Posts tonen met het label helden. Alle posts tonen
Posts tonen met het label helden. Alle posts tonen

donderdag 31 mei 2012

Excentrieke bejaarden

Kwam ik net tegen: een blog vol oude, excentrieke dames. Zie advancedstyle.blogspot.com.

zondag 29 april 2012

Hologram

Na al die jaren stond ie ineens weer op het podium, de doodgeschoten hiphopheld Tupac Shakur. Als vanouds flashte hij zijn sixpack en z'n tatoeages, maakte de van hem bekende en inmiddels gedateerde hiphopmoves en rapte de longen uit zijn lijf. En dat terwijl Tupac dus alweer zestien jaar dood is.

Het publiek viel stil toen ze oog in oog stonden met een bedrieglijk echt lijkend hologram. Het schijnt dat de erven Shakur hun goudmijn nu op wereldtournee willen sturen. Ook de dames van TLC ruiken geld. Het trio moest er tien jaar geleden noodgedwongen de brui aan geven toen zangeres Lisa 'Left Eye' Lopes jammerlijk verongelukte. Nog even probeerden ze het met z'n tweeen, maar TLC doofde uit als een kaars in de nacht.

Maar nu komt er dus ook een Lisa Lopes-hologram, waar de andere TLC-leden wereldwijd goede sier willen maken. Een heel goed idee, of lijkenpikkerij? Het biedt in ieder geval honderden nieuwe mogelijkheden.

Madonna bijvoorbeeld, die de laatste tijd een beetje moe oogt. Ze kan zichzelf de wereld rond sturen, in een van haar 45 re-inventions. Of allemaal tegelijk. Dat het publiek met een smartphone mag stemmen: nu willen we de Like a Virgin-Madonna! En straks het tutje van You'll See!

We maken er een game van. Zet een hologram van Whitney Houston op het podium en deel laserguns uit aan het publiek. Wanneer ze de hoge noot van I Will Always Love You niet haalt, knallen we haar aan flarden dat podium af. Doe hetzelfde met Celine Dion, die een dergelijk lot overkomt al bij de eerste tonen van haar vreselijke Titanic-lied.

Hele thema-tours zie ik voor me. De 27 Club Tour, met Amy Winehouse, Kurt Cobain, Janis Joplin en Jim Morrison. De Beatlesmania doen we dunnetjes over en de Rolling Stones keren terug in jonge gedaante. Of we gaan opnieuw heel Live Aid uit 1985 bekijken, wat toch het allerbeste Queen-concert aller tijden bevatte. (Update: Queen says no.)

Nog even en we hebben geen echte sterren meer nodig. Dus Geer en Goor, Nick en Simon, Jan Smit en Karin Bloemen: bedankt voor de moeite en tot nooit meer ziens.

zondag 22 april 2012

A Night with Joan

Het had wel iets van een veredelde powerpoint-presentatie, die Joan Collins afgelopen vrijdag gaf in het Nieuwe De La Mar in Amsterdam. Bij binnenkomst in de zaal stond er op het podium naast een kamerscherm een groot wit doek, waarop in goedkope computerletters 'A Night with Joan' stond te lezen. Eromheen knipperden tientallen gezichten van Joan door de 78 jaren heen. Heel even dacht ik: dat belooft niet veel goeds.

Vlak daarvoor stikte het in de foyer al van de Vanessa's, Gordons, Maik de Boers en Bouvrietjes. De 'sterren'vielen echter nauwelijks op, want ze werden in drommen omringd door alle homo's van Amsterdam - op een paar na. In de zaal zaten we links naast Christine Kroonenberg (die in het echt nog bruiner is dan de ook aanwezige Patty Brard). Rechts stommelde een omaatje de trap op dat leek op de moeder van Marijke van Helwegen (uiteraard ook in de zaal) en het eeuwig in cellofaan verpakte levende kunstwerk Fabiola. Alleen Hans Klok was er niet, maar die had op Facebook al laten weten dat hij zaterdag ging.

En ineens stond ze daar. Joan Collins. Het publiek sprong als één man omhoog en gaf haar een minutenlange ovatie. Joan ging gekleed in een zwarte, schouderloze top en droeg een al even glimmende strakke zwarte legging. Een cameltoe met glitters, constateerden we al snel. Mijn goede vriendin Judith constateerde dat je op bepaalde leeftijd beter geen cameltoe meer kunt laten zien, maar goed: alles voor de kunst.

Het kunstje van Joan bestond eruit dat ze losjes over het podium zwierend anekdotes opdiste uit haar lange carriere. Nu is opdissen niet het goede woord, want voorlezen dekt beter de lading. Geholpen door een onzichtbare autocue leek het alsof ze haar eigen Wikipediapagina voordroeg, hier en daar voorzien van een goed getimede grinnik of een rake oneliner. Ze moest er even inkomen, maar het duurde niet lang of ze had de zaal in haar greep. Op het diascherm toonde ze beelden uit haar verleden. We zagen haar worstelen met een reuzenmier en later met Krystle, haar aartsvijand in Dynasty.

Over haar privéleven liet ze maar weinig los. Geen dirt over haar affaire met Warren Beatty of andere Hollywoodfiguren, maar keurige belevenissen met haar echtgenoten die al even keurig genummerd werden: 'And that was husband number three!'

Het ging dus vooral over die hele lange carriere, die begon met spektakelfilms en dreigde te eindigen in allerlei b-garnituur met bijvoorbeeld die mieren. Samen met zus Jackie broedde ze op een comeback, namelijk die van überbitch. Toen Aaron Spelling dat zag, ontstond Alexis Colby en de rest is geschiedenis.

Het is een beetje onduidelijk hoe het komt dat Joan nog altijd zo'n megaster is dat ze met gemak 10.000 euro durft te vragen voor een interview. Na Dynasty raakte haar carriere versnipperd en was ze slechts sporadisch op tv te zien. Vaak gaat het er alleen maar over hoe goed ze er nog uitziet, voor iemand van 78. En dat doet ze ook. Na de pauze praalde ze in een prachtige glamourjurk en reageerde ze een stuk minder gescript op enkele vragen vanuit het publiek.

Voor we het doorhadden was het alweer voorbij. Het was een vermakelijke avond die voor de vips nog even doorging met een afterparty, waar Jeroen Krabbé nog even met Joan op de foto ging. Wat ze van het Amsterdamse publiek vond? Warm, goedgekleed en welbespraakt, zo twitterde ze de volgende ochtend. Wel was ze slecht te spreken over de vipservice van de KLM: aan boord was alles prima, maar dat ze in een BUS naar het hotel werd vervoerd? Daar had ze sinds haar vijftiende niet meer ingezeten.

Je bent een diva of je bent het niet, natuurlijk.

dinsdag 21 februari 2012

Sexy singers from the 80s

Heb het drukdrukdruk met een klus die nog drie weken duurt. Tot die tijd minder updates. Daarom maar even wat video's van sletterige zangeressen uit de jaren tachtig.

























dinsdag 7 februari 2012

Koffie! Koffie! Tijjjjjjd!



Speciaal voor de Elfstedentocht wordt Koffietijd voor één keer gepresenteerd door het oude vertrouwde duo Hans van Willigenburg en Mireille Bek-Ooi. Gewoon omdat dat gezellig is, én omdat ze dat in 1997 ook deden natuurlijk.

M: 'Goedemorgen Hans!'
H: 'Dag Mireille. Wat zie je er weer betoverend uit met je dunne blonde haar!'
M: 'En jij straalt, Hans!'
H: 'Ja Mireille, ik heb weer heerlijk geslapen vannacht, onder mijn zonnebank.'
M: 'Over zon gesproken, wat voor weer wordt het vandaag?'
H: 'Echt schaatsweer, Mireille. Speaking of which. Weet jij wie we vandaag te gast hebben?'

Erben Wennemars en Erik Hulzebosch komen binnengekluund.

M: 'Bart Veldkamp en Evert van Benthem. Wat leuk!'
H: 'Bijna goed, Mireille! Het zijn Erben en Erik.'
M: 'Ook enig. Ik herken ze nauwelijks in hun strakke schaatspakken. Hebben jullie daar nu niets onder aan?'
H: 'Wat zijn dat voor vragen, Mireille. Je vergeet het allerbelangrijkste aan ze te vragen!'
M: 'O ja. Hallo heren. Hoe drinken jullie je koffie?'

Erben en Erik drinken geen koffie, maar warme chocolademelk met slagroom.

H: 'Wat fijn dat jullie helemaal naar Balk zijn gekomen om met ons het boodschappenspel te spelen. Wie begint?'
M: 'Bart begint!'

TUUT - Jan Hagel. TUUT - Dubroduizenddingendoekje. TUUT - Lettervermicelli. TUUT - Rookworst. TUUT - Punica. TUUT - Moedermelk. TUUT - Eierstokbrood. TUUT - Oorbotervloot. TUUT!

Erik: 'Ik heb allennig de worst onhoud'n. Kom maar deur! Doe mij d'r moar geliek twieje!'
Mireille: 'Nee, Bart, je moet raden welk woord op welk vakje moet. Dit is het boodschappenspel.'
Erik: 'Ik ben hier veur te skaats'n! Niet veur de boodskapp'n. Mar nou je d'r over begunt: ik mot een kleine boodskap. Kan ik hier ee'm mieg'n?'
Mireille: 'Wat is het hier weer een gezellige chaos, he Hans?'

Hans loopt met zijn teckel naar een enorme taart in de hoek van de studio.

H: 'Het is weer tijd om iemand in het zonnetje te zetten. En dan bedoel ik niet mijn eigen bruine hoofd. We lopen even naar de Koffietijdtaarrrrrrrrrrrrrrrrrrtttt!
M: 'Het zal mij benieuwen. Wie kan dat zijn? En hoe drinkt zij haar koffie?'
H: 'Zij drinkt helemaal geen koffie. Haar tere maagje verdraagt slechts gezuiverd water. Want hier is de mascotte van de Elfstedentocht 2012: Doutzen Kroes!'
M: 'Hai Doutzen. Hoe doe jij dat toch. Zelfs bij min vijf is je haar niet statisch. Dat van mij is al futloos bij plus twintig.'

Terwijl Mireille haar vraag stelt, lopen Hans en Doutzen gezamenlijk een wak in. Hans wordt op het nippertje gered door zijn teckel. Doutzen verdwijnt onder het ijs en sterft.

M: 'En het beloofde zo'n mooie Elfstedentochtdag te worden! Nou ja, snel verder maar weer met het recept van de dag. Raya Lichansky, wat eten we vandaag?'

Raja: 'Snert! Het is net als altijd heel eenvoudig. Trek een blik open, kiep dit leeg in een pan die groot genoeg is en laat deze op een matig vuur warm worden. Dát eten we vandaag!´

M: 'En terwijl Hans langzaam ontdooit gaan wij even naar de boodschappen!

Koffie! Koffie! Tijjjjjjd!

vrijdag 9 december 2011

De beste albums van 2011

Zie hier mijn overzicht van de 36 beste albums van het afgelopen jaar. Veel 'vage' muziek dit jaar, vandaar per album een korte omschrijving. Het commentaar is deels gerecycled, want een groot aantal platen besprak ik al op de muziekpagina van gay glossy Winq.

1. Processory - Change Is Gradual
De Finnen Jori Hulkkonen en Jerry Valuri maken elektronische droompop met diepgang. Ze putten hierbij schaamteloos uit de eighties-archieven van de New Romantics. Denk aan de overdadig georchestreerde ballads van Tears for Fears, de laag-op-laag stapelende Godley & Creme en de fluffy productie van Spandau Ballet. Hun hedendaagse soortgenoten vind je bij Gayngs en M83, die net als Processory aardig experimenteel te werk kunnen gaan. Maar laat je hierdoor niet weerhouden, want het album vormt in zijn geheel een warme, romantische muziekdeken voor zwoele zomeravonden en later dit jaar voor bij het haardvuur. Mét sax-solo's, en dat is een aanbeveling.



2. M83 - Hurry Up, We're Dreaming
Als er iemand is die muziek episch kan laten klinken, is het Anthony Gonzalez van M83. Geef je eraan over en je voelt de zwaar georchestreerde tracks keihard bij je binnenkomen.

3. The Weeknd - House of Balloons
Progressieve R&B voor na het uitgaan. Nakateren op donker ingekleurde, druggy technosoul. Over het gezelschap achter The Weeknd is weinig bekend, wat alleen maar bijdraagt aan het mysterieuze van deze muziek. 'You wanna be high for this.'

4. Destroyer – Kaputt
Zowel arty als grappig en tegelijkertijd retro en futuristisch. Liedjes met trompetsolo’s en melancholische zang die soms aan Roxy Music doen denken.

5. Danger Mouse & Daniele Luppi – Rome
Geïnspireerd door de muziek van oude spaghetti westerns. Met zang van Norah Jones en Jack White (van de White Stripes). En dat is moooooi.

6. Araabmuzik - Electronic Dream
Als hiphop-producer zorgde Aarabmuzik voor de comeback van rapper Cam'ron, als soloartiest zoekt hij het totaal ergens anders: bij de kazige haargel-house van Jam & Spoon (Right in the Night) en Culture Beat- en Capellla-klonen. Hij vervormt samples en loops tot kunstwerken waar je niet op kunt dansen, maar fijn op kunt relaxen.


7. James Blake - James Blake
Met Limit To Your Love scoort James Blake een van de meest onwaarschijnlijke Top 40-hits in West-Europa. In Nederland haalt zijn dubstep-ballad zelfs de toptien. De afgelopen jaren leverde Blake enkele EP's af die zeer van elkaar verschilden. Wat ze gemeen hadden waren Blakes virtuoze pianospel en een melancholisch elektrogevoel. Op zijn eerste album laat Blake zich van een meer toegankelijke kant zien.

8. Metronomy - The English Riviera
Denk aan de seventies jazzrock van Steely Dan, maar dan met de sounds van nu: Junior Boys en Phoenix.

9. Katy B - On A Mission
Een van de fijnste dancetracks van 2010 was Perfect Strangers van het Britse dubsteppioniers Magnetic Man. Op deze single was Kathleen Brien te horen, die inmiddels als Katy B een solocarrière nastreeft. Haar muziek is een aanstekelijke combinatie van dubstep, R&B, pop en dance. Loeiende bassen, opzwepende beats, met hulp van Ms Dynamite en wederom de magnetische mannen.

10. Gil Scott-Heron & Jamie XX - We're New Here
In mei ging Gill Scott-Heron dood. Producer Jamie Smith van The XX geeft zijn breekbare soulstem een minimale elektronische sound mee. En dat werkt.

11. Light Asylum - In Tension EP
Heel zelden komt er een band voorbij waarvan je denkt: WOW! Dit is anders! Light Asylum is zo'n band. Alsof Grace Jones ineens als frontvrouw van Joy Division opduikt, met een serie tracks die zowel pikdonker gothic als ultralicht elektronisch klinken. Zangeres Shannon Funchess zingt letterlijk alsof haar leven ervan afhangt in lang uitgesponnen, fraai opgebouwde nummers die door partner Bruno Coviello subtiel van lichte synthezisertoetsen worden voorzien.

Beste single van het jaar is Light Asylum's Dark Allies, een repeterend dance-monster om bijna bang voor te worden.



12. Beyoncé – 4
De eerste single Run The World (Girls) komt in eerste instantie wat weird over, met z'n stuiterende Major Lazer-beats en repeterende rateldrums. De bonustrack Schoolin’ Life heeft een fijn foute 80s rocksound, Love on Top glijdt lekker binnen en Countdown is gewoon stand-out Beyoncé.


13. Black Keys – El Camino
Lekker ranzige rock, met orgels, koortjes en nog veel meer vertier.

14. tUnE-yArDs - W H O K I L L
Normaal ben ik nooit zo van folk, maar als het wordt gemixt met funk, R&B en afropop: yummie!

15. Bombé and Mr. Caribbean - James Drake
Het werkt: de muziek van James Blake en Drake zijn door een blender gehaald en vormen samen een geluid dat beide muzikanten recht doet.

16. Jessica 6 - See The Light
Een spin-off van Hercules & Love Affair. Denk disco, denk New York. Met wederom een gastbijdrage van Antony Hegarty.

17. Nicolas Jaar - Space Is Only Noise
Downtempo soundcollages met lagen jazz, hiphop, house en lounge. Relaaaxed….

18. Jamie Woon – Mirrorwriting
UK Bass wordt de muziek van Jamie ook wel genoemd. Hij maakt er bij vlagen een feestelijk rave-achtig geluid van. Op andere momenten klintkt ie melancholisch nineties-retro.


19. Com Truise – Galactic Melt
Achter dit geniale pseudoniem gaat de uit Princeton, New Jersey afkomstige Seth Haley schuil. Hij maakt instrumentale tracks die het midden houden tussen staccato soundtracks van computergames uit de eighties tot atmosferische midtempo chill-out grooves. De een wordt er bloednerveus van, de ander doet er een tripje op.

20. Kate Bush - 50 Words For Snow
Veel muziek brengt ze niet uit, maar als er iets komt is het raak. Langdurende ballads zijn het waarop haar stem deze keer fraai fragiel klinkt. Haar zoon en Elton John zingen ook mee, al had dat laatste niet per se gehoeven.

21. Neon Indian - Era Extraña
Bijna net zo episch als M83, maar dan met zeezieke synthesizers, Mario Brothers-geluiden en gelaagde soundscapes. En dan gaat het in de teksten ook nog eens over eenzaamheid en verbroken relaties…


22. Toro Y Moi - Underneath The Pine
Beetje Brian Eno-achtig wel, deze laptop-achtige drones die soms ineens heel erg akoustisch voor de dag komen.

23. Pinch & Shackleton - Pinch & Shackleton
Alsof een grote muziekcomputer je in het donker van een afstandje toegromt. Kom je dichterbij, dan walsen de reggae-achtige loops dwars over je heen.

24. Azari & III - Azari & III
Feest! Denk aan de house van Steve ‘Silk’ Hurley en Todd Terry. Soms slaan ze even rechtsaf een poppaadje in, maar in de beste tracks herleeft de rave van de eerste helft van de jaren negentig.


25. Cat’s Eyes – Cat’s Eyes
Met The Horrors maakt frontman Faris Badwan duistere garagerock. Voor dit project werkte hij samen met Rachel Zeffira, een klassiek geschoolde sopraanzangeres. Het resultaat: dromerige nachtmuziek die Julee Cruise en Twin Peaks in herinnering roept. Maar ook sixtieshelden als Lee Hazlewood en Nancy Sinatra. Gloomy, doomy, spooky.

26. Adele – 21
Nooit gedacht dat ik een voor mijn smaak zó mainstream album zo mooi kon vinden. Die stem…

27. SBTRKT – SBTRKT
James Blake en Jamie Woon zorgden ervoor dat dubstep een mainstream publiek heeft bereikt. SBTRKT borduurt hierop voort. Toegankelijke pop is het, gezongen door een trits gastvocalistes, met hier en daar een spooky soundeffect, een doffe drumklap of een dreigend rommelende bas.


28. The Horrors – Skying
Beetje gothic, beetje new wave, beetje navelstaren. Indie eyelinerpop.

29. Ill Skillz - Nectar & Ambrosia
Drum ‘n Bass die nergens klinkt alsof het weer 1997 is. Gewoon je kop in de speaker steken en stuiteren maar!

30. Drake – Take Care
Elektro-R&B waarin het af en toe behoorlijk spookt. Die Drake is een gevoelig mannetje. Met hersens ook nog, bovendien. Beste track is het duet met Rihanna, die zelf met een album kwam waarvan maar een paar tracks echt beklijfden.

31. Tom Waits - Bad As Me
De oude troubadour is terug. Z’n rommelpotterig geproduceerde liedjes zijn rafelige chansons. Z’n stem vertelt per track een heel verhaal.


32. Panda Bear – Tomboy
Alsof de zon ineens gaat schijnen. Orchestrale meerstemmige harmonieën, gemaakt van één stem. Voor op het strand of in bed. Ga in ieder geval in de ligstand om deze muziek te beleven.

33. The Field - Looping State Of Mind
Axel Willner maakt mini-minimale techno die hij voorziet van samples en geluidsflarden die hij in een loop hangt zodat het bijna klinkt als trance. Maar dan héél rustige trance. Muziek om per koptelefoon in een vage vibe mee te geraken.

34. Pictureplane - Thee Physical
Beetje onduidelijk wat de Pictureplaners nou eigenlijk willen: een vette dansplaat neerzetten of een op elektropunk gestoeld album. Het ene liedje neigt naar hitparadepop, het andere naar ouderwetse shoegaze. Maar toch klopt het allemaal bij elkaar.

35. Oneohtrix Point Never – Replica
Afstandelijke robotstemmen, lawaaierige samples, stemflarden. Klinkt vaag, en dat is het ook. Maar toch levert het een collectie miniaturen op die zó als een sci-fi soundtrack kunnen dienen.

36. Yelle - Safari Disco Club
Geen zuchtmeisje maar een zingmeisje. Robyn, maar dan in het Frans.

zaterdag 3 december 2011

De junks next door

Vier dagen per week werk ik in een kantoor dat grenst aan een opvangcentrum voor daklozen. Volgens internet biedt HVO-Querido 'opvang, woonbegeleiding en dagactiviteiten aan mensen die dat nodig hebben. Dat kunnen dak- en thuislozen zijn, verslaafden, of mensen met psychiatrische problemen en gezinnen in nood.' Heel goed dat ze er zijn, maar sommige van mijn collega's fietsen of lopen liever een blokje om als ze boodschappen gaan doen bij de Albert Heijn op het lelijkste plein van Amsterdam, het Delflandplein.

Ik niet. Ik heb namelijk een fascinatie ontwikkeld voor alles wat men raar of afwijkend vindt. Ik loop juist graag langs het vermakelijke biotoopje voor de ingang van het pand. Vaak ook extra langzaam zelfs. Gedurende het halfjaar dat we nu op deze locatie zitten heb ik al aardig wat mafs meegemaakt met 'mijn' junks next door. Zo hangt er een oude gerimpelde donkerbruine neger rond met een enorme witte baard. De Zwarte Sinterklaas noem ik hem. Hij doet niet veel meer dan rondzwalken over het rijtje tegels voor het grote pand, maar dat dan wél met zo'n statig trage Sinterklaas-tred. Wat gun ik die man zijn eigen Witte Piet. *

Dan is er de Skelterman. Dit is een figuur van een jaar of veertig dat rondrijdt op een voertuig waarvan ik even niet meer weet of het nou een rolstoel is of een trike-voor-beginners. De Skelterman schept er genoegen in rondjes om je heen te rijden, terwijl hij je omstandig begroet. Negeer je zijn geschreeuw, dan begint ie je uit te schelden. Soms heeft hij z'n dag niet. Dan racet hij recht op je af. Wijk je uit naar links, dan pakt hij je op links. Voor rechts geldt hetzelfde. Uiteindelijk is de Skelterman alleen te ontwijken door ver opzij te springen en weg te rennen. Zijn reactie: 'Ha! Weer gewonnen!'

Er is ook een troetel-Marokkaantje in het opvangcentrum. Dit is een joch van een jaar of twintig dat bij het geringste zonnestraaltje z'n shirt uittrekt om z'n sixpack te flashen. Bij hem vraag ik me af wat ie daar te zoeken heeft. Als Gordon hem ziet, neemt ie alsnog een zwerver in huis.

In HVO-Querido bestaan op het eerste gezicht geen klasseverschillen. Het Marokkaantje praat net zo makkelijk met de Zwarte Sinterklaas als met de twee tandeloze wijfjes die je in het voorbijgaan om een centje vragen. Een van de twee vroeg laatst: 'Ga je naar de Albert Heijn?' Ja, zei ik. 'Kun je dan een zak drop meenemen?' Sorry, zei ik weer. Drop is veel te verslavend.

Mijn laatste contactmomentje dateert van afgelopen donderdag. Bij het verlaten van de tramhalte fladderde er vanuit het niets een gezette, in grijze joggingkleding gehulde homo tegen me aan. Het was zo'n typische lossepolsjes-homo uit de oude doos. Hij tikte me op de arm en gilde met overslaande stem: 'Joehoe, haaaai!'

Ik keek hem vriendelijk doch dringend aan: 'Ehm… ikke niet hoor.'


*De man op de foto hierboven is niet de Zwarte Sinterklaas, maar gewoon iemand die ik via Google heb opgeraapt.

woensdag 16 maart 2011

Playlist: Terence Trent d'Arby



'Sweetheart, listen,' sprak hij zacht, doch dwingend. Het waren z'n allereerste woorden. Ik hapte meteen toe. Nog voor hij zich van z'n parlando intro had gekweten was ik verkocht. Terence Trent d'Arby was mijn eerste echte muzikale ontdekking.

De bovenste woorden zijn afkomstig van If You Let Me Stay, de eerste single van een in 1987 volstrekt onbekende zanger. Maar wat had ie een prachtige geslepen soulstem, die het ene moment suikerzoet klonk en het volgende hees en rauw. If You Let Me Stay was een song in de oude soultraditie, compleet met koortjes en scheurende instrumenten. Daarna volgden klassiekers als Wishing Well (met die gortdroge fluit na het refrein, of wat was het!), het aanstekelijke Dance Little Sister en Sign Your Name, een ballad die 24 jaar na dato nog altijd even fris klinkt.





Terence was met z'n strakke jeans, dito hemdje, leren jack en alpinopet een stijlicoon. Ook droeg hij pakken met bolerojasjes, iets waar ik ook nog een tijdje in gelopen heb. Z'n lange haar in vlechtjes, nu en dan samengebonden in een staart. Verder had Terence een body om jaloers op te zijn en in iedere videoclip een ander schatje. Vaak was dat een meisje met een jarentachtigbob, zo eentje waarvan we toen vonden dat dat tuttig stond. Maar terugkijkend denk ik: wow, stijl en klasse! Tot besluit kon Terence ook nog eens waanzinnig dansen en speelde hij piano, gitaar, saxofoon, gewoon alles wat je hem in z'n handen duwde.

Terence was goooeeeed! Z'n debuutalbum was mijn allereerste muziekaanschaf ever. Het cassettebandje ligt nu ergens versleten in een doos. Z'n tapes heb ik natuurlijk allang vervangen door cd's en nog altijd is hij een prominente gast op mijn iPod.

Wat alleen zo jammer was: al in het begin van z'n carrière werd Terence zo gigantisch bejubeld dat ie naast z'n schoenen ging lopen. Tegen iedereen die het wilde horen (of niet) riep hij hoe goed hij was. Z'n volgende album zou een ultiem meesterwerk worden waar helemaal niemand meer omheen kon. Hij noemde dat album Neither Fish Nor Flesh, en dat was een titel die de lading volledig dekte. Inderdaad: een paar lekkere tracks, maar verder was het een overgeproduceerde janboel zonder kop of staart. Ja, hij bespeelde weer zo'n beetje alle instrumenten zelf, van saxofoon tot kazoo, timpani of sitar. En zingen kon ie ook nog. Maar ik vond er niet veel meer aan...

Er volgde nog een aantal middelmatige albums, waarna Terence zijn naam veranderde in Sananda Maitreya. Hij maakt nog steeds muziek, maar niets kan tippen aan dat veelbelovende debuutalbum, Introducing The Hardline, According To Terence Trent D'Arby. En die draai ik dus nog steeds, want het is een van de beste albums in m'n collectie.

dinsdag 1 maart 2011

Ik en John Lennon

'John Lennon nog steeds populair bij kinderen', lees ik bij marketingblog DutchCoywboys.nl. Dat klopt, want ook ik was vroeger fan van John Lennon. Het ging mij echter niet om de muziek, maar om iets heel anders.

Mijn moeder kende John Lennon namelijk in het écht.

Het was maandag, 8 december 1980. Die dag was ik naar school geweest en bij thuiskomst trof ik mijn moeder aan de keukentafel. Daar staarde ze bedroefd naar de radio, waar zojuist het nieuws was uitgezonden dat John Lennon met vijf kogels was doorzeefd. 'Wat is er, mamma? Waarom ben je verdrietig?' Ze legde me uit dat er een Beroemde Zanger was die nu niet meer leefde omdat hij was vermoord. En dat ze daarom erg verdrietig was.

Met mijn zesjarige voorstellingsvermogen was ik in één klap onder de indruk. Mijn moeder! Kende een Beroemde Zanger! Die ook nog eens op gruwelijke wijze was vermoord! Hóe mijn moeder hem kende deed er niet toe, maar dat er een band bestond was duidelijk: ze was natuurlijk niet voor niets zo verdrietig.

Glunderend van trots vertelde ik iedereen die het wilde weten dat er een Beroemde Zanger - DIE MIJN MOEDER KENDE! - was vermoord. De volgende dag was ik nog zó vol van dit gegeven dat ik de krant spelde op zoek naar informatie over de band tussen John Lennon en mijn moeder. Hoe waren ze bevriend geraakt? Werd ze genoemd? Hadden ze een verleden samen waar ik niets van wist? En als John Lennon een Beroemde Zanger was, dan had ik op z'n minst een Beroemde Moeder!

Ik was behoorlijk teleurgesteld toen ik las dat wereldwijd miljoenen moeders het nieuws op dezelfde wijze hadden ondergaan als die van mij. Maar toch: even voelde ik mij heel bijzonder.

vrijdag 18 februari 2011

Justify My Love

In één woord: wow. De nieuwe video van Beth Ditto is een classy eerbetoon aan Madonna's Justify My Love, compleet met voguende dansers en raadselachtige erotiek in hotelkamers.







Ik kan 'm helaas niet insluiten, maar klik hier en hij is te zien.

Vreemd overigens, dat Lady Gaga meteen beticht wordt van plagiaat, terwijl zo'n Beth er wél mee wegkomt. Wel fijn dat ze solo is, nu. Haar soulstrot klinkt net zo lekker op dance als op rock/punk.

zondag 30 januari 2011

Ik ken iemand

Oftewel: blind items. Dingen die mensen vertellen of waar je ze op betrapt, maar waarvan het niet leuk is het meteen door te bazuinen. Dus doen we het anoniem. Voor de intimi: meeraden mag, maar niet in de reacties.

Ik ken iemand die met haar vinger door haar bezwete oksel gaat, die vinger in de suikerpot steekt en haar met suiker beplakte vinger in haar mond stopt. Een volwassen iemand. Geen kind.

Ik ken iemand die op feestjes met een blocnote rondgaat en alle aanwezige mannen ondervraagt over hun geslachtsdeel. Heeft de persoon in kwestie een bloed- dan wel een vleeslul?

Ik ken iemand die steevast doorvertelt welke verre familieleden op welke - intieme - lichaamsdelen te lijden hebben van eczeem-aanvallen. 'Dat is niet leuk voor X, maar al helemaal niet leuk voor haar man!'

Ik ken iemand die de buitenkant van z'n oor in zijn gehoorgang stopt, om daarna met z'n hoofd te schudden zodat z'n oor automatisch weer naar buiten flappert.

Ik ken iemand die haar haar nooit wast. Al jaren niet. Haar hoofd stinkt niet eens heel erg, maar van dichtbij hangt er een vette walm om haar heen.

Ik ken iemand die souvenirs verzamelt uit vakantielanden: kleine doosjes van hout of metaal. Het is een indrukwekkende collectie waarvan niemand weet dat deze gevuld is met allerlei soorten wiet en hasj.

Ik ken iemand die z'n zakken volpropt met suikerzakjes, koffiemelkcups en servetten voor hij een horecagelegenheid verlaat. In opdracht van zijn moeder.

Ik ken iemand die lang geleden de hoer speelde onder de naam Eva de Bruin.

Ik ken iemand die de NSB-parafernalia van zijn grootvader op de zolder van zijn ouders had ontdekt. Maar dat mag ik aan niemand doorvertellen.

Ik ken iemand die de toiletbril en de wc-pot met papier bekleedt voordat ze gaat poepen. Nog voor het vegen trekt ze alles ongezien door omdat ze het te goor vindt om naar te kijken.

Ik ken iemand die haar gasten ongevraagd drogeert door ze soep met hasj voor te zetten.

Ik ken iemand die zelf vindt dat hij erg goed kan zingen. Zo mooi zelfs dat hij zijn collectie minidiscs met eigen opnamen keer op keer opzet. Helaas is zijn hardrock-grunt niet om aan te horen.

Ik ken iemand - met een vooraanstaande functie - die zijn beeldscherm heeft verschanst achter een stapel papier. Hij speelt de hele dag patience.

Ik ken iemand die elke avond lang overwerkte. Toen hij van baan veranderde, bleek zijn computer vol te staan met de ranzigste hardcore porno.

Ik ken iemand die haar eten altijd bij de traiteur haalt en in haar eigen servies opdient, waarbij ze glashard beweert dat ze alles zelf heeft gekookt.

Ik ken iemand die het fijn vindt om te huilen omdat haar tranen haar zo lekker smaken.

Ik ken iemand die zichzelf een grote speler waant in de mediawereld. In werkelijkheid heeft deze persoon niet eens een kantoor en tankt hij of zij wekelijks liters alcohol weg. Dat laatste gebeurde overigens ook al toen de persoon in kwestie nog wel een kantoor had.

Ik ken iemand die het ondergoed van zijn veroveringen in zijn bureaula verstopte.

Ik ken iemand die zijn hele huis heeft volgestouwd met magnetrons en andere keukenapparatuur. Hij is een ster in slagzinnen bedenken en wint keer op keer.

woensdag 27 oktober 2010

Net niet verschenen boeken

Een van de beste cartoonisten die ik ken is Gummbah. Z'n humor is onnavolgbaar grappig en genadeloos grof. Wat hij ook te kakken zet: homo's, gehandicapten, smurfen of 'gewone' mensen, ik schiet bijna altijd in een kramp van het lachen.

In zijn laatste boek brengt Gummbah een serie zelfverzonnen net niet verschenen boeken bij elkaar. De auteurs van die nepboeken hebben de idiootste namen, net als de titels: Mieke Kuitschoot, met het boek 'Op het kerkhof der waanzin waaien winden het hardst. Of Kelvin Hesse, met 'Het grapje dat moest kunnen'. 'In Net niet verschenen boeken' staat telkens de (wanstaltig lelijke) cover links, met rechts een pagina uit het boek. Dat kan een verhaalfragment zijn, of een gedicht. Of een serie verhalen van één zin, waaruit ik deze citeer:

Terend op een verzonnen verzetsverleden reeg Remco de koffiemeisjes bij bosjes aan zijn boekhouderslul.





Meesterlijk. Meer op Gummbah.nl. En hieronder nog wat oude Gummbah-cartoons.







donderdag 19 augustus 2010

Diamanda Galas, demoon uit mijn verleden


Ze was alweer jaren van mijn muzikale radar verdwenen, maar dankzij Facebook kwam ik opnieuw op het spoor van Diamanda Galas. Alweer achttien jaar geleden hoorde ik voor het eerst van deze Griekse avantgarde-artiest.

Diamanda heeft een bereik van vier octaven en zingt in het Engels, Frans, Italiaans of Spaans. Daarnaast is ze een virtuoos pianist. Tot zover zou je nog kunnen denken: goh, leuk, ik zal haar eens opzoeken op YouTube. Maar dan kom je dit tegen:



Diamanda Galas breekt door in Frankrijk, met een politiek geëngageerde opera. Het is dan 1979. In de jaren daarna ontwikkelt ze zich als solo-artiest en maakt ze zich de Schrei eigen - een aan het Duitse expressionisme ontleende vorm van zingen. Of krijsen, liever. Daarbij gaat ze te werk met vier microfoons tegelijk, met effecten als echo en vertraging tot gevolg.

Haar debuutalbum is een bewerking van een gedicht van Charles Baudelaire, een performance die rauw en hysterisch is. Daarna volgt een trilogie waarin ze zich verzet tegen de wijze waarop de politiek omgaat met de aids-epidemie die midden jaren tachtig om zich heengrijpt. Titels als The Masque of the Red Death, The Divine Punishment en You Must be Certain of the Devil zeggen genoeg.

De talenten van Diamanda Galas komen bijeen tijdens haar live-optredens. Met haar haakneus, haar hoekige gezicht en ravenzwarte haar ziet ze eruit als een heks die voorgaat in een hoogmis. Met bizarre gewaden en liters nepbloed zet ze een tamelijk schokkend sfeertje neer. De muziek: minimalistische zweepslagen, afgewisseld met elektronisch gezoem. Haar stem bezwerend: de ene keer grijpt ze je bij de strot met beklemmend gefluister, dan weer door zo hard te krijsen dat het door merg en been gaat. Daar bovenop laat Diamanda horen dat ze ook nog in tongen kan spreken, zoals ze dat in de bijbel noemen. Het is een vormloos, hysterisch gekakel dat nog het meest lijkt op dat van een kalkoen die weet dat hij de kerst niet haalt. Zoiets bevreemdends, zelfs verontrustends zul je zelden hebben gehoord.

Het hoogtepunt uit de carrière van Galas vormt het album Plague Mass. Dit is een registratie van zo'n verontrustend optreden.



Vanaf de jaren negentig is de zangeres zich gaan toeleggen op toegankelijker werk. Zonder daarvoor overigens haar bizarre stemgebruik opzij te zetten. Luister bijvoorbeeld naar haar uitvoeringen van I Put a Spell on You (dat al langer op haar repertoire stond) en de Supremes-cover My World is Empty Without You.







De laatste jaren legt Galas zich meer toe op blues, spirituals en andere roots-muziek, waaronder zelfs country. Het puur demonische is uit haar stem verdwenen, maar nog altijd is Diamanda Galas een klasse apart.

En voor wie het bovenstaande allemaal niet trekt: hieronder de absolute tegenpool. Van die andere zangeres die zich zo inzet voor de gays...

woensdag 11 augustus 2010

I quit!


Hieronder had ik het al even over de steward die door het lint ging omdat een passagier iets deed wat hem niet aanstond. Hij nam direct ontslag en verliet het vliegtuig via de nooduitgang van het vliegtuig. Lijstjessite Oddee.com verzamelde nog eens zeven bizarre ontslagverhalen, waarvan nummer drie er met kop en schouders bovenuit steekt.

In een serie foto's laat een dame genaamd Jenny weten waarom ze ontslag neemt. Hierbij serveert ze haar baas genadeloos af als een viespeuk en een nietsnut. Geweldig!

dinsdag 13 juli 2010

Je te plumerai la tete

Soms heb je van die liedjes die je niet in één keer kunt thuisbrengen. Terwijl een normale popsong bijna standaard is opgebouwd uit couplet, refrein, couplet, refrein en dan misschien op tweederde van het nummer nog een brug, zijn er regelmatig uitzonderingen op de regel. Maar de laatste keer dat me zoiets opviel bij een pophit was bij With Every Heartbeat, een samenwerking tussen producer Kleerup en zangeres Robyn.


Eerst denk je nog: 'leuk, een droeverig liedje op een vrolijke beat, het werkt!'. Maar luister goed en je hoort dat het nummer heel eigenaardig in elkaar zit. Het heeft geen coupletten, maar een hook (I don't look back) die telkens terugkomt. Het nummer eindigt met de zin 'And It Hurts With Every Heartbeat' die tot het einde wordt herhaald. Geniaal bedacht!

We maken een sprongetje naar Mark Ronson. De producer was in zijn eentje verantwoordelijk voor de retrosound die in 2008 overal opdook. Hij maakte met de Dap Kings als begeleiders van Amy Winehouse een van de beste albums van het vorige decennium: Back to Black. Ook Ronsons eigen album had een vette retrosound met veel oude soul, strijkers en blazers. Voor deze plaat leunde Ronson ook op Amy: de Zutons-cover van Valerie werd door haar gezongen en een enorme hit.

Die retrosound gooit ie voor zijn volgende plaat ineens allemaal overboord. Ervoor in de plaats komt iets wat we in de jaren tachtig futuristisch noemden: nog steeds retro dus, maar nu met hiphop, funk en veel geflipte keyboards. De eerste single heet Bang Bang Bang en ook hierbij kreeg ik dat Heartbeat-gevoel. De eerste paar keren weet je niet wat je hoort. Er is een zangeres met een stem die uit een doosje lijkt te komen: aanvankelijk heel onpersoonlijk, maar bij latere luisterbeurten krijgt ze meer kleur. Dan het liedje zelf. Het is midtempo, maar voor de refreinen zit er een verrassende versnelling in. Dan wordt er ook nog eens gerapt, door Q-Tip. Delen van de track zijn in het Frans, met teksten die op het eerste gehoor nergens op slaan. Probeer 'Je te plumerai la tete' maar eens te vertalen: 'Ik pluk je hoofd'. Dit blijkt dan weer te komen uit een Frans kinderliedje genaamd Alouette dat gaat over het plukken van een vogel. (Niet op klikken hieronder! Zit de hele dag in je hoofd!)



Afijn, die zangeres heet MNDR, alias Amanda Warner. In de video ziet ze er volgens PopJustice uit als Su Pollard, bekend van Hi de Hi. Komt door de bril natuurlijk, zo'n eighties-uitmonstering die je helaas steeds vaker in het straatbeeld ziet opduiken.


Amanda beweegt ietwat vreemd, door continu dingen aan te wijzen die er niet zijn. Mark Ronson zelf bedient de knoppen van de onmogelijkste set keyboards aller tijden. Volgens muziekblogger ArjanWrites was Duran Duran de inspiratie voor Ronsons nieuwe sound. Zal best, maar ik moet eerder denken aan cheesy Atari games van twintig jaar geleden.



O ja, dit is Mark Ronson. Hier op de foto met Lily Allen, die net als Amy aan zijn vorige album meewerkte.


Ook voor zijn nieuwe album huurt Ronson weer een leger gastvocalisten in. Naast Amanda Warner zijn dat onder meer D'Angelo en Boy George. Het album gaat Record Collection heten en komt uit in september. Ben heel benieuwd!

zondag 11 juli 2010

Een van mijn allereerste muzikale ontdekkingen was Nina Hagen...

Nina had in Nederland alleen een heel klein hitje gescoord, in 1978, met Unbeschreiblich Weiblich. Verder kenden we haar hier van de Herman Brood-film, Cha Cha, waarin de twee zogenaamd met elkaar trouwden. Of echt, dat is nog steeds niet duidelijk.

Ik vond Nina in 1988 een graaibak in een klein muziekzaakje. Destijds wist ik nog zo weinig van muziek dat ik cd's vaak blind kocht vanwege de excentrieke hoesfoto's. Later kwam ik op die manier The Breeders op het spoor, maar het gaat hier over Nina. Ik was onmiddellijk gefascineerd door dit muzikale wonder. Mijn favoriete nummer werd Smack Jack, een lied waarin Nina gromt, jodelt en praat/zingt, wat zowel doodeng als grappig tegelijk is. Hier de video:



Aan de beelden te zien ging Nina door een wat druggy periode. Waar ze aanvankelijk nog redelijk in de rock-punk-gothic-hoek bleef met drum, gitaar en hier en daar wat elektronica, begon haar muziek halverwege de jaren tachtig wel erg ingeblikt te klinken, met vervormde stemmen en lelijke samples. Haar eerste twee albums maakte ze met de Nina Hagen Band, maar haar meesterwerk vind ik haar derde, NunSexMonkRock. Nina is dan al geobsedeerd door de ufo's die ze ziet, into boeddhisme en gefascineerd door de koude oorlog. Antiworld, Future is Now en Dread Love ademen totale gekte. Dr. Art klinkt als een tripje naar de psychiater met duizend stemmen in je hoofd. Maar hieronder Future is Now, dat begint als een rockballad en eindigt in een kinderversje, terwijl Nina er allerlei blubgeluiden doorheen knalt.



Sowieso moet je wel bestand zijn tegen Nina's buitenissige voordracht. Ze piept, gilt, boert, brult, schalt, imiteert, fluistert en schreeuwt, en dat vaak allemaal in één nummer tegelijk. En toch is het hartstikke mooi.

Dat deed Nina overigens al vanaf het begin. Op haar eerste album met de Nina Hagen Band staat het prachtige Naturträne, een operaballad waarin ze keihard de hoogte ingaat:



Laatst was ik in Pakhuis Wilhelmina toen Mieke Stemerdink (ooit van de Gigantjes) een tribute concert gaf met alleen maar Nina Hagen-tracks. Naturträne deed ze ook. Kippenvel!!!

Wat ook leuk is: we zitten momenteel middenin een vampier-revival, met series als True Blood en die vreselijke Twilight Saga. Nina maakte er in 1978 al een lied over, getiteld Auf'm Friedhof:



Het allerbeste lied van Nina is African Reggae, van haar tweede album met de Nina Hagen Band. Met een vervormde robotstem brabbelt ze wat, er klinken overstuurde flipperkastgeluiden en er ontstaat een lome reggaegroove met Afrikaanse percussie, om te eindigen met een aanklacht tegen vrouwenbesnijdenis.



Zoals ik al schreef: na plaat nummer drie werd het allemaal wat minder. Nog leuk om te noemen zijn het rapnummer New York, New York, het jodelnummer The Change waar ze naast grappig Engels ook het Italiaanse O Sole Mio scandeert, Universelles Radio en haar versie van My Way. Nina is in Duitsland nog steeds een veelgevraagde talkshowgast. Zoek maar eens op Youtube naar 'interview Nina Hagen' en de meest bizarre fragmenten vliegen voorbij. Nina maakt nog altijd platen, tegenwoordig voornamelijk met covers van evergreens als The Lady is a Tramp en Fever. Inmiddels heeft Nina de ufo's, Shiva, Vishnu en Elefantengott Ganesh vaarwel gezegd en is ze in de Heere. Haar laatste album heet dan ook Personal Jesus.

Maar vroeger was ze leuker. Kijk maar eens naar haar 80's crash course in German:


Hoe ik ineens bij Nina Hagen kom? Heel simpel: we gingen vrijdag naar het Zoo-Aquarium in Berlijn. En dat ligt precies naast het station Bahnhof Zoo. Waar Nina dan weer een lied over heeft gemaakt, genaamd Auf'm Bahnhof Zoo, over een ontmoeting tussen haar en een punkmeisje op de destijds beruchte toiletten aldaar. Dit is de tekst:

Auf'm Bahnhof Zoo im Damenklo
(ich muss hungrig sein)
(süsses Kind)
Dein Braunes Haar ist wunderbar!
Dein Straps am Strumpf ist wahnsinn!
OH!
Süsses Kind sag geschwind:
Wer bistn du?
Süsses Kind, sag geschwind, wer bistn du???

Deine spitzen Lederschuhe!
Deine zerfetzten rubberstockings!
Dein Minirock aus Einkaufsnetz!
Dein Schlüpfer mit der Queen von London drauf!
Silver-Jubilee! Hee, hee!?

Auf'm Bahnhof Zoo im Damenklo
(ich muss hungrig sein)
(süsses Kind)
Dein Widerstand hat Fuss und Hand!
Dein Hackenschuh ist scharf wie du!
Süsses Kind, sag geschwind, wer bistn du???

Dein neon-rosaner Nagellack stach im meinen Kopf
wie eine Hornisse!
Deine Filtzhaare waren gespickt mit Reis-krispi's
Dein Lied!
Deine Worte!
WAU!!
Rock&Roll-Operette!!!
Rock&Roll-Operette!!!
Rock&Roll-Operette!!!

Schabbapp-Babbapp-Baa-Bapp
Baadaadaapp-Dapp-Dadapp
Schabbapp-Babbapp-Baa-Bapp
Badie-dupp-dapp-bai-daiiiiii.

Auf'm Bahnhof Zoo im Damenklo ist es geschehen
Es war soo schön!
Dein Straps zerriss.
Ich hob ihn auf.
Ich küsste dich/ Du küsstest mich
Wir küssten uns!!!

P.S. Ob blond ob schwarz ob braun
Ich liebe alle Frau'n

(Voor de niet-Duitssprekenden onder ons staat hier een Engelse vertaling). En dan hier het lied, met een van de beste popgrooves ever:



Vooruit, ook nog een live-versie uit 1991:

zaterdag 26 juni 2010

Timotei Sjampoe

Gert Vlok Nel. Een van de oorspronkelijkste zangers ter wereld. Z'n album Beaufort West Se Beautiful Woorde stamt alweer uit 2007, maar ik blijf 'm draaien. Een melancholische mengeling van Zuid-Afrikaans en Engels maakt dat z'n teksten niet altijd even goed verstaanbaar zijn, maar het gevoel van eenzaamheid en berusting dat eruit spreekt is prachtig.



Hier meer.

vrijdag 18 juni 2010

Celine Dion is amaaaaaazing (a video essay)


Een van mijn favoriete bloggers is Rich Juzwiak uit Brooklyn, New York. Zijn Fourfour.typepad.com heeft alles: humor, entertainment, creativiteit en af en toe diepgang. Deze maand viert hij zijn eerste lustrum als blogger en doet dat met zijn eigen favoriete posts. Helemaal bovenaan staat een videocompilatie die hij maakte van de waanzinnige Celine Dion.
Mijn persoonlijke favoriet is zijn uitvoerige verslaggeving van de gekte rond Whitney Houston en Bobby Brown en hun realityshow, Being Bobby Brown. Maar ook z'n Liza Minnelli-collage genaamd 'Crazy with a Z' is geweldig.

dinsdag 15 juni 2010

Het verhaal van Sletta

Het grootste deel van mijn studietijd in Utrecht heb ik gewoond bij een hospita. Dat klinkt ouderwetser dan het is, want in wezen kwam het erop neer dat ik een halve etage van haar huurde, met gebruik van douche en toilet. We lieten elkaar volledig vrij, de enige regel die we hadden was dat we tijdens het bellen altijd de wisselgesprekken opnamen. De hospita, we noemen haar maar even Mies, was half Indisch en vond alles best. Ze woonde op een etage met een zolder (die ik dus van haar huurde) en een bergkast (die ze later lucratief als tweede kamer in de verhuur deed).

Mies was erg schoon op zichzelf, maar minder op de spullen om haar heen. En dat waren er véél. Haar woonkamer was van vloer tot plafond gestoffeerd. Een pompeuze groenbeklede bank met tachtig kussens domineerde de woonkamer, maar viel desondanks nauwelijks op tussen alle tafeltjes met kleedjes met daarop weer ontelbaar veel snuisterijen. Werkelijk geen plek bleef onbenut. Als je een nummer wilde opzoeken in het telefoonboek (er was toen nog geen internet. Niet bij Mies in huis, althans), moest je eerst drie muziekdozen-met-ballerina een nieuw onderkomen geven, wat nog niet meeviel want overal stond wel iets. Dat ging door tot in de badkamer: een minuscule ruimte met plek voor een smalle wastafel en douche. Ook deze ruimte was overdadig gestoffeerd: kleedjes en ruches waar je ook keek. Zelfs de wasmand had een wit beschimmeld jasje aan.

Omdat Mies erg gezellig was - vaak haalde ik de trap naar boven alleen na het nuttigen van enkele glazen sherry uit zo'n grote, in pitriet gehulde karaf - had ze meestal geen tijd om schoon te maken. De stofnesten hoopten zich op van april tot maart; een keer per jaar was het tijd voor de grote schoonmaak. Het was prima uit te houden, vooral op mijn kamer. Maar dat kwam vooral doordat ik de vloerbedekking er in week één al had uitgerukt - zo maakten de kattenvlooien geen kans zich in mijn ruimtes voort te planten (beneden wel: daar sprongen ze met tientallen tegelijk tegen je benen omhoog. Mies had altijd dikke panty's aan).

De situatie verergerde ietwat toen Mies haar zoon in huis nam. Hij kwam te slapen in de L-vormige uitbouw van haar woonkamer, op een divan die tot dan toe dienst deed als slaapplaats voor de katten. Dirk heette hij, een ex-junk van achterin de dertig met een woeste blik in z'n ogen en lang, zwart haar. Hij had drank en heroïne afgezworen en rookte alleen nog maar Aldi-sjek. Vanaf de dag dag Dirk arriveerde hing op de etage van Mies een donkerblauwe rooksluier die zelfs het zicht op de in het zonlicht rondspringende vlooien benam. Dirk had de gewoonte de wc dagelijks urenlang bezet te houden. Kwam je hem daarna toevallig tegen in de hal, dan was zijn standaard vraag: 'Moet jij ook altijd zo zweten bij het schijten?'

Afijn, het huis van Mies kon wel wat frisse lucht gebruiken. De hulp kwam uiteindelijk uit onverwachte hoek. De buren van Mies waren nogal op zichzelf en na een paar in sherry genevelde avonden vertelde Mies waarom. Buurman was namelijk bij Mies gaan klagen over zijn vrouw. Hij had Mies, die in de buurt bekend stond als uitermate tolerant, in vertrouwen genomen nadat buurvrouw het zat was dat hij thuis in vrouwenkleren rondliep. Buurman was een stille travestiet en had bovendien een fetisj: hij wilde gedomineerd worden. Tijdens weer zo'n sherry-gelag hadden Mies en Dirk samen een gouden ei uitgebroed. Buurman zou in het huis van Mies met een gerust hart kunnen rondparaderen in een jurk en op hakken, in ruil voor lichte schoonmaakwerkzaamheden. Vooral dat laatste vond Dirk geweldig: het vooruitzicht alleen al dat hij iemand zonder gène mocht rondcommanderen!

En zo is het gegaan. Er werd een pakje aangeschaft voor Buurman in het model 'Kamermeisje'. Buurman zelf maakte een badge met daarop de naam waarmee hij als vrouw door het leven wilde gaan: Sletta. Op een dag kwam ik thuis. Ik hoorde Dirk al roepen: 'Ga de keuken stofzuigen, Sletta! En maak daarna op je knieën het toilet schoon.' Het duurde niet lang voordat het gedaan was met de vlooien. Zelfs Dirk zette nu een raampje open als hij weer een sjekkie opstak. En dat allemaal dankzij de therapeutische inzet van Buurman Sletta en het praktische inzicht van Mies.

Nu viert onze eigen schoonmaakster binnenkort twee maanden vakantie in haar geboorteland. Misschien moest ik Mies maar eens bellen. Of Sletta nog bestaat.