A Night with Joan

Het had wel iets van een veredelde powerpoint-presentatie, die Joan Collins afgelopen vrijdag gaf in het Nieuwe De La Mar in Amsterdam. Bij binnenkomst in de zaal stond er op het podium naast een kamerscherm een groot wit doek, waarop in goedkope computerletters 'A Night with Joan' stond te lezen. Eromheen knipperden tientallen gezichten van Joan door de 78 jaren heen. Heel even dacht ik: dat belooft niet veel goeds.

Vlak daarvoor stikte het in de foyer al van de Vanessa's, Gordons, Maik de Boers en Bouvrietjes. De 'sterren'vielen echter nauwelijks op, want ze werden in drommen omringd door alle homo's van Amsterdam - op een paar na. In de zaal zaten we links naast Christine Kroonenberg (die in het echt nog bruiner is dan de ook aanwezige Patty Brard). Rechts stommelde een omaatje de trap op dat leek op de moeder van Marijke van Helwegen (uiteraard ook in de zaal) en het eeuwig in cellofaan verpakte levende kunstwerk Fabiola. Alleen Hans Klok was er niet, maar die had op Facebook al laten weten dat hij zaterdag ging.

En ineens stond ze daar. Joan Collins. Het publiek sprong als één man omhoog en gaf haar een minutenlange ovatie. Joan ging gekleed in een zwarte, schouderloze top en droeg een al even glimmende strakke zwarte legging. Een cameltoe met glitters, constateerden we al snel. Mijn goede vriendin Judith constateerde dat je op bepaalde leeftijd beter geen cameltoe meer kunt laten zien, maar goed: alles voor de kunst.

Het kunstje van Joan bestond eruit dat ze losjes over het podium zwierend anekdotes opdiste uit haar lange carriere. Nu is opdissen niet het goede woord, want voorlezen dekt beter de lading. Geholpen door een onzichtbare autocue leek het alsof ze haar eigen Wikipediapagina voordroeg, hier en daar voorzien van een goed getimede grinnik of een rake oneliner. Ze moest er even inkomen, maar het duurde niet lang of ze had de zaal in haar greep. Op het diascherm toonde ze beelden uit haar verleden. We zagen haar worstelen met een reuzenmier en later met Krystle, haar aartsvijand in Dynasty.

Over haar privéleven liet ze maar weinig los. Geen dirt over haar affaire met Warren Beatty of andere Hollywoodfiguren, maar keurige belevenissen met haar echtgenoten die al even keurig genummerd werden: 'And that was husband number three!'

Het ging dus vooral over die hele lange carriere, die begon met spektakelfilms en dreigde te eindigen in allerlei b-garnituur met bijvoorbeeld die mieren. Samen met zus Jackie broedde ze op een comeback, namelijk die van überbitch. Toen Aaron Spelling dat zag, ontstond Alexis Colby en de rest is geschiedenis.

Het is een beetje onduidelijk hoe het komt dat Joan nog altijd zo'n megaster is dat ze met gemak 10.000 euro durft te vragen voor een interview. Na Dynasty raakte haar carriere versnipperd en was ze slechts sporadisch op tv te zien. Vaak gaat het er alleen maar over hoe goed ze er nog uitziet, voor iemand van 78. En dat doet ze ook. Na de pauze praalde ze in een prachtige glamourjurk en reageerde ze een stuk minder gescript op enkele vragen vanuit het publiek.

Voor we het doorhadden was het alweer voorbij. Het was een vermakelijke avond die voor de vips nog even doorging met een afterparty, waar Jeroen Krabbé nog even met Joan op de foto ging. Wat ze van het Amsterdamse publiek vond? Warm, goedgekleed en welbespraakt, zo twitterde ze de volgende ochtend. Wel was ze slecht te spreken over de vipservice van de KLM: aan boord was alles prima, maar dat ze in een BUS naar het hotel werd vervoerd? Daar had ze sinds haar vijftiende niet meer ingezeten.

Je bent een diva of je bent het niet, natuurlijk.

Goedemorgen Ochtendspits Ontbijt

Grappig hoe iedereen steen en been klaagt over Ochtendspits, waarmee Wakker Nederland aftrapt op Nederland 1. Een veelgelezen kreet op Twitter luidt: ik mis Goedemorgen Nederland! Een andere klacht: het decor is zo blauw! In dat laatste kan ik meegaan. Het decor is inderdaad blauw. Lelijk blauw, erg kaal bovendien. En uiteraard valt er veel meer te klagen.

Onderin beeld staat een balk met de laatste filemeldingen, maar die wordt slechts één of twee keer per half uur ververst. Het is tegelijkertijd het meest dynamische onderdeel van het programma.

Verder zien we een juffrouw in beeld die tussen de nieuwsitems door meent te moeten vertellen dat Johnny de Mol met Bridget heeft gezoend. Ook kondigt ze iemand aan die het imago van Barbie heeft bezoedeld. Dan hebben we de beursjongen al gehad van het type dat we sinds de allerprilste beginjaren van RTL Nieuws niet meer in beeld hebben gezien. Tussendoor zien we Journalistiek-stagiaires in de weer met reanimatiecursussen of met mensen die in werkelijkheid een ochtendspits ondergaan (of eigenlijk niet: er was namelijk niemand die voor de camera kon reageren in een leeg Tubbergen. Wat een afgang).

Inderdaad, weinig verheffend. Weinig Telegraaf ook, op die rare show-items na misschien. Maar om hierdoor dat vreselijke Goedemorgen Nederland te missen? Met die vervelende Sven 'Lawezegge' 'Damesenheren' Kockelman? Die zich als een pitbull vastbeet in een onderwerp als 'wat moeten we met een herfstdepressie'? Met elke dag een deskundoloog uit een gat uit Gelderland die zich sportkenner of filmkenner noemde? Of dat vreselijke mannetje met z'n flauwe noujazeg-items, die steevast eindigden met een verongelijkt: 'Ja, goeiemorrege!' Nee, het enige dat echt beter was dan Ochtendspits was het feit dat Sven tenminste nog een cappuccino-apparaat in zijn decor mocht in plaats van kille bluescreens.

Goedemorgen Nederland was héél even leuk, maar dat kwam puur door Daphne Bunskoek. Toen zij uit slaapgebrek de knuppel in het hoenderhok gooide, kregen we Brecht van Hulten (ok), Klaas Drupsteen (mwah) en Mirella van Markus (mèhèhèhè). Het ergste was altijd wanneer een band kwam optreden. Zat daar ineens een nog-chagrijniger-dan-normale Dinand Woesthoff met een gitaar op schoot, terwijl zo'n Klaas of Mirella met een grimas op het gezicht zat mee te deinen. En dan: applaus! Ja, van de floormanager, de kantinedame en de cameraman.

Geef mij maar weer gewoon Ontbijt-TV met Diewertje Blok. Die wist tenminste dat je de mensen rustig wakker moest maken met luchtig gepresenteerde nieuwsberichtjes en af en toe Nelly Frijda, die zich knorrig de slaapplooien uit het gezicht probeerde te duwen.

Als WNL slim is, duiken ze de oude Ontbijt-TV-afleveringen op uit het KRO-archief. Kun je negen jaar lang, iedere dag mee vooruit. En dan zien we Diana Woei ook weer eens.

Theater: Over Dieren

Gisteren naar de voorstelling Over Dieren geweest, van het Nationale Toneel. Voorafgaand aan de voorstelling viel het me op dat er aardig wat jongeren op het toneelstuk waren afgekomen, wat ik niet had verwacht. Het verhaal - gebaseerd op afluistertapes van de Oostenrijkse politie over een escortbureau dat wordt verdacht van vrouwenhandel - lijkt toegankelijk, maar is dat totaal niet. Integendeel zelfs: de uitgesproken zinnen en gespreksflarden worden telkens herhaald. Toch bleven de jongeren - ik vermoed 4 Havo, cultuurpunten of een klasje Maatschappijleer - opvallend rustig.

Dat was fijn, want het stuk vergde enige concentratie. In het verhaal wordt duidelijk dat een oudere vrouw haar lichaam aanbiedt, maar genegeerd wordt. Tegelijkertijd bieden drie ambtenaren tegen elkaar op wat ze zoal willen doen met hoeren. Het stuk, een aanklacht tegen vrouwen- en kinderhandel, wordt naarmate de voorstelling vordert steeds grover en platter, op het banale af. Het decor is een verzameling tv's met daarop vorsend kijkende gezichten, waartussen de zes spelers zich voortbewegen. De dames op wiebelende stiletto's, de drie heren in lichtblauwe businesspakken en continu op jacht naar seks. Het eindigde redelijk voorspelbaar met een horrorhoogtepunt: een scène in blacklight met muziek van Laibach: een cover van Opus' Life is Life.

Mijn eindoordeel: een rauw stuk dat bij vlagen op Gummbah-achtige wijze de draak steekt met alles wat vies en ranzing is, en tegelijkertijd duidelijk maakt hoe het gesteld is met de positie van prostituees en misbruikte kinderen. Lees hier een aantal recensies over de voorstelling. En hieronder de beelden:

Apple-speeltje overladen met kritiek en grappen

De introductie van Apple's iPad heeft wereldwijd heel wat losgemaakt. Na de aanvankelijke euforie die standaard hoort bij een Apple-lancering, verdelen de reacties zich steevast in twee kampen: Apple-adepten die niet kunnen wachten tot ze hun apps op het nieuwe apparaat kunnen gebruiken en critici, die zich afvragen wat er nou zo vernieuwend is aan een A4-vormige tablet waarmee je niet eens kunt bellen.

Fuji en P88
Uit het tweede kamp is het bericht afkomstig dat het Japanse Fuji jaren geleden al een iPad-achtig ding heeft geïntroduceerd. Fuji legt mogelijk een claim neer bij Apple omdat het bedrijf al in maart 2003 de naam iPad heeft gedeponeerd bij het Amerikaanse octrooibureau US Patent and Trademark Office. De registratie is echter nog niet rond. Ook in China is als zeker een half jaar een kloon te koop in de vorm van de P99. Dit apparaat heeft een groter scherm, een snellere processor en een groter geheugen. Ook heeft de P88 usb-poorten, waaraan het bij de iPad ontbreekt.

Grap
Enige verwondering is er ook over de naam, de enigzins doet denken aan het Amerikaanse woord voor inlegkruisjes. Maar de lol is er alweer snel af, want kinderachtig en puberaal. Lees hierover bijvoorbeeld 'The life and death of the iPad joke op Globe Life.'

Kritiek
Over het algemeen is de iPad positief ontvangen, zij het lauwtjes. De kritiek behelst het ontbreken van bepaalde features als bellen, fotograferen en filmen, de hoge prijs (het 'instapmodel met een harde schijf van 16Gb kost 499 dollar), het is een groot uitgevallen iPod, ga zo maar door.

Revolutie?
De stelling Apple met de iPad zou zorgen voor een compleet nieuwe manier waarop content (tekst, geluid en beeld) kan worden verspreid, werd hier en daar beaamd, maar zal wederom niet tot een revolutie leiden. Dat de iPad puur is bedoeld voor de consumptie van digitale media als games, muziek, foto's, video, magazines, kranten en e-books, is de meeste critici wel duidelijk.

Mashup
Ter afsluiting de bekende mashup van Der Untergang, maar nu verhaspeld voor iPad:

Bernhard, Schavuit van Oranje

Gisteravond de slotaflevering gezien van deze serie, uitgezonden door de VPRO. Was dit nou de doorbraak van deze omroep op Nederland 1? Volgens mij wel... Hopelijk gaan ze vaker dergelijke series ontwikkelen, want het was genieten.

Alles klopte aan de serie, behalve het verhaal natuurlijk. En ook het accent van Máxima klonk eerder Russisch dan Argentijns, zeker in de eerste aflevering. Maar verder: subliem. Daan Schuurmans speelde de jonge prins met bravoure en Ellen Vogel schitterde als de oude Juliana. 88 jaar is ze inmiddels, maar hopelijk blijft ze nog lang dit soort rollen spelen.

Grappig ook, hoe de verfilming van het boek van Thomas Ross eigenlijk een karakterstudie is van personen die we allemaal denken te kennen en tegelijkertijd ook helemaal niet. Trix, die het zakelijke, bijna manipulatieve had van grootmoeder Wilhelmina. Juliana ('Lula'), die per fiets naar Greet Hofmans koerst of mokkend met haar rokertje thuis zit terwijl 'PB' de bloemetjes buiten zet met een van z'n maîtresses.

Natuurlijk is het verhaal slechts deels gebaseerd op historische feiten en voornamelijk op hardnekkige geruchten. Het idee dat Juliana - of in ieder geval de beschermengelen uit haar omgeving - het tolereerde dat Bernhard zowel tante Kokkie en zijn bastaardkinderen doodleuk op het paleis liet logeren: het kán natuurlijk, maar of het echt gebeurd is?

De stadhoudersbrief, Lockheed, het afknallen van beesten (gisteren sneuvelde een Vlaamse gaai, die vervolgens in opdracht van Juliana op een zilveren schaal werd afgevoerd door een lakei: 'begraaf die maar in de tuin'). De link tussen Máxima en Bernhard. Beatrix, die wel van een borrel hield, Juul die zelf liever actrice was geworden, de stoffige oubollige meubels op Soestdijk: een en ander werd zo geloofwaardig neergezet dat je dacht: het klopt allemaal. Zelfs het verhaal.

Ben stiekem benieuwd hoe de Oranjetjes de serie zelf beleefd hebben. Zullen ze gelachen hebben (Max en Lex) Of kwam het stoom ze uit de oren (Bea)? Gekeken hebben ze vast en zeker.

Help Hawaïti

Donderdag deed Nederland massaal een greep in de portemonnee voor Haïti. Een dag later deden de Verenigde Staten hetzelfde. Beide grootmachten zochten hetzelfde middel voor het doel: een marathon-tv-uitzending. Of een Telethon, zoals ze zeggen in de States. Ik ga het hier niet hebben over het nut van dergelijke acties, maar wel over het enorme verschil van aanpak tussen VS en NL.

Want wat schetste mijn verbazing: de Telethon van George Clooney was vele malen ingetogener dan de Haïtihieperdepiep van Reinout Oerlemans. Sterker nog: tegenover het gehups van Linda en Beau staken de speeches van Julia Roberts en Nicole Kidman ronduit saai af.

Vooraf had ik een megaspektakel verwacht dat zijn weerga niet zou kennen - in Amerika althans. Bombast, een reünie van USA For Africa aangevuld met nieuw sterrenbloed, actrices die in krokodillentranen uitbarsten en vooral heel veel Amerikaans gepeupel dat tot op de komma laat zien hoeveel ze zouden geven. Dit allemaal onder de bezielende leiding van een hysterisch gillende Oprah, liefst in combinatie met een David Letterman of Jay Leno. Maar nee hoor, niets van dat al.

Allereerst de overeenkomsten. Er waren liedjes, er waren beelden van slachtoffers en er waren 'sterren' actief in een telefoonpanel. Nederland had Nick & Simon en enorme arrangementen, de VS Madonna met een bijna akoestisch lied. Wij hadden opmerkelijke duetten tussen Karin Bloemen (met schoon haar!) en André van Duin, de VS koppelde Bono aan Jay-Z en Rihanna. Bij ons in het telefoonteam: iedereen inclusief Dirk Scheringa en Geert Wilders, in de States: Steven Spielberg en Reese Witherspoon. Hier: huilerige Haïtibeelden. Daar: CNN's Anderson Cooper die geredde slachtoffertjes streelde, op locatie.

Maar dan de verschillen. Waar Nederland alles uit de kast haalde om er een Grand Gala du Charité van te maken, stonden diva's als Mary J Blige na hun optreden wat bedremmeld voor zich uit te staren: er was bijna geen publiek en er werd niet geklapt. In Nederland haalden we trots de directeur van Kruidvat het podium op, in zijn klauwtjes een reuzen-cheque met daarop in dikke chocoladeletters het bedrag van 100.000 euro. Dan de telefoonpanelleden: in Nederland brulden ze superlatieven in de camera, hoe hartverwarmend vrijgevig de Nederlanders waren en hoe geweldig het allemaal was. In de States liet Reese Witherspoon weten dat god erg blij was met de gift van een beller en dat ze het moeilijk vond om haar kinderen over Haïti te vertellen.

Je zou in Nederland bijna spreken van Amerikaanse toestanden, zij het dat Amerika zélf die toestanden volledig achterwege laat.

Rest de vraag wat het meeste geld heeft opgeleverd. Nederland helpt Haïti heeft ruim 83,5 miljoen euro opgeleverd, waarvan een dikke 41 miljoen is door Nederlanders zelf opgebracht - zowel door particulieren als bedrijven. Het Amerikaanse Hope For Haïti leverde ruim 40 miljoen op, met als kanttekening dat donaties van bedrijven en de opbrengst van de muziekdownloads nog niet bij het bedrag zijn opgeteld.

Aardig?

Betuttelend, zul je bedoelen. De nieuwe Sire-campagne is vreselijk overdreven. Een nikserig muziekje onder de beelden, bovendien. Helemaal sneu wordt het als je het Twitteraccount bekijkt dat aan de campagne is gekoppeld. Lees maar:

'Pardon juffrouw. Zat al bijna in de auto maar zie net op de kassabon dat u vergeten bent die vier flessen Chablis aan te slaan.'

'Meneer, mag ik via u uw vrouw even complimenteren met haar schitterende niqaab. Echte zijde?'

'Niks aan de hand, mijn dochter kan best tegen een stootje. Mag ze alleen misschien wel haar OV terug? Zit in dat zijvakje.'

'Dan maar eens een jaartje niet op wintersport. De mensen in Haiti kunnen dat geld momenteel veel beter gebruiken. Giro 555 ovv. aardigzijn.'

En meer van dat soort baarlijke flauwekul. Of ligt het aan mij en zie ik de ironie niet? Wat ik dan wel weer snap en leuk vind is de video van GeenStijl als reactie op de pasopaardig-actie.

2012 valt vies tegen

Natuurlijk, het draait bij spektakelfilms als Twister, Independence Day en 2012 om entertainment, special effects en de hoeveelheid rampen die als bioscooppubliek voor de kiezen krijgt. En inderdaad, in alle rampspoed is 2012 de overtreffende trap. Maar juist het gegeven dat het in deze film over het einde van de wereld gaat om méér, méér, méér, zorgt ervoor dat het na een half uur al begon te vervelen.

Het plot van een rampenfilm als 2012 verloopt volgens het geijkte patroon. Eerst wordt een deskundige opgevoerd die naderend onheil bespeurt. Vervolgens worden wat karakters het verhaal ingeslingerd met wie de kijker een band moet opbouwen tijdens het verhaal, die allerlei leed meemaken en elkaar daarna opgelucht in de armen vallen. In dit geval een stel gescheiden ouders met twee kinderen, waarvan de oudste, een meisje van zeven, nog in haar bed plast. Vader is vooral met zichzelf bezig, zodat moeders nieuwe vriend zijn rol met verve heeft overgenomen. Tot zover de emotionele constructie.

Omdat het vergaan van de wereld nu eenmaal geen pretje is, hebben de makers gemeend dat het verhaal vooral luchtig moet blijven. Dus zien we een superrijke Rus met zijn gepimpte sletje - voorzien van beftekkel - die à 1 miljard dollar p.p. een plaatsje heeft gekocht aan boord van de arken die het laatste restje mensheid moeten redden. Vanzelfsprekend gaat dat gruwelijk mis, maar niet nadat de Rus en zijn entourage wat karikaturale grappen hebben gemaakt.

Zoals gezegd: het draait bij films als 2012 om de special effects. In eerste instantie ziet het instorten van de wereld er fantastisch uit. Complete steden worden verzwolgen door de scheurende aarde. Dat het gezinnetje op mirakuleuze wijze weet te ontsnappen (eerst per auto, dan per vliegtuig, vervolgens in een camper en daarna in een groter vliegtuig) is vooral lachwekkend, helemaal omdat de film talloze plotholes kent. Zo zijn ze per ongeluk ineens in China - en toevallig ook nog eens op de plaats waar al die arken liggen opgeslagen - omdat de aardkorst is gaan bewegen. Yeah right. En eenmaal aan boord van zo'n ark geldt niet het recht van de sterkste, welnee: iedereen die in de buurt is komt gewoon lekker aan boord. En dat uitgerekend de held uit ons verhaal - de afwezige vader - de ark van de ondergang weet te redden? Dat is na twee uur meer van hetzelfde lawaai en geweld niet meer dan logisch.

Het einde van de film laat zich raden. Ik verklap alleen dat het zevenjarige dochtertje na afloop van het drama haar bed niet meer onderzeikt. Hebben ze toch wat bereikt, met z'n allen.

Praatziek Nederland

Er is al veel gezegd over De Tafel van Vijf. Echt, ik heb het geprobeerd, en het had leuk kunnen zijn: vijf dames die met een persoonlijke noot het nieuws doornemen. Ik heb nu twee weken naar het gekakel kunnen kijken en het is genoeg. Ik haak definitief af. Het is niet actueel, want niet live. Het is niet urgent, want oeverloos gekeuvel. Het is niet interessant, want scherpzinnige meningen ontbreken geheel. Bovendien is het erg lastig kijken als je weet dat op andere netten De Wereld Draait Door en RTL Nieuws bezig zijn.

RTL Boulevard sla ik per definitie over. Gezwets over vage koningshuizen, heel veel musicals die gehyped worden, Frans Bauer die een wind laat en daar keihard om moet lachen - en dit allemaal begeleid door die vreselijke over the top voice-over van Jeroen Kijk in de Vegte. Hoe hij het uitkraait van de pret bij het voorlezen van het zoveelse non-item, ik kan er niet meer tegen.

Dan DWDD. Heel fijn dat het programma terug is. De zomerstop werd opgevuld met het ultrazwakke programma van Fuckje Jansen (De Zomer Draait Door) en het iets betere Schiphol-dingetje van Harm Edens, maar nu gaat Matthijs van Nieuwkerk er weer full speed tegenaan. In een strak format met items die op de minuut af zijn geregisseerd dient hij de onderdelen in hapklare brokken op. Dat is handig als je net aan het koken bent (deze saaie gast duurt drie minuten, precies goed om pasta af te gieten oid) of naar de wc moet.

Kwezel en van den Brink zijn er gelukkig ook weer mee gestopt. Het blijft talkshowtje spelen, wat die twee doen. Beide heren hebben iets onechts, wat komt doordat hun eigenlijke boodschap (vind de heeeeere) er bij de vraagstelling continu doorheen schemert. Geef mij maar de laconieke, soms bijna ongeïnteresseerde Jeroen Pauw en Paul Witteman. Altijd fijn om hiermee de dag af te sluiten.

Dan dit. Ergens ver verstopt tussen de ranzigheid op Veronica doet Beau van Erven Dorens weer eens een poging tot een newsy talkshow. Het is een kopie van het Spaanse CQC, een naam die niemand hier begrijpt. We zien filmpjes die sprekend lijken op die van de Jakhalzen uit DWDD, met als subtiel verschil dat hier allerlei special effects zijn toegevoegd. Grappig bedoeld misschien, maar wat voegt het toe? En dan het gedraai in de studio. Drie jongens in pakken doen 'tof' tegen elkaar, maken gescripte, zogenaamd bijdehandte opmerkingen en juichen hard om hun eigen filmpjes. Wat een onzin.

Conclusie: er wordt veel te veel gebabbeld op tv. Praten kan, maar heb het dan in ieder geval ergens over en durf iets te zéggen in plaats van toktoktok in het kippenhok. En voor de mensen die zeggen: 'de tv kan ook uit, dan kijk je toch niet?': natuurlijk kan dat. Maar dan moet ik zelf gaan zitten praten en dat leidt ook maar tot onzinnig geklets.

Paraderen en Goed Flauw

Stom dat het op de Parade zo druk was gisteren. Zelfs voor hapklare sushi stond een rij. Bovendien viel de voorstelling Goed Fout vies tegen. In een soort klucht voerden onder andere Van Houts & De Ket en Joke Tjalsma een toneelstuk op over een joodse onderduiker die zich moest verstoppen voor de bovenbuurvrouw, een nsb'er. Op zich een spannend gegeven waar je flink grove grappen over kan maken, iets wat de titel Goed Fout ook suggereert. Maar wat een belegen flauwekul: Joke Tjalsma die een rode pruik opzet als ze naar 'het verzet' gaat, veel houzee-geroep en de nsb-buuf heet natuurlijk Helga en is dominant. Ook kwam er een schilderij aan te pas. Je zou bijna denken dat ze Allo Allo wilden imiteren, maar zelfs de meligheid van die tv-serie was grappiger dan dit gehannes.

Leuk daarentegen was het met mijn gezelschap. We verbaasden ons erover dat veel vrouwen laarzen dragen in de zomer. En onderjurken over spijkerbroeken. We moesten lachen om een eend en werden stelselmatig aangevallen door wespen. Een boos vrijwilligersmeisje had ons overigens nog bijna van het terrein gekickt omdat we uit een fles dronken van echt glas. Maar die hadden we toch écht bij Grape District gekocht, gewoon op de Parade zelf.

Review: Ellen ten Damme in Cirque Stiletto

Donderdag naar de première geweest van het circusspektakel met Ellen ten Damme. Zoals dat gaat in Nederland staat de roddelpers aan weerskanten van de ingang op gesteld om types als Lee en Laura Towers, de boezem van Xaviera Hollander, Hind, Fuckje de Both, Tineke Schouten en haar dochter en Katja Schuurman te fotograferen. Het was een bijna volle bak in Carré. De zaalvloer was veranderd in een lichtgevende circuspiste, het podium gaf plek aan een uitgebreide band die de voorstelling een avond lang van uitstekende muziek voorzag.

Eerst het goede nieuws. Ellen zag er fris en fruitig uit in haar Jan Aarntzen-outfits. Ellen, die ik vaak een beetje ranzig vind, die zomaar een week dezelfde witte onderbroek met gele vlekken draagt, en als je met haar naar bed zou gaan dat je dan eerst zes tampons tegenkomt, kwam op in een oogverblindende baljurk waarvan de verschillende onderdelen al snel van haar lichaam werden afgepeld. Een wervelende show moest het worden, dat straalde vanaf de eerste minuut af van haar en de andere artiesten. De muziek bood voldoende afwisseling - het eigen nummer 'Durf jij' was een fraai hoogtepunt, net als de Nina Hagen-tracks die we nog kennen uit eerdere Ellen-shows. Haar uitvoering van het moeilijk uitvoerbare Naturträne bezorgde kippenvel. Het mag duidelijk zijn: Ellen is een geweldige zangeres die zowel de ruigere nummers van Blondie (One Way or Another) of een treurige ballad als Lili Marlene volledig naar haar hand weet te zetten.

Ellen buitelde al flikflakkend over het podium, liep op haar handen en verplaatste zich gedragen door dansers en acrobaten over de piste. Toch miste ze geen enkele noot en raakte ze nooit buiten adem. Haar optredens werden begeleid door de dansers en acrobaten, die op andere momenten van Cirque Stiletto zelf de show wisten te stelen. Alle gebruikelijke onderdelen van het circus kwamen voorbij: het slangenmens (een vrouw zo lenig dat het bijna eng werd), de messenwerp-act (met vreselijk gedateerde elektrische gitaarmuziek), atleten die torentjes bouwden van zichzelf, een idioot goede mannelijke paaldanser die zich geen lor aantrok van de zwaartekracht, moderne acrobatiek met street-invloeden en een clown.

Nu zou je zeggen dat dit erg afwisselend klinkt. Maar hoe knap het ook is wat al die circusartiesten doen: het haalde de vaart uit de voorstelling als geheel. Het vaste patroon Ellen zingt - circusact - Ellen zingt en danst en hangt in glitterbol - circusact - Ellen doet handstand en gymt met acrobaat en zingt - circusact ging mij een beetje vervelen. Vooral ook omdat Ellen nooit eens uit de band sprong, iets geks riep of deed - de voorstelling zag er zo geölied uit dat het op een gegeven moment nogal obligaat overkwam. Leuk hoor, zo'n eerbetoon aan Michael Jackson. Maar als daarna ook nog een disco-medley voorbijkomt én een medley met ellenlange tango-toestanden, dan is dat een beetje veel van het goede. En mede doordat Ellen zo geweldig zingt, vallen de andere vocalisten toch wat tegen. Al met al had ik het gevoel dat Cirque Stiletto na de pauze inzakte als een kaassoufflé.

Het was een leuke avond met een show die op losse onderdelen zeker scoorde, maar als geheel geen hoogtepunt wilde worden. Met minder medleys, meer humor, minder acts die elkaar als een soort Holland's Got Talent afwisselen, meer dingen tegelijk op het podium (Ellen zingt en op de achtergrond doen acrobaten tegelijkertijd een act) en zonder clown was het nóg leuker geweest.

O ja. Wie Nina Hagens Naturträne niet kent, moet zich eerst gaan schamen en daarna hieronder op de playbutton klikken:

Muziek - roundup

Hoewel het een rustige zomer is wat betreft nieuwe muziek, toch een paar hele leuke nieuwe tracks en albums. En een paar stomme. Aan Mika wil ik verder geen woorden vuilmaken, daarom graag jullie aandacht voor het volgende.

Alphabeat
Allereerst Alphabeat. Vorig jaar scoorden ze hits met het aanstekelijke Fascination en het even lichtvoetige Boyfriend, waarop ze prompt werden gedumpt door hun platenlabel. Maar de positivo's krijgen een nieuwe kans. Hun nieuwe single The Spell lijkt uit de nineties te stammen en het is weer lekker meehuppelen met Stine en Anders. Jammer alleen dat hun Myspace-pagina een bende is.


Frankmusik
Hoewel Alphabeat oorspronkelijk klinkt, zijn ze niet bijster origineel. Bij hun stoort me dat niet, bij Frankmusik wel. Na heel wat via Myspace en andere kanalen uitgebracht materiaal heeft hij nu zijn eerste album uitgebracht, Complete Me. Launch is lyrisch over Franks muziek, ik niet. Amateuristisch in elkaar geflanste zolderkamerelektro, een zeurstem die hier en daar vreselijk door de computer is gehaald - Frankmusik lijdt aan het zelfde euvel als La Roux, Tiga en al die andere 'artiesten' die leuk met software kunnen fröbelen maar eigenlijk geen noot kunnen zingen. La Roux blinkt dan weer uit in een goede productie, Tiga brengt zijn muziek met humor, maar Frankmusik ontbeert beide. En dan blijft er weinig over. Slappe hap dus.

Cornershop
Meer dan tien jaar geleden was A Brimful of Asha dagelijks op MTV (voor de jongere lezers: MTV was eens, ooit, vroeger, een muziekzender die video's uitzond). Cornershop bracht een fraaie crossover van soul, rock, dance en oosterse sitartoestanden, van een actuele remix voorzien door Fatboy Slim. Daarna kwam er wat minder materiaal voorbij, maar met Judy Sucks A Lemon For Breakfast leveren de Londenaars weer een lekker album af. Beatles, T-Rex, gospel en opnieuw sitar en soul zijn samengeperst tot een lekkere groove.

De rest
Verder ben ik benieuwd naar de nieuwe Calvin Harris - die na het vreselijk vervelende Acceptable in the Eighties heel wat heeft goed te maken. Ook Robbie Williams keert terug in de spotlights, met een album genaamd 'Reality killed the Video Star'. Leuk gevonden, maar zoooooooooo 2003. Geproduceerd door Trevor Horn (Grace Jones, Frankie Goes to Hollywood, etc). Dat dan weer wel. V.V. Brown doet het ook aardig. Fifi's album Travelling Like The Light bevat een soort retro-soul die niet meteen klinkt als al die andere, met enorme marketingbudgetten in de markt gezette zangeresjes als Duffy en Gabriella Cilmi. Tot slot wil ik de comebacksingle van Shakira nog even noemen, een discodeuntje genaamd She-Wolf. Met een video waarin Shak wederom laat zien dat zij ieder lichaamsdeel afzonderlijk van elkaar kan bewegen. Nog een paar van dit soort liedjes en ze zegt 'Krak!'.

Review: Zomergasten met Viktor en Rolf

Het was nog even wennen voor kersverse Zomergasten-presentatrice Margriet van der Linden. Viktor en Rolf trapten af dit jaar, een verrassende keuze aangezien het niet bepaald toegankelijke types zijn. Waarom niet begonnen met de veel makkelijker pratende Alexander Pechtold? Dan had Margriet niet constant hoeven te peuteren om de spaarzame antwoorden van het ontwerpersduo iets meer glans te geven.

Viktor leek zich meer op zijn gemak te voelen dan droefsnoet Rolf, die de meeste stiltes liet vallen. Margriet kondigde van de weeromstuit maar weer een volgende filmfragment aan, waardoor de eerste twee uur een eenzijdig beeld werd geschetst van 'Het Modehuis Viktor En Rolf'. Echt doorvragen leek Margriet nog niet te durven, terwijl de twee identiek geklede modejongens heel bewust het achterste van de tong níet lieten zien.

Wat we kregen te zien waren fragmenten uit oude films die ik persoonlijk nogal voor de hand vond liggen. Een modeshow uit The Women, een fraaie spektakelscène uit Funny Face (Think Pink!), Romy Schneider in Visconti's Ludwig en over the top-toestanden met Liz Taylor uit Cleopatra. Dit gelardeerd met fragmenten uit modeshows uit de jaren tachtig, de eerste schreden op couturegebied van Yves Saint Laurent en platte modeporno van Fashion TV. Ik kreeg de indruk dat Viktor en Rolf in een fictieve wereld leefden en zich bewust een plek buiten de dagelijkse beslommeringen hadden toegeëigend. Zelf zeiden ze zich vaak kluizenaar te voelen, te willen vluchten in een droomwereld en liever hun eigen realiteit te creëren.

Allemaal leuk en aardig, maar veel van die eigen realiteit kregen we niet te zien. Keuzes voor hun eigen modeshows werden nauwelijks toegelicht. Pas in het derde uur was er ruimte voor meer persoonlijk contact tussen de presentatrice en het modeduo. Vanaf toen ging het vooral over homoseksualiteit, de eenzame jeugd van beide heren en het anders (willen) zijn. Maar wederom bleven de iets toeschietelijkere Viktor en de totaal gereserveerde Rolf een gesloten boek. Nu is het zo dat beide heren introvert of zelfs verlegen zijn, maar tegelijkertijd probeerden ze het zorgvuldig gecreëerde, gekunstelde mysterieuze imago hoog te houden.

Daardoor bleef een beetje in het midden hangen wat ze nou wilden met Superstar, de barbie-biografie over Karen Carpenter uit 1987, Paris is Burning (een docu over nichten-gangs in New York die elkaar al vogue-end proberen af te troeven) en de idiote uitdossingen van Leigh Bowery. Uiteindelijk leken Viktor en Rolf hun (door eenzaamheid?) (door excentriciteit?) (uit verveling?) bedachte eigen realiteit lekker voor zichzelf te willen houden - al zeiden ze zelf dat het 'heel dichtbij' kwam. Echt veel wijzer ben ik er niet van geworden, al heb ik een paar erg leuke fragmenten gezien.

Volgende week Prem. Prem is ongelooflijk vervelend en ik hoop dan ook dat Margriet tegen hem ook iets vervelender probeert te doen zodat dit misschien meer vuurwerk oplevert.

Review: Donald

Het is inmiddels een vaste waarde in bladenland: het personality magazine. Na Matthijs van Nieuwkerk, Dinand Woesthoff, Linda de Mol natuurlijk en Rik Felderhof is Donald Duck de laatste in het rijtje. En hopelijk de allerlaatste. Want laten we eerlijk zijn: glossy's op basis van één bepaalde persoon die toevallig een BN'er is: de nieuwigheid is er nu wel van af. Youp van 't Hek gaf met zijn eigen blad al op humoristische wijze aan dat dergelijke bladen vooral een hoop onzin bevatten. Sanoma Uitgevers ging zelf al eens volledig over the top met een blad van, met en over Marijke Helwegen. Nu doet de bladengigant hetzelfde, maar dan met Donald.

Is het wat? Zeker wel. Het is een blad dat goed in elkaar zit, zoals we van een Sanoma-titel kunnen verwachten. In tegenstelling tot het weekblad richt de glossy Donald zich op volwassen mannen vanaf 25 jaar. Lees meer bij MarketingTribune.

Alles is eighties: Phoenix, Tiga, Tesla Boy, White Lies, Ladyhawke, Sally Shapiro, La Roux...

Bijna alles wat er aan moderne muziek verschijnt heeft een eighties twist. Dat is al bijna tien jaar zo, maar dit jaar lijkt er geen houden aan. Je hebt schaamteloze verwijzingen als die van Calvin Harris, die vorig jaar zomer het vreselijke Acceptible in the 80s uitbracht, maar daar wil ik het nu niet over hebben. Het gaat mij vooral om bands en acts die het geluid van pop, wave, rock, new romantics en zelfs de freestyle disco heel origineel verwerken in hun muziek, die dankzij de productie van nu toch niet retro klinkt.

Om te beginnen Ladyhawke uit Australië. Alles wat fout was aan Pat Benatar (en dan bedoel ik dus niet Love is a Battlefield) en dergelijke overgeproduceerde eighties softrock, gaat hier wél goed. Pakkende songs, aardig gezongen, leuke video's. Niet de hele plaat is fantastisch, maar de eerste drie singles pak je makkelijk op en vervelen niet snel. Hier de laatste single, My Delirium:


DataRock zoekt het in dezelfde hoek als Ladyhawke, de cheesy aandoende poprock uit de eerste helft van de jaren tachtig. Met referenties naar de Simple Minds en het Spandau Ballet van voor de hits. Erg leuk is The Blog, een van de tracks van het nieuwe album Red, dat net uit is. DataRock gaat soms iets te ver richting meligheid zoals met Molly (een lied over Molly Ringwald), maar de single Give it Up maakt een hoop goed met een funky gitaartje:


Phoenix was ik na hun debuut in 2000 direct uit het oog verloren. Jammer, want de vierde cd Wolfgang Amadeus is een van de betere albums van dit jaar. Hun sophistocated dancepop lijkt in de verte wel wat op Zoot Woman, die andere band die met één been in de jaren tachtig staat. Toeval of niet: In ZW zit Stuart Price, die onder de naam Les Rythmes Digitales eind jaren negentig al een plaat maakte vol eighties gimmicks. Stuart noemde zich zo omdat hij de Franse dance scene zo cool vond. En Phoenix komt oorspronkelijk Versailles. Genoeg getypt, kijk zelf maar hoe leuk:


Tesla Boy is nu nog vreselijk onbekend, maar als het aan mij ligt komt daar heel snel verandering in. Uit Moskou afkomstig, wat ze maken noemen ze dreamwave. De zanger zet een stem op die zo typisch was voor wavepop van pakweg 25 jaar geleden. Denk Human League, OMD, Blancmange: luid, laag en dwingend. Prachtige melodieuze electronische wave is het, en waar de zangers van bands uit de vorige zin niet even toonvast waren, komt Tesla Boy er erg goed mee weg. Helaas geen video kunnen vinden, daarom maar een plaatje van het artwork:


Sally Shapiro liftte drie jaar geleden mee op de retro-Italo-hype die her en der ontstond. Haar debuutalbum heette niet voor niets Disco Romance. Haar nieuwe single Miracle heeft van die typische eighties geluidseffecten, zoals een gesproken intro, heuse donderklappen en een stem die doet denken aan het ijle gekweel van prinses Stephanie van Monaco. Maar dan beter. Een video is er nog niet, dus dan maar die van het uit 2006 stammende Time To Let Go:


White Lies is door sommige recensenten beschuldigd van epigonisme. Niet zo heel gek, want met hun synth-rock willen ze erg graag lijken op Joy Division. Maar daarvoor hebben we Interpol al. Bovendien lijkt het soms of ze 'Grote Band Muziek' in de stijl van U2 willen maken. Dat pakt niet overal, maar op de single Fairwell To The Fairground wél goed uit - met drumroffels die aan Sunday Bloody Sunday doen denken.


La Roux is een twijfelgeval. Over de muziek totaal geen klachten - alsof je Yazoo, de eerste plaat van Depeche Mode en wat arcade-gamegeluiden in een blender gooit. En op één of twee nummers van La Roux achter elkaar kan ik helemaal losgaan. Maar meer echt niet. Dat komt puur door het stemgeluid van zangeres Elly Jackson. Dat is namelijk hoog, schril en tamelijk beperkt, wat ontzettend jammer is want verder klinkt het allemaal zó lekker. Dat wordt dus hopen op veel instrumentale remixes.


Tiga tot slot. Ziet er niet alleen goed uit, maar wist jaren geleden al te scoren met eighties-getinte tracks. Hij bracht opvallende covers van Corey Hart's Sunglasses At Night en Crockett's Theme van Jan Hammer uit, naast origineel eigen werk. Dat was veelal instrumentaal. Als hij zelf zong was dat grappig gortdroog (op de Nelly-cover Hot In Herre) of ondersteund door gastvocalen (van Jake Shears bijvoorbeeld, op You Gonna Want Me). Op z'n nieuwe album Ciao Tiga zingt hij veel meer zelf. Vocaal gezien is Tiga geen hoogvlieger, dus ook voor hem geldt dat een heel album achter elkaar snel gaat vervelen. Maar Shoes is toch wel weer grappig als single:

Welkom in Nederland

Documentairemaker Michiel van Erp brengt al jaren de wortels van het Nederlanderschap in beeld. Hij doet dat zeer geraffineerd, door te registreren en mensen zelf hun verhaal te laten vertellen. Door zijn manier van filmen legt hij op soms schrijnende wijze bloot hoe 'wij' op talloze manieren tekortschieten.

Voor zijn reportageserie 'Lang Leve...' fileerde Van Erp het Nederlandse verenigingsleven. We zagen verveelde huisvrouwen in de weer met Slaaphazen, een rijke rentmeestersvrouw regelde ergens een paddentrek en een truckchauffeur stortte zich als vertegenwoordiger in de wereld van de schoonheidsbehandelingen ('want hij wilde binnen een jaar zo'n vette bak onder z'n kont'). Goedbedoelde, maar jammerlijk mislukte initiatieven, die op z'n minst medelijden opwekken.

Inmiddels is zijn trucje ietwat doorzichtig, maar toch is het weer leuk om te zien hoe mensen zich opwerpen als barmhartige Samaritanen voor allochtone Nederlanders, in een programma dat toepasselijk 'Welkom in Nederland' is genoemd. In de eerste aflevering proberen twee Gooise dames een Afghaanse meneer op te vangen - tot ergernis van een van hun echtgenoten besteedt z'n vrouw tot wel dertig uur per week aan die man. De meneer was eigenlijk iets van fysiotherapeut, maar in Nederland wilde hij zich kwalificeren als schilder. De ene Gooise vrouw stelde daarop haar huis open als schilderclub, schikte wat fruit in een vaas en prompt schilderde de Afghaan een 'sjtiel leven'. De andere Gooise vrouw was praktischer ingesteld en nam de Afghaan mee naar het clubhuis van haar tennisvereniging: 'kijk, helemaal ruw, dat hout. Lekker schilderen.'

Op het eind kwam het toch nog goed, de Afghaan kreeg zijn eigen tentoonstelling. Terwijl ze de schilderijen in de auto laadden, namen de Gooise dames zijn werk even door. 'Moet je zien, dit is het zuiden van Afghanistan.' De vrouw wees naar een denkbeeldige berg, ver boven het schilderij. 'Dat weten jullie niet hè, maar kijk: híer zit Osama bin Laden.'

In de komende uitzending: 'Vier oer-Hollandse vrouwen storten zich vol overgave op het wel en wee van allochtone dames. Zo maken we o.a. kennis met Ria, die via indianenrituelen Turkse en Marokkaanse vrouwen confronteert met hun oergevoel.'

Brrr!

Brigadier FUB en het Eeuwig Menselijke

Gummbah is een held. Hij maakte samen met Toneelgroep Carver een geweldige voorstelling onder de naam Brigadier FUB en het Eeuwig Menselijke. Vier potsierlijk bewegende amoebe-achtige stripfiguren staren voor zich uit in een lege ruimte die nog het meest weg heeft van een futuristische onderzeeër. Meer dan aanzetten tot contact doen ze niet. Ze wiegen onbeholpen heen en weer en voeren monologen uit die kant nog wal raken.

Zo begint Ton Kas (schitterend spel!) een verhaal over cruiseschepen en de amusementswaarde van het entertainment aan boord, aangevuld door dooddoeners van de drie anderen op het podium: 'Maar dat zeggen ze er natuurlijk niet bij', of 'Dat dan weer wel.' Raymonde de Kuiper is al even geniaal, met een monotoon opgedreund stuk over iemand die probeert een schaap op te tillen, wat na veel gevloek niet blijkt te lukken. Joke Tjalsma davert daar weer dwars overheen met lompe zinnen, die vaak niet eens worden afgemaakt. Beppie Melissen ten slotte neemt vaak niet eens de moeite wat te zeggen. Je ziet haar naar adem happen, een woord vormen, maar nee: ze houdt toch haar mond. En als ze dan wat zegt is het zo absurd dat je werkelijk niet snapt waar het over gaat. 'Ik ben Rita. Denk ik.'

Zelf kreeg ik na een kwartier de slappe lach, maar ik had het idee dat de helft van de zaal geen flauw benul had waarnaar ze zaten te kijken. De verongelijkte toon, de meninkjes van deze figuren die te sneu zijn om zelf iets mee te maken maar wel een neef kennen die heeft gehoord dat...., de verbeelding van porno op een leverkleurig bankstel en het commentaar daarop: 'Dit is al heel goed.' 'We gaan het 's ochtends tussen half tien en kwart voor tien uitzenden op tv. Als je 's ochtends klaarkomt ben je de rest van de dag lekker leeg.' 'En ik ga er voor staan praten. Net als bij het weerbericht.'

Na een uur en een kwartier was het voorbij. Het is lang geleden dat ik zo'n bizar stuk heb gezien - en dat terwijl ik zeker zo'n twintig voorstellingen per jaar zie. Ik heb vreselijk gelachen, al was het vaak om de treurigheid die van de karakterloze karakters afdroop.

Nog tot en met 30 mei in Theater Bellevue in Amsterdam. Gaat dat zien!

Kook-tv

Altijd grappig als een zender iets probeert te claimen. RTL gaat er nu met het eten vandoor. Etenvandaag.nl moet uitgroeien tot dé portal over alles wat te maken heeft met eten en drinken. Uiteraard platgesponsord door Unilever en andere 'derde' partijen, dus in wezen een verkapt reclamefuik. Niet erg, als dat maar duidelijk is.

Nu heeft de zender een scala aan programma's waarin eten aan bod komt, het ene leuker dan het andere. Sinds jaar en dag is er Life & Cooking, dat binnenkort van formule verandert omdat Unilever zich heeft teruggetrokken als hoofdsponsor. Niet jammer, want het wekelijkse geschmier van Carlo en Irene verveelde me al bij Telekids. Daarbij komt dat het best triest is wanneer je als kok je eten moet klaarmaken met pakjes en poeders uit de Unileverwinkel. Er stond nog net geen cup-a-soup op het menu en ieder spoortje van culinaire creativiteit werd gesmoord in een lading Calvé-smurrie, afkomstig uit de Sausmobiel.

Dan Mijn Tent Is Top. Op instigatie van Heineken mogen duo's restaurantje spelen in de provincie. Herman den Blijker mompelt de boel vrijwel onverstaanbaar aan elkaar, maar verder geeft het programma een aardig kijkje achter de schermen van het Nederlandse horeca-wezen. Wat ik me wél afvraag: waarom denken de restaurateurs hun gasten blij te maken met thema-avonden met gezwollen buikdanseressen, toeterende drumbands en andere ellende? Als ik zie dat zoiets op het menu staat, blijf ik júist weg.

S.O.S. Sonja. Mevrouw Bakker heeft het slim bekeken en ze praat grappig. Zegt dat mensen zich best af en toe mogen 'voldouwen'. Echter: iedereen die het nodig achtte, heeft haar boek inmiddels in bezit. En iedereen die is begonnen met Sonjabakkeren - halfbakken of full force - is er ook weer mee gestopt. De hype is simpelweg voorbij. In een laatste poging haar succes te continuëren is Sonja op tv in de weer met dikkerds die dun moeten worden. En inderdaad: na een maand worteltjestaart vliegen de kilo's eraf. Maar daarna? Liever zie ik een follow-up, gemaakt door een team kritische journalisten: 'Sonja Bakker, 5 jaar en 500 kilo later'. Want reken maar dat al die dungeworden dikkerds het nooit hebben volgehouden om een jaar geen mars, snickers of andere zoetigheid te eten.

Tot slot Wie Is De Chef? Vier mensen sloven zich uit in hun keukentjes en maken dingen als 'asperges op een bedje van rucola met zalmsnippers en in wijnazijn geweckte kappertjes' of een 'vegetarische mixed grill met tofu, tarly en tamarindesaus'. Meestal zijn het kapsters met makkelijk haar (kort, roodgeverfd, stekeltjes met van die plukjes naar voren gekamd bij hun oren) of IT-jongens die een Jamie Oliverkookboek uit hun hoofd hebben geleerd, maar vergis je niet: er zit één echte chef bij die moet doen alsof hij een gewone hobbykok is. Een week lang gaan ze bij elkaar eten (Wat een mooie keuken! Is dat een wokbrander? Wat gezellig!) en aan het einde van de week krijgt de chef een prijs omdat hij van de vier het lekkerst heeft gekookt. Duh!

Overigens staan er ook recepten op Etenvandaag.nl. Ik kreeg meteen zin in de bread & butterpudding van paasbrood, maar helaas: 'De webpagina die je hebt opgevraagd bestaat niet.'