Jezelf zijn

Nederlandse sterren gaan er prat op dat ze zichzelf zijn. Dat ze zo gewoon zijn gebleven. Of in ieder geval 'heel erg dicht bij zichzelf' zijn blijven staan. Ook steeds meer onbekende Nederlanders die zich ster voelen op Facebook of elders een online bio bijhouden doen eraan mee. Dan staat er in zo'n Twitterprofiel: 'Ik ben gewoon mezelf.' Iemand met veel internationale contacten maakt daar misschien 'Just me' van.

Dat hele jezelf zijn is een dingetje aan het worden, om het maar eens op z'n Paulien Cornelisses te zeggen. De eerste die gewoon lekker zichzelf was, zat in het allereerste seizoen van Big Brother: Ruud. Nee, Ruud liet zich niet gek maken. Niet door het feit dat hij nu een Bekende Nederlander was en al helemaal niet omdat er geen klap te doen was in dat hele huis. Dus zagen we Ruud lusteloos in de Big Brother-banken hangen in een gele boxershort terwijl hij zich ongegeneerd aan z'n kont krabde.

Vraag een gewone Nederlander naar een ervaring met een BN'er en het gaat er al snel over hoe arrogant, vervelend of verwaand die persoon is. Oké, Rob Geus is dus inderdaad zo'n lul die 'Weet je wel wie ik ben?' begint te blaffen als hij z'n zin niet krijgt. Caroline Tensen is in het echt een trut die op haar wenken bediend moet worden. En Marco Borsato is backstage een bokkig baasje. Hier is niets aan verzonnen, maar blijkbaar zijn ze gewoon zichzelf. En als BN'er mag het dan juist weer niet.

Wat mensen dus éigenlijk bedoelen is dat ze vinden dat mensen niet zichzélf, maar gewóón moeten blijven. Gewoon, want dat is al gek genoeg. Maar wat nou als je van jezelf nooit gewoon bent geweest? Dat je altijd al een trut was, of een bokkelul, maar nu toevallig een iets bekendere trut? Voor die mensen zou het juist beter uitpakken als ze wat minder zichzelf zouden zijn. Wat minder gewoon, ook.

Overigens vind ik 'jezelf zijn' nogal overschat. Ik doe me liever iets dommer voor dan ik in werkelijkheid ben. Want dat is nu eenmaal heerlijk.

Beschaving anno 2011

Restaurant Zushi, woensdagavond, een uur of half acht. We zitten aan de ronde bar, met voor ons een lopende band waarop schoteltjes met allerhande sushi voorbij slakkegangen. De barkrukken staan vrij dicht naast elkaar, waardoor lichamelijk contact met een onbekende buurman of -vrouw onvermijdelijk is. Gelukkig zijn de meeste mensen zo beleefd zich te verontschuldigen als ze op de een of andere manier even wat meer ruimte nodig hebben.

Zo niet de 'dame' links naast mij. We noemen haar voor het gemak maar even Mevrouw de Cultuurrelativist. Ze had me al vernietigend aangekeken voordat ik plaatsneem op de lege kruk naast haar. Haar stapel lege schoteltjes staat pontificaal voor mijn neus. Een serveerster zet deze subtiel een eindje naar links, maar met een ferm handgebaar schuitft de Cultuurrelativist ze weer terug in de oude positie.

Luid tetterend zet ze haar gesprek voort. 'Wat een heeeeeerlijk eten hebben ze hier. Ik ga zo DIE daar nemen!' Om haar woorden kracht bij te zetten duwt ze haar arm bijkans in mijn gezicht en priemt met haar vinger naar een schoteltje met gyoza's. 'Echt, moet je zien hoeveel bordjes ik al op heb', giert ze naar haar gezelschap, rammelend met het de stapel schoteltjes voor mijn neus.

Ik kijk naar links. Voor de Cultuurrelativist ligt een telefoon met daarop een sticker. 'De Mars der Beschaving' staat erop. Even word ik afgeleid door twee latina's die de trap bij de ingang opkomen en plaatsnemen aan de bar tegenover ons. Mevrouw naast mij roept iets te luid: 'Zou dat nepbont zijn? Dat is toch geen echt bont hè? En als het nepbont is, dan nóg! Dat trek je toch niet aan? Het idee alleen al dat je de suggestie wekt dat je in doodgeknuppelde dieren rondloopt!'

De meisjes doen alsof ze niks horen. De Cultuurvrouw richt haar pijlen daarom maar weer op haar soortgenootjes. 'Moet je ons toch eens zien zitten! Terwijl heel Europa in puin ligt zitten wij hier lekker sushi te eten. In Griekenland kan dat straks niet meer hoor! En in Nederland misschien ook niet. Geniet er nou maar lekker van. Hier, ik heb steeds de duurste schoteltjes genomen. Hahaha, wat nou, crisis!'

De Cultuurrelativist staat op. 'Jij betaalt, toch?', roept ze naar de man naast haar. 'Ik moet weg.' Bij het opstaan had ze me al ruw in m'n zij gepord met haar elleboog. Nu slaat ze haar jas tegen me aan, waarbij mijn schoteltjes bijna van de bar lazeren. Daarop trekt ze zonder iets te zeggen haar tas onder de bar vandaan. Mijn kruk wankelt, maar ik blijf overeind. Na een luidkeels 'DOE-DOEI' verdwijnt mevrouw de Cultuurrelativist uit beeld.

Beschaving? Laat me niet lachen...

Kotsen in een coltrui

Hoe we erbij kwamen weet ik niet meer precies, maar tijdens de lunch vandaag ging het ineens over kotsen. Braken. Overgeven. Gelukkig hoef ik nooit te kotsen, tenzij ik hondsberoerd ben en dat komt - ook gelukkig - maar weinig voor. De keren dat ik moest overgeven kan ik me dan ook levendig herinneren.

Het was een kille januaridag. Ik zat bevend op de bank. De col van mijn trui had ik tot halverwege mijn hoofd getrokken, in de hoop het iets sneller warm te krijgen. Nu heb je braakneigingen die zich uren van te voren aankondigen: ergens in je lijf gaan er alarmbellen af die ervoor zorgen dat je op tijd de wc haalt, of een daarvoor alvast klaargezette keukenemmer. Maar er zijn ook kotsbewegingen die zich acuut aan je opdringen.

Daar zat ik dus, in mijn coltrui. Hevig bibberend probeerde ik de controle over mijn lichaam te herwinnen toen er zich vanuit het nergens ineens BAAAAAARRRRFFFFF!!!! een keiharde straal kots via het nietsvermoedende keelgat naar buiten baande. Het was een eruptie van ongekende proporties. Nu hadden we die avond enorm zitten genieten van mijn geroemde spaghetti bolognese, waarop dat steeds zieker worden lichaam van me had besloten dat er nogmaals van genoten moest worden.

Daar zat ik dus. In mijn coltrui, waarvan de - toch al wijde - col er inmiddels was gaan uitzien als zo'n Soep In Zak van Knorr. Voorzichtig voelde ik aan de braakwaterbal, en ja hoor: warm, vloeibaar en inmiddels door de col heen druipend. Nu is er - helaas, zeg ik daarbij - maar één manier om een trui uit te trekken. Juist, over het hoofd. Geloof me: als je net ontzettend smerig hebt gekotst, wil je niet ook nog eens de hele inhoud van je maag over je hoofd uitsmeren. Maar het móest!

Om nog meer ellende te voorkomen (dat wil zeggen: stukjes overgeefsel tussen de plinten van een houten vloer - een ander verhaal in dit genre dat ik vast nog wel eens uit de doeken doe) kneep ik mijn col dicht en strompelde ik naar de badkamer. Daar trok ik de trui uit. Het resultaat: een gezicht vol halfverteerde spaghettislierten, brokjes tomatenprut in het haar en twee met gehaktresten dichtgeplakte ogen. Ook mijn neus zat verstopt, met iets dat ooit had geleken op een champignon. En zuur dat het rook! Van de weeromstuit begon ik opnieuw te spugen, deze keer in de nadruppelende trui die ik nog in mijn handen had.

Zo vierde ik mijn eigen bolognese-orgie. En die trui? Die heb ik nooit meer gedragen.

Marilyn Manson in de HMH

Helemaal vergeten om naar Marilyn Manson te gaan. Hij trad op in de Heineken Music Hall, maar volgens Het Parool heb ik niks gemist. Vergane glorie, suffe show, matte bedoening, lauw publiek. Precies hetzelfde vond ik vier jaar geleden, toen Marilyn Manson ook al in de HMH optrad en waar ik wél bij was.

In de rij voor de deur opvallend veel in lakleer gehulde homopubers, stelletjes met tarrelhaar, meiden met zwartgeverfde ogen en overjarige rockers met tattoos in hun nek. Er liepen heel wat verkopers rond die kaarten aanboden voor dumpprijzen.

Eenmaal binnen toch maar op de tribune gaan zitten, want geen zin in pogoënde pubers. Om ons heen zaten voornamelijk ouders van tieners, die gemoedelijk meeneurieden met de muziek. Om de zoveel tijd kwamen pubermeisjes met zweterig haar of jongens met spinnenwebben op hun gezicht getekend naar hun ouders om geld te halen voor cola. Op het podium voerde Marilyn Manson zijn geijkte act op: veel gedoe met stelten, doodskoppen en nazi-pakjes. Daarbij was hij nauwelijks te verstaan, de muziek was één lange, monotone brij van gitaarnoise.

Nu heeft Europa sowieso al weinig met zogenaamde shockrockers. Waar Amerikanen hem doodsbang de schuld geven van alles wat met tienergeweld te maken heeft, kijken Europeanen vooral meewarig naar de sneue laag wit plamuur waaronder de zanger schuilgaat. Dat hij in een tv-documentaire een foetus op sterk water laat zien leidt in de VS tot hysterie, hier tot medelijden.

Tekenend is een interview dat Patty Brard eind vorige eeuw met Marilyn Manson had. Manson, die in het begin dreigende taal probeerde uit te slaan over de Antichrist en Satan, kreeg een kneepje in zijn wang en een aai over de bol van Patty. 'Is het geen schatje?', gilde ze in de camera. Van schrik sloeg Marilyn Manson volledig op slot.

Volgens Het Parool was een deel van de tribune afgezet en het podium naar voren verplaatst om nog enigzins de indruk te wekken van een volle bak. Ook meldt de krant dat Manson zijn platencontract kwijt is wegens tegenvallende verkopen. Toch sneu om zo te eindigen.

De hypocrisie van Dirk Scheringa en zijn personeel

Met stijgende verbazing kijk ik naar de soap, of het drama, dat DSB heet. De gretigheid waarmee Dirk Scheringa zich aan de aanwezige camera's vergrijpt duidt niet alleen op een enorme mediageilheid en ijdeltuiterij, hij weet het journaille namelijk enorm goed te bespelen. Het resultaat: de argeloze kijker krijgt bijna medelijden met de zelfbenoemde selfmade man / mensenvriend / prooi van De Nederlandse Bank 'die mij en DSB kapot wil maken' / weldoener voor de mensheid.

Heel hypocriet eist Scheringa een slachtofferrol op, die hem lijkt te passen als een handschoen. De media zetten hem neer als een sympathieke rots in de branding, die er - huilerdehuil - alles aan heeft gedaan om Zijn Bank en Zijn Personeel te redden. Zelfs zondagochtendvroeg spartelde hij nog met een 'plan b' waarbij hij uitriep: 'de staat wil mij geen honderd miljoen geven, dus zadelen ze de belastingbetaler met een schuld op van anderhalf miljard.' Lulkoek, en zo lust ik er nog wel een paar.

Feit is dat er niets meer te redden viel aan DSB, dankzij het wanbeleid van Scheringa en co. dat al maanden voortwoekerde. Die gevraagde honderd miljoen had DSB nooit kunnen redden - en bovendien hadden de meeste klanten, waaronder velen op de rand van de afgrond, alsnog hun spaarrekening geplunderd.

Hoe bestaat het dat er nog steeds mensen zijn die sympathie voelen voor Scheringa? En waarom krijgen zijn werknemers alle ruimte om publiekelijk uit te huilen? Aan de schandpaal moeten ze, voor het jarenlang uitbuiten, voorliegen en erin luizen van argeloze mensen. DSB heeft jarenlang allerlei malafide rotzooi verkocht en moet nu eindelijk open kaart spelen. Het idee alleen al dat Scheringa het geld uit zijn bank gebruikte voor persoonlijke speeltjes als een museum en een voetbalclub - waardoor een paar Noord-Hollandse gehuchten nu zitten opgescheept met megalomane bouwprojecten - is te idioot voor woorden. Ik heb alleen medelijden met het museumpersoneel, dat hun duurbetaalde werk letterlijk voor hun ogen ontmanteld zag worden.

En ja, natuurlijk kun je zeggen dat die domme leners er zélf zijn ingetrapt. Maar vind je het gek, met allerlei-koopsompolisconstructies en boekwerken met van a tot z kleine lettertjes. Maar een bank met een beetje ethiek zou zijn klanten geen rad voor ogen moeten draaien, maar juist transparantie moeten bieden. Dat die huichelachtige Dirk nu loopt te zwartepieten zegt opnieuw genoeg over wat voor man dat eigenlijk is. En nu wil meneer ook nog de politiek in. Ik hou m'n hart vast...

Maar het ergst van alles is nog wel dat de DNB als toezichthouder totaal heeft gefaald. Laat ze daar maar eens een parlementaire enquete over houden.

Redneck Bill O'Reilly versus het verdorven Amsterdam

Regelmatig verbaas ik me erover dat de Amerikaanse tv-zender Fox zo populair is in de States. En tegelijkertijd ook weer helemaal niet. Want als je de holle rethoriek van anchorman Bill O'Reilly hoort, dan snap je precies waarom. Hij vertelt namelijk precies wat de meeste rednecks willen horen, zonder welke vorm van nuancering dan ook. Als hij vindt dat iemand fout zit, dan drijft hij zo'n persoon in een hoekje en hakt hij zijn slachtoffer verbaal volledig aan gort.

Ook met de waarheid neemt O'Reilly het niet zo nauw. Deze keer zag hij in het aangescherpte coffeeshopbeleid van Amsterdam de aanleiding onze hoofdstad (waar hij hoogstwaarschijnlijk nog nooit is geweest) als volgt te hekelen: 'Amsterdam is een beerput van corruptie, prostitutie en misdaad. Het is anarchie.' En: 'Amsterdam is een moreel rampgebied.' (Bron: Parool)

Niet Amsterdam is evil, maar Bill O'Reilly. Om aan te tonen dat niet iedereen hier gedrogeerd als zombies elkaars kinderen loopt te verkrachten, heeft de 25-jarige Amsterdammer Robbert Nieuwenhuijs, opgeleid aan de Filmacademie, een video op YouTube geplaatst waarin hij laat zien hoe leuk het is in Amsterdam. Naast beelden van bakfietsende vaders en rondvaartboten komt hij met keiharde cijfers: 'Percentage Amerikanen dat ooit marihuana heeft gerookt: 40,3, percentage Nederlanders: 22,6. Moorden per 100.000 inwoners: 5,6 in de VS, 1,2 in Nederland. Drugsdoden per miljoen inwoners: 38 in de VS, 2,4 in Nederland.'

Het filmpje is een regelrechte hit, vooral nadat Amerikaanse bloggers het oppikten. Ongetwijfeld heeft ignorant bitch O'Reilly de video inmiddels ook gezien, maar of hij er wat mee doet? Vast niet!

Geef de stad terug aan de Amsterdammers

Copy/paste: 'Buiten alleen drinken als je zit. Sluitingstijden verder vernauwen. Geen verwarming op terrassen (want stel je voor dat we het gezellig krijgen). En waar gaat het heen met de Wallen? Nog een PC winkel gebied met na 21.00 niemand meer op straat; ook geen toerist. Terrasreclame verbieden en de binnenstad versoberen. Belachelijke straffen en proeftijden voor horeca-ondernemers. De Jordaan als stiltegebied…wat is er aan de hand en wie heeft hier om gevraagd!? We worden door de gemeente als een stel kinderen behandeld en toegesproken als het gaat om wonen, werken, maar vooral ontspannen in onze mooie stad.'

Leuk, zo'n kruistocht tegen Els Iping en haar PvdA. Het wordt inderdaad hoog tijd voor een ander geluid in Amsterdam. Mijn stem hebben ze dus, bij Ai Amsterdam.

Marco Borsato is de duivel

Ik heb het eigenlijk altijd al geweten. Marco, met z'n gemene knijpoogjes. In mijn niet aflatende honger naar nieuws over Michael Jackson kwam ik terecht op de website van het Reformatorisch dagblad. Wat een vreemde artikelen zijn daar te lezen... Allereerst schrijven ze de King of Pop rechtstreeks de hel in met z'n verdorven, seksuele gedrag en satanische muziek. Maar iets verderop wordt een 26-jarige jongen geïnterviewd die is bekeerd. Op de vraag 'Popmuziek staat op één lijn met zonde?' antwoordt hij:

'Ja. Ik stel altijd heel zwart-wit richting jongeren: je moet er goed rekening mee houden welke mogelijkheden je de duivel geeft door deze muziek te draaien. Eigenlijk zet je de deur wagenwijd voor hem open en zeg je: Hartelijk welkom. Ik denk dat we in onze kring de realiteit van de duivel enorm onderschatten. Hij kan komen in een Marco Borsatopak, maar ook in een zwart pak. Het maakt hem niet uit.'

Ook triest: 'Als ik in de winkelstraat loop en muziek van Armin van Buuren of DJ Tiësto hoor, moet ik m’n best doen het niet mooi te vinden.' Tja. Hoe moeilijk kun je het jezelf maken. Doe normaal.

@Perez Hilton: get a fucking life!

Zo. Het was de dag van de huilebalkende b-sterretjes. Eerst huilde ex-zanger Peter Andre (en ex-man van opblaaspopje Katie Price) uit over zijn scheiding bij zijn moeder. Daarna was de beurt aan celebritybasher slash hielenlikker Perez Hilton. Ein-de-lijk had iemand (namelijk Will.I.Am van de Black Eyed Peas) het lef dit omhooggevallen schertsfiguur letterlijk de mond te snoeren, door hem eens flink op z'n bek te slaan. Wat er vervolgens allemaal is gebeurd met dit zichzelf Queen of all media noemende gedrocht is te belachelijk voor woorden. Direct nadat hij de politie had gebeld verschenen allerlei idiote noodkreten op Twitter. 'Help me! I'm bleeding! Call the Police! Why aren't they coming! Help me, please!' Het gekke was dat het telefoonnetwerk van Toronto daarna platlag, vanwege alle telefoontjes van Perez-adepts die hun held wilden redden.

Heel jammer natuurlijk, dat er geweld aan te pas moet komen om deze wansmakelijke roddelkont tot stilte te dwingen. Maar stiekem denk ik: William, had maar wat harder geslagen. Niet per se dood, maar gewoon zo hard dat Perez even een aantal weken was uitgeschakeld. Zodat ie even pas op de plaats had kunnen maken. Even nadenken over de zinloosheid van z'n veelal kwetsende opmerkingen over sukkelende celebs (die hij subiet de hemel inprijst zodra hij backstage mag of gratis naar optredens kan) en dat vreselijke gekoketteer met de sterren die hem zogenaamd 'kennen'. Maar helaas, de narcist heeft een filmpje op z'n site geplaatst waarin hij hysterisch jankend beklag doet over het vreselijke leed dat hem is aangedaan. Boohoo!

Ik zeg: get a life, get over it en hou op met irritant doen. Hoe sneu kun je zijn...

Mini-Lady CacaPoopoo

In Las Vegas treedt een groep dwergen op, verkleed als hun idolen. Onder de naam Little Legends entertainen ze hun publiek, dat zich kan vergapen aan imitaties van Elvis, Tina Turner, Madonna, Cher en Britney Spears. Een van de castmembers heet Terra Jole. Volgens recensenten heeft ze een betere zangstem dan de artiesten die ze nadoet, bovendien is ze erg bij de tijd. Zo ruilde ze onlangs haar Britney-imitatie in voor een Lady Gaga-performance. Arme Britney. Je weet dat je pas écht bent uitgerangeerd als niemand je nog wil nadoen.

Over optredende dwergen gesproken: waar is internetsensatie La Pequena gebleven?

Oorlog

Het is oorlog buiten. De natuur is veranderd in één groot slagveld. Vanmorgen gingen zeker drie eenden met elkaar of andere beesten op de vuist. Of zwemvlies, of hoe heet dat bij eenden. Aanleiding van al dit geweld is het feit dat de kuikentjes inmiddels groot genoeg zijn om te worden opgegeten. Al dagen aasden kraaien, ratten en reigers op het jonge grut, en nu al die dieren zelf ook jongen hebben, is de eetlust er alleen maar groter op geworden.

Inmiddels zijn er heel wat eendenparen kinderloos geraakt. Ze liggen lamgeslagen langs de Amstel, met in hun ogen de droevige herinnering aan hun pluisdonzen kinderschaar. Opvallend veel vrouwtjeseenden zitten ertussen. Zijn de mannetjes verder getrokken, op zoek naar een tweede leg? Of zijn die vrouwtjes soms gewoon lesbisch en zijn ze nooit aan kinderen begonnen? In dat geval geef ik ze groot gelijk dat ze onbekommerd in de zon gaan liggen, terwijl hun soortgenootjes elkaar afmaken. Wat is de natuur toch mooi.

Bruno dist Eminem

Sasha Baron Cohen weet zichzelf keer op keer te overtreffen. Zie hier hoe hij een has-been als Eminem op z'n nummer zet. Leuk ook, alle reacties op de website van MTV.

Update: inmiddels beweren Eminem en MTV dat het allemaal opzet was, dat de rapper bij het complot was betrokken en dat alles was gespeeld. Ik geloof er geen snars van. Waarschijnlijk heeft Eminem het achteraf op een akkoordje gegooid met MTV om zijn reputatie te redden. Die lag aan diggelen na zijn sneue reactie op het hele incident. En Sasha Baron Cohen is de lachende derde, want zijn Bruno-film staat middenin de spotlights.

Mediacolumn: Shite, Shite, Shiiiiite!

Wat heeft het floppen van de Toppers op het Songfestival gekost? En had deze afgang ons land bespaard kunnen blijven? De juiste antwoorden op deze vragen luiden: veel te veel, en: ja. Kijk de statistieken er maar op na, want dit is alweer het vijfde achtereenvolgende jaar dat Nederland tijdens de halve finale van het Eurovisie Songfestival is uitgeschakeld. Waarom we er desondanks duizenden euro's in blijven pompen om kansloze acts te promoten is mij een raadsel.

De Toppers dus. Eén mediageile relnicht in een glitterpak, geflankeerd door twee kroegzangers die zich geen raad lijken te weten met het oubollige repertoire, plus een trits zangeressen met witte pruiken - iets wat anno 1995 nog voor hip door kon gaan maar nu compleet achterhaald was. De heren raasden als een tornado door Moskou en smeten bakken met geld over de balk. Zo las ik dat ze een paginagrote advertentie hadden geplaatst in een Russische krant. Waarom? Om televotend Europa over de streep te trekken? En waar waren die lichtgevende pakken die de heren in drievoud uit Amerika hadden laten invliegen? O ja, kapot.

Lees verder op MarketingTribune.nl

Soms zegt een foto meer dan duizend woorden...

Deze en andere familieportretten op de website AwkwardFamilyPhotos.com. Overigens zijn sommige foto's lang niet zo awkward als de twee hierboven. Vaak gaat het om superverveelde gezinnen of om een vreselijk achterhaald modebeeld. Maar het blijft lollig, zo'n site vol idiote foto's.

Lady CaCaPooPoo

Ze begon zo leuk, Lady GaGa. Just Dance was een van de aardigste popdeuntjes van het afgelopen jaar, maar de rest van haar plaat biedt precies dezelfde lichtvoetige huppelliedjes. Best te doen allemaal, maar als je ziet hoe CaCa zich nu ontwikkelt: Boeh!

De zangeres heeft zich in het hoofd gehaald dat wat ze doet 'pop art' is. In interviews roept ze steevast dat Andy Warhol en zijn gang haar grote inspiratiebron zijn. Waarschijnlijk ziet ze zichzelf als levend kunstwerk, maar ik vind dat ze er volstrekt belachelijk bijloopt. Totaal gefreakte make-up, een parasolletje, lieslaarzen met veters, een cameltoepakje: het kan niet op. En dit is dan nog een outfit waarmee ze in een restaurant gaat zitten.

Normaal zeg ik altijd dat je dit soort idioten moet aanmoedigen, want dan gaan ze nog gekker doen. Maar Lady CaCa ben ik nu al zat. Ging het bij Pop Art niet over fifteen minutes of fame? Wegwezen dan! Nu!

Het overhemd van Mika vind ik wél leuk. Overigens komt er dit jaar een nieuw album van hem uit - waarschijnlijk wederom met hysterische Muppetshow-muziek.

Beauty & the Nerd

Veel heb ik niet met reality-achtige kwisjes, maar Beauty & the Nerd is een vermakelijke uitzondering. Zet wat blondjes en ander dom spul samen met een aantal pukkelkoppen op een eiland en het levert gegarandeerd leuke tv op.

Bij de nerds is Bart favoriet. Hij is de oudste van het stel en heeft het uiterlijk van een suikerzoet knuffelbeertje. Het liefst plant ik hem in een hoek van de bank om er af en toe een handvol koekjes naar toe te gooien. Maar vergis je niet in dit beertje Paddington - zijn hobby is het draaien van games-muziek uit de vroege jaren negentig, waarop hij volledig losgaat met moves die je niet voor mogelijk houdt.

Overigens hebben meer nerds iets met games en computers. De lelijkste (die met bril) vergeleek de vrouwen zelfs met zijn pc: heel mooi, maar als ze iets niet goed doen, kun je er moeilijk kwaad op worden. Dat helpt niets, en slaan al evenmin. Want daarvan gaan ze stuk.

Desperately shagging Susan

Die arme Susan Boyle... Wereldwijd geroemd om haar fantastische stem, maar op haar 47e nog altijd maagd. Een Amerikaanse pornoproducent wil Susan graag helpen en biedt de instant superster een miljoen dollar voor haar ontmaagding. Voor de camera uiteraard.

Gelezen op www.susanboylexxx.com: "Assuming Ms. Boyle accepts the offer, the plan is to fly her out to Los Angeles - on Virgin Airlines of course - and introduce her to possible co-stars. "We want real sexual chemistry," Kulkis explained. "Since we have no way of knowing what Susan's ‘type' is, we'll introduce her to a variety of gentlemen of different races, ages and um, ‘endowments.' Personally, I think she and Ron Jeremy would be a perfect match."

Ziek. Schaamteloos. Vies. Maar ik ben wél nieuwsgierig.

Voor wie nog steeds niet weet wie Susan Boyle is:

Susan Boyle from Chris Yehuda Zimmerman on Vimeo.