Laatst kwam ik op Griekenland een kip tegen. Daar moest ik vanmorgen weer aan denken toen mijn collega het had over zijn kippen, die regelmatig van de leg zijn. Toen ik in Griekenland was, bedacht namelijk ik een geavanceerder systeem waar kippen slimmer bij af zijn tijdens het broeden. Heel simpel: waarom stopt de kip het ei niet terug in z'n eierhol - of hoe heet dat bij die beesten - en broedt zij het inwendig uit?
De kip hoeft hierdoor geen nest te bouwen, gaat gewoon lekker de hele dag haar gang en na een week of wat, zeg op het moment dat het ei op barsten staat, poept ze het weer uit. Ik legde dit idee voor aan mijn collega's, maar het landde nog niet direct. Collega 1 zei: 'Dat terugproppen vind ik zielig voor de vajayjay van de kip.' Collega 2: 'Wat als het ei breekt in de kip? Dat kan pijnlijke situaties opleveren als ze aambeien heeft.'
Nu weet ik niet hoeveel kippen er met aambeien rondlopen, niet zoveel lijkt me. Dus de schade zal in de praktijk waarschijnlijk meevallen. Nu de kip er nog van overtuigen dat ze haar leven veel efficiënter kan inrichten.
In oktober 2008 hadden we een nest puppies. Het waren er zes en ook nog eens van een heel bijzonder ras: het ging om de Japanse Shiba Inu, een soort poolhond in dwergvorm. Als pup hebben ze al een dikke vacht, wat ervoor zorgt dat ze er vanaf het begin op hun allercutest uitzien.
Nu hadden we die pups natuurlijk niet zelf thuis. We bekeken ze via een webcam, want de pups woonden in het verre San Francisco. Ze sliepen in een bench en hadden daaromheen een afgeschermde speelruimte, waar ze als tazmanian devils rondrenden.
In het begin lagen de zes pups vooral te slapen. Zo'n beetje iedere keer dat we keken, dus op een gegeven moment was de lol er wel af. Maar na een paar weken kregen de beestjes de geest. Ze begonnen te ravotten, aan elkaar te knagen, te spelen met de pluche winterpeen en dito pompoen, hingen aan hun moeder of buitelden over elkaar heen.
Al gauw werden het onze puppies. Er waren drie meisjes, Autumn, Ayumi en Amaya, en drie jongens: Aki, Akoni en Ando. Ze hadden elk een eigen kleur halsband om, wat het voor ons makkelijk maakte om ze uit elkaar te houden. Al snel was Ando favoriet: een rauwdouwer die z'n wat sukkelige zusje Ayumi op de huid zat. Aki en Akoni sloopten steevast alle kussens uit de bench, om er vervolgens al saltoënd overheen te schijten.
Op een nacht werd ik wakker van een schril gepiep. Gealarmeerd stoof ik de trap af naar beneden. De laptop stond nog open, zag ik. Op de webcam was te zien hoe Ayumi bekneld was geraakt tussen de bench en het hek. Het arme diertje gilde het uit. Tot mijn geruststelling zag ik dat de chatbox overliep met berichten van verontruste medekijkers. Ik was niet de enige die de ondergang van Ayumi live mee zat te maken. Integendeel: op hetzelfde moment keken er zo'n 30.000 mensen naar de martelgang. Vanaf die dag moest de laptop mee naar bed.
Uiteindelijk kwam alles goed. De pups werden bij nieuwe baasjes ondergebracht en via de mail kregen we af en toe een mededeling dat Autumn of Amaya weer even voor de webcam plaats zou nemen. Maar zo'n bijna volgroeide pup in z'n eentje, daar was niet veel aan.
Maar nog steeds hoor ik die opgewonden hondenstemmen door ons huis schallen. Gelukkig heb ik de kalender nog...
Eens, lang geleden, kwam ik op het spoor van Caviarusthuis Knoevel. Dit was een opvangcentrum voor oude, vermoeide of anderszins lichamelijk aangetaste cavia's. Het rusthuis werd gerund door een ziekelijke dame, die er inmiddels vanwege gezondheidsredenen mee is gestopt. Maar wat hebben we een avonturen beleefd met Caviarusthuis Knoevel, mijn goede vriendin Nina Rosa en ik.
In het rusthuis kwamen regelmatig doodzieke cavia's door de poort naar binnen, die vervolgens liefdevol werden opgelapt en herplaatst. Wat begon met één Caafje, zoals de vertederende diertjes bij Knoevel genoemd werden, groeide uit tot een serieus centrum waarin menig afgeschreven Caafje (we houden gewoon vol dat die beesten zo heten) een goedverzorgde oude dag kreeg.
Al die verzorging kost natuurlijk geld. Daarom gaf Knoevel adoptiecertificaten uit waarmee liefhebbers een van de gehavende Caafjes konden adopteren. Nina Rosa bedacht zich geen moment, en zo werden wij de ouders van Miepje. Miepje was een meervoudig gehandicapte cavia die tijdens haar leven heel wat te stellen heeft gehad met haar eigen nageslacht. Ze werd geregeld aangevallen door haar jongen, die heel gemeen al haar tepels afbeten. Ik kan me even niet meer herinneren of er nog meer ledematen misten, maar een echt vrolijke cavia kon je Miepje niet noemen - daarvoor had ze teveel leed moeten verstouwen.
Waar Nina Rosa ook ging, het adoptiecertificaat met daarop de gegevens en de foto van Miepje (een vrij generieke cavia was het, niks bijzonders. Maar de gekwelde blik in haar ogen brak je hart) overal mee naar toe. Op een dag waren we uitgenodigd voor het Rex Gildo Gala. Tijdens een feestelijke avond konden vrienden, familie en fans kijken naar een documentaire, over het tragische leven en het nog veel treuriger einde van deze Duitse Schlagerzanger. Het werd al snel duidelijk dat de tragiek veel te vet was aangezet, want de zaal stond in no-time op z'n kop. Iedereen lag dubbel, behalve een groepje hardcore fans, en ook bij de familie van Rex kon er geen lachje af. Het mocht onze pret niet drukken, want we hadden Dennie Christian gespot. Hij praatte een en ander aan elkaar en na afloop kon iedereen een glaasje sekt met hem toosten.
Bij het tweede glas waren Nina Rosa en ik melig genoeg om Dennie een handtekening te vragen, want wie wil dat nou niet? De vraag was alleen: waar laten we die handtekening zetten? Niet op het lichaam, dat zou zonde zijn: dan was je hem er zo weer af. Nina Rosa viste daarom het adoptiecertificaat van Miepje uit haar tas. We schaamden ons wel een beetje natuurlijk, want a) we gingen een derderangs schnabbelzanger om een handtekening vragen en b) die zou hij plaatsen op een adoptiecertificaat. Van een gemankeerde cavia. Die Miepje heet. We verzonnen maar dat de handtekening voor een ernstig ziek nichtje was. De volgende scène ontvouwde zich. 'Hallo Dennie, wil jij hier je handtekening op zetten? Het is voor ons ernstig zieke nichtje.' 'Jah naturlich wil ik dat. Heet zij Miepje?' 'Nee dat is de naam van de cavia. Die is gehandicapt. Het nichtje niet, die is alleen maar ernstig ziek.' En toen zette Dennie in keurige krulletters op het certificaat: 'Voor Miepje. Heel veel beterschap.'
Maar daar houden de Miepje-avonturen nog niet op. Ook alweer jaren geleden was er een programma op tv, genaamd Dierenmedium. Hierin ging een helderziende dame op zoek naar verborgen dierenleed of bijzondere gaven anders dan pootjes geven of salto's maken bij huisdieren. Jullie raden het natuurlijk al: in één van de afleveringen dook Miepje op. Het Dierenmedium had direct door dat Miepje geen gewone cavia was. Ze deed prompt een aantal zeer schokkende mededelingen over de toestand van Miep. Allereerst maakte ze wereldkundig dat Miepje meerdere malen was verkracht door haar eigen zoons. En Miepje hield al helemaal niet van het mannelijke caviageslacht, want dat was de volgende onthulling van het dierenmedium: Miepje viel op vrouwen! Onze multigehandicapte Miepje had zich al die jaren in het Caviarusthuis afgezonderd van de mannetjes om haar heen, en eindelijk wisten we waarom: ons Miepje was lesbisch...
Het was naast alle geleden leed de druppel die de emmer deed overlopen, want hoeveel Caafjes zijn er nu lesbisch? Miepje zou voor altijd eenzaam blijven. Niet lang daarna stierf Miepje een wisse dood, na een leven waarin ze nauwelijks liefde heeft gekend.
Gelukkig voor Miepje is ze in gedachten héél even bij Dennie Christian geweest.
Vandaag kreeg ik een bericht van mijn goede vriendin Nina Rosa. Ze had het over het oneerbaar betasten van dieren in het wild. Lees maar:
Kijk je ook wel eens naar Animal Planet? Ik was net nog na aan het denken over een programma dat ik gisteren bekeek op die zender. Eerst zag ik iemand die in Sri Lanka een varaan probeerde te knuffelen. En die varaan wilde niet. In het daarop volgende item werd gezocht naar een soort kruising tussen een hagedis en aapje. Iets van Lange Lorrie heette het. Toen de presentator het beestje had gevonden, werd Lorrie bruut vastgepakt. Het beestje had heel grote ogen en keek angstig.
Vrijwel direct werd zijn kruis aan de camera getoond met de mededeling: aan zijn pikkie kun je zien dat het een mannetje is. Dat doe je toch niet? Je trekt toch ook niet de broek van de cameraman naar beneden en dan zeg je: kijk! Aan zijn pik kun je zien dat het een mannetje is. Bovendien is zoiets echt alleen gerechtvaardigd als het werkelijk heel bijzonder is. Of het moet in ieder geval onderscheidend genoeg zijn om melding van te maken.
Ik antwoordde als volgt: Ik denk dat jij de Plompe Lori bedoelt. Is ook geschikt als huisdier. Ik heb vorig jaar juni een blog geschreven over Sonya, de Plompe Lori. Met een filmpje erbij. Maar inderdaad, het is niet kies om andermans geslachtsdelen ongevraagd op tv te vertonen.
Waarop ik weer bericht kreeg van Nina Rosa: Dat is inderdaad het beest dat ik bedoel. Die Lori van jou is harstikke dik. In het wild zijn ze veel dunner.
Ik weer: Echt waar? Ik vond Sonya al zo weinig hagedis-achtig. Nu vreet Sonya zich helemaal klem aan meelwormen en hangt ze de rest van de dag doelloos rond, dus gek is het niet dat ze zo vet is.
En Nina Rosa, tot besluit: Het is nu een Obesitas Lori. Wederom een slachtoffer van deze tijd.
Hier het filmpje 'Een dag uit het leven van Sonya, de Plompe Lori'. Of Volgevreten Lori.
Het is alweer een hele tijd geleden dat ik op bezoek ging bij een vriendin van een vriend van mij. Ze woonde in het hartje van de Jordaan en dan ook nog eens in een huis dat bijna uit z'n voegen kraakte - vooral ook omdat het stond volgestouwd met antiek. Dit zijn herinneringen, voor hetzelfde geld waren het gewoon oude meubels. De dame in kwestie - we noemen haar Mien - is in de tussentijd uitgegroeid tot een tv-persoonlijkheid van ongeveer 65 jaar. Zo'n vijftien jaar geleden stond ze alleen lokaal bekend als 'gezellig'.
Mien trakteerde op ragoutpasteitjes en serveerde deze tussen de schemerlampen in haar salon. Voor het raam hingen van die Amsterdamse vitrages. In de ruimte stonden her en der ronde tafeltjes opgesteld met keurig een kleedje erover. Het huis was spic en span, op een paar details na. Zo lag het hoogpolige tapijt bezaaid met poppenkleertjes.
Op de vraag wat Mien met die kleertjes moest, antwoorde ze laconiek: 'Oooh, die zijn van Logeetje.' En hoe achteloos dat ook klonk: daar moest een verhaal achter zitten. Logeetje bleek een pluche teddybeer te zijn die een tijdje bij Mien had doorgebracht. Mien vertelde dat ze Logeetje uit het huis had gered van een bevriend echtpaar voor wie ze tijdens hun vakantie de planten verzorgde. Nu was dat echtpaar kinderloos gebleven en hadden ze in Logeetje het ideale surrogaatkind gevonden. Logeetje zat elke avond bij het echtpaar aan tafel en kreeg zelfs een bordje eten. Logeetje mocht daarna uitbuiken op de bank, met de afstandbediening tussen z'n stoffen klauwtjes. Logeetje werd elke avond liefdevol naar bed gebracht en de volgende ochtend weer vrolijk gewekt. Logeetje ging ook altijd mee op vakantie, zoals op vele zomerse kiekjes was te zien.
Maar toen waren de pappa en mamma van Logeetje hem zomaar pardoes vergeten in te pakken. Vanaf hun vakantieadres hadden ze in paniek Mien gebeld: 'Help! Logeetje ligt helemaal alleen in een hoekje van de bank! Het arme kind heeft al twee dagen niet gegeten! Mien, red Logeetje!' Zo gezegd, zo gedaan. Maar Mien was natuurlijk niet helemaal gek. Logeetje in huis halen, à la. Maar net doen of dat pluche beest een levend wezen was? Niks ervan. Logeetje verdween dus gewoon in een la.
Bij thuiskomst was het bevriende echtpaar nauwelijks te houden. Ze stormden Miens trap op en wilden hun geliefde Logeetje snel in hun armen sluiten. Ik hoef hier niet uit te leggen hoe wanhopig het echtpaar probeerde de platgeslagen Logeetje te reanimeren. Om het nog enigzins goed te maken is Mien aan het naaien geslagen. Broekjes, jasjes, vestjes, mutsjes, in de weken erna breide Mien een complete minigarderobe bij elkaar voor Logeetje.
Eind goed, al goed? Niet helemaal. Hoewel de ouders van Logeetje best blij waren met al die nieuwe kleren, mocht hun berenkind nooit meer bij Mien logeren. En Logeetje ging vanaf dat moment gewoon weer mee op vakantie.
Nog drie weken vrij, daarna weer aan de slag. Tot die tijd is het vooral vakantie vieren, hier en daar een klusje en vooral heel veel van dit soort video's kijken:
Gisteren stond er een boodschap op mijn voicemail. Iemand was ongerust omdat ik al meer dan een week niets had gepost. Soms heb je dat: even een week geen zin of inspiratie. Bovendien ben ik druk met het afronden van diverse werkzaamheden: eind volgende week vier ik mijn afscheid bij MarketingTribune.
Voorlopig heb ik alleen een droomfragment in petto. Let op.
We liepen door een dierentuin. Ergens halverwege zaten drie honden in een kooi. Ze konden vliegen, en dat was maar goed ook: onderin de kooi zaten namelijk ook nog twee bevers. Hele boze bevers waren het, die agressief naar de honden hapten. We keken onbewogen toe, tot degene met wie ik was het volgende zei: 'Als je je voeten in die bevers steekt, zijn het net uggs.'
Dat was raar wakker worden...
Hieronder de drie mafste dierenfoto's van de beste celebrityblogger ter wereld: Michael K. van DListed. Als hier geen nieuwe berichten staan kun je dus altijd daar kijken!
Videoplatform YouTube bestaat vijf jaar en daarom was ik gisteravond in de Amsterdamse Stadsschouwburg. Hier onthulde Upload Cinema de Canon van YouTube. Deze bestaat uit 45 video's die op de een of andere manier baanbrekend zijn geweest. Deze bijvoorbeeld:
Eddie Izzard- Death Star Canteen
Een van de criteria luidt dat het materiaal niet gemaakt mag zijn voor tv, maar direct is gericht op YouTube of andere online videokanalen. Die beperking snap ik, is ook logisch, maar daardoor is wel meteen een hoop materiaal uitgeschakeld. Toen ik YouTube net ontdekte, ging ik helemaal los op Aziatische producties om maar wat te noemen, die hier de tv nooit zouden halen.
De Zuiikin Girls bijvoorbeeld, die aerobic-oefeningen combineren met Engelse les. Per aflevering wordt een situatie geschetst (bijvoorbeeld: een dame wordt beroofd in een park en moet dat de politie duidelijk maken - 'I've been lobbed by twoooo men!'). Helaas zijn de meeste filmpjes vanwege auteursrechtenkwesties verwijderd, maar er zijn er nog een paar:
'I have a bad case of diarrhea'
'How dare you say such a thing to me'
Ook leuk: de video van de Scissor Sisters, She's My Man. Deze is gebaseerd op een Japanse inventieve kunstvorm die te zien was in de show Kasou Taishou.
Bekijk ook Matrix Pingpong in dezelfde stijl:
En deze puppet-act:
Tijdens de Canon kwamen allerlei YouTube-hits voorbij op een enorm scherm. Er waren vier onderdelen: solo's, duo's, ensembles en de massa. Enkele hoogtepunten uit de lijst:
Battle at Kruger Bloedstollende natuurhorror met een twist waar menig regisseur jaloers op zal zijn. De spanning is te snijden in dit 8,5 minuut durende filmpje. Helemaal uitkijken.
Niezende panda Blijft leuk, deze. Helemaal omdat de panda heel veel navolging heeft gekregen, wat ook een criterium is voor een succesvolle YouTube-video.
Where the hell is Matt? Overal en nergens dus, en dansend. Misschien wel de beste video uit de hele Canon.
Frozen Grand Central Gewoon, omdat het kan: mobiliseer een groep mensen en laat ze iets geks doen.
David after dentist Hij is hier al vaker langsgekomen, maar David die versuft bij de tandarts vandaan komt blijft hilarisch.
Charlie bit my finger - again ! In hetzelfde genre.
Talking Cats Deze twee moet je na elkaar zien:
En zo waren er nog veel meer voorbeelden van mooi gemaakte, toevallig gelukte of al dan niet bedoeld grappige filmpjes. Hier nog enkele persoonlijke favorieten die buiten de Canon vielen.
La Pequena Een Zuid-Amerikaanse dwerg in drag, die bekende personen imiteert. Hier Amy Winehouse, er direct onder Hillary Clinton.
May he poop? Bollywood-films fonetisch vertaald in het Engels. De Canon had Benny Lava, ik ga voor Poop on my knee:
Total Eclipse Ook in de herhaling: de letterlijke versie van Total Eclipse of the Heart van Bonnie Tyler.
Betty Butterfield De treurigste travestiet ever, die via haar eigen YouTube-kanaal verhaalt van haar al even treurige leven.
Christian the Lion Last, but not least een tranentrekker van jewelste. Over een leeuw die terugkeert naar zijn natuurlijke leefomgeving. Tot zijn baasjes hem komen opzoeken...
Wreed, dus. Waar ze maar kunnen vliegen beesten elkaar aan, zelfs snoepige dolfijnen of anderzins aandoenlijk spul. Dat levert mooie plaatjes op. Hier meer.
Wat doen we straks met al die ouderwetse verlichting als iedereen over is op spaar- of led-lampen? Ideeën genoeg. Je kunt altijd nog een terrarium maken van het oude vertrouwde Philips-peertje. Prop er wat mos ,een paar slakken en een eetlepel zand in en creëer je eigen biotoop. Lees hier hoe.
Is het een door Pixar bedachte zaadcel uit een voorlichtingsfilmpje? Nee! Is het een garnaal gekruist met een muppet? Nee! Het is een Axolotl!
Er zijn nog maar 700 tot 1200 van deze amfibieën te vinden in de wereld. Het is een soort salamander die met uitsterven wordt bedreigd, dus geniet nog maar even van zoveel schattigheid.
Nog nooit heb ik een boek gelezen van Thomas Rosenboom. Het leek me een saaie man die saaie verhalen schrijft. Maar als ik het interview met de schrijver lees op de website van Trouw, dan ben ik toch geïntrigeerd. Zijn nieuwe boek is namelijk ontstaan uit liefde voor een konijn.
Even een paar quotes: 'Een konijn, ja, dat was voor mij zelf ook een verrassing. De liefde voor zo’n dier, die je kan overweldigen, kan bedwelmen haast. Ik wilde een zacht boek schrijven in plaats van een benauwend boek. Een meanderend verhaal, zonder zo’n voortstuwende intrige.'
'Over het algemeen houd ik tot in detail vast aan een bepaalde orde. Elke dag opstaan om een uur of twaalf, een. Uitstelgedrag tot de avond. Dan een uur of vier schrijven. Dan tv kijken en een fles wijn drinken. En inderdaad, elke dag chili con carne.'
'Ik had me samen met mijn ex-vrouw opgegeven om pleegouder te worden van een puppy die dan later blindengeleidehond wordt. Er kwam een medewerker kijken of wij daar de geschikte mensen voor waren. Nou komt daar van alles bij kijken, bij zo’n puppy in huis. Wij zullen een onzekere indruk hebben gemaakt. Hoe dan ook, we werden afgewezen. En toen zei mijn vrouw: 'En nu gaan we een konijn kopen'.'
'’s Avonds, voor ik ga slapen, lig ik op de grond en aai hem. Dan likt hij mij. Als groet, een soort dagsluiting. Al moet ik hem altijd veel langer aaien dan hij mij likt.'
Sonya is een plompe lori. Ze doet de hele dag niets anders dan wormen eten, vindt het heerlijk gekieteld te worden en als ze daarvan moet bijkomen doet ze dat in haar speciale plompe lori-nachtverblijf. De oogopslag van Sonya staat standaard op quasi-laconiek, alsof ze wil zeggen: 'ik heb ook geen idee waarom ik eigenlijk besta'. Gelukkig maakt het Duitstalige Elvisnummer het allemaal wat draaglijker.
Het wordt steeds gekker met die Susan Boyle. Zoals bekend heeft ze Britain's Got Talent niet gewonnen, maar rustig naar huis gaan was er niet bij voor de zingende huisvrouw. Zo zou ze weg zijn gehouden van de overige kandidaten, heeft ze ordinair lopen schreeuwen tegen een tv in een hotellobby en is ze betrapt terwijl ze gillend door de gangen van een hotel rende. In haar ondergoed.
Sinds afgelopen weekend zit Susan in een gesticht. Vandaag werd bekend dat ze tijdens de repetities van BGT regelmatig met haar kat belde als ze zich eenzaam voelde. Lange gesprekken voerde ze met haar antwoordapparaat, om alle heisa om zich heen te vergeten. Langzaam krabbelt SuBo weer uit haar dal. Bij wijze van uitzondering mag haar kat Pebbles nu in de kliniek komen logeren. Zou ze alweer een beetje zingen, dat malle kattenvrouwtje?
Het is oorlog buiten. De natuur is veranderd in één groot slagveld. Vanmorgen gingen zeker drie eenden met elkaar of andere beesten op de vuist. Of zwemvlies, of hoe heet dat bij eenden. Aanleiding van al dit geweld is het feit dat de kuikentjes inmiddels groot genoeg zijn om te worden opgegeten. Al dagen aasden kraaien, ratten en reigers op het jonge grut, en nu al die dieren zelf ook jongen hebben, is de eetlust er alleen maar groter op geworden.
Inmiddels zijn er heel wat eendenparen kinderloos geraakt. Ze liggen lamgeslagen langs de Amstel, met in hun ogen de droevige herinnering aan hun pluisdonzen kinderschaar. Opvallend veel vrouwtjeseenden zitten ertussen. Zijn de mannetjes verder getrokken, op zoek naar een tweede leg? Of zijn die vrouwtjes soms gewoon lesbisch en zijn ze nooit aan kinderen begonnen? In dat geval geef ik ze groot gelijk dat ze onbekommerd in de zon gaan liggen, terwijl hun soortgenootjes elkaar afmaken. Wat is de natuur toch mooi.
Niemand minder dan Marijke Helwegen was gisteren in TrouwAmsterdam om een pleidooi te houden tegen vooroordelen over BN'ers, waarvan zij er één zegt te zijn. Een fragment uit haar speech:
"Het lot van de celebrity. Beflitst, bevraagd, beoordeeld; men wil weten wat ik eet, waar ik woon, met wie ik het bed deel en wat ik meeneem op vakantie. (...) Is het niets meer dan ontspannen leedvermaak als u aan het eind van de dag onderuitgezakt op de bank zitten te zappen? Een op te vullen leegte als u wacht bij de kapper?"
Nee, Marijke, dat is het allemaal niet. Ik wil vooral weten waarom u met koeien tongzoent.
Bekijk het Groot Lexicon der - bijna - Vergeten Bekende Nederlanders. Iedere dag een nieuwe aha-erlebnis. Met BN'ers waarvan je niet meer wist dat je ze nog kende.
.jpg)
