I mean... like... totally!
Het publiek viel stil toen ze oog in oog stonden met een bedrieglijk echt lijkend hologram. Het schijnt dat de erven Shakur hun goudmijn nu op wereldtournee willen sturen. Ook de dames van TLC ruiken geld. Het trio moest er tien jaar geleden noodgedwongen de brui aan geven toen zangeres Lisa 'Left Eye' Lopes jammerlijk verongelukte. Nog even probeerden ze het met z'n tweeen, maar TLC doofde uit als een kaars in de nacht.
Maar nu komt er dus ook een Lisa Lopes-hologram, waar de andere TLC-leden wereldwijd goede sier willen maken. Een heel goed idee, of lijkenpikkerij? Het biedt in ieder geval honderden nieuwe mogelijkheden.
Madonna bijvoorbeeld, die de laatste tijd een beetje moe oogt. Ze kan zichzelf de wereld rond sturen, in een van haar 45 re-inventions. Of allemaal tegelijk. Dat het publiek met een smartphone mag stemmen: nu willen we de Like a Virgin-Madonna! En straks het tutje van You'll See!
We maken er een game van. Zet een hologram van Whitney Houston op het podium en deel laserguns uit aan het publiek. Wanneer ze de hoge noot van I Will Always Love You niet haalt, knallen we haar aan flarden dat podium af. Doe hetzelfde met Celine Dion, die een dergelijk lot overkomt al bij de eerste tonen van haar vreselijke Titanic-lied.
Hele thema-tours zie ik voor me. De 27 Club Tour, met Amy Winehouse, Kurt Cobain, Janis Joplin en Jim Morrison. De Beatlesmania doen we dunnetjes over en de Rolling Stones keren terug in jonge gedaante. Of we gaan opnieuw heel Live Aid uit 1985 bekijken, wat toch het allerbeste Queen-concert aller tijden bevatte. (Update: Queen says no.)
Nog even en we hebben geen echte sterren meer nodig. Dus Geer en Goor, Nick en Simon, Jan Smit en Karin Bloemen: bedankt voor de moeite en tot nooit meer ziens.
Vlak daarvoor stikte het in de foyer al van de Vanessa's, Gordons, Maik de Boers en Bouvrietjes. De 'sterren'vielen echter nauwelijks op, want ze werden in drommen omringd door alle homo's van Amsterdam - op een paar na. In de zaal zaten we links naast Christine Kroonenberg (die in het echt nog bruiner is dan de ook aanwezige Patty Brard). Rechts stommelde een omaatje de trap op dat leek op de moeder van Marijke van Helwegen (uiteraard ook in de zaal) en het eeuwig in cellofaan verpakte levende kunstwerk Fabiola. Alleen Hans Klok was er niet, maar die had op Facebook al laten weten dat hij zaterdag ging.
En ineens stond ze daar. Joan Collins. Het publiek sprong als één man omhoog en gaf haar een minutenlange ovatie. Joan ging gekleed in een zwarte, schouderloze top en droeg een al even glimmende strakke zwarte legging. Een cameltoe met glitters, constateerden we al snel. Mijn goede vriendin Judith constateerde dat je op bepaalde leeftijd beter geen cameltoe meer kunt laten zien, maar goed: alles voor de kunst.
Het kunstje van Joan bestond eruit dat ze losjes over het podium zwierend anekdotes opdiste uit haar lange carriere. Nu is opdissen niet het goede woord, want voorlezen dekt beter de lading. Geholpen door een onzichtbare autocue leek het alsof ze haar eigen Wikipediapagina voordroeg, hier en daar voorzien van een goed getimede grinnik of een rake oneliner. Ze moest er even inkomen, maar het duurde niet lang of ze had de zaal in haar greep. Op het diascherm toonde ze beelden uit haar verleden. We zagen haar worstelen met een reuzenmier en later met Krystle, haar aartsvijand in Dynasty.
Over haar privéleven liet ze maar weinig los. Geen dirt over haar affaire met Warren Beatty of andere Hollywoodfiguren, maar keurige belevenissen met haar echtgenoten die al even keurig genummerd werden: 'And that was husband number three!'
Het ging dus vooral over die hele lange carriere, die begon met spektakelfilms en dreigde te eindigen in allerlei b-garnituur met bijvoorbeeld die mieren. Samen met zus Jackie broedde ze op een comeback, namelijk die van überbitch. Toen Aaron Spelling dat zag, ontstond Alexis Colby en de rest is geschiedenis.
Het is een beetje onduidelijk hoe het komt dat Joan nog altijd zo'n megaster is dat ze met gemak 10.000 euro durft te vragen voor een interview. Na Dynasty raakte haar carriere versnipperd en was ze slechts sporadisch op tv te zien. Vaak gaat het er alleen maar over hoe goed ze er nog uitziet, voor iemand van 78. En dat doet ze ook. Na de pauze praalde ze in een prachtige glamourjurk en reageerde ze een stuk minder gescript op enkele vragen vanuit het publiek.
Voor we het doorhadden was het alweer voorbij. Het was een vermakelijke avond die voor de vips nog even doorging met een afterparty, waar Jeroen Krabbé nog even met Joan op de foto ging. Wat ze van het Amsterdamse publiek vond? Warm, goedgekleed en welbespraakt, zo twitterde ze de volgende ochtend. Wel was ze slecht te spreken over de vipservice van de KLM: aan boord was alles prima, maar dat ze in een BUS naar het hotel werd vervoerd? Daar had ze sinds haar vijftiende niet meer ingezeten.
Je bent een diva of je bent het niet, natuurlijk.


'John Lennon nog steeds populair bij kinderen', lees ik bij marketingblog DutchCoywboys.nl. Dat klopt, want ook ik was vroeger fan van John Lennon. Het ging mij echter niet om de muziek, maar om iets heel anders. 













Nina had in Nederland alleen een heel klein hitje gescoord, in 1978, met Unbeschreiblich Weiblich. Verder kenden we haar hier van de Herman Brood-film, Cha Cha, waarin de twee zogenaamd met elkaar trouwden. Of echt, dat is nog steeds niet duidelijk.