Een weekendje bij Estelle en Badr

Zondagavond.
- Oooh Badr!
- Oooh Estelle!
- Oooh Badr! Ik kan niet meer lópen.
- Blijf jij maar lekker liggen schatje. Of wil je nog een keer?
- Vuistdiep!

Maandagochtend.
- Oooh Badr! Heb jij ook zo'n honger?
- Oooh Estelle. Ja. Ga je wat lekkers voor me maken?
- Tuurlijk Badr. Ik ga een ei voor je koken, dat is goed voor de eiwitten, hihihi. AU!
- Wat is er schatje?
- Ik kan echt niet meer lopen!
- Lieve schat ik heb maanden in de gevangenis gezeten. Je doet je focking best maar!
- Au, ja, ik ga al….

Een half uur later.
- Jezis Estel! Dat is toch geen gekookt ei! De binnenkant is helemaal blauw!
- Dat zei Koen Everink laatst ook al! HAHAHA!
- GEEN GRAPPEN NU! IK BEN SERIEUS! Na al dat gevangenisvreten een ei. Is dat te veel gevraagd?

Maandagmiddag.
- Sorry van die kopstoot, Estel.
- Jij hebt heel wat goed te maken, mannetje! Kom, we gaan shoppen in de PC Hooftstad.
- Ik heb nog steeds niks fatsoenlijks te eten gehad.
- Ga ik regelen.
- Maar je kan niet koken.
- Toch ga ik het regelen. Wacht maar af.

Estelle, aan de telefoon.
Ja, hai Tim, Estelle hier. Je moet me helpen. Ik word helemaal gek van die man. Nee, tuurlijk wil ik hem niet kwijt. Maar één zo'n weekend in drie maanden is meer dan genoeg, ik ga helemaal stuk. We komen straks bij je lunchen. Sein jij de politie in? Dan komen ze hem vanavond weer halen en kan ik rustig herstellen. Nou doei, lieverd!

Een avondje nieuw tv-seizoen

Ik weet het, op deze plek laat ik de laatste tijd schromelijk weinig van me horen. Op de een of andere manier ontbreekt het aan zin, tijd, inspiratie of hoe je het ook wilt noemen. En soms is het nu eenmaal fijn om als een zak aardappelen voor de tv te hangen.

Zoals gisteravond. Het nieuwe tv-seizoen is begonnen, wat betekent dat zowel de commerciële als publieke omroepen weer een enorme bak nieuwe pulp over de kijker uitstorten. Met name SBS Nederland heeft een hoop te winnen. De laatste jaren zijn de zenders SBS6, NET5 en Veronica door RTL naar de achtergrond gedrukt. Zo'n beetje alle nieuwe initiatieven draaiden uit op flops. Ze proberen het tij nu te keren met plat volksvermaak als Sterren Springen op Zaterdag, waarvan ik gisteren de herhaling zag.

Het is er allemaal weer hoor. Gerard Joling in een glitteroverhemd die zijn hit Shangri-La heeft verbasterd tot Theme Tune. Derderangs celebs als Jody Bernal die het moeten opnemen tegen 'tv-diva' Patty Brard. Het idee om BN'ers kunstjes te laten doen lijkt achterhaald, maar scoort nog altijd. Zeker als het gaat om kunstjes die live worden uitgevoerd en redelijk riskant zijn, zoals schoonspringen. Aanvankelijk dacht ik: jammer dat er water in dat zwembad zit. Maar toen Patty plat op haar bek voorover klapte voelde ik toch een soort van medelijden. Of was het stiekem toch leedvermaak?

Eerder die avond liep ik me al te ergeren aan De Modepolitie 2.0 op RTL5. Hoewel het presentatieduo vooraf wilde beweren dat ze niemand afzeiken met het programma en dat ze mensen wilden hélpen, was de toon toch te vals. Want intussen deden de makers het wel, maar dan heel gemeen achteraf via de voice-over. Terwijl een meisje wegvluchtte voor modetypjes Manon Meijers en Thijs Willekes (Thijs Wileenkus voor intimi. Waar is trouwens de Haarpolitie als je hem nodig hebt?), luidde het begeleidende commentaar: 'Daar was toch niks meer aan te redden.' Hoezo, geen afzeik-tv?

SBS6 probeerde het intussen met een fictieve talkshow, waarin de Gooische Vrouwen-karakters Martin Morero (Peter Paul Muller) en zijn tante Cor (Beppie Melissen) gasten ontvingen in hun protserige villa. Een soort Villa Felderhof, maar dan met nietszeggende types als rapper Lange Frans, die met zijn Amsterdamse accent overigens feilloos liet horen hoe slecht die Martin het Mokums imiteert. Lange Frans en Ireen Wüst deden hun best als gasten, maar hadden het zichtbaar moeilijk met het geschmier van de acteurs. Maar zoals het echte sterren betaamt gold ook voor hen: wat er ook gebeurt, altijd blijven lachen.'

Vlak daarna was het tweede seizoen van Wie Trouwt Mijn Zoon van start gegaan op SBS6. Dit jaar niet met de empathische Robert ten Brink, maar met de wat kleurloze Eric van der Hoff. In al zijn wanstaltigheid is het programma een schot in de roos. Wat WTMZ pijnlijk duidelijk maakt is hoeveel jonge mannen een totaal gestoorde relatie met hun moeder hebben. Zo lagen moeder Ansje en zoon Angelo innig verstrengeld samen op een bank, terwijl Ansje de bilpartij van Angelo uitvoerig betastte. Dat lijkt me niet helemaal normaal. Zij was ook degene die het hardst meehielp een partner voor haar zoon uit te zoeken. Haar oog was gevallen op een veel oudere kerel, waar Angelo niets van moest hebben. Maar ja, als mamma het wil... De overige jongemannen leken weliswaar minder onder de plak te zitten bij hun ouders, maar toch had je continu het gevoel dat er iets grondig niet klopte.

Het voert te ver om hier ook nog het supergescripte Mijn Vieze Vette Verloofde te bespreken, of de emo-crap van Memories en Het Familiediner. En dat er intussen ook nog een complete politieke strijd gaande is, gaat grotendeels aan me voorbij. Gekrakeel in vooropgezette oneliners waar oranje mannetjes met Mozart-haar doorheen schreeuwen, het doet me niks. Liever keken we nog even naar Estelle Gullit, die door Evert Santegoeds werd bevraagd over Badr Hari en Ruud Gullit. Als een ware prinses Diana zei ze over het vreemdgaan van Ruud: '3 is a little bit crowded. Maar ïk heb geen getal genoemd.' Nee echt ladylike juffrouw Hari zal nooit worden. Even later liet Estelle horen dat ze een echt nichtje was van Johan, met de Cruijffiaanse uitspraak: 'Weet je Evert, liefde doet liefde vergeten.' Mooi hoor.

Of ik een van de bovenstaande programma's blijft volgen? Nog geen idee. Eerst de pulp maar eens laten inwerken. Wie Trouwt Mijn Zoon maakt voorlopig de grootste kans.

Mediacircus

Het Groot Lexicon der – bijna – Vergeten Bekende Nederlanders. Met een naam die klinkt als een klok begonnen Roelof en ik alweer anderhalf jaar geleden aan een megalomaan project. Een allesomvattend overzicht moest er komen van ALLE bekende Nederlanders die bijna vergeten zijn. Voor iedere gedoofde ster moest gelden dat het de gemiddelde Onbekende Nederlander een ahaaa-moment zou opleveren. Wie was Amanda Spoel ook alweer? Leeft Fred Emmer nog? En hoe gaat het nu met Jody Bernal?

Al snel hadden we een lijst met achthonderd namen. Van obscure figuren als Hansje Ravenstein en Joekie Broedelet tot presentatoren als Rolf X. Wouters en Frank Masmeijer, die iedereen nog wel kent maar al jaren uit beeld zijn verdwenen. Na de zomer gingen we van start. Op de website Lichtuitspotuit.nl verscheen vanaf augustus dagelijks een Bijna Vergeten BN’er. Dat het aansloeg, was te merken aan de reacties op Facebook en Twitter. Bijna dagelijks stroomden de verzoeken binnen. Sommige tweeps stuurden zelfs complete Word-documenten met tientallen suggesties. Het werkdocument – met als titel Tetske’s Ossewaardeparadijs – wordt nog wekelijks aangevuld met nieuwe namen.

We hadden een eenvoudig Tumblr-blogje in elkaar gehackt. Dat moest professioneler. Goede man Niels werd ingeschakeld, die tijdens de kerstdagen vanuit Australië een slick ogende site optuigde. Op 2 januari gingen we live. Voor een stukje extra publiciteitsbeleving stuurden we een persbericht de wereld in.

En toen ging het los. Diezelfde middag werd ik gebeld voor een interview in het AD. Een dag later belde De Pers en weer een dag later stond er een verhaal in het Parool. Best grote stukken ook nog. Inmiddels was Roelof te horen geweest in de bestbeluisterde ochtendshow van Nederland, bij 3FM en bij QMusic. Zelf kwam ik in de uitzending bij BNN Today op Radio 1 en bij Prem in zijn ochtendshow, ook op Radio 1. Verder haalden we verschillende websites, en ook nog de VPRO-gids.

Naarmate de week vorderde naderde ons mediacircus zijn climax. Vrijdagmiddag was ik bijna twintig minuten te horen op Amsterdam FM (zie uitzending vrijdag 16.00 uur), maar het absolute hoogtepunt was de uitzending van Spijkers met Koppen van afgelopen zaterdag (luister vanaf 13.10 uur). In een afgeladen café (er zat een paar honderd man klapvee) werden Roelof en ik aan de tand gevoeld over sterren als Dodi Apeldoorn, Marceline Schopman en Rebecca Loos. Het werd onbedoeld hilarisch toen Roelof presentator Felix Meurders alvast op de lijst zette voor het Lexicon. Het werd onbedoeld ranzig toen ik de anekdote over Rebecca Loos en een varken oplepelde. Dolf Jansen: ‘Zeg je nou dat Rebecca Loos een varken heeft afgetrokken?’ ‘Eh, ja?’ Felix Meurders: ‘Daar geloof ik niks van!’ Ik: ‘Het is echt waar, er zijn beelden van!’ Roelof: ‘En dat is allemaal te zien op Lichtuitspotuit.nl!’

Tot zover onze fifteen minutes of fame. Overigens zijn er ook beelden van ons te zien. In SBS Shownieuws. Het zou een item worden van een paar minuten, maar we zijn teruggesneden tot ongeveer twintig seconden. Niet met je ogen knipperen dus.

Wie weet wat er nog volgt. We hopen op een boek, een scheurkalender, een bord- of een kwartetspel. En op nog meer fanmail van BN’ers. Tot dusver hebben alleen Tetske van Ossewaarde en Ronnie Tober iets van zich laten horen, waarvoor dank ;-).

O wat is het toch fijn om een mediahoer te zijn!

Achter de schermen bij Diva’s Draaien Door

We zijn op een kindercrèche. Backstage kijken we mee hoe het eraan toegaat bij de opnames van het nieuwe programma Diva’s Draaien Door, waarin Patricia Paay, Patty Brard en Tatjana Simic een poging doen andere mensen te helpen. Dat ze geen van allen iets met kinderen hebben doet er niet toe. Het levert mooie plaatjes op, en een hoop hilarische quotes. Alles voor de kijkcijfers.

Tatjana: ‘Waarom wil niemand met mij op de foto? Altijd wil iedereen met mij op de foto maar geen van die kinderen wil dat!’
Patricia: ‘Dat komt omdat je in hun ogen op een oma lijkt, Taat. Een oma met raar blond haar.’
Taat: ‘Een oma? Ik? Ik lijk toch helemaal niet op een oma? Zeker niet met mijn kleren uit.’
Patries: ‘En dat willen die kinderen al helemáál niet zien. Je houdt vandaag alles aan hoor!’
Taat: ‘Wat zitten die kleintjes naar m’n borsten te loeren. Stelletje viespeukjes!’
Patries: ‘Die hebben gewoon honger…’
Patty: ‘WAT IS DAT VOOR EEN HONDEHOER! IK GA TOCH GEEN LUIERS LOPEN VERSCHONEN! DAT MENS IS GEK! DANK JE DE TYFUS!’
Taat: ‘Maar daarvoor zijn we hier toch? Om met mensen op de foto te gaan en tussendoor een beetje te helpen?’
Patty: ‘IN HET FORMAT STAAT NIKS OVER STRONT!’
Taat: ‘Ook niet over aandacht. En dat is de enige reden dat ik mee doe. Ik wil gewoon een beetje aandacht. En laten zien dat ik niet dom ben.’
Patries: ‘Van ons drieën krijg jij de meeste aandacht van allemaal. Hoe ik er ook mee schud, ze kijken allemaal naar jou.’
Taat: ‘En dan denken ze meteen: daar heb je dat domme blondje weer. Echt. Elke keer als Flodder weer op tv is daalt mijn verwachtings-IQ met tientallen punten tegelijk.’
Patty: ‘WAT HEB JE NOU AAN IQ ALS JE HIER IN EEN STRONTLUIER MOET GAAN STAAN GRAAIEN?!?
Patries: ‘Sinds wanneer ben jij vies van een beetje poep? Met je klysma.’
Patty: ‘DAARMEE BEN IK ANDERS WEL DE PRESENTATRICE MET DE SCHOONSTE ANUS VAN NEDERLAND.’
Taat: ‘Kunnen we het alsjeblieft over iets anders hebben dan poep en stront? Wanneer gaan we weer op de foto met mensen?’
Patty: ‘NEE DAT KAN IK NIET. MIJN HELE FAKKING CARRIÈRE IS GEBASEERD OP STRONT!
Patries: ‘Ik ga eerst nog even de make-up in.’

Verlepte glorie - Dana International

Ik ken een stuk of vier transseksuelen in het echt. Dat zijn stuk voor stuk hele leuke meiden. De transen die je op tv ziet daarentegen, dat zijn meestal nichten met hun pik eraf. Kijk maar naar Neerlands troeteltrans Kelly, da's gewoon een relnicht in een goedkope glitterjurk. Een aantal jaren voordat Kelly haar opwachting maakte in het Big Brotherhuis (en waar tijdens de persconferentie voorafgaand aan die entree niemand van de pers haar wilde of durfde te ontmaskeren), had Nederland al kennisgemaakt met Dana International, die min of meer in de Kelly-categorie valt. En laat die nou prompt weer opduiken vorige week, in de voorrondes van het Eurovisie Songfestival (zoals ik het bij wijze van nostalgie hardnekkig blijf noemen).

Dana International. Die naam alleen al. De eerste keer dat Europa haar zag, was in 1998. Ze won het songfestival in een jurk met veren en groeide al snel uit tot een homo-icoon. Een ster ging ze worden, met internationale allure. Ze toerde heel de wereld rond met een repertoire dat bestond uit simpele dancedingetjes als Viva la Diva (het winnende lied), slecht ingespeelde covers (denk aan het genre This Is My Life en It's Raining Men) en tracks die moesten maskeren waar het Dana International aan ontbrak: een prettig stemgeluid. Na vier of vijf van die nasale liedjes wisten de meesten het wel. Niet gek dus, dat Dana's carrière alweer strandde voordat ze het zelf goed in de gaten had.

Afijn. In de tijd dat Dana heel even wereldnieuws was, werkte ik bij sQueeze. Het was de week van de Gay Games en de Eurovisiester verzorgde de openingsact. Uiteraard had sQueeze wel oren naar een interview. Samen met een collega toog ik dus naar het Americain, waar Dana en haar staff een trits kamers had geboekt. En daar lag ze, verveeld en chagrijnig, languit op een bed in een anoniem ingerichte suite. In een roze trainingspak! Oké, het jack hing open dus er was wel degelijk sprake van enige sexyness. Maar niks veren! Niks glamour! Viel dat even tegen. Het hielp ook al niet dat Dana bijna niks interessants had te melden. Een beetje nukkig begon Dana onze vragen te beantwoorden, terwijl ze af en toe een haarlok uit haar decolleté veegde.

Al met al duurde het interview een kwartier want de eikel van de platenmaatschappij (waarom zijn dat zo vaak van die zelfingenomen lulletjes, eigenlijk?) wilde afronden. We pakten net onze opnameapparaatjes in toen Dana uit haar comateuze toestand ontwaakte. Ze sprong van het bed, gaf mij en mijn collega allebei een zoen en riep ineens dat ze het een geweldig gesprek had gevonden. Nou, wij ook, Dana.

Even later stond ze plotseling bij ons in de lift. Ze moest naar boven, maar aangezien wij eerst naar beneden moesten wilde ons wel even 'joinen for a ride downstairs...' En toen zei ze het: 'Mijn kamernummer is 666 (weet ik niet meer, wilde gok) en ik ben daar en daar uitgenodigd. Gaan jullie ook mee? En na afloop ben je welkom op mijn kamer...'

Of ik het gedaan heb? Dat zullen jullie nooit weten!

Ik moest hier ineens weer aan denken toen Dana dus in al haar verlepte glorie ineens weer op tv was vorige week. Overigens is het verhaal dat ik destijds geschreven heb nog altijd op internet te vinden. Zij het in een onmogelijk slecht vertaalde Engelse versie.

Monsterlijke outfits

Maribelle, die met een enorme strik op haar hol een paasei imiteerde. Marga Bult, die Rechtop in de Wind keihard achterover sloeg vanwege haar enorme schoudervullingen. De tent van Linda Wagenmakers waar een compleet showballet onder verstopt zat. Het oma-ensemble van Willeke Alberti. De afdankertjes van Marianne Weber waarin Sieneke straks mag op- dan wel afgaan. Oh, the horror, the bloody shame, de creaties waarin de Nederlandse Songfestival-deelneemsters jaarlijks hun 'zero points' in ontvangst nemen!

Van 12 tot en met 16 mei zijn de meest gruwelijke outfits in al hun ontluisterende glorie te bewonderen en te bewenen in het Amsterdamse Lloyd Hotel. Sandra Reemer - die zelf vier keer monsterlijk uitgedost op het festivaltoneel verscheen, onder meer in een plastic regencape met neonroze driehoeken - heeft haar eigen foundation opgericht die mensen in ontwikkelingslanden helpt. In plaats van al die malle jurken daar ter recycling naar toe te sturen, heeft Sandra samen met het Lloyd een overzichtstentoonstelling bedacht met de naam 'May we have your dress please?!'. Voor € 5,- per persoon mogen we nog een keer lachen om zoveel wansmaak.



Kijk voor meer informatie op SandraReemerFoundation.nl.

Hoe schoon is jouw site?

Toen ze op tv kwamen snapte ik er al helemaal niets van. Twee bekakt geklede dames die ook nog eens schuilgingen onder boa's en andere sjiek bedoelde accessoires gingen het land door om huizen schoon te maken. En dat werd dan uitgezonden in 'Hoe schoon is jouw huis'. Twee vrouwen. Die huizen schoonmaken. Op tv. Waarom?
Zelf noemden dochter Marja en moeder Liny zich 'schoonmaakdiva's', maar met vleesgeworden ballerinadoekjes waren ze waarschijnlijk ook tevreden geweest. Wekenlang was te zien hoe Marja en Lidy studenten en ander onkuis gespuis achternazaten met een roze plumeaux. Aangekoekte fornuizen gingen ze te lijf met liters sop of gewoon met hun plastic afwashandschoenen. Dit allemaal ging gepaard met kreten als 'Wat erg!', 'Vreeeeeselijk, zo kunnen mensen toch niet leeeven!' en 'Zoiets heb ik echt nog nooit meegemaakt'. En dat elke week.

Net nu ik dacht dat we van ze af waren, maakt Marja haar glorieuze comeback op internet. Niet om websites schoon te maken, nee, ze wil niets minder dan een revolutie in het huishouden teweegbrengen. Marja heeft zich omgedoopt tot 'Nederlands favoriete poetskoningin' en zal in die hoedanigheid snelle, bruikbare én vooral handige tips gaan geven. Dat is nodig, want, zo redeneert Marja: 'Dagelijks krijgen wij met z’n allen te maken met huishoudelijke taken. Of dit nu om schoonmaken gaat, doe-het-zelf klusjes, de tuin of de altijd terugkerende geldzaken en vooral zorgen. Vooral nú, met de crisis nog in de benen, moeten wij allemaal efficiënter omgaan met ons geld en daarom wil ik een steun in de rug zijn voor anderen.'
Hoe dat allemaal gaat op internet, weet Marja niet precies, maar ze gaat hoe dan ook Bloggen (ja, met een hoofdletter). Eerst legt Marja nog even uit wat dat precies is, een Blog, om daarna te onthullen wat haar heeft gedreven om Marjaweetraad.nl op te richten: 'Na opnieuw flink Googlen, heeft dit mij een heel heldere kijk opgeleverd.' Het resultaat liegt er niet om: op haar blog staan meteen al vragen over huizen die naar rook stinken en badkamerschimmels.
Speciaal voor Marjaweetraad.nl poseert Marja in een steriel witte schoonmaakjas achter haar laptop. Om nog eens extra te benadrukken dat het haar menens is, heeft Marja haar afwasborstel naast het toetsenbord opgesteld. Uiteraard ontbreekt de voor Marja zo kenmerkende corsage niet. En inderdaad: dat glazen tafelblad zó brandschoon dat deze nog feller spiegelt dan de glazen in haar bril.


Tot slot een tip die mij ietwat bizar in de oren klinkt: als schoonmaakdoekjes gaan stinken gooi je ze niet in de was, maar drie minuten op vol vermogen in de magnetron. Waarom?

Patty Pie vs. Theo Maassen

Meestal ben ik het roerend eens met Theo Maassen, maar zo ongenuanceerd als hij gisteren tekeer ging in De Wereld Draait Door: belachelijk. Je mag best vinden dat Patricia Paay zich op haar zestigste puur om de aandacht in de Playboy gaat liggen, maar hou je fatsoen. Bovendien: ik had van Maassen juist verwacht dat hij dit soort gekkigheid zou aanmoedigen. Maar nee, hij ontpopt zich ineens als oerconservatief.

Kijk zelf:


Een reactie op YouTube waar ik me volledig bij aansluit: "Maassen viel ongenadig van z'n voetstuk en bleek een provinciale muts te zijn die, met ranzige, puberale opmerkingen paay aanviel over hetgeen hij zelf al z'n leven lang bepleit: doen waar je zin in hebt. Met volwassenheid en klasse bleef Paay glansrijk overeind tegenover meneer Maassens hooligan-achtig gebral."

Tien jaar V&V, tien jaar musicalellende

V&V Entertainment bestaat tien jaar. Tien jaar alweer krijgt het Nederlandse theaterpubliek mierzoete musicalellende over zich heengestort. In een interview met de Volkskrant proberen Albert Verlinde en Roel Vente alvast de vliegen af te vangen door te zeggen dat het typisch Nederlands is om af te geven op V&V, maar ik doe het lekker toch. Want ik háát musicals.

Geloof me, ik heb het geprobeerd. Toen begin jaren negentig de eerste musical-revival ontstond door toedoen van Joop van den Ende, ben ik naar Phantom of the Opera geweest. Het enige wat ik me er nog van herinner was de vreselijke bombast die over een zaal vol adorerende musicalfans werd heengekieperd. Jaren later kwam daar Cabaret bij, een musical die stukken minimalistischer van opzet was, maar toch: die jazz-handjes! Die vreselijke pianodeuntjes! Gewoon, die hele Pizazz, of hoe Willem Nijholt het ook noemt. Toen weer een paar jaar later mijn eten bijna omhoog kwam tijdens het drakerige Elisabeth had ik genoeg gezien.

Voor mij dus geen Mamma Mia of ander Abba-gehuppelkut. Geen Dolly Dots, de Musikots. Geen Cyrano, geen Grease met Jim, Jamai of andere Idols-leftovers, geen Tarzan en geen Joseph & the Technicolour Nightmare. Maar, hoor ik de musicalliefhebbers nu zeggen, wat V&V doet is ánders. Die maken geen megalomane producties vol effectbejag, maar mooi, verfijnd theater. Niet waar. Doe Maar, Grease, Annie, Fame, Ja Zuster Nee Zuster: allemaal dezelfde zoete, blije, kinderachtige, flauwekul. En voor het grootste deel nog eens niet zelf bedacht ook, maar van a-z nagespeeld.

Dieptepunt is wat mij betreft Piaf, waarin Liesbeth List het imago van de echte Edith voorgoed om zeep heeft geholpen. Bij leven was Piaf een felle heks met een stem als een klok, bij List is het een bibberige bejaarde met onvaste kraakstem die krom loopt van ellende. Dat de echte Piaf zo moest eindigen was al sneu, maar dat we haar nu met z'n allen zo eendimensionaal herinneren pas echt erg.

Wat mij vooral steekt is dat programma's als RTL Boulefart vooral aandacht besteden aan musical-quatsch (en dan met name die van V&V entertainment), terwijl echt goed gespeeld, serieus toneel nooit aan bod komt. Ja, behalve als Rick Enkelkes het produceert en Georgina Verbaan in een stuk zit. Of - en daar gaan we weer - als V&V zelf met toneelstukken als De Gelukkige Huisvrouw op de proppen komt. Maar waarom nooit eens een item over Toneelgroep Amsterdam? Of Carver, die met Beppie Melissen & co. de ene na de andere humoristische toneelhit neerzet? Een mediahoer als Albert Verlinde zou daar eens naar moeten streven: gewoon laten zien dat theater zonder musical-gehups ook zeer de moeite waard is. Zo moeilijk is het allemaal niet!

Het Verrotte Leven Van Whitney Houston

Voor het blad Winq heb ik een maand of wat geleden een artikel geschreven over celebrity blogs als Dlisted, PerezHilton en tientallen andere websites die het leven van bekende wereldsterren van (vaak vilein) commentaar voorzien. Met de komst van deze blogs staat het leven van die 'sterren' meer dan ooit in de schijnwerpers. Iedereen heeft tegenwoordig een telefoon met camera en een video of foto vindt zijn weg razendsnel naar het internetpubliek.

Waar sterren vroeger de regie min of meer in eigen hand hadden met fraaie fotoreportages in glossy's, buitelen paparazzi nu over elkaar heen om de strubbelingen van Paris Hilton, Brangelina en andere publieke figuren vast te leggen. Het credo hierbij luidt: hoe genanter de foto, hoe meer clicks. Als Britney Spears in een auto stapt, zoomen ze allemaal tegelijk in op haar sliploze kruis. Wanneer Amy Winehouse beneveld door drank en drugs haar huis uitrolt, staat een cameraploeg klaar om haar bebloede ballerinaschoenen de wereld in te slingeren. De tieten van Lily Allen, Madonna's griezelig gespierde armen, het cokehoofd van Lindsay Lohan, de drugs den van Pete Doherty, het is een kwestie van minuten of zelfs seconden voor we het met z'n allen kunnen bekijken.

Erger is het als sterren hun eigen vuile was buiten hangen. Hoe schrijnend dat kan zijn, hebben we kunnen zien bij Whitney Houston. Op het dieptepunt van haar drugsverslaving besloot haar toenmalige echtgenoot Bobby Brown een realityshow over zijn leven te maken. Het leverde zeer genante tv op, alhoewel ik ook vaak heb moeten lachen om Being Bobby Brown. Whitney, die in sommige scènes niet eens doorheeft dat ze wordt gefilmd, gaat als een razende tekeer tegen man, kind en personeel, doet veel te intieme ontboezemingen over haar verstopping (en ja, Bobby bracht de boel telkens liefdevol op gang met z'n middelvinger), doet dronken dansjes met fans, enzovoort. Een jaar of twee geleden was ik in New York toen alle afleveringen in een marathon werden uitgezonden op E!. Het is de bizarste realityshow aller tijden en ik wil hem graag op dvd.

Wat helpt bij het verhaal rond Whitney Houston is dat het nu weer redelijk goed met haar lijkt te gaan. Als ze was overleden aan een overdosis of nog steeds in de goot lag, was het een andere zaak geweest en had ik er zeker niet om gelachen. Maar ze heeft een nieuw album uit en maakt nu een soort van comeback. Zo goed als ze zong zal ze nooit meer klinken, haar stem heeft rafelrandjes overgehouden aan haar ruige periode. En echt samenhangend komt Whitney nog steeds niet over. Maar ze lijkt de boel voor het eerst in jaren weer onder controle te hebben. Hoe het echt met haar gaat zien we morgen bij Oprah, die maar liefst twee afleveringen heeft uitgetrokken om Het Verrotte Leven Van Whitney H. door te nemen. Het levert vast een mooi verhaal vol dirt en narigheid op, dus we zullen met z'n allen weer smullen van al het commentaar op die celebrity blogs.

Hier een fragment uit een recent interview:


Hier een fragment uit Being Bobby Brown, bewerkt door E!TV:


Nog een fragment, waarin Whitney ranzige taal uitslaat:


Tot slot een compilatie:


En hier een uitputtend overzicht met honderden foto's, geluidsfragmenten, quotes en video uit Being Bobby Brown.

Praatziek Nederland

Er is al veel gezegd over De Tafel van Vijf. Echt, ik heb het geprobeerd, en het had leuk kunnen zijn: vijf dames die met een persoonlijke noot het nieuws doornemen. Ik heb nu twee weken naar het gekakel kunnen kijken en het is genoeg. Ik haak definitief af. Het is niet actueel, want niet live. Het is niet urgent, want oeverloos gekeuvel. Het is niet interessant, want scherpzinnige meningen ontbreken geheel. Bovendien is het erg lastig kijken als je weet dat op andere netten De Wereld Draait Door en RTL Nieuws bezig zijn.

RTL Boulevard sla ik per definitie over. Gezwets over vage koningshuizen, heel veel musicals die gehyped worden, Frans Bauer die een wind laat en daar keihard om moet lachen - en dit allemaal begeleid door die vreselijke over the top voice-over van Jeroen Kijk in de Vegte. Hoe hij het uitkraait van de pret bij het voorlezen van het zoveelse non-item, ik kan er niet meer tegen.

Dan DWDD. Heel fijn dat het programma terug is. De zomerstop werd opgevuld met het ultrazwakke programma van Fuckje Jansen (De Zomer Draait Door) en het iets betere Schiphol-dingetje van Harm Edens, maar nu gaat Matthijs van Nieuwkerk er weer full speed tegenaan. In een strak format met items die op de minuut af zijn geregisseerd dient hij de onderdelen in hapklare brokken op. Dat is handig als je net aan het koken bent (deze saaie gast duurt drie minuten, precies goed om pasta af te gieten oid) of naar de wc moet.

Kwezel en van den Brink zijn er gelukkig ook weer mee gestopt. Het blijft talkshowtje spelen, wat die twee doen. Beide heren hebben iets onechts, wat komt doordat hun eigenlijke boodschap (vind de heeeeere) er bij de vraagstelling continu doorheen schemert. Geef mij maar de laconieke, soms bijna ongeïnteresseerde Jeroen Pauw en Paul Witteman. Altijd fijn om hiermee de dag af te sluiten.

Dan dit. Ergens ver verstopt tussen de ranzigheid op Veronica doet Beau van Erven Dorens weer eens een poging tot een newsy talkshow. Het is een kopie van het Spaanse CQC, een naam die niemand hier begrijpt. We zien filmpjes die sprekend lijken op die van de Jakhalzen uit DWDD, met als subtiel verschil dat hier allerlei special effects zijn toegevoegd. Grappig bedoeld misschien, maar wat voegt het toe? En dan het gedraai in de studio. Drie jongens in pakken doen 'tof' tegen elkaar, maken gescripte, zogenaamd bijdehandte opmerkingen en juichen hard om hun eigen filmpjes. Wat een onzin.

Conclusie: er wordt veel te veel gebabbeld op tv. Praten kan, maar heb het dan in ieder geval ergens over en durf iets te zéggen in plaats van toktoktok in het kippenhok. En voor de mensen die zeggen: 'de tv kan ook uit, dan kijk je toch niet?': natuurlijk kan dat. Maar dan moet ik zelf gaan zitten praten en dat leidt ook maar tot onzinnig geklets.

Review: Ellen ten Damme in Cirque Stiletto

Donderdag naar de première geweest van het circusspektakel met Ellen ten Damme. Zoals dat gaat in Nederland staat de roddelpers aan weerskanten van de ingang op gesteld om types als Lee en Laura Towers, de boezem van Xaviera Hollander, Hind, Fuckje de Both, Tineke Schouten en haar dochter en Katja Schuurman te fotograferen. Het was een bijna volle bak in Carré. De zaalvloer was veranderd in een lichtgevende circuspiste, het podium gaf plek aan een uitgebreide band die de voorstelling een avond lang van uitstekende muziek voorzag.

Eerst het goede nieuws. Ellen zag er fris en fruitig uit in haar Jan Aarntzen-outfits. Ellen, die ik vaak een beetje ranzig vind, die zomaar een week dezelfde witte onderbroek met gele vlekken draagt, en als je met haar naar bed zou gaan dat je dan eerst zes tampons tegenkomt, kwam op in een oogverblindende baljurk waarvan de verschillende onderdelen al snel van haar lichaam werden afgepeld. Een wervelende show moest het worden, dat straalde vanaf de eerste minuut af van haar en de andere artiesten. De muziek bood voldoende afwisseling - het eigen nummer 'Durf jij' was een fraai hoogtepunt, net als de Nina Hagen-tracks die we nog kennen uit eerdere Ellen-shows. Haar uitvoering van het moeilijk uitvoerbare Naturträne bezorgde kippenvel. Het mag duidelijk zijn: Ellen is een geweldige zangeres die zowel de ruigere nummers van Blondie (One Way or Another) of een treurige ballad als Lili Marlene volledig naar haar hand weet te zetten.

Ellen buitelde al flikflakkend over het podium, liep op haar handen en verplaatste zich gedragen door dansers en acrobaten over de piste. Toch miste ze geen enkele noot en raakte ze nooit buiten adem. Haar optredens werden begeleid door de dansers en acrobaten, die op andere momenten van Cirque Stiletto zelf de show wisten te stelen. Alle gebruikelijke onderdelen van het circus kwamen voorbij: het slangenmens (een vrouw zo lenig dat het bijna eng werd), de messenwerp-act (met vreselijk gedateerde elektrische gitaarmuziek), atleten die torentjes bouwden van zichzelf, een idioot goede mannelijke paaldanser die zich geen lor aantrok van de zwaartekracht, moderne acrobatiek met street-invloeden en een clown.

Nu zou je zeggen dat dit erg afwisselend klinkt. Maar hoe knap het ook is wat al die circusartiesten doen: het haalde de vaart uit de voorstelling als geheel. Het vaste patroon Ellen zingt - circusact - Ellen zingt en danst en hangt in glitterbol - circusact - Ellen doet handstand en gymt met acrobaat en zingt - circusact ging mij een beetje vervelen. Vooral ook omdat Ellen nooit eens uit de band sprong, iets geks riep of deed - de voorstelling zag er zo geölied uit dat het op een gegeven moment nogal obligaat overkwam. Leuk hoor, zo'n eerbetoon aan Michael Jackson. Maar als daarna ook nog een disco-medley voorbijkomt én een medley met ellenlange tango-toestanden, dan is dat een beetje veel van het goede. En mede doordat Ellen zo geweldig zingt, vallen de andere vocalisten toch wat tegen. Al met al had ik het gevoel dat Cirque Stiletto na de pauze inzakte als een kaassoufflé.

Het was een leuke avond met een show die op losse onderdelen zeker scoorde, maar als geheel geen hoogtepunt wilde worden. Met minder medleys, meer humor, minder acts die elkaar als een soort Holland's Got Talent afwisselen, meer dingen tegelijk op het podium (Ellen zingt en op de achtergrond doen acrobaten tegelijkertijd een act) en zonder clown was het nóg leuker geweest.

O ja. Wie Nina Hagens Naturträne niet kent, moet zich eerst gaan schamen en daarna hieronder op de playbutton klikken:

Karen Mulder en haar verspookte hoofd

Hollandse nuchterheid, my ass! Geef een Nederlander een enorme zak met geld en hij of zij wordt gek. Ooit was Karen Mulder een van Holland's First Top Models en vloog ze de hele wereld rond om te poseren voor de duurste merken en de beste fotografen. Maar net als zoveel modellen kon Karen de verleidingen van drank en drugs niet weerstaan.

Begin deze eeuw ging het mis. Karen vertelde dat ze het vreselijk vond gefotografeerd te worden. Ze nam voor een Franse TV-zender een interview op waarin ze beweerde verkracht te zijn door Prins Albert van Monaco. Ook zou haar vader haar vanaf haar tweede systematisch hebben gehypnotiseerd en misbruikt. Bovendien - en dat is nóg gekker - zou ze door vooraanstaande figuren van de Franse overheid zijn gebruikt als seksslaaf.

Het interview is nooit uitgezonden, maar toen Karen haar uitlatingen herhaalde greep zus Saskia in. Sas stopte Karen vijf maanden in een gesticht. Het model wilde haar familie daarna nooit meer zien. Ruim een jaar later deed het model een zelfmoordpoging met slaappillen en raakte ze in coma.

In 2004 en 2007 probeerde Karen haar carrière als model weer op te pakken, maar echt lukken wilde dit niet. Karen, nu 39, ziet er nog altijd fantastisch uit, maar een blinde kan zien dat ze aan haar hoofd heeft laten sleutelen. Karen vond het blijkbaar ook niet meer zo mooi. Op hoge poten eiste ze dat haar cosmetisch chirurg haar zou 'terugveranderen'. Hij weigerde, waarop Karen hem bedreigde. De politie heeft Karen en haar verspookte hoofd opgepakt.

Hieronder is te zien hoe Karen ooit probeerde door te breken als zangeres:

Idioot dat...

... de hond van Barack Obama op internet automatisch zijn achternaam draagt. Jan Peter noemt zijn huisdier toch ook geen Bello Balkenende?
... kindertraktaties op school leiden tot wedijver onder de ouders. Soms gaat dat zover dat ze een extern bureau inhuren voor het samenstellen van een traktatiepakket, zoals bijvoorbeeld Jarigjetje.nl.
... de godsdienstwaanzinnigen van de SGP een ledenvergadering van naturisten in Ouwehands Dierenpark willen verbieden. What's next: alle apen een broekje aan?
... de Telegraaf maar blijft schrijven over het sletterige gedrag van Christiano Ronaldo.
... deze zin écht in Het Parool staat: 'Na twintig jaar praten vinden ondernemers en deelraadsleden dat de Van Woustraat nu eindelijk eens moet worden opgeknapt.' Wat? TWINTIG jaar?
... Sp!ts vanmorgen een taart kwam brengen vanwege het tienjarige bestaan en trots meldde dat er in totaal een miljard kranten zijn gedrukt. Hoeveel bomen zijn dat?
... Revu steeds moeilijker moet gaan doen om aandacht te trekken voor specials in het zieltogende blaadje. Maar hoe kan het dat deze - toch best leuke - viral nauwelijks is opgepikt?
... dat het hooguit 'meest droog' is, eind juni, maar verder naar, koud kutweer.

Crazy cat lady

Het wordt steeds gekker met die Susan Boyle. Zoals bekend heeft ze Britain's Got Talent niet gewonnen, maar rustig naar huis gaan was er niet bij voor de zingende huisvrouw. Zo zou ze weg zijn gehouden van de overige kandidaten, heeft ze ordinair lopen schreeuwen tegen een tv in een hotellobby en is ze betrapt terwijl ze gillend door de gangen van een hotel rende. In haar ondergoed.

Sinds afgelopen weekend zit Susan in een gesticht. Vandaag werd bekend dat ze tijdens de repetities van BGT regelmatig met haar kat belde als ze zich eenzaam voelde. Lange gesprekken voerde ze met haar antwoordapparaat, om alle heisa om zich heen te vergeten. Langzaam krabbelt SuBo weer uit haar dal. Bij wijze van uitzondering mag haar kat Pebbles nu in de kliniek komen logeren. Zou ze alweer een beetje zingen, dat malle kattenvrouwtje?

Christina Curry zegt: 'STFU!'

Ook onze eigen BN'ertjes twitteren er lustig op los, de laatste weken. Ik volg er een aantal, niet eens zozeer omdat ik geïnteresseerd ben in het wel en wee van types als Peter van der Vorst, maar vooral om te zien hoe ver sommigen gaan in het delen van hun belevingen. Zo werd Petertje Puntneus na zijn interview met Jackie Collins neergeplant in een luxe hotel, met alle bijbehorende service van dien. Wat Peter vooral irritant vond, want er hingen continu butlers en schoonmakers aan de deur. Tja, wát een problemen.


Heel erg verdrietig is het Twitteraccount van Patricia Paay. Begin mei was ze vol goede moed begonnen. Man en dochter kregen allebei een lief 'I Love You'-tweetje van Patries, waarop het vervolgens doodstil bleef. Zat Adam al met z'n hoofd bij Micky Ho en haar koelkast? Of was hij gewoon stoned, zoals de laatste tien jaar elke avond? Gelukkig is dochter Christina er nog om mama te troosten. Op 20 mei neemt ze het als volgt op voor Patricia: 'Jullie moeten zich schamen! Mijn moeder is de liefste, mooiste vrouw en ZEKER voor haar leeftijd. STFU.'

Paul de Leeuw is leuker om te volgen. Hem lijkt het geen goed idee om volgend jaar samen met Youp van 't Hek en Maarten van Roosendaal mee te doen aan dat vreselijke songfestival. Verder werkt hij aan een nieuwe theatershow met Cor Bakker en aan een tv-format voor Sonja B. Welke Sonja dat is? Hopelijk Barend, maar ik vrees Bakker.

Tot slot schaatser Erben Wennemars. Met z'n telefooncamera houdt hij twitterend Nederland op de hoogte van zijn trainingen, de verbouwing van zijn huis en de boerderij van zijn broer. Dat levert intieme plaatjes op, zoals deze onderstaande, die rechtstreeks vanaf de massagetafel is genomen. Maar Erben heeft ook humor: 'Heb net een rondleiding gehad op de redactie van de Telegraaf. heb zelfs Wilma Nanninga gezien. Maar ze was niet scherp want ze heeft mij niet gespot. Ben ook niet interessant natuurlijk...'

Volendams inteeltgedoe

Lang, lang voordat de TROS zich op Volendam heeft gestort, bestond er zoiets als de palingsound. Piet Veerman en The Cats, BZN en Annie Schilder en Marietje Kwakman (oftewel Maribelle) hadden een muzieksoort uitgevonden die het midden hield tussen carnavalshoempa en middle of the road, aangevuld met in de jaren zestig en zeventig exotisch bevonden instrumenten als sitar en mandoline. BZN en The Cats begonnen beide in het rocksegment, maar veranderden hun stijl nadat ze merkten dat de palingsound ontzettend scoorde. Het begon allemaal met Mon Amour, een Franstalig nummer dat door Annie Schilder fonetisch was ingezongen. Ze had geen idee waar ze het over had, ook niet in het Engels, wat was te merken aan haar belabberde internationale uitspraak.

Nu gaan er geruchten dat vóór haar toevoeging aan BZN Annie Schilder haar mond slechts opendeed als haar zo'n andere paling werd voorgehouden. Met andere woorden: Annie was de slet van de Dijk, de hoer van het Hemeltje, de Zangeres Mét Een Bepaalde Naam. Ze oogde o zo braaf en onschuldig, maar stiekem stond ze symbool voor alles wat smerig is in Volendam: de stiekeme seks en het latere, veelvuldige cokegebruik onder de Volendamse jeugd.

Ik heb dat Volendamse inteeltgedoe nooit zo gesnapt. Al die zangers en zangeressen met dezelfde achternamen, die kleinburgerlijke moraal van doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, middelmatige meedeiners, die vieze glibbergarnalen... Het is triest dat de TROS dit ook in dit millennium tot norm heeft verheven en dat we dus nog steeds vastzitten aan types als Nick & Simon, de complete familie Smit - inclusief tobberige huismoeder, kapster Monique en een ruftende manager. Niet gek ook, dat Yolanthe Kabeljauw van Casbergen gillend naar Madrid is gevlucht, daar wíl je gewoon niet tussenkomen.

Overigens bestaat Annie Schilder nog steeds. Ze heeft nog altijd hetzelfde kapotgeblondeerde matjeshaar als twintig jaar geleden en maakt nog steeds 'muziek' in het soort Volendams-Engels dat zij op de kaart heeft gezet. In haar eigen woorden: 'Nou lllleuk hoorrrr....'

De eerste ontluisterende beelden

Jan en Jolanda Smit zijn officieel uit elkaar. Groot nieuws, dat ook op deze site niet mag ontbreken. Volgens Volendamse geruchten ging Yolanthe al een tijdje vreemd, en de onderstaande beelden laten nu ook heel duidelijk zien met wie:



Ja, ja, jullie zien het goed: de nieuwe vlam van Yolanthe is Wesley Sneijder! Miss TROS is met de voetballer gesignaleerd in een Amsterdamse parkeergarage. Vanavond meer in RTL BouleFart.

Update: Laurens Verhagen van Nu.nl vraagt zich af wat het nationale belang is van het heengaan van Jan en Jolanda als stel en vergelijkt een aantal krantensites met elkaar. Hij rept over de Hiltonisering van het nieuws. In dat kader nog een leuk voorbeeld: ten tijde van de inauguratie van Obama was ik in de VS. Het Obamanieuws werd onderbroken omdat er beelden binnenkwamen van Paris Hilton die was gesignaleerd met een zwarte pruik. Dit was op CNN.

Vijf vragen over TV

Gisteren een avondje voor de tv gehangen. Zoiets zou ontspannend moeten werken, maar ik ben totaal in de war. Vannacht nauwelijks geslapen omdat ik zit met een aantal heel erg belangrijke vragen.

1. Reclameblok. Moeilijk poepende vrouwen moeten worden bijgevoederd met Activia, waarna binnen twee weken de stoelgang soepel verloopt. Hebben alleen vrouwen hier last van? Waarom mogen mannen geen Activia?

2. Hetzelfde reclameblok. Waarom loopt Karin Bloemen al meer dan tien jaar rond met een zwabber op haar hoofd?

3. RTL BouleFart. Bridget meldt dat ze na veel gedoe de beelden van de begrafenis van de moeder van René Froger toch mogen uitzenden. Graag zelfs, aldus de Frogertjes, want verdriet is ook een deel van hun leven. En dat willen ze per se laten zien. Wat volgt zijn beelden van de plechtigheid, met beelden van de uitgelopen mascara van Natas, een snikkende René en Gordon die voor het oog van de camera een wegtrekker fingeert (of ben ik nu te cynisch...). Waarom in godsnaam moet dit op tv???

4. Anton Corbijn bij DWDD, over het nieuwe album van Depeche Mode. Op tafel een grote doos met daarin twee boeken vol bandfoto's van Corbijn, de cd, een remix-cd, nog een cd met demo's en een dvd met 2,5 uur making off-materiaal. Hoe kan het dat deze zeer luxe uitgevoerde boxset maar 79,95 euro kost?

5. Nova. Clairy Polak presenteert. Zoals ik gisteren had voorspeld, draagt ze een roze badpak onder een muf mannenjasje. Ik ben nog maar net begonnen met bloggen, maar leest Pleurie nu al mee? En volgt ze mijn kledingadviezen op? We hebben gisteren keihard zitten lachen. Totdat Martin Bril dus ineens dood was.