Een foto die boekdelen spreekt

Soms zegt een foto meer dan duizend woorden. Sophia Loren inspecteert de concurrentie bij Jayne Mansfield.



Van hetzelfde blog als de interieurfoto's hieronder. Klik ook door naar andere fotoseries, ik ben er al zeker een half uur mee zoet.

Een flamenco-dansje met Brigitte Bardot

Vergane glorie, roept de één. Een natuurlijk oud geworden diva, zegt de ander. Gisteravond was Brigitte Bardot op tv. In een documentaire, uitgezonden door de Avro, blikte ze terug op haar carrière. Maar de werkelijke reden van het tv-portret was dat ze nog eenmaal een vuist wilde maken tegen dierenleed, nu het nog kon.

In de jaren vijftig en zestig werden de mensen wild van BB. Vanaf de seventies werd zij zo chagrijnig van al die mensen dat ze zich terugtrok in haar eigen dierenrijk. Geen films meer voor Brigitte, ze vertoonde zich alleen nog in het openbaar om op de bres te springen voor babyzee-, ketting- en zwerfhonden en ander dierlijk ongenoegen.

Blijkbaar kon de 74-jarige Brigitte Bardot heel wat eisen stellen aan de makers van de documentaire. Zo bleef ze geheimzinnig over het lot van haar zoon, die zij op jonge leeftijd min of meer in de steek had gelaten. Het enige dat ze over hem kwijt wilde was dat ze hem al heel lang niet meer had gesproken, sinds het verschijnen van haar autobiografie Initiales B.B., tien jaar geleden.

Een ander aspect van haar leven werd compleet genegeerd: haar politieke voorkeur. Ja, Brigitte vertelde dat ze de meeste mensen haat. Mensen zijn in haar ogen door en door slechte wezens. Maar die haat zat ooit zo diep geworteld dat ze sympathiseerde met de rechts-radicale ideeën van Jean-Marie le Pen en zijn Front National.

Is Brigitte Bardot daardoor een slecht mens? Het is niet het beeld dat je krijgt na het bekijken van de documentaire. Nog altijd trekt ze fel van leer tegen dierenellende, maar tegenwoordig moet ze er een beetje bij huilen. En als je haar ziet voortstrompelen op haar krukken roept dat vooral medelijden op.

Toen ze zich helemaal aan het eind van het tv-portret tijdens een persconferentie liet verleiden tot een Flamenco-dansje, was dat vooral ontroerend.

Overigens heb ik een cd-box met liedjes van Brigitte Bardot, die ik regelmatig draai. Echt een zangtalent is het niet, maar je weet hoe dat gaat met Franstalige zuchtmuziek: dat klinkt vooral ontwapenend...

Schreeuwlelijk Schwarzenegger

Heel cultuurminnend Nederland zette het afgelopen zaterdag op een potje schreeuwen. Intussen genoot ik van échte cultuur, namelijk van Arnold Schwarzenegger in Kindergarten Cop. Wat blijkt: Arnie kan heel mooi schreeuwen. Zo mooi zelfs dat bloger The FilmDrunk een compilatie heeft gemaakt. Kijk zelf:

Keanu Reeves over Sad Keanu

Het is een van de leukste internet meme's van dit moment: Sad Keanu. Het heeft niet meer om het lijf dan een foto van de acteur Keanu Reeves die op een bankje zit en niet al te vrolijk vanaf dat bankje naar een punt tussen zijn voeten staart. En die afbeelding wordt nu werkelijk overal in gephotoshopt. Keanu huilend op de fail whale van Twitter, droevig op de rug van een dolfijn, zwaarmoedig tussen tientallen katten, treurend naast The Joker uit Batman... Hier een compilatie met een voor Sad Keanu speciaal gecomponeerd lied:



De acteur kan er wel om lachen, zo is te lezen op DListed:

Seriously, though, this is one of the reasons I think one of the big appeals of you as an actor is that people are always straining to figure out what's on your mind, what you're thinking, why you're sad … There's thousands of people doing this.
Wow. So, what, now they're putting me next to other objects?

Yes! For instance, right now I'm looking at you in some Banksy graffiti, you next to a panda.

That's so funny.

You with a cheerleader, but you don't notice her …

Oh, that's funny. So they like take paparazzi pictures and re-contextualize them? Funny.

Exactly.

Well, it sounds like harmless, good clean fun.

What do you make of how your fandom is changing?

I don't know, I haven't seen it. That one, well, I guess, though, when you think of how bad that stuff can go, that sounds like a pretty good clean fun one to have happening.

Given the options …

Yeah, I haven't seen them. But given the scope and scale of what can happen out there, that sounds like an all right one. It sounds conceptually funny. [Laughs.]

The Human Centipede

Vorige week keken we naar Paranormal Activity, een standaard horrorfilm over een stel waarvan het meisje was bezeten door een demoon. Sinds The Blair Witch Project is het found footage-principe populair: films die zogenaamd door de acteurs zelf gedraaid zijn met een videocamera. Het materiaal wordt dan later zogenaamd terugvonden nadat alle rampspoed zich heeft voltrokken. Een cliché inmiddels, dat in het geval van Paranormal Activity aardig was uitgewerkt.

Na afloop van zo'n film kijk ik altijd even op IMDB wat de rest van de wereld er van vindt. In de comments werd ik gewezen op een horrorfilm die veel smeriger, zieker en enger moest zijn dan alles wat aan horror is uitgebracht, alles zes SAW-films incluis. De film heet The Human Centipede. Hieronder de trailer:



De film gaat over een verknipte chirurg die als een moderne Mengele experimenten uitvoert op zijn slachtoffers. Hij naait ze aan elkaar om zo tot een menselijke duizendpoot te komen. Het idee is inderdaad ziek, maar als je dan verder gaat spitten en ziet wie erachter zit, kan de uitwerking alleen maar tegenvallen. Dat is namelijk de Nederlandse regisseur Tom Six. Eerder maakte hij wanproducties als Gay (een misbaksel over hoofdstedelijke homo's) en, nog veel erger: I Love Dries, met in de hoofdrollen een echtpaar dat uit is op het zaad van de immer floppende volkszanger Dries Roelvink. Na zoveel smakeloosheid komt er nu dus iets echt walgelijks uit de handen van Tom Six. Hieronder een kort interview:



Ik had liever gezien dat Six de film iets meer historisch perspectief had gegeven. Zijn Mengele klunst er nogal op los, terwijl de echte een compleet programma had opgezet waarin hij naar hartelust experimenteerde met kinderen - het liefst tweelingen. Opschrijven wat Mengele zoal deed lijkt me nogal overbodig. Trashmetalband Slayer verwoordde het op ongeremde wijze in het nummer Angel of Death. De lyrics moet je er zelf maar bij zoeken:


Terug naar The Human Centipede. Gek genoeg is de film nooit uitgebracht in Nederland. Sterker nog: er is totaal geen aandacht geweest voor deze film, wat toch gek is met zo'n controversieel thema. En dat terwijl een gerenommeerd medium als The Village Voice de film een dikke acht gaf. Maar daarmee waren ze bijna de enige.

Spiegels

Prachtige compilatie van verschillende scènes rond spiegels in horror- en misdaadfilms. Gemaakt door Rich van FourFour, een van m'n favoriete blogs.

Nicolas Cage as everyone

En hier dus heel veel voorbeelden van op Niccageaseveryone.blogspot.com

Kindermishandeling

Er is gedoe om een nieuwe Nederlandse film. IEP heet die. Gisteravond zat regisseur Rita Horst bij Pauw en Witteman te vertellen dat zij en hoofdrolspeler Huub Stapel zich hadden teruggetrokken uit het project. Producent Lemming had namelijk ongevraagd zitten knippen in het verhaal. Daarom heeft Rita Horst haar naam van de titelrol laten halen en weigert ze de première van de film bij te wonen.

Jammer dat zij en Stapel onbekommerd mochten leeglopen op het onderwerp. Pauw en Witteman lieten de tegenpartij niet aan het woord. Het kan natuurlijk zijn dat die zelf niet wilde komen, maar ik had er een vervelend gevoel bij... Eigenlijk had ik dat al toen Horst begon te vertellen over het verhaal van IEP. De film gaat over een vogelmeisje dat wordt opgevoed door een stelletje.

Voor de hoofdrol was de regisseur op zoek gegaan naar 'iets anders', of zoals ze het zelf verwoorde in NRC Weekblad: 'Iets met een groeiachterstand of zo.' En zo kwam ze uit bij een lichamelijk gehandicapt kind van zes dat nauwelijks kan praten en op het geestelijke niveau zit van een tweejarige.

Wie goed nadenkt, laat het wel uit zijn of haar hoofd om een gehandicapt kind uit te buiten. Het meisje in kwestie schijnt een teer, kwetsbaar popje te zijn dat de harten van de hele cast heeft gestolen, wat natuurlijk zoet en schattig is, bovendien zal ze er waarschijnlijk ook geen blijvende klap van de molen aan over houden, maar welke weldenkende ouder laat z'n zieke kindje kunstjes doen?

Dit is geen film, maar een freakshow.

IEP was misschien leuk als idee, maar op een vreselijke manier uitgevoerd. Maar daar hoorde je Pauw en Witteman niet over...

Christian Bale = Kermit de Kikker

Hij is al jaren oud, deze grap, maar hij blijft leuk. Hier meer.

Blog alert: Desperately Seeking Susan

Via via kwam ik terecht op een blog die al bijna een jaar volledig in het teken staat van Madonna's filmdoorbraak, Desperately Seeking Susan. Daar valt blijkbaar heel veel over te vertellen. Details uit de film worden uitvoerig besproken. Zo speelt een winkel met kringlooptroep genaamd Love Saves the Day een grote rol in de film. Die winkel heeft tot 2009 echt bestaan en stond bekend als hét kitschmekka van de New Yorkse East Village. In de keren dat ik in New York was ben ik er straal aan voorbijgelopen, maar dit bordje hing er op de deur:


Scrappymadonna.blogspot.com dus. En weet iemand toevallig waar deze op lego gebaseerde Madonna Action Figure te koop is?

Poolse filmposters

'Amerikaanse filmposters? My ass!' Polen houdt er een heel eigenzinnig beleid opna wanneer het gaat over de promotie van films op posters. Geen clichébeelden met broeierig kijkende femme fatales of stoere actiehelden, nee: conceptuele meesterwerken zijn het. Hieronder drie voorbeelden van Apocalypse Now, Rosemary's Baby en Tootsie, na deze link nog eens 47 andere, originele filmposters.

A Remix Manifesto

Eind vorige week was de documentaire RIP: A Remix Manifesto te zien op tv. In een kleine anderhalf uur laat maker Gregg Gillis zien hoe de Amerikaanse muziek- en filmindustrie een rem zet op moderne digitale technieken als sampling en bestaande fragmenten. Hoe ver die daarin gaan, toont Gillis aan met tal van voorbeelden. Het begint met het verifiëren en betalen van muzieksamples (wat in een extreem geval kan oplopen tot 4 miljoen voor een compleet album), daarna komt het copyright van Walt Disney aan bod.

Walt, die zelf de geschiedenis induikt om een en ander aan beeldmateriaal bij elkaar te samplen, blijft na zijn dood een goudmijn voor Disney Corporations. Sterker nog: het bedrijf krijgt het voor elkaar de grondwet zo te veranderen dat de geldstroom onverminderd richting Disney blijft gaan de komende jaren. Gillis maakt vervolgens een bruggetje naar de patentering van medicijnen en producten, via het Braziliaanse regenwoud. Zo is het voor Amerikanen mogelijk levende natuur te patenteren, zoals planten voor medicinaal gebruik. Terloops komt een nep-Disney World in Beijing voorbij, dat inmiddels is gesloten. Hier loopt geen Mickey Mouse rond, maar 'een kat met hele grote oren'.

Uiteraard wil Gillis een vuist maken tegen de vergaande regelgeving die ten koste gaat van de creativiteit. Gillis is zelf actief met Girl Talk (zie foto), een eenmansformatie die muziek grotendeels opbouwt uit samples, maar uiteindelijk tegen de grenzen van de wet aanloopt als hij zijn muziek wil uitbregen.

Interessante documentaire. Voor wie 'm ook wil zien: hij is in negen stukken gehakt (illegaal) te vinden op YouTube.

2012 valt vies tegen

Natuurlijk, het draait bij spektakelfilms als Twister, Independence Day en 2012 om entertainment, special effects en de hoeveelheid rampen die als bioscooppubliek voor de kiezen krijgt. En inderdaad, in alle rampspoed is 2012 de overtreffende trap. Maar juist het gegeven dat het in deze film over het einde van de wereld gaat om méér, méér, méér, zorgt ervoor dat het na een half uur al begon te vervelen.

Het plot van een rampenfilm als 2012 verloopt volgens het geijkte patroon. Eerst wordt een deskundige opgevoerd die naderend onheil bespeurt. Vervolgens worden wat karakters het verhaal ingeslingerd met wie de kijker een band moet opbouwen tijdens het verhaal, die allerlei leed meemaken en elkaar daarna opgelucht in de armen vallen. In dit geval een stel gescheiden ouders met twee kinderen, waarvan de oudste, een meisje van zeven, nog in haar bed plast. Vader is vooral met zichzelf bezig, zodat moeders nieuwe vriend zijn rol met verve heeft overgenomen. Tot zover de emotionele constructie.

Omdat het vergaan van de wereld nu eenmaal geen pretje is, hebben de makers gemeend dat het verhaal vooral luchtig moet blijven. Dus zien we een superrijke Rus met zijn gepimpte sletje - voorzien van beftekkel - die à 1 miljard dollar p.p. een plaatsje heeft gekocht aan boord van de arken die het laatste restje mensheid moeten redden. Vanzelfsprekend gaat dat gruwelijk mis, maar niet nadat de Rus en zijn entourage wat karikaturale grappen hebben gemaakt.

Zoals gezegd: het draait bij films als 2012 om de special effects. In eerste instantie ziet het instorten van de wereld er fantastisch uit. Complete steden worden verzwolgen door de scheurende aarde. Dat het gezinnetje op mirakuleuze wijze weet te ontsnappen (eerst per auto, dan per vliegtuig, vervolgens in een camper en daarna in een groter vliegtuig) is vooral lachwekkend, helemaal omdat de film talloze plotholes kent. Zo zijn ze per ongeluk ineens in China - en toevallig ook nog eens op de plaats waar al die arken liggen opgeslagen - omdat de aardkorst is gaan bewegen. Yeah right. En eenmaal aan boord van zo'n ark geldt niet het recht van de sterkste, welnee: iedereen die in de buurt is komt gewoon lekker aan boord. En dat uitgerekend de held uit ons verhaal - de afwezige vader - de ark van de ondergang weet te redden? Dat is na twee uur meer van hetzelfde lawaai en geweld niet meer dan logisch.

Het einde van de film laat zich raden. Ik verklap alleen dat het zevenjarige dochtertje na afloop van het drama haar bed niet meer onderzeikt. Hebben ze toch wat bereikt, met z'n allen.

Robogeisha

Even dacht ik dat het de zoveelste filmtrailer-parodie was, maar Robogeisha bestaat echt. Op IMDB staat dat de film in production is en in 2010 te zien zal zijn. Hier alvast de trailer met bizarre beelden.

Nederlandse homo's: Bruno officieel goedgekeurd.

Gelukkig. Pak van mijn hart. Pheew. De homobeweging in Nederland maakt zich geen zorgen over de gevolgen van het vertonen van de nieuwe film van Sasha Baron Cohen. Zelfs opperhomo Henk Krol - bij wie er normaliter nog geen lachje af kan - heeft zitten gieren: "Ik heb wel erg kunnen lachen om het clichébeeld dat in de film van homo's wordt geschetst. En de grappen gaan meer ten koste van de mensen van wie hij de domheid aantoont dan van homo's." We mogen er dus gewoon om lachen. Zaterdag is de première, vanaf 9 juli is de film overal te zien. Zin in.

Wat betreft de outfit op de bovenstaande foto heeft Michael K. van Dlisted weer eens het leukste commentaar: "You know Lady CaCa is flipping out at her stylist right now, because she has this same outfit in her closet just waiting to be worn."

Eigenlijk is Amelie een heel eng wijf

Enkele jaren geleden begon het met The Shining, daarna ontstond er een regelrechte hype rond het maken van alternatieve filmtrailers voor bekende films. In de reïnterpretatie is Mary Poppins ineens een gevaarlijk secreet en de poppetjes van Toy Story doen Child's Play verbleken. Een van de leukste trailers is die van Amelie. Het zoetsappige verhaaltje van weleer blijkt ineens een sinistere cultfilm. Heel goed gedaan. Hier een overzicht.

Tip: Religulous

Het was de week van de documentaires. Dinsdag zag ik Religulous, een onthullende en grappige zoektocht naar de waanzin van welk geloof dan ook. Ex-komiek Bill Mahler ging de hele wereld rond om religieuze misstanden aan de kaak te stellen. Veel christenen lieten weten de bijbel letterlijk te nemen, waarop Mahler aantoonde dat ze even letterlijk met hun mond vol tanden stonden als hij even doorvroeg. Bij de mormonen stelde hij hun hypocrysie aan de kaak: van hun geloof mochten ze geen elektriciteit, maar er stond niets in hun heilige boeken over elektrische spullen. Dus hadden ze zelf telefoons uitgevonden die werkten met opwindmechanismen.

Kern van de zaak: waarom toch allemaal zo moeilijk doen? Het werd pas grimmig tegen het einde, waarin hij de mensheid opriep massaal van alle vormen van geloof af te stappen, want wie zich beroept op wat voor god dan ook en zich achter een geloof verschuilt, denkt niet zelf na en is onder groepsdwang tot alles in staat. Think for yourself. Wake up or die. Tja, er zit een kern van waarheid in, maar zelf denk ik dat het veel minder zwart/wit ligt, bij deze voor veel mensen gevoelige materie. Maar toch: na afloop van Religulous bekruipt je het gevoel: wat zijn de meesten die hun geloof zo hardnekkig met oogkleppen op belijden toch naïef...

Overigens was er een grote rol weggelegd voor Nederland. Geert Wilders zette zichzelf neer als een nieuwe messias en Fatima Elatik praatte de moord op Van Gogh goed (nee, het was geen geloofskwestie, het was puur politiek). Een van de leukste scènes was gefilmd in een coffeeshop, waar Mahler een 'marihuana-gelovige' de stuipen op het lijf joeg door hem keihard te laten schrikken. Must see, deze Religulous-film!

TV-moeheid? My ass!

Volkskrant Magazine grossiert de laatste tijd in stukken waarin mensen ergens over zeuren. Deze keer gaat het over tv-moeheid. Een vijftigplus kunstenaarsstel wordt opgevoerd dat de tv heeft weggedaan omdat het kijken ze teveel energie kost. Een ander - een tv-redacteur notabene - vond dat hij 's avonds te weinig uitvoerde met de tv aan. Wat hij nu doet? Ook niet veel, maar het voelt beter. Huh?

Het probleem van deze mensen is dat ze niet goed kunnen zappen. Of er bewust voor kunnen kiezen de tv uit te laten. Nee, het boze oog braakt teveel negatieve energie uit en moet dus weg. WEG met dat verderfelijke ding! Ik begrijp hier helemaal niets van. Ik heb in elke kamer een tv. De afstandsbediening slaapt tussen ons in. Het eerste wat ik 's ochtends doe is de wekker uitslaan en de tv aan om te zien wie er zit: Mirella van Markus of die suffe Sven Kockelmans? Mensen kijken gemiddeld 2,5 uur tv per dag. Mogen dat er ook tien zijn? TV werkt louterend: natuurlijk erger ik me vreselijk aan bepaalde programma's of aan Pleurie Polak, maar dat is onderdeel van het kijkgenot. Tv roept vragen op (zie hier) en levert gesprekstof op. In het verhaal in VM zei een van de geïnterviewden: 'Je hoort nooit iemand zeggen: ik heb gisteren Paul de Leeuw, DWDD, zes keer het journaal en ook nog een slechte b-film gekeken.' Nee natuurlijk niet! Mensen die kunnen zappen kijken zes keer een klein stukje van dat journaal, liefst in de reclameblokken van die b-film (die uiteraard slecht is maar dat is juist de charme van zo'n film).

En wat is er grappiger dan zondagochtend langs een kerkdienst te zappen en je af te vragen: hoeveel Nederlanders denken nu: goh wat kan die mevrouw uit dat koor haar mond wijd open doen? Om vervolgens door te zappen naar Nickelodeon, waar de Spongebob top 100 net is begonnen? Uren kijkplezier! Ook zou ik series als The Wire, Mad Men, Lost, Sopranos en RuPauls Drag Race voor geen goud willen missen. Of serious stuff als Van Moskou tot Magadan en Het Uur Van De Wolf.

Gelukkig ben ik niet de enige tv-junk. Een vriendin van mij kijkt tv-series versneld, zodat ze per dag meer afleveringen kan zien. De verjaardag van mijn zusje stond vorig jaar volledig in het teken van de Snoop Dogg's Fatherhood-marathon op E!. This ain't the Huxtables, but we're living comfortable! Dat brengt me op het volgende: wanneer komt Being Bobby Brown nu eindelijk eens uit op DVD? Op de onderstaande foto's is te zien dat toenmalig echtgenote Whitney Houston haar verstopping bijna te boven is:

Grey Gardens, de filmversie

Ein-de-lijk is Grey Gardens uit! De filmversie met Jessica Lange en Drew Barrymore als Big Edie en Little Edie is zondag te zien geweest op de Amerikaanse zender HBO. Goed ontvangen bovendien. Voor wie het verhaal niet kent: in 1975 gingen twee documentairemakers langs bij de dames, met als doel een portret te maken van de mensen rond de Kennedy's. Moeder en dochter Beale waren familie van Jackie Kennedy, woonden in een zwaar vervallen villa en vochten elkaar al vittend de tent uit. Bovendien bleek dochter Edie een excentriek zangtalent met een voorkeur voor hysterische uitdossingen. Al met al een onderwerp op zich.


De documentaire werd cult, kreeg een grote gay following en een vervolg op Broadway: in 2007 heb ik de musical daar gezien (ik en musicals is normaal gesproken geen goede combi, maar voor dit geval maak ik graag een uitzondering - wat een hit!). Nu is het levensverhaal van moeder en dochter Beale verfilmd. Vooral Drew Barrymore krijgt complimenten over haar vertolking van de slimme, doch knettergekke Little Edie. Ben benieuwd. Bittorrent draait sinds gisteravond overuren en met een beetje geluk kijk ik Grey Gardens vanavond vanaf m'n harddisk.