verschenen allerlei idiote noodkreten op Twitter. 'Help me! I'm bleeding! Call the Police! Why aren't they coming! Help me, please!' Het gekke was dat het telefoonnetwerk van Toronto daarna platlag, vanwege alle telefoontjes van Perez-adepts die hun held wilden redden.

Heel jammer natuurlijk, dat er geweld aan te pas moet komen om deze wansmakelijke roddelkont tot stilte te dwingen. Maar stiekem denk ik: William, had maar wat harder geslagen. Niet per se dood, maar gewoon zo hard dat Perez even een aantal weken was uitgeschakeld. Zodat ie even pas op de plaats had kunnen maken. Even nadenken over de zinloosheid van z'n veelal kwetsende opmerkingen over sukkelende celebs (die hij subiet de hemel inprijst zodra hij backstage mag of gratis naar optredens kan) en dat vreselijke gekoketteer met de sterren die hem zogenaamd 'kennen'. Maar helaas, de narcist heeft een filmpje op z'n site geplaatst waarin hij hysterisch jankend beklag doet over het vreselijke leed dat hem is aangedaan. Boohoo!

Ik zeg: get a life, get over it en hou op met irritant doen. Hoe sneu kun je zijn...

Vijf vragen over TV

Gisteren een avondje voor de tv gehangen. Zoiets zou ontspannend moeten werken, maar ik ben totaal in de war. Vannacht nauwelijks geslapen omdat ik zit met een aantal heel erg belangrijke vragen.

1. Reclameblok. Moeilijk poepende vrouwen moeten worden bijgevoederd met Activia, waarna binnen twee weken de stoelgang soepel verloopt. Hebben alleen vrouwen hier last van? Waarom mogen mannen geen Activia?

2. Hetzelfde reclameblok. Waarom loopt Karin Bloemen al meer dan tien jaar rond met een zwabber op haar hoofd?

3. RTL BouleFart. Bridget meldt dat ze na veel gedoe de beelden van de begrafenis van de moeder van René Froger toch mogen uitzenden. Graag zelfs, aldus de Frogertjes, want verdriet is ook een deel van hun leven. En dat willen ze per se laten zien. Wat volgt zijn beelden van de plechtigheid, met beelden van de uitgelopen mascara van Natas, een snikkende René en Gordon die voor het oog van de camera een wegtrekker fingeert (of ben ik nu te cynisch...). Waarom in godsnaam moet dit op tv???

4. Anton Corbijn bij DWDD, over het nieuwe album van Depeche Mode. Op tafel een grote doos met daarin twee boeken vol bandfoto's van Corbijn, de cd, een remix-cd, nog een cd met demo's en een dvd met 2,5 uur making off-materiaal. Hoe kan het dat deze zeer luxe uitgevoerde boxset maar 79,95 euro kost?

5. Nova. Clairy Polak presenteert. Zoals ik gisteren had voorspeld, draagt ze een roze badpak onder een muf mannenjasje. Ik ben nog maar net begonnen met bloggen, maar leest Pleurie nu al mee? En volgt ze mijn kledingadviezen op? We hebben gisteren keihard zitten lachen. Totdat Martin Bril dus ineens dood was.