The best music of 2012

Een overzicht van de beste tracks van 2012. Na zo’n beetje Azealia Banks in willekeurige volgorde. Enjoy!

Solange – Losing You
Het indie-zusje van Beyoncé met retroneigingen naar de nineties. Dit is ‘m dus, de single van het jaar. Slowdansen. Yay. Wat een fijne beat!

Major Lazer – Get Free
Soms duikt er ineens een liedje op waarvan je denkt: huh, die ken ik toch allang? Dat had ik met Get Free, een stil, breekbaar deuntje dat is gezongen door Amber van Dirty Projectors. Please repeat!

Zebra Katz - Ima Read
Hoe kaler de beat, hoe beter het lied? Wel in het geval van Zebra Katz, rapper, gay en maker van een van de beste video’s van 2012. Read that bitch!

Cat Power & Iggy Pop – Nothin’ but time
Een slepende ballad van meer dan tien minuten die plots wordt verstoord als ineens de stem van Iggy Pop opduikt. Bijzonder.

Saint Etienne – Over the Border
Ze maken al bijna twintig jaar dezelfde melancholische liedjes op lichtvoetige housemuziek. Over the Border is weer zo’n klassieker, met een prachtig spoken word intro over hoe geweldig Peter Gabriel was ten tijde van Genesis. Bijna net zo mooi is Tonight, ook van het eerste album van Saint Etienne in zeven jaar.

Chromatics - Kill for love
De titeltrack van een gemeen goed album dat op de ene track doet denken aan de doom & gloom van The Cure, en op het andere moment aan zuchtmeisjespop.

Todd Terje - Inspector Norse
Noorse spacedisco, maar dan van nu. Duizelingwekkende dancetrack.

Lianne la Havas - No Room For Doubt (feat. Willy Mason)
We all make mistakes… Maar niemand zo mooi als Liana en Willy.

Ariel Pink’s Haunted Graffiti – Baby, Nostradamus & Me
Moeilijk kiezen met Ariel Pink. Teveel goede liedjes op z’n Haunted Graffiti-project. Baby is een bijna perfecte pastiche op slepende seventies soul. Nostradamus & Me totaal iets anders: klotsende ambient met betoverende stemmen.

Tindersticks – Chocolate, Frozen
Chocolate is een prachtig praatliedje. Een ballad met gitaar en tamboerijn waar geen eind aan komt, en gelukkig maar. Frozen is z’n dreigende tegenpool, met smachtende zang, verdwaalde trompetten en een gruizig grotestadsgevoel. Zanger Stuart Staples heeft een van de mooiste stemmen van het jaar.

Pnau vs. Elton John – Sad
Het beste van seventies Elton John in de blender van Pnau en wat krijg je: pure earcandy. Nog nooit klonk Elton zo sappig zonder te zoet te worden.

Cassie – King of Hearts Nog zo’n oorwurm: King of Hearts. Alsof er iemand heel zacht met een veer in je oor kietelt terwijl je je lievelingsdansje doet.

Azealia banks – 1991
Was het maar weer 1991, denk je bij dit video-eerbetoon aan Crystal Waters, En Vogue en C+C Music Factory. En dan die muziek. Azealia’s flows zijn achteloos en desondanks recht voor z’n raap.

Madonna - I'm Addicted, Love Spent
Helaas was het niet zo’n best album waar Madonna dit jaar mee kwam. MDNA was op z’n best wisselvallig te noemen, met kutterige singles als Give Me All Your Luvin’, Girls Gone Wild (hey hey hey, hey hey, hey hey hey) en Turn Up the Radio. De plaat kende drie uitschieters: Masterpiece, een epische ballad die we al kenden van de soundtrack van W.E. uit 2011, I’m Addicted, een knetterend én to-the-point electrospektakel en Love Spent, waarin we eindelijk weer eens iets autobiografisch, iets van emotie meekrijgen uit de mond van Madonna.

The Very Best - We Ok
Hier kun je niet NIET vrolijk van worden. Meestuiteren met K’Naan en de wobbly tunes van The Very Best.

Ital Tek - Nebula Dance
2012 was het jaar waarin dubstep te commercieel werd. Gelukkig heeft het genre inmiddels zoveel vertakkingen dat dubstep allang niet meer op dubstep lijkt. Ital Tek maakt fraaie instrumentale composities met over elkaar heenrollende melodieën en voortratelende ritmes. Mooi!

El Perro del mar - Pale Fire
Haar naam betekent zowel zeehond als zeebonk, maar wat klinkt ze toch lief.

Michael Kiwanuka - I won't Lie
Een kampvuurliedje van de oude stempel. Kippenvel van die door-en-door op het gemoed spelende soulstem.

Dead Can Dance - Return of the She-king
Over oude stempel gesproken… Dead Can Dance deed van zich spreken in de 80s en 90s met onderkoelde, orchestrale bombast en is dat kunstje nooit verleerd. She-king is episch en folky tegelijk.

Grimes – Oblivion
Een van de opmerkelijkste zangeressen/artiesten van dit moment is Grimes, die met haar laptop de vrolijkste popdeuntjes tevoorschijn tovert. Onder het oppervlak van al die zoetigheid zit een laagje treurnis, zo ook bij Oblivion.

Frank Ocean – Pyramids
Na de coming-out van het jaar bracht hij met zijn album Channel Orange ook een van de grootste verrassingen op het gebied van R&B. Wat een stem, wat een inventiviteit en hoe kom je zo briljant!

Usher – Climax
Wie had ooit gedacht dat een nineties R&B-cliché die de huidige Eurodance-rotzooi zó hijgerig heeft omarmd, met zo’n fraai geproduceerde Climax zou komen? Met dank aan Diplo.

Ellie Goulding – Hangin’ On (Ft. Tinie Tempah), Anything Could Happen
Vorig jaar zorgde The Weeknd voor een nieuwe trend in R&B: vervreemdende, donkere, minimaal geproduceerde maar gelaagde downtempo tracks. Ellie Goulding liet horen dat ze dat ook heel goed kan op Hangin’ On. Haar single Anything Could Happen was andere koek: een fijne meestamper met mooi gesamplede stemfragmenten.

Sky Ferreira - Everything is Embarrassing
Waar doen die drumklappen toch aan denken… Tiffany? Debbie Gibson? Foute jaren tachtig in ieder geval. Maar wat maakt ze er iets moois van op dit meeslepende Embarrassing.

AlunaGeorge - You Know You Like It
Bouncy track van dit Britse duo, met fijne bleeps en zware bassen.

Icona Pop - I Love It
Net als AlunaGeorge komt Icona Pop nogal hipster over, maar wat maken ze een geweldige muziek. I Love It heeft bovendien zo’n beetje de grappigste lyrics van dit hele overzicht.

Jessie Ware - 110%
Zingen kan ze wel, die Jessie Ware. En knap ook, hoe je bubblegumpop zo droevig kunt laten klinken.

TNGHT – Goo
De noisy hiphopbeats van TNGHT zullen sommigen behoorlijk op de zenuwen werken. Keihard zetten en headbangen is de enige oplossing.

Daphni - Yes I know
Het begint met een boomende bassline die je meezuigt in een draaikolk van geluiden, maar wat gebeurt er dan: ineens duikt er een krakerig souldingetje op met een blaassectie. Yes I know, she told me so!

Gossip - Casualties of War
Het laatste album van Beth Ditto & co. is een beetje onderbelicht gebleven. Dat is jammer, want er staan stuk voor stuk strakke popnummers op. Casualties of War spreekt het meest tot de verbeelding, met z’n dramatische jankgitaar.

How to Dress Well – Cold Nites
Droommuziek is dit, die zowel ver weg klinkt als heel dichtbij.

Araabmuzik – Okay Y’all
Deze muziek heeft niks Arabisch in zich. Wat dan wel: instrumentale hiphopbeats. Tot voor kort nog gekoppeld aan nineties eurohouse, maar sinds dit jaar aan zelfbedachte meeslepende melodieën.

Melody's Echo Chamber - You Won't Be Missing
Indie pop met een zangeres die je eigenlijk het liefst een klein kusje zou willen geven.

R Kelly - Share My Love
Door al die idiote updates van zijn soulsoap Trapped in the Closet zou je bijna vergeten dat R Kelly ook gewoon hele goede liedjes kan maken. Share My Love is een discosong in de traditie van Barry White.

Twin Shadow - Golden Light
Nadat de eerste ijle klanken zijn weggeëbd, knalt Twin Shadow er voorzichtig een beat in en gaat dan los op het refrein. Hoe cool is Golden Light.

Nicki Minaj - Beez in the Trap
Nicki is een rapster met twee gezichten. Aan de ene kant is ze een commerciële hoer met horrorhits als Starships en gastvocalen op tracks van sterren als Madonna en Alicia Keys. Aan de andere kant is ze in staat tot pure vernieuwing, zoals ze laat horen op Beez in the Trap. BUZZZZZ!

Kindness – House
Deze mysterieuze verschijning in Londen had in een ander leven David Byrne geheten. New wave met moderne house-invloeden.

Bobby Womack – If There Wasn’t Something Here
Good old Bobby nam voor zijn comebackalbum Damon Albarn (Blur, Gorillaz) in de arm. Hij deelt zijn platenlabel met The xx en zo klinkt z’n ‘Bravest Man in the Universe’ ook een beetje. Dit nummer komt uit z’n tenen.

Dawn Richard – Scripture
Deze lijst staat vol met spooky ballads. Scripture refereert letterlijk aan Sade met die achtergrond-hallelujah’s en verder doet dit nummer denken aan Massive Attack.

Alabama Shakes - You Ain't Alone
Hier moet een (liefst ietwat wiebelige) live-video bij, want hoe vuiger de Alabama Shakes, hoe beter.

Purity Ring – Cartographist
Bij gebrek aan The Knife hadden we dit jaar gelukkig heel veel Purity Ring. Verhaspelde beats, stemmen en geluiden die toch heel samenhangend klinken. Meer!

Chad Valley – Fall For You (Ft. Glasser), Evening Surrender, I Owe You This (Ft. Twin Shadow)
Als Tears For Fears nu was opgericht, hadden ze geklonken als Chad Valley. Fall For You is een spannend duet met Glasser. Op het tropische Evening Surrender doet El Perro del Mar mee. I Owe You ten slotte klinkt superglossy.

Lemonade – Soft Kiss
Over glossy en glammy gesproken: het geluid van Lemonade ligt ook ergens in het midden van de jaren tachtig, met Climie Fisher en in de verte Scritti Politti als referentiepunten.

Passion Pit - Hideaway, Constant Conversations
Hideaway is een popding met schurende randjes. Constant Conversations lekker dubby.

Peaking Lights - Dream Beat, Beautiful Son
Zo’n track die onderhuids door blijft bubbelen, blijft daar meestal ook heel lang zitten. Dat doet Dream Beat dus ook. Beatiful Son is vooral trippy en kun je het best liggend tot je nemen.

Martha Wainwright – Proserpina
Come to Mama is Martha’s eerbetoon aan haar overleden moeder. Dit is de eerste single van dat album. Iedereen met een moeder (op aarde aanwezig of niet) vindt dit mooi.

Beschaving anno 2011

Restaurant Zushi, woensdagavond, een uur of half acht. We zitten aan de ronde bar, met voor ons een lopende band waarop schoteltjes met allerhande sushi voorbij slakkegangen. De barkrukken staan vrij dicht naast elkaar, waardoor lichamelijk contact met een onbekende buurman of -vrouw onvermijdelijk is. Gelukkig zijn de meeste mensen zo beleefd zich te verontschuldigen als ze op de een of andere manier even wat meer ruimte nodig hebben.

Zo niet de 'dame' links naast mij. We noemen haar voor het gemak maar even Mevrouw de Cultuurrelativist. Ze had me al vernietigend aangekeken voordat ik plaatsneem op de lege kruk naast haar. Haar stapel lege schoteltjes staat pontificaal voor mijn neus. Een serveerster zet deze subtiel een eindje naar links, maar met een ferm handgebaar schuitft de Cultuurrelativist ze weer terug in de oude positie.

Luid tetterend zet ze haar gesprek voort. 'Wat een heeeeeerlijk eten hebben ze hier. Ik ga zo DIE daar nemen!' Om haar woorden kracht bij te zetten duwt ze haar arm bijkans in mijn gezicht en priemt met haar vinger naar een schoteltje met gyoza's. 'Echt, moet je zien hoeveel bordjes ik al op heb', giert ze naar haar gezelschap, rammelend met het de stapel schoteltjes voor mijn neus.

Ik kijk naar links. Voor de Cultuurrelativist ligt een telefoon met daarop een sticker. 'De Mars der Beschaving' staat erop. Even word ik afgeleid door twee latina's die de trap bij de ingang opkomen en plaatsnemen aan de bar tegenover ons. Mevrouw naast mij roept iets te luid: 'Zou dat nepbont zijn? Dat is toch geen echt bont hè? En als het nepbont is, dan nóg! Dat trek je toch niet aan? Het idee alleen al dat je de suggestie wekt dat je in doodgeknuppelde dieren rondloopt!'

De meisjes doen alsof ze niks horen. De Cultuurvrouw richt haar pijlen daarom maar weer op haar soortgenootjes. 'Moet je ons toch eens zien zitten! Terwijl heel Europa in puin ligt zitten wij hier lekker sushi te eten. In Griekenland kan dat straks niet meer hoor! En in Nederland misschien ook niet. Geniet er nou maar lekker van. Hier, ik heb steeds de duurste schoteltjes genomen. Hahaha, wat nou, crisis!'

De Cultuurrelativist staat op. 'Jij betaalt, toch?', roept ze naar de man naast haar. 'Ik moet weg.' Bij het opstaan had ze me al ruw in m'n zij gepord met haar elleboog. Nu slaat ze haar jas tegen me aan, waarbij mijn schoteltjes bijna van de bar lazeren. Daarop trekt ze zonder iets te zeggen haar tas onder de bar vandaan. Mijn kruk wankelt, maar ik blijf overeind. Na een luidkeels 'DOE-DOEI' verdwijnt mevrouw de Cultuurrelativist uit beeld.

Beschaving? Laat me niet lachen...

Hondenvoer, elastiek en een catwalk

Ik weet niet precies waar het aan ligt, maar mij vallen bepaalde dingen nu eenmaal op. Mensen kunnen namelijk hele rare dingen zeggen. Die móet ik vervolgens opschrijven. Meestal doe ik dat even snel, op Twitter. Vooral de laatste tijd ontbreekt het me aan de energie om er een complete blog over op poten te zetten. Toch zal ik me er vanaf nu weer vaker toe zetten.

Het afluisteren van gesprekken, ik ben er dol op. Vorige week donderdag was ik even bij de huisarts omdat m´n ooglid er raar bijhing. Terwijl ik wachtte op het recept voor een zalfje, vertelde de assistent aan de dokter dat ze het zo zielig vond dat de arme mensen in Amerika soms kattenvoer moesten eten omdat er geen geld was voor fatsoenlijk voedsel. Het antwoord van de huisarts: 'O, maar dat is helemaal niet vies hoor. Ik eet ook wel eens kattenvoer. Niks mis mee.' Nu is dat al vreemd, maar nog gekker was zijn antwoord op de vraag waaróm precies hij kattenvoer at. 'Dat is toch logisch. Dat komt doordat ik geen hondenvoer lust.'

Een half uur later stond ik te wachten bij de apotheek. Op de balie was een pot met elastiekjes neergezet, waarmee de apotheekmensen kartonnen medicijnverpakkingen makkelijk kunnen bundelen. Plots doemde een van de wachtenden naast me op en graaide de pot met elastiekjes helemaal leeg. Een man daar weer naast merkte vervolgens op: 'Goh, ik dacht dat daar dropjes in zaten. Maar elastiekjes, daar doe je natuurlijk veel langer mee.' In mijn hoofd zei ik zachtjes 'What the fuck?', maar ik dacht tegelijkertijd: dit moet ik onthouden.

Net als gisteravond, toen ik even naar de Albert Heijn flitste voor een snelle hap. Een jongetje van een jaar of acht marcheerde door het gangpad. Of paraderen, was het meer. 'Dit is mijn catwalk!' gilde het ventje enthousiast. Waarop de moeder hem toeriep: 'Dat zouden we niet meer doen!' Arm joch, dacht ik nog. Als hij wil shinen, láát hem dan shinen. Creativiteit moet je juist aanmoedigen. Maar waarschijnlijk liep het joch de hele dag op te treden en was mevrouw het zat. Ik wierp haar nog een blik toe (nou ja, niet echt, ik was per slot van rekening in een supermarkt dus had ik het bij nader inzien best kunnen doen) en glimlachte naar het beteuterde knulletje. De volgende keer krijgt ie applaus.

Het pureerfestijn

Soms krijg je verzoeken waarvan je denkt: daar ga ik natuurlijk nooit op in. Om het vervolgens expres wél te doen. Zo ken ik een aantal mensen die ik ook via Twitter volg. Een van die mensen is @rddv, die zichzelf en een aantal anderen via Whatsapp bij mij thuis uitnodigde op de volgende manier:

'We gaan volgende week een pureerparty op je dakterras houden! We gaan allemaal een gerecht maken en dan raden wat het is. We dachten dat jullie wel een blender zouden hebben.'

Aanleiding voor de pureerparty is een scène uit het tv-programma 'Ik kom bij je eten.' Hierover schreef ik vorig jaar het volgende.

--------------

"Fuckje de Both ging op visite bij Annie Schilder, die toevallig Jan Keizer op bezoek had. Nu weet ik bij Annie Schilder nooit of ze een tikje traag is, óf dat ze van alle BN'ers het droogste gevoel voor humor heeft. Haar Volendamse accent zal er ook wel mee te maken hebben dat Annie zo lachwekkend is.

Het ging als volgt. Annie en Jan voerden samen een rondedans uit op de plavuizen in Annies woonkamer. Plots zette Annie de stereo zachter (iets Mon-amourderigs schalde door het huis) en riep: 'Ik heb soep!' Met een samenzweerderig gebaar lokte ze de cameraman mee de keuken in en wees ze in een pan met een lichtgroene substantie. 'Maar d'r zit niks iiiinnn.' Fuckje vroeg: 'Waar zit niks in?' Annie weer: 'In de soep niet. Het is pureert.' 'Maar dat is toch soep?', probeerde Fuckje weer. 'Met niks d'r in. Nou ja, er zit natuurlijk wel wát in maar dat zeg ik niet. Het is geheim.' Met een duivels lachje keek Annie in de camera. 'Proef maar en vertel mij dan wat voor soep het is.' In een volgend shot zagen we hoe Jan Keizer en Fuckje dikke stukken zalm in hun soep laadden. 'En? Weten jullie het al?', wilde Annie weten. 'Als je nu één bepaalde kant op kijkt, kun je raden wat erin zit.' Op het aanrecht lag een courgette. Jan Keizer had het goed geraden."

-------------

Nu ga ik regelmatig met wat mensen bij Café Koosje onder de terrasverwarmer zitten. Tijdens zo'n grillsessie kwam het bovenstaande ter sprake, en langzaam groeide #Tispureert uit tot een soort act. Met als apotheose dat we dus zelf een pureerfestijn zijn gaan houden.

Vorige week maandag was het zover. We togen met onze keukenmachine naar @ThomvonBrown, aangezien dat toch praktischer was dan ons dakterras. De beoordelingsformulieren lagen al klaar. Iedere gepureerde gang werd aan een kleur-, geur- en smaaktest onderworpen, waarbij de pureerder niet mocht zeggen wat er in zat.

Wat we uiteindelijk kregen voorgeschoteld:



Een kruimelige quiche lorraine van @ThomvonBrown (door mij beoordeeld als 'deeg met kaas')
Spinazie met aardappel en hamburger, gemengd met cruesli en groentensoep van @rddv (ik dacht stamppot andijvie)
Foe Yong Hai met rijst van @Beamer_Bob (nasi, volgens mij)
Rode kool met appeltjes van @HowlingRooster (die had ik goed).

Zelf serveerde ik een aardappel-venkelstamppot met blauwe roquefort-kaas. @rddv dacht dat er gestampte muisjes in zaten, maar @globalistaa had de venkel goed geraden. Uiteindelijk won mijn puree nipt, met een 7,6.

De beloning: eeuwige twitterroem. En de Annie Schilder-ezel.

The end.

Update: @Globalistaa meldt via Facebook: 'Het was leuk he? Ik verheug me zo op The White Edition! (PS @howlingrooster had een rode-biet-appel-gehaktschotel gemaakt. #details #schmetails).' Had ik het dus tóch fout...

Tongen

Ongegeneerd in het openbaar iemand aflebberen. Verstandige mensen doen dat niet, tenzij stomdronken of smoorverliefd. Nu was het gisteren natuurlijk Valentijnsdag. We zaten in ons vaste buurteetcafé aan de kaasfondue toen er een piepjong kereltje binnenwandelde met in zijn kielzog een struise meid die zeker vijf jaar ouder leek.

Even tussendoor: wat is dat met die knulletjes, tegenwoordig? Is het de mode, de haardracht of een combi van die twee? Ze zien er allemaal uit als mietjes. Met asymmetrische kapsels waar tot voor kort alleen relnichten mee rondliepen, gestylede pony's waar ze de hele tijd aan frunniken, skinny jeans die ónderaan hun billen hangen zodat je hun - liefst roze - onderbroek goed kunt zien. Dit jongetje had Justin Bieber-haar. Alsof je een gat in een voetbal knipt en dat daar dan een gezichtje uitsteekt.

Goed, het jongetje bleek wel degelijk iets te hebben met het meisje. Ze hadden duidelijk zin in Valentijn. Ze zaten nog niet of het meisje stak haar tong diep in zijn keel. Het jongetje kreeg prompt een rood hoofd, hoogstwaarschijnlijk omdat ik hem strak bleef aankijken. Toen ging hij over tot de orde van de zoen, daarbij slurpende geluidjes makend.

De serveerster, een schor hockeymeisje met een brakke R, onderbrak het stel abrupt met de vraag: 'En, tortelduifjes, wat willen jullie drrrinken?' Meisje veegde haar mond af en vroeg om 'een Wit Wijntje'. 'Een Wit Wijntje voor jou. En jij?' 'Doe mij ook maar een witte wijn', stamelde de jongen, nog steeds met een rode kop. 'En nog een Wit Wijntje. Komt errrraan.'

Het tongen hervatte zich in volle hevigheid. De Wit Wijntjes arriveerden en het koppeltje bestelde samen een pan mosselen, die ze elkaar een half uur later begonnen te voeren. Van het Wit Wijntje had de jongen een rodewangenhoofd gekregen, of het waren de naweeën van het zoenen natuurlijk.

Het meisje had plotseling een ingeving. Ze stak een mossel in haar mond en begon het jongetje weer te tongen. Zo wisselden ze de mossel een paar keer uit, wat best een vies gezicht was: twee roze natte tongen die een uit elkaar getrokken crèmekleurige substantie van a naar b verplaatsten.

We keken naar onze kaasfondue. Zouden we ook even? Maar nee, dat zou alleen maar geklieder geven. Verstandige mensen dóen dat niet.

Puddingfetisj

Ik woon samen met een puddingfetisjist. Dat is minder smerig dan het klinkt, het gaat hier namelijk om een notoire Saroma-toetjesfan. Al jaren gaat er bijna geen week voorbij of het tv-geluid wordt overstemd door razende keukenapparatuur. Eerst was dat een standaard mixer, daarna een blender (die hooguit één keer per jaar gebruikt werd voor andere zaken dan het mixen van Saroma-toetjes) en tegenwoordig een hi-tech keukenmachine.

En o, o, o, wat is het smullen geblazen, als de Saroma-toetjes een uur later opgestijfd uit de koelkast komen. Het liefst gaat er nog een Tova-topping overheen, ook al zo'n uitvinding uit de oude doos.

Ik ken Saroma nog van vroeger. Gemixt met yoghurt was het nog wel te hachelen, maar gewoon met melk vond ik het nogal een laffe, muffe, synthetische derrie. Alleen als je de pudding heel lang liet staan en er gaten in de bovenlaag verschenen die daardoor hard en ietwat knapperig werd, vond ik Saroma-toetjes doable.

Eenmaal op eigen benen bande ik Saroma uit mijn leven. Maar met het samenwonen kwam de Dr. Oetker-pudding keihard terug: eerst schoorvoetend, al snel zonder enige schroom of schaamte. Af en toe dwing ik mezelf een hapje te nemen uit zo'n vaal pastelkleurige, sponsige substantie, al is dat vooral om mezelf eraan te herinneren hoe smerig Saroma-toetjes ook alweer waren.

Sinds kort hebben we een probleem. De Saroma-toetjes zijn spoorloos verdwenen uit de winkelschappen. Het is een mysterie, want mijn puddingfetisjist is vast niet de enige die verslingerd is aan het geurige poeder. In alles probeer ik hem te helpen met het scoren van zijn dope. Inmiddels ben ik iets op het spoor gekomen.

Saroma bestaat namelijk niet meer! Gelukkig voor de instant-toetjeslovers heeft Dr. Oetker het product niet uit zijn assortiment geschrapt, maar een andere naam gegeven. Een heel creatieve naam bovendien, die doet denken aan die nepslagroom uit vervlogen tijden: Kloppudding. Kloppudding is er in de bekende smaken aarbei, banaan, chocolade, framboos, caramel en vanille. Nu maar hopen en bidden dat Albert Heijn deze vernieuwde zooi in het assortiment opneemt. Vooralsnog moeten we het doen met AH.nl, die slechts de vanillevariant verkoopt.

Ik zal binnenkort zo'n paars krat vol kloppudding met vanillesmaak bestellen. Probleem voor 1/6 deel opgelost.

Lady GaGa met een vleespet

Alles wat leeft is eetbaar

Varkensoren, bergoesters (oftewel schapenballen), madenkaas, gefermenteerde haai, een sprinkhaan op een stokje: alles wat leeft is eetbaar. In sommige landen nemen ze dat wel heel letterlijk. Zie de onderstaande video, waarin een levende octopus wordt verorberd.



Gevonden bij de lezersbijdragen in het lijstje '10 of the world's strangest snacks'. Mijn favoriet: een bevrucht ei met een niet te versmaden embryo erin.

Zomermuziek

Tijd voor een lekker mopje lome zomermuziek. Bekijk surfdude Jack Johnson met You & Your Heart en je krijgt meteen zin in vakantie...



Ook lekker: de nieuwe van het Safri Duo, Helele (op de wijs van Aie Mwana)


En nog een WK-gerelateerde hit, in Duitsland in ieder geval, en een remake van Lena's Satellite:

Creatief met voedsel - deel 2

Naar aanleiding van mijn vorige blog over het experimenteren met voedsel heb ik enkele reacties gekregen van verontruste vrienden en bekenden. Of ik misschien toevallig ook iets smerigs door hun eten had gemengd toen ze bij me te gast waren.

Ik kan iedereen gerust stellen: voor een serieus lekkere maaltijd draai ik mijn hand niet om. Desnoods kook ik met een recept. Zo heb ik een overheerlijke wodka-tapenade in huis. Een supersmakelijke Thaise curry met paksoi en gember. Een jambalaya om je vingers bij op te eten (nu is jambalaya een van de gemakkelijkste gerechten ter wereld: je flikkert alles wat nog net niet verlept is of over de datum bij elkaar in een pan, doet daar bleekselderij, chorizo en saffraanrijst bij en klaar ben je), gehaktballen uit alle windstreken, een venkelstoofschotel, een authentieke spaghetti Bolognese waar geen pakje of zakje aan te pas komt (ik haat potten, pakjes en zakjes - het enige Knorr Wereldgerecht dat hier bereid wordt is de paëlla. Hier dus ook geen chicken tonight of andere voorgekookte, smakeloze slappe troep. En sowieso niks met opgewarmde stukken ananas, yuck), en tot slot wil ik nog een eervolle vermelding voor de noodles met geroosterde paprika in pure sojasaus met verse knoflook en kruiden (vergeet wederom die prefab wokrommel, zelf mengen is veel lekkerder!).

Alleen toetjes, daar begin ik niet aan. Favoriet hier in huis is namelijk de oude vertrouwde Saroma-pudding. Daar kan natuurlijk geen mens tegenop...

Creatief met voedsel

Iedereen doet het, dus ik ook: experimenteren met eten. Niet alle combinaties pakken even geslaagd uit, maar soms ontstaat er iets dat lijkt op een recept.

Dat experimenteren zat er overigens al jong in. Gewoon een glas cola of seven-up was er vroeger niet bij, nee: daar maakten we spoetnik van. Men neme een groot glas. Vul dit met een scheut koffiemelk en zeker tien scheppen suiker. Giet vervolgens de cola of seven-up er overheen en de boel begint acuut te schiften. Hoewel het schuim het lekkerst is, smaakt ook de koffiemelkdrab naar meer.

Nog zo'n sterk voorbeeld van een zelf uitgevonden lekkernij: stamppot sushi. Het is heel eenvoudig: bestel sushi en prak deze na thuisbezorging direct door elkaar. Sojasaus en wasabi toevoegen, nog een beetje prakken en klaar is kees. Inmiddels is een blender of keukenmachine een handig hulpmiddel, maar kijk uit: maak de structuur niet te fijn. Zalm en komkommer moeten nog wel als zodanig herkenbaar zijn - dus brokken moeten behouden blijven.

Dan zijn er nog de studentengerechten van weleer die nog steeds niet te versmaden zijn. Een klassieker is de rijst met prei, shoarmavlees en een blik champignonsoep. Dat laatste moet je normaal gesproken verdunnen met water, maar als saus op de rijst doe je dat natuurlijk niet. Het is zo vies dat het daardoor weer lekker is! Een ander voorbeeld is smacaroni: boogjesvermicelli, een blik smac, blokjes kaas en een fles ketchup. Of penne met bliktonijn, alweer prei en maiskorrels. Afmaken met de vetste room die je kunt vinden.

Ook niet te vergeten: de toevallig ontstane succesnummers. Het in rode wijn gedrenkte speculaasje bijvoorbeeld. Aanvankelijk doopte ik het koekje nog in de wijn, inmiddels is het net zo handig de speculaas in grote brokken in een groot glas te verkruimelen, de wijn erop te schenken en lurken maar. Werkt ook uitstekend met kruid- of ontbijtkoek.

En knijp tijdens het bakken van een ei eens een klodder joppiesaus in de pan. Joppiesaus is eigenlijk overal lekker bij: op biefstuk, door de pasta of op een boterham met kaas. In het laatste geval dan weer niet als er op die kaas ook al een lik jam zit.

Denk niet dat ik de enige ben met dit soort eetgewoontes. Ik ken iemand die vroeger de neiging had haar ranja te drinken door een spaghettisliert, net zo lang tot de sliert slap werd en daardoor eetbaar. Of het recept van een Amerikaanse vriend voor een pompoen-met-pecannotentaart: daar gaat met gemak een halve zak marshmellows door.

Mijn volgende experiment wordt dan toch maar het meat ship. Juist: een schip gemaakt van vlees. Met stukken bacon als zeilen en een mast van knakworst. Mmm, lekker! Hier het recept.

BBQ time!

Op ons compleet geredecoreerde dakterras nog wel. En dit is de playlist:

Roken

Het viel me laatst in Brussel weer op hoe we in Nederland inmiddels gewend zijn aan het rookverbod. Ja, er zijn zat cafés waar er weer vrolijk op los wordt gepaft, maar in de regel kun je vrijwel rookvrij door het leven tegenwoordig. Hoe anders is het in de Belgische hoofdstad. Werkelijk overal rookt iedereen als schoorstenen. Ookal staat de ruimte knalblauw van de rook en is ademhalen zelfs voor de meest verstokte roker nauwelijks mogelijk: gepaft moet er worden. Zo stond ik met tranen in de ogen te kijken naar een bizarre drag act in de uistpanning L'Homo Erectus (ja ja, ik weet het), maar ik heb het einde niet gehaald. Wel jammer: op het podium was te zien hoe iemand Lady Gaga's Telephone imiteerde, compleet met bierblikken in het haar. De drag queen in kwestie had gekozen voor volle blikken die direct naar beneden begonnen te zakken. Hierdoor moest ze haar act vrijwel roerloos vervolgen. Het ging vast goed denk ik, want ik heb geen gekletter gehoord.

Maar goed, roken dus. Jarenlang deed ik het zelf ook. Vol overgave. In 1999 werkte ik bij World Online, waar de redactie bestond uit een bende losgeslagen schoolverlaters die één ding gemeen hadden: paffen. Dampen. De hele dag door. Op alle bureaus stonden asbakken vol smeulende peuken. Regelmatig vloog er een prullenbak in de fik als iemand zo'n overvolle asbak achteloos leegkiepte. Zelf had ik de gewoonte om alvast een volgende sigaret op te steken voordat ik de vorige had uitgemaakt, met als gevolg dat ik aan het einde van de dag door m'n eerste pakje heen was. Maar dat gaf niet: overal hingen sigarettenautomaten en als je geen geld bij je had, stelde je je eigen peuk samen met de restjes uit de asbakken en een geleend vloeitje. Wat helemaal triest was: een van de weinige collega's die niet rookte had ook nog eens astma. Ze klaagde geregeld over ons rookgedrag, maar als ze kuchend en met roodomrande ogen verhaal kwam halen, was de standaard reactie: dan ga je toch ergens in je eentje op een kamer zitten? Dat ging natuurlijk veel te ver, dus ter compensatie mocht er nog maar op de helft van de redactie gerookt worden. Een denkbeeldige streep moest ervoor zorgen dat er geen rook bij de astma-collega terechtkwam. Onbegonnen werk in een ruimte van tien bij tien, waar op sommige momenten twaalf collega's hun rook over dat denkbeeldige lijntje stonden te blazen.

Een flash forward naar 2003. Inmiddels was ik van werkgever veranderd. Bij Wanadoo mocht alleen in de pantry gerookt worden, de plek waar iedereen z'n koffie haalde. Ook de gangen waren in nevelen gehuld. Maar de werkplekken waren redelijk rookvrij. Op 1 januari 2004 werden nieuwe rookregels ingevoerd: alleen in daarvoor bestemde, afgesloten bushokken mocht je nog een sigaret opsteken. Aangezien ik dat ellendige gepaf eigenlijk allang zat was, greep ik de gelegenheid aan om te stoppen. Wat ik in het begin het meest miste was niet de nicotine, maar het vaste kliekje met wie je rookpauzes nam. Nu was ik ineens geen deelgenoot meer van de grappen die tijdens rookpauzes bedacht werden en ook de laatste roddels gingen plots aan me voorbij. Met andere woorden: ik hoorde er niet meer bij als het vertrouwde 'peukie doen?' over de afdeling galmde. Maar het wende snel.

In zo'n kroeg in Brussel merkte ik dat het waar was wat ze zeggen: de ergste anti-rokers zijn ex-rokers. Maar zeg nou zelf: het is toch ook smerig?

IJburg

Af en toe wagen we de overtocht naar het kille, dorre IJburg. Tussen de massa's identieke en onverkochte huizenblokken zitten namelijk enkele goede restaurants verstopt. Het is even zoeken, want alle bouwputten lijken op elkaar, maar dan heb je ook wat.

Is IJburg mislukt? Nee, dat niet. Niet helemaal, althans. De BH-brug die naar Amsterdams verstgelegen stadsdeel leidt, biedt nog een vrolijke entree. Ook de lange fietsbrug aan de andere kant van IJburg is uitnodigend en veelbelovend. Maar eenmaal óp IJburg slaat de treurnis je tegemoet.

Je zou denken dat een compleet nieuw stuk opgespoten land ruimte genoeg biedt voor een creatieve en vooral ruimtelijke bebouwing. Het tegendeel is waar: huizen staan als containers dicht opeengestapeld en ondanks de leegstand is er bijna geen parkeerplaats te vinden. Wijk je af van de ellenlange IJburglaan, dan stuit je al snel op onnodig smalle eenrichtingsweggetjes, wederom omsloten door krap bemeten hoogbouw.

Vijftien jaar geleden werden de Amsterdammers lekker gemaakt met leuzen die leken op 'Open wonen aan het IJ' of 'Vrij in de natuur, maar wél in de stad'. En ja, de natuur is overal. Vooral op de plekken waar bestrating ontbreekt sta je tot je knieën in de blubber, en dat al bijna tien jaar lang.

Niet alles sucks op IJburg. Zo zijn er eilanden waar bewoners hun kavel of aanlegplaats naar eigen inzicht mogen bebouwen en inrichten, wat soms leidt tot verrassend inventieve bouwsels. En er is best veel leuke horeca. Gisteren hebben we geprobeerd te eten bij Dok48, een nieuw, strak tentje met een eenvoudige maar lekkere menukaart. Helaas zat een groep IJburgpioniers luidkeels zijn verdriet weg te drinken. Omdat we elkaar wilden verstaan, zijn we het hele modderpad teruggelopen en beland bij N.A.P.

De eerstvolgende keer dat we Blubberburg opdurven gaan we het opnieuw proberen bij Dok48, als de stilte is wedergekeerd.

Zin in parkiet?

Sinds jaar en dag wonen er knalgroene halsbandparkieten in Amsterdam. Erg leuk, het zijn mooie beestjes, maar ze jagen de andere vogels weg, maken heel veel herrie en vreten alles op. Inmiddels zitten ze in de hele randstad en sinds kort ook in Utrecht. Toen ik daar iets over Twitterde, kreeg ik de onderstaande foto terug. Leuk!

Taartwrakken

Waarom ook niet: een website waarop mislukte taarten worden verzameld. Ik kwam hierop terecht via de wekelijkse bijdrage van Sylvia Witteman aan de Volkskeuken, de kookrubriek van de Volkskrant. Witteman woont alweer ruim een jaar met haar gezin in Washington, vanwaar ze in Linda, Volkskrant Magazine en andere bladen hilarisch verslag doet over haar leven in de States.

Misbaksels dus. Sommigen blinken uit door hun lelijkheid, anderen vanwege de instructies die per abuis in het glazuur zijn beland. Zo valt op één taart te lezen: 'Flat top, lots of fruit in the middle'. Of 'Congratulations as small as possible'. Anderen proberen lollig uit de hoek te komen, wat niet altijd lukt. Wat alle taarten gemeen hebben is dat ze er ronduit smerig uitzien.

Oordeel zelf:

Gevaarlijk voedsel

Trendhunter.tv komt met een top tien over eten dat op verschillende manieren gevaarlijk is. Ik ga voor nummer vijf. En wat beweegt daar in de rijst op 2min18sec? Ook lekker!

iTunes, de stats

In totaal 21050 nummers, gezamenlijk 125,85 GB, met een speeltijd van 65,4 dagen.

Aantal tracks vandaag gedownload: 166. De eerste: Million Dollar Bill van Whitney Houston, de laatste: een acid house-ding van Jago, I'm Going to Go.
Meest gedraaid: Zero van YeahYeahYeahs.
Eerste track nog nooit afgespeeld op de mac: A-ha met Take on Me.

Shuffle aan. Nu spelend: Ohio Players met Funky Worm. "He is the funkiest worm in the world."
Nu spelend: Have You Never Been Mellow - Olivia Newton John
En nu: Ray LaMontagne - Till the Sun Turns Black
Nu: Truth is Dark Like Outer Space - Evangelista
Nu: France Gall - Quand on est Ensemble
Nu: Missy Elliot - Beat Biters
Nu: Orbital - Funny Break
Nu: Kreng - l'Autopsie Pénoménale De Dieu, Side B
Tracks nog nooit afgespeeld: 13402.

202 tracks van tien minuten of langer - mixtapes niet meegerekend.
139 tracks korter dan een minuut.

Langste Prince-track: I Would Die 4 U, een extended versie van 26 minuut 20.

66 playlists, waarvan 5 jarentachtig: 80s 12", 80s freestyle, 80s pop, 80s favoriet, New wave.

De grootste: allesbehalve crap, met 15979 tracks. Maar het totaal is 21050 nummers. En ik heb geen 5000 crap tracks. in Crap Internationaal staan 311 nummers, in crap NL 456 nummers. Hiervan 76 Andre van Duin tracks, 76 BZN tracks, 56x kinderen voor kinderen en 46x ZZN.

Het aantal Madonna-nummers: 1172. American Life heb ik in 34 varianten. Het aantal live tracks bedraagt 300, waar ik nooit naar luister want ze zingt vaak vals.
Leukste playlist: VS 2009, 188 tracks die we onderweg van Tampa naar New Orleans hebben beluisterd.

Allerleukste playlist: acoustic & electric. 546 nummers die als enige gemeenschappelijk hebben dat ze als achtergrondmuziek beluisterd kunnen worden. Ballads zijn het, van Tim Hardins How Can We Hang On To a Dream tot het computergepiel van Plaid.

En zo kan ik jullie nog uuuuuren vervelen met stats uit mijn iTunes-archief. Liever zet ik een muziekje op. Luister maar eens naar deze mixtapes, die allerlei lekkers uit de jaren tachtig samensmelten tot een groot Balearisch hoogtepunt.

Burrito-apparaten en een groentensapdans

Via via kwam ik terecht op voederblog Eatmedaily.com. Ik was op zoek naar achtergrondinformatie over de Mac Snack Wrap van McDonald's, een hamburger vermomd als burrito. En laat Eatmedaily nu net een autopsie hebben uitgevoerd op deze Mexicaans aandoende lekkernij.

Leuk, zo'n burrito-apparaat, maar toen ik doorklikte zag ik de volgende groentensap-commercial uit Japan:



Sinds een minuut of vijf krijg ik het deuntje niet meer uit mijn hoofd. Dit is de Engelse vertaling: 'Come on drink this. / You like vegetable juice, don't you? / I've decided that you must, right now! / So drink up, my vegetable juice / costs 200 yen.'

Honger tijdens de Restaurantweek

En weer was er geen doorkomen aan, bij de aanmelding voor de Restaurantweek die vanmorgen om 10.00 uur van start ging. Erger nog: al na een uur waren alle toprestaurants volgeboekt.

Blijkbaar is er een geheim genootschap actief in Amsterdam alle leuke restaurants voor de ogen van argeloze niet-ingewijden wegkaapt. Gisteren keek ik bij wijze van uitzondering naar de herhaling RTL BouleFart en zelfs daar pronkte men met een speciale code, waarmee kijkers een dag voor de officiële start een restaurant konden boeken. Maar na zo’n herhaling heb je daar weinig aan.

Ik ga er vanuit dat RTL niet de enige is die dergelijke voorinschrijvingen mag aanbieden. Het gekke is: ik ben geabonneerd op verschillende nieuwsbrieven van onder andere DiningCity, maar blijkbaar is dat niet genoeg om 'ingewijde' te zijn. Dat wordt dus honger lijden, in de laatste week van augustus...