De vlindergeliefden

Twee mensen, man en vrouw. Twintigers nog. Ze liggen op hun rug in een bed vol vlinders. De jonge vrouw betast haar verwonde benen, terwijl haar geliefde een vlinder opsnuift. Dan veren ze op en ontdoen ze zich van de zwachtels die ze dragen. Hij bekijkt de krassen op haar rug.

Naast het bed staan ze, naakt, tegenover elkaar. Hun beider haren ongewassen. Ze staren uit het raam in een muur waarvan zo te zien tientallen schilderijlijsten zijn verwijderd. Ze trekken elkaars kleding aan en voeren een intieme dans uit voor dat raam. Hij neem haar in een wurggreep en duwt haar tegen de grond. Al zoenend geeft zij zich aan hem over.

Wat volgt is een rituele paringsdans, waarbij de twee elkaar aantrekken en afstoten. Wanneer hij een beweging maakt waarbij hij denkbeeldig zijn neus afzet, komt een tweetal als soldaat verklede mannen binnen. Ze hebben lichtgevende lolly's bij zich. Gretig doen de man en vrouw zich tegoed aan de versnapering.

De soldaten blinddoeken het stel en blazen ze met koude lucht de kamer uit. Ze stommelen door een gang, waarvan de vloer is bedekt met peuken. Ze worden naar buiten gedreven, een parkeergarage in. De twee nemen gedwongen plaats in een rode mercedes, nog steeds geblinddoekt likkend aan een lolly.

De auto verdwijnt onder water, een octopus glibbert over de motorkap. De twee soldaten, of eerder desolaten, zitten voorin de auto. De een slaat een bierfles stuk op de ander. Een haai zwemt voorbij en slaat het zooitje belangstellend gade. Dan doet het stel de blinddoek af en wat blijkt: ze zijn nog steeds in de parkeergarage.

Ze keren terug naar de kamer. De ontklede muren zijn nu ineens bedekt met lijstjes vol geprepareerde vlinders. Ze vinden dit zo vreemd dat ze bijna moeten huilen. Het meisje gaat op haar kop aan het hemelbed hangen betast de jongen met haar kousenvoeten. Die kleedt zich onmiddellijk uit. Hij beschildert haar borsten met zwarte verf en raakt buiten zinnen van genot.

Het meisje pakt nu een vlinderschilderij van de muur en begint te schreeuwen naar de jongen. Die wordt ook boos en leeft zich uit op eerst een spiegel en daarna de rest van de vlinderschilderijen. Intussen verdwijnen verschillende porseleinen beeldjes symbolisch naar een zeebodem.

De jongen en het meisje gaan elkaar nu te lijf op het bed. Er is vuur en bloed. Ze moeten huilen en vallen in slaap. De desolate soldaten zijn inmiddels met bezems in de weer om de chaos op te ruimen. Ineens blijkt alles een flashback. De jongen ruikt aan een vlinder. Ze veren allebei op en kijken naar de muur: alle vlinderschilderijen zijn verdwenen.

Was het een droom? Nee! Was het een fantasie? Nee! Het was de zoveelste vage videoclip van Sigúr Ros! Kijk zelf:

Excentrieke bejaarden

Kwam ik net tegen: een blog vol oude, excentrieke dames. Zie advancedstyle.blogspot.com.

Sexy singers from the 80s

Heb het drukdrukdruk met een klus die nog drie weken duurt. Tot die tijd minder updates. Daarom maar even wat video's van sletterige zangeressen uit de jaren tachtig.

Happy twintigtwaalf!

Van bloggen is het de laatste tijd niet veel gekomen. Druk met andere zaken. Voor volgend jaar beloof ik hier weer wekelijks iets neer te pennen. Of ik die belofte ook daadwerkelijk hard ga maken zien we dan wel weer.

Tot die tijd: geniet net als ik van dit prachtige, geweldige, bloedstollende nummer van de Irrepressables uit 2008. Het stond het hele jaar bovenaan vele playlists en de video van kunstcollectief PAG is een lust voor het oog.



Hier nog een keer, in een langere versie en met de originele videoclip.

De beste albums van 2011

Zie hier mijn overzicht van de 36 beste albums van het afgelopen jaar. Veel 'vage' muziek dit jaar, vandaar per album een korte omschrijving. Het commentaar is deels gerecycled, want een groot aantal platen besprak ik al op de muziekpagina van gay glossy Winq.

1. Processory - Change Is Gradual
De Finnen Jori Hulkkonen en Jerry Valuri maken elektronische droompop met diepgang. Ze putten hierbij schaamteloos uit de eighties-archieven van de New Romantics. Denk aan de overdadig georchestreerde ballads van Tears for Fears, de laag-op-laag stapelende Godley & Creme en de fluffy productie van Spandau Ballet. Hun hedendaagse soortgenoten vind je bij Gayngs en M83, die net als Processory aardig experimenteel te werk kunnen gaan. Maar laat je hierdoor niet weerhouden, want het album vormt in zijn geheel een warme, romantische muziekdeken voor zwoele zomeravonden en later dit jaar voor bij het haardvuur. Mét sax-solo's, en dat is een aanbeveling.



2. M83 - Hurry Up, We're Dreaming
Als er iemand is die muziek episch kan laten klinken, is het Anthony Gonzalez van M83. Geef je eraan over en je voelt de zwaar georchestreerde tracks keihard bij je binnenkomen.

3. The Weeknd - House of Balloons
Progressieve R&B voor na het uitgaan. Nakateren op donker ingekleurde, druggy technosoul. Over het gezelschap achter The Weeknd is weinig bekend, wat alleen maar bijdraagt aan het mysterieuze van deze muziek. 'You wanna be high for this.'

4. Destroyer – Kaputt
Zowel arty als grappig en tegelijkertijd retro en futuristisch. Liedjes met trompetsolo’s en melancholische zang die soms aan Roxy Music doen denken.

5. Danger Mouse & Daniele Luppi – Rome
Geïnspireerd door de muziek van oude spaghetti westerns. Met zang van Norah Jones en Jack White (van de White Stripes). En dat is moooooi.

6. Araabmuzik - Electronic Dream
Als hiphop-producer zorgde Aarabmuzik voor de comeback van rapper Cam'ron, als soloartiest zoekt hij het totaal ergens anders: bij de kazige haargel-house van Jam & Spoon (Right in the Night) en Culture Beat- en Capellla-klonen. Hij vervormt samples en loops tot kunstwerken waar je niet op kunt dansen, maar fijn op kunt relaxen.


7. James Blake - James Blake
Met Limit To Your Love scoort James Blake een van de meest onwaarschijnlijke Top 40-hits in West-Europa. In Nederland haalt zijn dubstep-ballad zelfs de toptien. De afgelopen jaren leverde Blake enkele EP's af die zeer van elkaar verschilden. Wat ze gemeen hadden waren Blakes virtuoze pianospel en een melancholisch elektrogevoel. Op zijn eerste album laat Blake zich van een meer toegankelijke kant zien.

8. Metronomy - The English Riviera
Denk aan de seventies jazzrock van Steely Dan, maar dan met de sounds van nu: Junior Boys en Phoenix.

9. Katy B - On A Mission
Een van de fijnste dancetracks van 2010 was Perfect Strangers van het Britse dubsteppioniers Magnetic Man. Op deze single was Kathleen Brien te horen, die inmiddels als Katy B een solocarrière nastreeft. Haar muziek is een aanstekelijke combinatie van dubstep, R&B, pop en dance. Loeiende bassen, opzwepende beats, met hulp van Ms Dynamite en wederom de magnetische mannen.

10. Gil Scott-Heron & Jamie XX - We're New Here
In mei ging Gill Scott-Heron dood. Producer Jamie Smith van The XX geeft zijn breekbare soulstem een minimale elektronische sound mee. En dat werkt.

11. Light Asylum - In Tension EP
Heel zelden komt er een band voorbij waarvan je denkt: WOW! Dit is anders! Light Asylum is zo'n band. Alsof Grace Jones ineens als frontvrouw van Joy Division opduikt, met een serie tracks die zowel pikdonker gothic als ultralicht elektronisch klinken. Zangeres Shannon Funchess zingt letterlijk alsof haar leven ervan afhangt in lang uitgesponnen, fraai opgebouwde nummers die door partner Bruno Coviello subtiel van lichte synthezisertoetsen worden voorzien.

Beste single van het jaar is Light Asylum's Dark Allies, een repeterend dance-monster om bijna bang voor te worden.



12. Beyoncé – 4
De eerste single Run The World (Girls) komt in eerste instantie wat weird over, met z'n stuiterende Major Lazer-beats en repeterende rateldrums. De bonustrack Schoolin’ Life heeft een fijn foute 80s rocksound, Love on Top glijdt lekker binnen en Countdown is gewoon stand-out Beyoncé.


13. Black Keys – El Camino
Lekker ranzige rock, met orgels, koortjes en nog veel meer vertier.

14. tUnE-yArDs - W H O K I L L
Normaal ben ik nooit zo van folk, maar als het wordt gemixt met funk, R&B en afropop: yummie!

15. Bombé and Mr. Caribbean - James Drake
Het werkt: de muziek van James Blake en Drake zijn door een blender gehaald en vormen samen een geluid dat beide muzikanten recht doet.

16. Jessica 6 - See The Light
Een spin-off van Hercules & Love Affair. Denk disco, denk New York. Met wederom een gastbijdrage van Antony Hegarty.

17. Nicolas Jaar - Space Is Only Noise
Downtempo soundcollages met lagen jazz, hiphop, house en lounge. Relaaaxed….

18. Jamie Woon – Mirrorwriting
UK Bass wordt de muziek van Jamie ook wel genoemd. Hij maakt er bij vlagen een feestelijk rave-achtig geluid van. Op andere momenten klintkt ie melancholisch nineties-retro.


19. Com Truise – Galactic Melt
Achter dit geniale pseudoniem gaat de uit Princeton, New Jersey afkomstige Seth Haley schuil. Hij maakt instrumentale tracks die het midden houden tussen staccato soundtracks van computergames uit de eighties tot atmosferische midtempo chill-out grooves. De een wordt er bloednerveus van, de ander doet er een tripje op.

20. Kate Bush - 50 Words For Snow
Veel muziek brengt ze niet uit, maar als er iets komt is het raak. Langdurende ballads zijn het waarop haar stem deze keer fraai fragiel klinkt. Haar zoon en Elton John zingen ook mee, al had dat laatste niet per se gehoeven.

21. Neon Indian - Era Extraña
Bijna net zo episch als M83, maar dan met zeezieke synthesizers, Mario Brothers-geluiden en gelaagde soundscapes. En dan gaat het in de teksten ook nog eens over eenzaamheid en verbroken relaties…


22. Toro Y Moi - Underneath The Pine
Beetje Brian Eno-achtig wel, deze laptop-achtige drones die soms ineens heel erg akoustisch voor de dag komen.

23. Pinch & Shackleton - Pinch & Shackleton
Alsof een grote muziekcomputer je in het donker van een afstandje toegromt. Kom je dichterbij, dan walsen de reggae-achtige loops dwars over je heen.

24. Azari & III - Azari & III
Feest! Denk aan de house van Steve ‘Silk’ Hurley en Todd Terry. Soms slaan ze even rechtsaf een poppaadje in, maar in de beste tracks herleeft de rave van de eerste helft van de jaren negentig.


25. Cat’s Eyes – Cat’s Eyes
Met The Horrors maakt frontman Faris Badwan duistere garagerock. Voor dit project werkte hij samen met Rachel Zeffira, een klassiek geschoolde sopraanzangeres. Het resultaat: dromerige nachtmuziek die Julee Cruise en Twin Peaks in herinnering roept. Maar ook sixtieshelden als Lee Hazlewood en Nancy Sinatra. Gloomy, doomy, spooky.

26. Adele – 21
Nooit gedacht dat ik een voor mijn smaak zó mainstream album zo mooi kon vinden. Die stem…

27. SBTRKT – SBTRKT
James Blake en Jamie Woon zorgden ervoor dat dubstep een mainstream publiek heeft bereikt. SBTRKT borduurt hierop voort. Toegankelijke pop is het, gezongen door een trits gastvocalistes, met hier en daar een spooky soundeffect, een doffe drumklap of een dreigend rommelende bas.


28. The Horrors – Skying
Beetje gothic, beetje new wave, beetje navelstaren. Indie eyelinerpop.

29. Ill Skillz - Nectar & Ambrosia
Drum ‘n Bass die nergens klinkt alsof het weer 1997 is. Gewoon je kop in de speaker steken en stuiteren maar!

30. Drake – Take Care
Elektro-R&B waarin het af en toe behoorlijk spookt. Die Drake is een gevoelig mannetje. Met hersens ook nog, bovendien. Beste track is het duet met Rihanna, die zelf met een album kwam waarvan maar een paar tracks echt beklijfden.

31. Tom Waits - Bad As Me
De oude troubadour is terug. Z’n rommelpotterig geproduceerde liedjes zijn rafelige chansons. Z’n stem vertelt per track een heel verhaal.


32. Panda Bear – Tomboy
Alsof de zon ineens gaat schijnen. Orchestrale meerstemmige harmonieën, gemaakt van één stem. Voor op het strand of in bed. Ga in ieder geval in de ligstand om deze muziek te beleven.

33. The Field - Looping State Of Mind
Axel Willner maakt mini-minimale techno die hij voorziet van samples en geluidsflarden die hij in een loop hangt zodat het bijna klinkt als trance. Maar dan héél rustige trance. Muziek om per koptelefoon in een vage vibe mee te geraken.

34. Pictureplane - Thee Physical
Beetje onduidelijk wat de Pictureplaners nou eigenlijk willen: een vette dansplaat neerzetten of een op elektropunk gestoeld album. Het ene liedje neigt naar hitparadepop, het andere naar ouderwetse shoegaze. Maar toch klopt het allemaal bij elkaar.

35. Oneohtrix Point Never – Replica
Afstandelijke robotstemmen, lawaaierige samples, stemflarden. Klinkt vaag, en dat is het ook. Maar toch levert het een collectie miniaturen op die zó als een sci-fi soundtrack kunnen dienen.

36. Yelle - Safari Disco Club
Geen zuchtmeisje maar een zingmeisje. Robyn, maar dan in het Frans.

Theaterpubliek

Ik kom nog wel eens in het theater. Nu valt het misschien in Amsterdam niet zo op, want daar is het theaterpubliek nog redelijk gemêleerd. Een voorstelling van Toneelgroep Amsterdam en een optreden van Claudia de Breij trekken aardig wat jongeren. Maar ga je naar iets obscuurs van een miniscuul gezelschap, een voorstelling van een minder bekende cabaretier of naar de schouwburg in Amstelveen, dan vallen een paar dingen meteen op.

1. Bijna iedereen is oud. Mensen schuifelen met hun looprek via de rolstoelingang naar binnen. Vaak vallen ze na tien minuten al in slaap, waarna ze af en toe verschrikt opveren bij geschreeuw of lawaai afkomstig van het podium. Om je heen hoor je het gereutel van verterende maaltijden en onophoudelijk gerochel. Of keihard gesnurk, van de bejaarde achter je die overal stoïcijns doorheen slaapt.

2. De mensen die niet oud zijn, zien er allemaal hetzelfde uit. Het zijn bijna allemaal vrouwen, want mannen gaan liever niet naar toneel. Die vrouwen lijken ook allemaal op elkaar. Ze doen niet aan mode, maar hebben een persoonlijke smaak ontwikkeld. Die houdt het midden tussen lekker praktisch en excentriek. Denk aan een pantalon met iets wijd wapperends erop: een trui in tien groentinten, een blauwgrijze pashmina of een flodderbloes. Het haar: sowieso praktisch, maar wel met iets van verf erin.

3. Er zijn natuurlijk wel een paar mannen. De mannen die met hun vrouw mee moesten houden vaak hun jas aan tot het doek opgaat. Alsof er tot die tijd nog ontsnapping mogelijk is. Alle andere mannen zijn homo en horen bij elkaar.

4. Meestal is er geen pauze. Wordt de voorstelling wel onderbroken, dan begeeft de meute zich en masse naar de bar. Vervolgens is het goed uitkijken geblazen: overal om je heen rammelende kopjes en schoteltjes en mensen die koffie over zichzelf morsen. Of over elkaar. Ondanks de verbouwing is de bar van de Kleine Komedie berucht. Het zal niet de eerste keer zijn dat iemand met een half koffieservies van de twee traptreden lazert.

5. Na de pauze zijn er vaak stoelen leeg. Sommige mensen zijn wakker geworden en naar huis gegaan. Anderen vonden er domweg niks aan. Aan het geroezemoes te horen kent bijna iedereen de acteurs persoonlijk of heeft er een persoonlijke herinnering aan. ‘Halina was zó goed in dat en dat stuk van vijf jaar geleden.’

6. Grote ergernis van zeker de helft van het publiek: degene naast je die de armleuning opeist door er met de elleboog overheen te gaan hangen.

7. Het applaus. Publieksveteranen springen in de houding en scanderen bravo, ongeacht hoe slecht het stuk was. Anderen blijven stug zitten en geven met een afgemeten gezicht aan wat ze ervan vonden: zoals altijd was het weer niks. Maar als het werkelijk geweldig was, worden acteurs of cabaretiers beloond met een minutenlang doordaverend applaus, waardoor de stoïcijnse bejaarde uit punt één alsnog kwijlend wakker schrikt en als een duracelkonijntje begint mee te klappen.

Loopcam

Leuke app: Loopcam. Hier mijn videoreportage van gisteravond, vanuit het raam van De Ondeugd. De Ferdinand Bolstraat.

 

Parmezaanse kaasslijper

Cool, huh? Hier nog veel meer voorbeelden van opvallend verpakkingsdesign.

Ballen

Het is maar een klein verhaaltje, dit. Maar zo grappig dat ik 'm niet wil laten liggen. Afgelopen zondag gingen we op bezoek bij vrienden. We wisselden wederwaardigheden uit over politiek en maatschappij (conclusie: er moeten overal rotondes komen, maar dat kan niet in Amsterdam want dan blijft er te weinig ruimte over voor sociale woningbouw om schotels aan te hangen) en keken met belangstelling naar de vorderingen die R. maakte in zijn opleiding tot kunstschilder.

R. kwam aanzetten met een serie schilderijen waarop J. te zien was. Onder de douche. Op een stuk of acht vierkante doeken kwamen voorbij: het fragment van een achterhoofd, een hiel, een kin vol scheerschuim en natuurlijk ook een piemel. Na de gebruikelijke grappen ('in het echt is-tie veel kleiner') keek R. ietwat bezorgd in het rond. 'Het gaat om de ballen. Die zijn niet goed.' Verbaasd keken we nogmaals naar het piemelschilderij. Inderdaad: ze hingen er een beetje weird-ass bij. 'Zeker tien mensen hebben het schilderij beoordeeld', ging R. verder. 'En allemaal zeiden ze dat J. naar de dokter moest.'

Geen seconde kwam het in hem op dat het ook wel eens aan zijn schilderkunsten had kunnen liggen. Meesterlijk...

Nadenken op een mopje Mahler

Maandagavond naar het Nederlands Philharmonisch Orkest geweest, dat de tweede symfonie van Gustav Mahler opvoerde in het Amsterdamse Concertgebouw, samen met het Nederlands Concertkoor en twee klassiek geschoolde zangeressen. Het was een prachtig stuk, dat bestond uit vijf delen die steevast eindigden in een bombastische finale waarvan ik telkens dacht: hoe gaan ze hier in het volgende deel in godsnaam overheen?

Tussen die muzikale orgasmes door keek ik mijn ogen uit. Naar de bejaarde harpist met z'n vingervlugge spel. Naar de voorste violist, die z'n gezicht in een karikaturale grimas trok voordat hij de kinnebak tegen zijn gezicht zette. Naar de dirigent, die al na het eerste kwartier het zweet uit zijn nek stond te deppen. Naar het publiek, dat met hoedjes op zat te knikkebollen dan wel ritmisch mee te deinen op de maat van de muziek.

Maar na een tijdje trad de gewenning op. Tijdens een zoveelste intermezzo tussen de trompetsectie en het slagwerk, the mind went wandering. En waar denkt een mens aan als hij niet wordt afgeleid door weer zo'n grandioze finale? Aan het volgende.

'Wat voelt mijn mond raar. Hij zit niet lekker. Mijn tanden staan scheef op elkaar. Mijn mond zit niet lekker. Even met mijn tong voelen tussen mijn voortanden. Ja, die zijn wel goed. Maar de tong zelf, wat is daarmee aan de hand? Wat een raar glad stukje daar. Ik heb vast last van een schimmel. Of tongkanker.'

BAMBAMBAMBAM KLETTERKLETTERKLETTER! Paukenslag, bekken, en ik dwaal weer af.

'Morgen niet vergeten vragen te verzinnen voor Bacardi. Wat is precies de lokale insteek van die campagne. Getsie, niet aan denken nu. Focus op de cellist met de leuke krullen. Shit, om elf uur moet dat ene stuk al af. De wekker op half acht dan maar. Of nee, toch maar om acht uur want ik kan vast niet slapen vannacht.'


IIIIEEEPPPPP! FUUUUUUUUUWIIIIIIIEEEEET! Hè wat? Ja, mooi. Blijven opletten nu, het wordt steeds prachtiger.

'Hoeveel joden zijn hier samengebracht in de oorlog? Er passen er wel een paar duizend in. Best heftig, als je je realiseert hoe mooi dit gebouw is, en dan die geschiedenis, plus dat er ook nog eens in het Duits wordt gezongen. Hoeveel van de op dit moment aanwezige joden zou hier ook aan denken? Helemaal zo vlak na 4 en 5 mei. Volgend jaar toch maar eens naar de Westermarkt op Bevrijdingsdag. Dat was best leuk, een paar jaar geleden.

BAAM!!! BAAMMMM! BABABABAMMMM!!!! Met een daverend kabaal is weer een deel ten einde. Nu blijf ik bij de les, want het slotstuk is van een schoonheid, daar wil ik echt niets van missen.

'Zou die dame voor me elke dag opnieuw die parels in haar oren hangen? Hoe doe je dat op je tachtigste? Of zou je ze gewoon kunnen laten zitten op die leeftijd? En groeit dat dan dicht? Oren groeien door als je ouder wordt. Best grote oren heeft ze. Zouden die parels daardoor elk jaar kleiner lijken? Als ze slim is koopt ze één keer per jaar een paar grotere pareloorbellen die...'

Ineens begint iedereen luidt te applaudiseren en 'Bravo!' te scanderen. Ook ik heb genoten, en tussen het nadenken door heb ik zeker genoeg meegekregen om te kunnen concluderen dat het een geweldig concert was. De volgende keer neem ik zelf een tamboerijntje mee. Zodat ik wel op de muziek móet letten en niet telkens afdwaal.

Weird, weirder, weirdest music

Allereerst de beste track van het jaar tot nu toe. Joy Division meets Grace Jones in de personen van Bruno Coviello en de geweldige zangeres Shannon Funchess. Wat een strot heeft dat wijf! Ze komen uit Brooklyn en onlangs verscheen een EP met vier tracks. Dark wave, it is. Waarvan dit dus de beste is. Keihard zetten!



Tweede is Starfucker. In de video een vreemd personage dat willekeurig aan een groep mensen likt. Maar wat zijn het voor mensen: saunagangers? En waarom zijn ze zo chagrijnig?



Nummer drie. Die Antwoord met Rich Bitch. Zangeres Yo-Landi schittert in weer een schitterend kunstwerk van deze Zuid-Afrikaanse supergroep. En ik wil ook een levende wc-rolhouder!



Heb je de bovenste drie video's bekeken, dan valt nummer vier in mijn ogen toch een beetje tegen. Lady Gaga begint in al haar weirdheid een beetje door te slaan naar het onzinnige in plaats van het absurde. Toch valt er nog genoeg te genieten met Born This Way. Wederom volledig ontraadseld door Illuminati-deskundige VigilantCitizen.

Computer nummer drei

France Gall, in het Duits. Met een lied over computerdating. Uit 1968.

Schreeuwlelijk Schwarzenegger

Heel cultuurminnend Nederland zette het afgelopen zaterdag op een potje schreeuwen. Intussen genoot ik van échte cultuur, namelijk van Arnold Schwarzenegger in Kindergarten Cop. Wat blijkt: Arnie kan heel mooi schreeuwen. Zo mooi zelfs dat bloger The FilmDrunk een compilatie heeft gemaakt. Kijk zelf:

Alles moet ECHT

Kijk. Persoonlijk heb ik er totaal geen moeite mee dat mensen met bont rondlopen. Sterker nog, ik vind zo'n ordinaire Russin in een stevige bontmantel gemaakt van honderden nertsen juist prachtig. Ook de jas gemaakt van het onvolgroeide haar van ongeboren lammetjes die Madonna ooit droeg: gewoon heel erg mooi.

Minder fraai zijn die lelijke bontkragen, waar iedereen tegenwoordig mee loopt. Hoe groter, hoe mooier, lijkt het credo. Maar ik vind het er vooral tacky uitzien.

Op dit moment is er ophef over een spaarvarken, gemaakt van een opgezet biggetje. Volgens de ontwerper zijn die biggetjes niet met opzet gedood, maar op een natuurlijke manier aan hun einde gekomen. Een spaarbig moet 4000 dollar kosten, dus ik geloof er niks van dat die beestjes zomaar zijn omgevallen, maar cute is het wel. Te koop via Cheeky.com.



Van deze opgezette biggen is het maar een kleine stap naar het werk van de Nederlandse kunstenares Tinkebell. Zij werd in één klap bekend met haar tas, gemaakt van het vel van haar kat. Ik dacht tot dusver dat het daarbij bleef, maar nee: hieronder voorbeelden van een schijfjespoes en een blokkendoos-Lassie.




Ik vind dat kunst best mag prikkelen of provoceren. Wat kleding betreft heeft bont of leer nu eenmaal een mooie uitstraling. Maar wat ik me afvraag: in een tijd dat we alles letterlijk kunnen namaken, is het dan nog nodig om hier échte dieren voor te gebruiken?

Kanye's speelfilm

Toegegeven, het duurt veel te lang, 34 minuten. Maar je krijgt wel een idee waar meneer West ongeveer heen wil met z'n carrière.

Die Antwoord - Evil Boy

Ze zetten weer een weird sfeertje neer, onze vrienden van Die Antwoord.
De nieuwe video voor 'Evil Boy' is nogal fallus-gericht.
En laat Lady Gaga dat muizenpak maar niet zien. Hier de video:

Beste video van het jaar!

Ja, nu al. OK Go! flikt het 'm weer. Na het enorme viral succes van deze video scoren ze opnieuw met White Knuckles. Is dit werkelijk in één take opgenomen? Ik geloof er niks van. Maar mooi is het wel.

Diamanda Galas, demoon uit mijn verleden

Ze was alweer jaren van mijn muzikale radar verdwenen, maar dankzij Facebook kwam ik opnieuw op het spoor van Diamanda Galas. Alweer achttien jaar geleden hoorde ik voor het eerst van deze Griekse avantgarde-artiest.

Diamanda heeft een bereik van vier octaven en zingt in het Engels, Frans, Italiaans of Spaans. Daarnaast is ze een virtuoos pianist. Tot zover zou je nog kunnen denken: goh, leuk, ik zal haar eens opzoeken op YouTube. Maar dan kom je dit tegen:



Diamanda Galas breekt door in Frankrijk, met een politiek geëngageerde opera. Het is dan 1979. In de jaren daarna ontwikkelt ze zich als solo-artiest en maakt ze zich de Schrei eigen - een aan het Duitse expressionisme ontleende vorm van zingen. Of krijsen, liever. Daarbij gaat ze te werk met vier microfoons tegelijk, met effecten als echo en vertraging tot gevolg.

Haar debuutalbum is een bewerking van een gedicht van Charles Baudelaire, een performance die rauw en hysterisch is. Daarna volgt een trilogie waarin ze zich verzet tegen de wijze waarop de politiek omgaat met de aids-epidemie die midden jaren tachtig om zich heengrijpt. Titels als The Masque of the Red Death, The Divine Punishment en You Must be Certain of the Devil zeggen genoeg.

De talenten van Diamanda Galas komen bijeen tijdens haar live-optredens. Met haar haakneus, haar hoekige gezicht en ravenzwarte haar ziet ze eruit als een heks die voorgaat in een hoogmis. Met bizarre gewaden en liters nepbloed zet ze een tamelijk schokkend sfeertje neer. De muziek: minimalistische zweepslagen, afgewisseld met elektronisch gezoem. Haar stem bezwerend: de ene keer grijpt ze je bij de strot met beklemmend gefluister, dan weer door zo hard te krijsen dat het door merg en been gaat. Daar bovenop laat Diamanda horen dat ze ook nog in tongen kan spreken, zoals ze dat in de bijbel noemen. Het is een vormloos, hysterisch gekakel dat nog het meest lijkt op dat van een kalkoen die weet dat hij de kerst niet haalt. Zoiets bevreemdends, zelfs verontrustends zul je zelden hebben gehoord.

Het hoogtepunt uit de carrière van Galas vormt het album Plague Mass. Dit is een registratie van zo'n verontrustend optreden.



Vanaf de jaren negentig is de zangeres zich gaan toeleggen op toegankelijker werk. Zonder daarvoor overigens haar bizarre stemgebruik opzij te zetten. Luister bijvoorbeeld naar haar uitvoeringen van I Put a Spell on You (dat al langer op haar repertoire stond) en de Supremes-cover My World is Empty Without You.







De laatste jaren legt Galas zich meer toe op blues, spirituals en andere roots-muziek, waaronder zelfs country. Het puur demonische is uit haar stem verdwenen, maar nog altijd is Diamanda Galas een klasse apart.

En voor wie het bovenstaande allemaal niet trekt: hieronder de absolute tegenpool. Van die andere zangeres die zich zo inzet voor de gays...

Screensaver

De nieuwe video van M.I.A. doet in de verte denken aan een screensaver. Je weet nog wel, zo'n scherm vol bewegende beelden zodat het beeldscherm niet inbrandt.



En toen ik op Youtube naar 'screensaver' zocht, stuitte ik op het onderstaande filmpje.

Aan het werk

Het bloggen is er de laatste weken nogal bij ingeschoten. Dat heeft twee redenen: eerst heb ik een week op een luchtbed om Ibiza heengedobberd, daarna ben ik weer gaan werken. En dat bevalt erg goed, na drie maanden te hebben rondgelummeld. Nou ja, gelummeld, als ik achteraf terugkijk op drie maanden 'vakantie' heb ik toch best veel gedaan.
Eerst de reisjes: naar Ierland, Berlijn en Brussel, plus die week naar Ibiza natuurlijk.
Dan de klusjes: van een achttal interviews over en met accountants tot een verhaal over Glee of over exorbitante sterrenbruiloften (kijk maar in het tijdschriftenschap en zoek naar de laatste Grazia).
Ook leuk: de fietstochten van soms wel zestig kilometer op een dag. Van Muiden via Weesp en Abcoude weer terug naar Amsterdam. Of een tochtje Ronde Hoep, met als enige gezelschap eenden, libellen en identiek geklede bejaarde echtparen. Uitstapjes die altijd een dag later plaatsvonden dan gepland: naar de Praxis, het postkantoor of boekhandel Atheneum.
Dingen-die-altijd-al-moesten, maar nu eindelijk gelukt zijn: een archief voor de administratie, Sophie's Choice kijken (boooooring! Maar wel aangrijpend), vingervlekken die de schoonmaakster niet ziet van deuren verwijderen, et cetera.

Luieren natuurlijk. Boeken lezen op het dakterras. Tip: de nieuwe van Arthur Japin, Vaslav genaamd. Hij is nog niet uit, maar ik had een recensie-exemplaar van het verhaal over een balletdanser die er in 1919 ineens de brui aan geeft. Het is een fictief verslag van een waargebeurd incident, gezien door de ogen van zijn dienstknecht, zijn vrouw en zijn minnaar, die ieder op eigen wijze laten zien waar en hoe deze Vaslav Nijinsky precies ontspoorde. Japin kleurt het verhaal subtiel in door het van deze drie kanten te belichten. Je gaat bijna geloven dat het echt zo is gegaan, wat voor een deel ook zo is: achterin het boek staat een uitgebreide bronvermelding. Nog een tip: de boeken van David Sedaris, die overigens prima beluisterbaar zijn op de iPod - al lispelt de schrijver dat het een lieve lust is.
Minder fijn: de verveling. Wéér twee afleveringen van Who's The Boss, met de suffe verwikkelingen rond Tony en Angela. Die Angela werd gespeeld door Judith Light. Ze speelde het klaar er in de jaren tachtig oubolliger uit te zien met al haar schoudervullingen en jampotbrillen dan in Ugly Betty. Daar speelt ze de opvallend strak uitziende Claire Meade. De verveling sloeg ook toe tijdens de fietstochten. Wéér een dijk. Wéér een molen. Wéér een polder. En wéer die uniseksbejaarden op identieke fietsen.
Het allerleukst vond ik de lunches en borreldates overdag met zusjes, ex-collega's en vrienden op terrassen of in cafés in de stad, of daarbuiten. Iedere week was het wel een paar keer raak.
Nu weer aan het werk, dus. Gisteren naar het hoofdkantoor van Ajax gefietst voor een interview, op de kopse kant van de Arena. Vlak voor de ingang werd ik staande gehouden door drie toeristen die met het logo op de foto moesten. Na afloop van het gesprek fietste een jongetje me achterna: 'Heeft Ajax gewonnen?' 'Ja', zei ik. 'O, dan zijn we door! Joepie!'. Kijk, dat zijn leuke ontmoetingen voor tussendoor. Maar drie maanden lang waren dat de enige gesprekken die ik overdag voerde. En dan is het toch een stuk leuker om overdag iets zinnigs te doen, en daar ook nog geld voor te krijgen.