Vijftig Tinten Grijs-maand

Gisteren zag ik Heleen van Rooijen op tv. In steenkolen-Engels kraaide ze over haar nieuwe boek met als onderwerp een geile gigolo, dat geloof ik in de Verenigde Staten wordt uitgebracht. 'Wat E.L. James doet, dat deed ik al veel eerder', moet de stoutste schrijfster van Nederland gedacht hebben. In haar nieuwste boek maakt ze bekend dat ze voor 35 euro een mannelijke hoer had ingehuurd en wat ze allemaal met hem heeft uitgespookt. Zo'n twintig vrouwen sloegen Heleen besmuikt gade terwijl die in een gorgelende geheimtaal een passage uit haar boek voorlas.

Echt spannend wilde het niet worden, al is het voor Heleen te hopen dat ze een graantje kan meepikken van de vrouwenpornohype die heerst. E.L. James loopt lekker binnen met haar neurotisch opgeschreven martelfantasietjes. In de wereldwijde bestsellerlijsten beslaat ze de hele top drie met haar Vijftig Tinten Grijs en de vervolgdelen daarop. Dat wil ons ondeugende Heleentje ook wel.

Heleen is niet de enige die geld ruikt, of aandacht. De hele maand november is het 'Vijftig Tinten Grijs'-maand op Net 5. Ze proberen de zender uit het slop te trekken met een serie 'erotisch getinte' films die iedereen die zich daarvoor interesseert al honderd keer heeft gezien, zoals Eyes Wide Shut, 9,5 Weeks en Basic Instinct. Ze brengen de grijsgedraaide films aan de man als volgt: “Bind jezelf vast aan je stoel en blijf zitten voor heerlijke klassiekers." Ooh la la!

Ook zal een rijtje BN'ers komen opdraven voor een I Love-programma, waarin ze de onderwerpen over de tong laten gaan die aan bod komen in de E.L. James-boeken. Hopelijk zijn dat geen derderangs cabaretiers die met rode oortjes mogen komen vertellen hoe kinky ze eigenlijk hadden willen zijn, maar dat ze dat natuurlijk heus niet echt doen, hihihi. Of reality-sletjes uit Secret Story, de Big Brother-kloon die Net 5 in 2011 weer op de kaart had moeten zetten. Ongetwijfeld komt Heleen van Royen ook voorbij. Dat gigolo-boek verkoopt zich natuurlijk niet vanzelf.

A Night with Joan

Het had wel iets van een veredelde powerpoint-presentatie, die Joan Collins afgelopen vrijdag gaf in het Nieuwe De La Mar in Amsterdam. Bij binnenkomst in de zaal stond er op het podium naast een kamerscherm een groot wit doek, waarop in goedkope computerletters 'A Night with Joan' stond te lezen. Eromheen knipperden tientallen gezichten van Joan door de 78 jaren heen. Heel even dacht ik: dat belooft niet veel goeds.

Vlak daarvoor stikte het in de foyer al van de Vanessa's, Gordons, Maik de Boers en Bouvrietjes. De 'sterren'vielen echter nauwelijks op, want ze werden in drommen omringd door alle homo's van Amsterdam - op een paar na. In de zaal zaten we links naast Christine Kroonenberg (die in het echt nog bruiner is dan de ook aanwezige Patty Brard). Rechts stommelde een omaatje de trap op dat leek op de moeder van Marijke van Helwegen (uiteraard ook in de zaal) en het eeuwig in cellofaan verpakte levende kunstwerk Fabiola. Alleen Hans Klok was er niet, maar die had op Facebook al laten weten dat hij zaterdag ging.

En ineens stond ze daar. Joan Collins. Het publiek sprong als één man omhoog en gaf haar een minutenlange ovatie. Joan ging gekleed in een zwarte, schouderloze top en droeg een al even glimmende strakke zwarte legging. Een cameltoe met glitters, constateerden we al snel. Mijn goede vriendin Judith constateerde dat je op bepaalde leeftijd beter geen cameltoe meer kunt laten zien, maar goed: alles voor de kunst.

Het kunstje van Joan bestond eruit dat ze losjes over het podium zwierend anekdotes opdiste uit haar lange carriere. Nu is opdissen niet het goede woord, want voorlezen dekt beter de lading. Geholpen door een onzichtbare autocue leek het alsof ze haar eigen Wikipediapagina voordroeg, hier en daar voorzien van een goed getimede grinnik of een rake oneliner. Ze moest er even inkomen, maar het duurde niet lang of ze had de zaal in haar greep. Op het diascherm toonde ze beelden uit haar verleden. We zagen haar worstelen met een reuzenmier en later met Krystle, haar aartsvijand in Dynasty.

Over haar privéleven liet ze maar weinig los. Geen dirt over haar affaire met Warren Beatty of andere Hollywoodfiguren, maar keurige belevenissen met haar echtgenoten die al even keurig genummerd werden: 'And that was husband number three!'

Het ging dus vooral over die hele lange carriere, die begon met spektakelfilms en dreigde te eindigen in allerlei b-garnituur met bijvoorbeeld die mieren. Samen met zus Jackie broedde ze op een comeback, namelijk die van überbitch. Toen Aaron Spelling dat zag, ontstond Alexis Colby en de rest is geschiedenis.

Het is een beetje onduidelijk hoe het komt dat Joan nog altijd zo'n megaster is dat ze met gemak 10.000 euro durft te vragen voor een interview. Na Dynasty raakte haar carriere versnipperd en was ze slechts sporadisch op tv te zien. Vaak gaat het er alleen maar over hoe goed ze er nog uitziet, voor iemand van 78. En dat doet ze ook. Na de pauze praalde ze in een prachtige glamourjurk en reageerde ze een stuk minder gescript op enkele vragen vanuit het publiek.

Voor we het doorhadden was het alweer voorbij. Het was een vermakelijke avond die voor de vips nog even doorging met een afterparty, waar Jeroen Krabbé nog even met Joan op de foto ging. Wat ze van het Amsterdamse publiek vond? Warm, goedgekleed en welbespraakt, zo twitterde ze de volgende ochtend. Wel was ze slecht te spreken over de vipservice van de KLM: aan boord was alles prima, maar dat ze in een BUS naar het hotel werd vervoerd? Daar had ze sinds haar vijftiende niet meer ingezeten.

Je bent een diva of je bent het niet, natuurlijk.

Sexy singers from the 80s

Heb het drukdrukdruk met een klus die nog drie weken duurt. Tot die tijd minder updates. Daarom maar even wat video's van sletterige zangeressen uit de jaren tachtig.

Vakantiebejaarden in Eilat

Eilat. Een Israëlisch toeristengat. Helemaal bovenin het uiterste puntje van de golf van Aqaba en vlak naast de grens met Jordanië ligt een klein stadje met daaromheen alleen maar gebergte en woestijn. Het water van de Rode Zee werkt al jaren als een lap op de stier van menig Europeaan. Van februari tot en met december is het hier vergeven van de Russen, Engelsen en – hoe kan het ook anders – Nederlanders.

Behalve in januari. Dan zijn er alleen wat weekenders uit het noorden van Israel die in Eilat hun keppeltje komen luchten. Een handvol Russen, omdat Russen namelijk de nieuwe Nederlanders zijn: die zijn ook overal. Maar de oude Nederlanders zijn er ook, en dat kun je letterlijk nemen. Op een paar uitzonderingen na zijn ze 65-plus.

Wij gaan meestal buiten het seizoen om op vakantie. Lekker rustig. Geen gezinnen met dreinende kinderen. Geen luidruchtige jongeren. Maar wel heel veel bejaarden dus. En die kunnen ZEUREN. Echt, overal zeuren ze over. Het begint al bij het inchecken. ‘Moet je dat mens daar zien. Die koffer is groter dan haarzelf. Gaat ze soms verhuizen?’ ‘Vast niet. Wie wil er nou in Israel wonen?' 'Ja, de zon is fijn, maar die mensen. Altijd zo onbeschoft met hun gebrabbel.' 'Als ik iemand niet kan verstaan dan denk ik altijd dat ze het over mij hebben.’ ‘Ja, zó onbeleefd.’

Eenmaal aan boord is het al niet veel beter. Het is te koud of te warm, het opstijgen gaat niet snel genoeg of juist te hard (‘Wat weer een ellende. Ik kiep bijna uit mijn stoel,’). ‘Vroeger mocht je tenminste nog gewoon roken aan boord. Nu moeten we vier uur wachten. VIER UUR!’ ‘Waarom moet je nu alweer naar de wc. Ik blijf maar opstaan. Kun je niet gewoon nu één keer goed gaan?’ ‘Die jongen daar is al zeker drie keer naar de wc geweest. Je zou er maar naast zitten. Doodmoe word ik ervan!’ ‘Wat? Moeten we betalen voor de koffie? Ach, die was toch al niet te zuipen. Ik drink wel water op de wc.’

‘Wat is het hier koud. Vorig jaar rond deze tijd waren we hier ook en toen was het veel warmer. En kan die airco uit? Dat is nu helemaal niet nodig. Ik heb toch al m’n winterjas aan. En waarom hobbelt dat busje zo? Al het ontbijt komt weer naar boven. Waar ze negen dollar voor vroegen. NEGEN DOLLAR! Mooi dat ik dat dus wél binnen probeer te houden. Wat een zonde van het geld. Vorig jaar hadden ze veel meer keus. Maar ja, dat was ook in een ander hotel. Halfpension hadden we toen. Maar dat doen we niet meer. Elke dag hetzelfde buffet met alleen maar van dat vieze kosjere vreten. Maar hier is het ook niet te doen. Er zijn niet eens plakjes ham om op brood te doen.’

‘En nu moeten we alwéér dat hele eind naar Petra. Want vorig jaar was het te druk om alles te zien. Dus moeten we nu nog een keer. Opgeteld bij elkaar kom je zomaar uit op 250 euro per persoon. En dat voor een paar ouwe rotsblokken. En natuurlijk moet Henk weer de hele tijd plassen. Ik zeg nog tegen Henk, ik zeg: ga nou even achter die struiken in het begin waar geen bewaking staat, maar dat dorst ie niet! Terwijl ik gewoon ga zitten hoor. Ik hang er gewoon zo’n lap voor. Zo eentje die ik op een markt heb gekocht. O ja, een hoofddoek heet dat. Zijn ze toch nog ergens goed voor. Maar ook in heel dat Petra is natuurlijk weer geen fatsoenlijke kop koffie te krijgen.’

‘Vorig jaar ook al niet. Toen had ik mijn eigen koffie meegenomen. Ja, gewoon in een thermoskan. Ik zeg nog tegen Henk, ik zeg, dat moeten we dit jaar ook weer doen. Maar Henk zei tegen mij, hij zei: weet je nog dat ik vorig jaar om het half uur moest pissen omdat die koffie van jou zo sterk was? Ja, kon ik ook niet weten. Ik had mijn koffiefilterschep niet bij me dus moest het op de gok. En van gokken houden we niet, hè Henk? Ja, wel van bingo. Maar het entertainment in Eilat dóet geen bingo. Nee, dan hadden we naar Spanje gemoeten. Daar is tenminste fatsoenlijk entertainment. Hier was dit jaar niet eens een kennismakingsbijeenkomst! Nu moesten we zelf alle nieuwe stellen bij het zwembad langs om kennis te maken.’

‘Er lagen ook twee jongens bij ons zwembad. Van die homo’s, dat zag je zo. Vinden we altijd heel gezellig hoor, homo’s. Maar dit waren geen leuke homo’s. Ze zeiden bijna niks terug nadat ik ze had uitgelegd waar je wél lekkere koffie kon halen! En toen ik zei dat ik homo’s altijd zo gezellig vond, zei de ene: nou, er zijn anders genoeg ongezellige homo’s hoor. En daarna zette hij z’n koptelefoon op!'

'De andere wilde wel aardig doen, dat zag je zo. Ik zei nog tegen hem, ik zei: ga nooit bij Giraffes eten. Daar hebben ze niet eens patat, maar van die rare rijstdingen. Soezie en zo. Daar is niks aan, en al helemaal niet in Eilat. Die ene jongen met de koptelefoon zei toen dat ie juist dol was op soezie. Gewoon om mij te sarren. Nee, voor mij was de lol er helemaal af. Voor straf heb ik de rest van de vakantie geen woord meer tegen ze gezegd. Ja, ik weet zeker dat ze dat héél jammer vonden.’

Zweedse meisjes

Ik studeerde journalistiek. Hoe we precies op een studentenbeurs beland waren weet ik niet meer, maar voor we het wisten hadden Nina Rosa en ik ons opgegeven als mentor voor buitenlandse studenten. En waarom we dat deden weet ik ook niet meer. Onder parallelle omstandigheden hadden we er nooit meer van gehoord en waren we direct vergeten wat we nu weer gedaan hadden. Maar nog geen maand later waren Nina Rosa en ik de onwennige ouders van twee kersverse mentorkinderen.

Zweedse meisjes waren het, Jessica en Jenny. We stelden ons voor hoe ze eruit zouden zien: allebei blond, de haren in vlechten of staartjes en allebei op z’n minst in een rok met een zwierige petticoat eronder. Erboven zo’n bloesje met pofmouwen zoals je ze kent van zonovergoten zomerweiden op posters die Zweedse natuurtaferelen moeten voorstellen. Het zouden twee vrolijk giechelende meisjes zijn, die we maar wat graag de weg naar het postkantoor zouden willen wijzen. Want dat stond in de taakomschrijving van ons mentorschap: de meisjes wegwijs maken in het gevaarlijk drukke Utrecht. Ze zouden niet alleen vrolijk zijn, maar ook verlegen en een beetje verdrietig van de heimwee. Met kopjes thee en kaakjes konden we ze liefdevol troosten als ze daar na een dag hard studeren aan toe waren.

We hadden afgesproken onder het beroemde blauwe klappertjesbord op Utrecht Centraal. Het meeting point puilde uit van de mensen, maar welke zoekende blikken de onze ook kruisten: nergens keken vier blonde poppenogen ons aan. Wel stonden er opeens twee grote kortharige vrouwen voor ons. De een had sproeten die overgingen in vuurrood piekhaar, de ander zwarte krullen die uit haar brutale gezicht sprongen. Enthousiast klampten ze ons aan: ‘Our new Mummy and Daddy!’

Onze droom lazerde in duizend stukken uit elkaar. Exit lieftallige meisjes, enter twee brutale vrouwen die zich op hun beurt verbaasden over ónze schattigheidsfactor: ik had waarschijnlijk witgeblondeerd haar en Nina Rosa droeg vast haar lange zwarte avondjurk. Het doel van Jenny en Jessica's reis was snel duidelijk. Ze schreven een thesis over het softdrugsbeleid in Nederland. Hoewel ze zelf niet per se van de jointjes waren, kon je de coffeeshop naar ze horen lonken.

Aanvankelijk hielden we het contact vrij zakelijk, door ze direct naar het postkantoor te sturen. Dat moest immers. Maar al snel bleven Jessica en Jenny plakken in het Lombokse studentenhuis waar Nina Rosa haar kamer had. De weken daarna namen we ze steeds vaker op sleeptouw, als we het Utrechtse nachtleven afstruinden. Meestal begonnen we in de Wolkenkrabber, een smal pijpenlaadje waar gays en lesbo´s de boventoon voerden.

En daar gebeurde het. Jessica had bepaalde ideeën over Nederlandse mannen en die moesten op de een of andere manier gecheckt worden. Ze had daarom wat Nederlandse zinnetjes geleerd om indruk te maken op de heren. Gefrustreerd over het feit dat ze alwéér in een gaybar stond, besloot Jessica dan maar een homo te versieren. Ze legde haar been in haar nek (want dat deed ze nou eenmaal), haalde dat been weer los, liep vervolgens naar de bar en zei tegen de eerste de beste jongen: ‘Ik wil jou aanraken, niet aanranden.’ De schrik in de ogen van die arme jongen zal ik niet snel vergeten.

Tussen de Nederlandse mannen en Jessica is het nooit wat geworden.

Achter de schermen bij Diva’s Draaien Door

We zijn op een kindercrèche. Backstage kijken we mee hoe het eraan toegaat bij de opnames van het nieuwe programma Diva’s Draaien Door, waarin Patricia Paay, Patty Brard en Tatjana Simic een poging doen andere mensen te helpen. Dat ze geen van allen iets met kinderen hebben doet er niet toe. Het levert mooie plaatjes op, en een hoop hilarische quotes. Alles voor de kijkcijfers.

Tatjana: ‘Waarom wil niemand met mij op de foto? Altijd wil iedereen met mij op de foto maar geen van die kinderen wil dat!’
Patricia: ‘Dat komt omdat je in hun ogen op een oma lijkt, Taat. Een oma met raar blond haar.’
Taat: ‘Een oma? Ik? Ik lijk toch helemaal niet op een oma? Zeker niet met mijn kleren uit.’
Patries: ‘En dat willen die kinderen al helemáál niet zien. Je houdt vandaag alles aan hoor!’
Taat: ‘Wat zitten die kleintjes naar m’n borsten te loeren. Stelletje viespeukjes!’
Patries: ‘Die hebben gewoon honger…’
Patty: ‘WAT IS DAT VOOR EEN HONDEHOER! IK GA TOCH GEEN LUIERS LOPEN VERSCHONEN! DAT MENS IS GEK! DANK JE DE TYFUS!’
Taat: ‘Maar daarvoor zijn we hier toch? Om met mensen op de foto te gaan en tussendoor een beetje te helpen?’
Patty: ‘IN HET FORMAT STAAT NIKS OVER STRONT!’
Taat: ‘Ook niet over aandacht. En dat is de enige reden dat ik mee doe. Ik wil gewoon een beetje aandacht. En laten zien dat ik niet dom ben.’
Patries: ‘Van ons drieën krijg jij de meeste aandacht van allemaal. Hoe ik er ook mee schud, ze kijken allemaal naar jou.’
Taat: ‘En dan denken ze meteen: daar heb je dat domme blondje weer. Echt. Elke keer als Flodder weer op tv is daalt mijn verwachtings-IQ met tientallen punten tegelijk.’
Patty: ‘WAT HEB JE NOU AAN IQ ALS JE HIER IN EEN STRONTLUIER MOET GAAN STAAN GRAAIEN?!?
Patries: ‘Sinds wanneer ben jij vies van een beetje poep? Met je klysma.’
Patty: ‘DAARMEE BEN IK ANDERS WEL DE PRESENTATRICE MET DE SCHOONSTE ANUS VAN NEDERLAND.’
Taat: ‘Kunnen we het alsjeblieft over iets anders hebben dan poep en stront? Wanneer gaan we weer op de foto met mensen?’
Patty: ‘NEE DAT KAN IK NIET. MIJN HELE FAKKING CARRIÈRE IS GEBASEERD OP STRONT!
Patries: ‘Ik ga eerst nog even de make-up in.’

Verlepte glorie - Dana International

Ik ken een stuk of vier transseksuelen in het echt. Dat zijn stuk voor stuk hele leuke meiden. De transen die je op tv ziet daarentegen, dat zijn meestal nichten met hun pik eraf. Kijk maar naar Neerlands troeteltrans Kelly, da's gewoon een relnicht in een goedkope glitterjurk. Een aantal jaren voordat Kelly haar opwachting maakte in het Big Brotherhuis (en waar tijdens de persconferentie voorafgaand aan die entree niemand van de pers haar wilde of durfde te ontmaskeren), had Nederland al kennisgemaakt met Dana International, die min of meer in de Kelly-categorie valt. En laat die nou prompt weer opduiken vorige week, in de voorrondes van het Eurovisie Songfestival (zoals ik het bij wijze van nostalgie hardnekkig blijf noemen).

Dana International. Die naam alleen al. De eerste keer dat Europa haar zag, was in 1998. Ze won het songfestival in een jurk met veren en groeide al snel uit tot een homo-icoon. Een ster ging ze worden, met internationale allure. Ze toerde heel de wereld rond met een repertoire dat bestond uit simpele dancedingetjes als Viva la Diva (het winnende lied), slecht ingespeelde covers (denk aan het genre This Is My Life en It's Raining Men) en tracks die moesten maskeren waar het Dana International aan ontbrak: een prettig stemgeluid. Na vier of vijf van die nasale liedjes wisten de meesten het wel. Niet gek dus, dat Dana's carrière alweer strandde voordat ze het zelf goed in de gaten had.

Afijn. In de tijd dat Dana heel even wereldnieuws was, werkte ik bij sQueeze. Het was de week van de Gay Games en de Eurovisiester verzorgde de openingsact. Uiteraard had sQueeze wel oren naar een interview. Samen met een collega toog ik dus naar het Americain, waar Dana en haar staff een trits kamers had geboekt. En daar lag ze, verveeld en chagrijnig, languit op een bed in een anoniem ingerichte suite. In een roze trainingspak! Oké, het jack hing open dus er was wel degelijk sprake van enige sexyness. Maar niks veren! Niks glamour! Viel dat even tegen. Het hielp ook al niet dat Dana bijna niks interessants had te melden. Een beetje nukkig begon Dana onze vragen te beantwoorden, terwijl ze af en toe een haarlok uit haar decolleté veegde.

Al met al duurde het interview een kwartier want de eikel van de platenmaatschappij (waarom zijn dat zo vaak van die zelfingenomen lulletjes, eigenlijk?) wilde afronden. We pakten net onze opnameapparaatjes in toen Dana uit haar comateuze toestand ontwaakte. Ze sprong van het bed, gaf mij en mijn collega allebei een zoen en riep ineens dat ze het een geweldig gesprek had gevonden. Nou, wij ook, Dana.

Even later stond ze plotseling bij ons in de lift. Ze moest naar boven, maar aangezien wij eerst naar beneden moesten wilde ons wel even 'joinen for a ride downstairs...' En toen zei ze het: 'Mijn kamernummer is 666 (weet ik niet meer, wilde gok) en ik ben daar en daar uitgenodigd. Gaan jullie ook mee? En na afloop ben je welkom op mijn kamer...'

Of ik het gedaan heb? Dat zullen jullie nooit weten!

Ik moest hier ineens weer aan denken toen Dana dus in al haar verlepte glorie ineens weer op tv was vorige week. Overigens is het verhaal dat ik destijds geschreven heb nog altijd op internet te vinden. Zij het in een onmogelijk slecht vertaalde Engelse versie.

Weird, weirder, weirdest music

Allereerst de beste track van het jaar tot nu toe. Joy Division meets Grace Jones in de personen van Bruno Coviello en de geweldige zangeres Shannon Funchess. Wat een strot heeft dat wijf! Ze komen uit Brooklyn en onlangs verscheen een EP met vier tracks. Dark wave, it is. Waarvan dit dus de beste is. Keihard zetten!



Tweede is Starfucker. In de video een vreemd personage dat willekeurig aan een groep mensen likt. Maar wat zijn het voor mensen: saunagangers? En waarom zijn ze zo chagrijnig?



Nummer drie. Die Antwoord met Rich Bitch. Zangeres Yo-Landi schittert in weer een schitterend kunstwerk van deze Zuid-Afrikaanse supergroep. En ik wil ook een levende wc-rolhouder!



Heb je de bovenste drie video's bekeken, dan valt nummer vier in mijn ogen toch een beetje tegen. Lady Gaga begint in al haar weirdheid een beetje door te slaan naar het onzinnige in plaats van het absurde. Toch valt er nog genoeg te genieten met Born This Way. Wederom volledig ontraadseld door Illuminati-deskundige VigilantCitizen.

Madonna - vintage Mitsubishi commercial

Oooh, the eighties!

Het verhaal van Sletta

Het grootste deel van mijn studietijd in Utrecht heb ik gewoond bij een hospita. Dat klinkt ouderwetser dan het is, want in wezen kwam het erop neer dat ik een halve etage van haar huurde, met gebruik van douche en toilet. We lieten elkaar volledig vrij, de enige regel die we hadden was dat we tijdens het bellen altijd de wisselgesprekken opnamen. De hospita, we noemen haar maar even Mies, was half Indisch en vond alles best. Ze woonde op een etage met een zolder (die ik dus van haar huurde) en een bergkast (die ze later lucratief als tweede kamer in de verhuur deed).

Mies was erg schoon op zichzelf, maar minder op de spullen om haar heen. En dat waren er véél. Haar woonkamer was van vloer tot plafond gestoffeerd. Een pompeuze groenbeklede bank met tachtig kussens domineerde de woonkamer, maar viel desondanks nauwelijks op tussen alle tafeltjes met kleedjes met daarop weer ontelbaar veel snuisterijen. Werkelijk geen plek bleef onbenut. Als je een nummer wilde opzoeken in het telefoonboek (er was toen nog geen internet. Niet bij Mies in huis, althans), moest je eerst drie muziekdozen-met-ballerina een nieuw onderkomen geven, wat nog niet meeviel want overal stond wel iets. Dat ging door tot in de badkamer: een minuscule ruimte met plek voor een smalle wastafel en douche. Ook deze ruimte was overdadig gestoffeerd: kleedjes en ruches waar je ook keek. Zelfs de wasmand had een wit beschimmeld jasje aan.

Omdat Mies erg gezellig was - vaak haalde ik de trap naar boven alleen na het nuttigen van enkele glazen sherry uit zo'n grote, in pitriet gehulde karaf - had ze meestal geen tijd om schoon te maken. De stofnesten hoopten zich op van april tot maart; een keer per jaar was het tijd voor de grote schoonmaak. Het was prima uit te houden, vooral op mijn kamer. Maar dat kwam vooral doordat ik de vloerbedekking er in week één al had uitgerukt - zo maakten de kattenvlooien geen kans zich in mijn ruimtes voort te planten (beneden wel: daar sprongen ze met tientallen tegelijk tegen je benen omhoog. Mies had altijd dikke panty's aan).

De situatie verergerde ietwat toen Mies haar zoon in huis nam. Hij kwam te slapen in de L-vormige uitbouw van haar woonkamer, op een divan die tot dan toe dienst deed als slaapplaats voor de katten. Dirk heette hij, een ex-junk van achterin de dertig met een woeste blik in z'n ogen en lang, zwart haar. Hij had drank en heroïne afgezworen en rookte alleen nog maar Aldi-sjek. Vanaf de dag dag Dirk arriveerde hing op de etage van Mies een donkerblauwe rooksluier die zelfs het zicht op de in het zonlicht rondspringende vlooien benam. Dirk had de gewoonte de wc dagelijks urenlang bezet te houden. Kwam je hem daarna toevallig tegen in de hal, dan was zijn standaard vraag: 'Moet jij ook altijd zo zweten bij het schijten?'

Afijn, het huis van Mies kon wel wat frisse lucht gebruiken. De hulp kwam uiteindelijk uit onverwachte hoek. De buren van Mies waren nogal op zichzelf en na een paar in sherry genevelde avonden vertelde Mies waarom. Buurman was namelijk bij Mies gaan klagen over zijn vrouw. Hij had Mies, die in de buurt bekend stond als uitermate tolerant, in vertrouwen genomen nadat buurvrouw het zat was dat hij thuis in vrouwenkleren rondliep. Buurman was een stille travestiet en had bovendien een fetisj: hij wilde gedomineerd worden. Tijdens weer zo'n sherry-gelag hadden Mies en Dirk samen een gouden ei uitgebroed. Buurman zou in het huis van Mies met een gerust hart kunnen rondparaderen in een jurk en op hakken, in ruil voor lichte schoonmaakwerkzaamheden. Vooral dat laatste vond Dirk geweldig: het vooruitzicht alleen al dat hij iemand zonder gène mocht rondcommanderen!

En zo is het gegaan. Er werd een pakje aangeschaft voor Buurman in het model 'Kamermeisje'. Buurman zelf maakte een badge met daarop de naam waarmee hij als vrouw door het leven wilde gaan: Sletta. Op een dag kwam ik thuis. Ik hoorde Dirk al roepen: 'Ga de keuken stofzuigen, Sletta! En maak daarna op je knieën het toilet schoon.' Het duurde niet lang voordat het gedaan was met de vlooien. Zelfs Dirk zette nu een raampje open als hij weer een sjekkie opstak. En dat allemaal dankzij de therapeutische inzet van Buurman Sletta en het praktische inzicht van Mies.

Nu viert onze eigen schoonmaakster binnenkort twee maanden vakantie in haar geboorteland. Misschien moest ik Mies maar eens bellen. Of Sletta nog bestaat.

Video: Lady Gaga - Alejandro

Regisseur Steven Klein heeft Madonna ingeruild voor Lady GaGa en gaat helemaal los in de video voor Alejandro. Al z'n vaste thema's komen voorbij: de lady in een latex nonnenpak, veel bondage en veel bedden. En grappig hoe makkelijk je een braaf Ace of Bass-achtig deuntje als dit van een fascistoïde randje voorziet...



En skip eens naar 3.51 in de weer erg, erg lange video. Dan zie je hoe Klein zichzelf wel heel letterlijk herhaalt. Laten we het maar een eerbetoon aan Vadge noemen, net als Gaga's interpretatie van de punt-bh aan het einde.



Lees hier een kritisch artikel over de Alejandro-clip.

3 Words

Hoe is Cheryl Cole ineens zo cool geworden? Haar nieuwe single 3 Words is geweldig, ondanks of dankzij Will.I.Am.

Monsterlijke outfits

Maribelle, die met een enorme strik op haar hol een paasei imiteerde. Marga Bult, die Rechtop in de Wind keihard achterover sloeg vanwege haar enorme schoudervullingen. De tent van Linda Wagenmakers waar een compleet showballet onder verstopt zat. Het oma-ensemble van Willeke Alberti. De afdankertjes van Marianne Weber waarin Sieneke straks mag op- dan wel afgaan. Oh, the horror, the bloody shame, de creaties waarin de Nederlandse Songfestival-deelneemsters jaarlijks hun 'zero points' in ontvangst nemen!

Van 12 tot en met 16 mei zijn de meest gruwelijke outfits in al hun ontluisterende glorie te bewonderen en te bewenen in het Amsterdamse Lloyd Hotel. Sandra Reemer - die zelf vier keer monsterlijk uitgedost op het festivaltoneel verscheen, onder meer in een plastic regencape met neonroze driehoeken - heeft haar eigen foundation opgericht die mensen in ontwikkelingslanden helpt. In plaats van al die malle jurken daar ter recycling naar toe te sturen, heeft Sandra samen met het Lloyd een overzichtstentoonstelling bedacht met de naam 'May we have your dress please?!'. Voor € 5,- per persoon mogen we nog een keer lachen om zoveel wansmaak.



Kijk voor meer informatie op SandraReemerFoundation.nl.

Werk aan de winkel voor Grace Jones

Wat doet een mens als hij overdag thuis is en het buiten regent? Juist, troep kopen op eBay en Youtube-filmpjes kijken. Ik was op zoek naar een dvd met alle video's van Grace Jones, het liefst aangevuld met live-optredens en fragmenten uit tv-shows. Ik kwam op het idee omdat we gisteren een oude videoband tevoorschijn hadden getoverd met daarop 'I Love '85', een aflevering uit de weergaloze BBC-serie over de eighties die begin deze eeuw werd uitgezonden.

Inmiddels weten we dat Grace Jones vorig jaar een glorieuze comeback maakte met het album Hurricane en een waanzinnig goed optreden in Paradiso. Maar het is nog maar een paar jaar geleden dat Grace was afgeserveerd als freak, die hooguit kwam opdagen als je haar eerst vol coke stopte - en dan ook nog vijf uur te laat. Maar goed, 'I Love '85' dus. Grace Jones presenteerde de aflevering met humor en klasse en zag er ook nog eens fantastisch uit. Hoog tijd dus voor de aanschaf van een dvd-collectie met daarop in ieder geval het volgende:



















Vooral de laatste twee zijn hilarisch: een interviewfragment waarin ze de presentator te lijf gaat en een aflevering van Ruby Wax' talkshow. Maar let ook op de geweldige styling van de video's van Grace Jones. Helaas is dit alles alleen beschikbaar in brakke Youtube-kwaliteit, want er bestaat naast een live concert dus helemaal geen Grace Jones DVD Collection. Ja, op eBay. Maar die is illegaal. En regio 1 bovendien...

Tante Sidonia in een trappelpak

Het was 1990. Grote delen van Nederland waren nog onbekabeld. Helemaal buiten de dorpskernen moesten mensen zich behelpen met enorme Astra-satellieten die in een open veld bij harde wind van het dak lazerden. Mijn grootouders gingen begin dat jaar overstag. Vanaf toen zaten wij bij familiebezoek aan de buis gekluisterd - tot het moment dat we thuis ook een schotel kregen.

Tijdens het zappen gaf opa commentaar op hetgeen er zoal voorbij kwam. We bleven hangen bij MTV, wat voor mij in die tijd een soort heiligdom was. Het hele jaar 1990 was er eigenlijk maar één videoclip op MTV te zien: Groove is in the heart van Deee-Lite. NL1: zap. NL2: zap. RTL+: zap. Pro Sieben: zap. MTV: Deee-Lite. Opa: 'Kijk, daar hebben we dat wichtje ook weer.'

Ik moest eraan denken toen ik dit weekend World Clique weer eens afstofte, het eerste album van Deee-Lite. Wat was er zo leuk aan dit gekke Amerikaanse groepje? Allereerst natuurlijk Groove is in the heart, een van de lekkerste feestnummers ever: totale gekte, Bootsy Collins op een toeter en springen maar!

Dan de act. De Amerikaanse Lady Miss Kier zag er met haar psychedelische viscosejurkjes en catsuits uit als Tante Sidonia in een trappelpak. De Russische Super DJ Dimitri droeg door Miss Kier gemaakte platform boots en had een soort vlechten die doorliepen in z'n baard. De derde was DJ Towa Tei, een Japanner met zo'n hoornen bril die nu iedereen opheeft.

Samen maakten ze drie albums, maar World Clique was het leukst. House grooves, vette seventies p-funk, George Clinton, de eerder genoemde Bootsy: het was een potpourri van alles wat dansbaar was. Met de act erbij één eclectisch geheel dat helemaal klopte.

Kier en Dimitri gingen in 1993 uit elkaar. De band sneuvelde toen ook, waarna alledrie een solocarrière startten. Towa Tei had in 1998 het meeste succes met het album Sound Museum, een electroplaat met bossanova-invloeden. Leuk was de eerste single, GBI (German, Bold, Italic), waarop Kylie Minogue was te horen. Kylie was eind jaren tachtig beroemd vanwege een reeks Stock Aitken & Waterman-hits en zat in een carrièredip. Je zou GBI kunnen zien als een voorzichtige eerste comeback: in de video schuivelt ze in een slechtzittend Geishapak met papieren vogels op haar hoofd over parkeerplaatsen en door achterbuurten van een grauwe Amerikaanse stad.

Lady Kier werd in het nieuwe millennium succesvol als DJ. Ik heb haar één keer live mogen meemaken in Paradiso, waar het dak eraf ging met een mix van disco en eightiesdingen als de Tom Tom Club. In 2003 klaagde ze Sega aan omdat de gamesgigant een karakter had ontwikkeld dat sprekend leek op Lady Miss. Ze verloor de zaak en moest flink dokken. De ironie wil echter dat ze later de rechten van Groove is in the heart aan Sega heeft verkocht. Het poppetje waarvoor ze Sega had aangeklaagd doet er nu een dansje op.

Love - een vage commercial met Lady Kier in de hoofdrol


Interview 1990


Power of Love


Groove is in the heart


Towa Tei feat. Kylie Minogue - GBI (German Bold Italic)

Een Gucci-kettingzaag en een kattenmasker

Twee jaar geleden was ik in Cannes om daar het jaarlijkse reclameprijzenfestijn bij te wonen. De uitreiking van de Cannes Lions zal de meeste bezoekers worst wezen: het gaat ze om de feestjes. Mij ook natuurlijk, maar het allerleukst vond ik het interview dat ik had met de mensen van het Japanse reclamebureau Hakuhodo.

De avond ervoor was ik met mijn collega door Hakuhodo uitgenodigd op het dakterras van een hotel, alwaar honderden Japanners en een enkele westerling elkaar rond het zwembad vermaakten. We babbelden wat met een Aziatische Michael Jackson-lookalike, gingen op de foto met een Japanner die verkleed was als condoom en sloegen hier en daar wat sushi met wodka achterover.

Om elf uur stipt was het feest afgelopen. De Japanners - waarvan enkele in het zwembad waren gesprongen - dropen letterlijk af en wij gingen naar een volgend soiréetje alwaar Craig David z'n hits er in een akoestische set doorheen jakkerde.

De volgende dag hadden we een lichte kater, maar de mensen van Hakuhodo waren kraakhelder. Ze gingen ons uitleggen hoe zij als reclamebureau holistisch te werk gingen. Erg interessant allemaal, zo bleek toen ik later mijn memo's uitwerkte, maar tijdens het gesprek was ik vooral bezig met Cindy Gallop. Zij, een ravissante verschijning uit New York, had de Hakuhodo-mensen onder haar vleugels genomen. Ze zorgde ervoor dat er geen stiltes vielen en ving waar nodig het gebrekkige Engels van de Japanners op.

Bij het afscheid gaf iedereen ons een visitekaartje, zo ook Cindy. Onder haar achternaam stond heel toepasselijk: 'Why walk when you can gallop?' Leuk bedacht, vond ik. En het werkt, want nu, bijna twee jaar later, kwam ik haar naam weer tegen op Adfreak.com en ik dacht: die ken ik toch? Wat blijkt: die Cindy is Heel Erg Rijk. Echt Veel Te Rijk. Jaloersmakend Rijk. Wansmakelijk Veel Geld heeft ze.

Met al die bakken geld heeft ze haar appartement op Manhattan door high end interieurdesigners laten inrichten. Het resultaat: een combinatie van plaatsvervangende schaamte en dat-wil-ik-ook-hebberigheid. Cindy wil thuiskomen in een huis dat bij nacht lijkt op een hippe bar in Shanghai. Verder heeft ze een opgezette bever, een Gucci-fiets, een Chanel-geweer, een Gucci-kettingzaag en een in goud gevangen Gucci-krokodil. Overal liggen dooie dieren, vermomd als haardkleed of plaid. In haar boudoir een spiegel met de tekst: 'God is not the only one watching'. Op de vensterbank een serie parfumflessen in de geuren 'jasmin et cigarette' en 'putain des palaces'.











Ergens op haar site staat dat Cindy mannen betaalt voor seks. Eens kijken of ik Cindy's kaartje nog heb, dan wip ik even langs voor een kop koffie uit haar zilveren Miele Espressomachine. Of we rijden een rondje met de Gucci-fiets om haar met zwart leer beklede bed. Of ik zet haar kattenmasker op en trek haar groengeverfde bontjas aan. Zou ze me nog kennen? Hier een foto-overzicht, hier meer informatie over Cindy. Hier haar project 'Make love not porn' en hier haar goededadenproject 'If we ran the world'.

Bold Color, Small Space: The Black Apartment | Cindy Gallop > for Dwell > by Gary Nadeau from gary nadeau on Vimeo.

Guesch Patti - Etienne

Etienne van Guesch Patti was een van de onwaarschijnlijkste hits van 1987. Het was dan ook helemaal geen hit. Het nummer stond slechts vier weken in de Top 40 en kwam niet hoger dan 22. Toch had het lied of vooral de zangeres veel impact. Want veel eerder dan Madonna was Guesch Patti in de weer met sm en zweepjes, wat duidelijk naar voren komt in de bijbehorende video.

Wat ook grappig is: nu ik die video terugkijk doet Guesch Patti me ineens denken aan een voormalige werkgever. Maar dan stukken jonger. En iets minder lelijk. En wat betreft excentriciteit doet ze Lady Gaga verbleken, zie daarvoor ook de drag-clip van Let Be Must The Queen.

Trainwreck Mariah

Als je in Amerika ietwat aangeschoten op tv verschijnt, ben je meteen een alcoholist. Als je daarna vertelt dat het geen drank was, maar kalmeringstabletten, dan word je al vrij snel beschouwd als een junk met een drugsprobleem. Dat laatste overkwam Paula Abdul toen ze als jurylid bij American Idol af en toe onsamenhangend of soms ronduit labiel uit de hoek kwam. Nu weer is Mariah Carey het haasje. Ze wist zelfs twee awardshows achter elkaar een nogal bezopen indruk te maken. Gewoon grappig eigenlijk. Dat het nog veel erger kan bewijst Ranker.com met een Top 10 Best Drunken Awards Show Moments. Met Liz Taylor als ultiem dieptepunt, al kunnen Joan Rivers en Anna Nicole Smith er ook wat van.

Patty Pie vs. Theo Maassen

Meestal ben ik het roerend eens met Theo Maassen, maar zo ongenuanceerd als hij gisteren tekeer ging in De Wereld Draait Door: belachelijk. Je mag best vinden dat Patricia Paay zich op haar zestigste puur om de aandacht in de Playboy gaat liggen, maar hou je fatsoen. Bovendien: ik had van Maassen juist verwacht dat hij dit soort gekkigheid zou aanmoedigen. Maar nee, hij ontpopt zich ineens als oerconservatief.

Kijk zelf:


Een reactie op YouTube waar ik me volledig bij aansluit: "Maassen viel ongenadig van z'n voetstuk en bleek een provinciale muts te zijn die, met ranzige, puberale opmerkingen paay aanviel over hetgeen hij zelf al z'n leven lang bepleit: doen waar je zin in hebt. Met volwassenheid en klasse bleef Paay glansrijk overeind tegenover meneer Maassens hooligan-achtig gebral."

Caca of the day: Video Phone

Lady Gaga komt binnenkort met een update van haar eerste album The Fame, getiteld The Fame Monster. Hierop acht nieuwe tracks, waaronder een duet met Beyoncé getiteld Telephone. De twee diva's zijn aan elkaar gewaagd, zoals ook is te zien in Video Phone, de zoveelste single van Bouncy's album I Am Sasha Fierce. Met standaard R&B heb ik niet veel, maar de draai die Beyonce eraan geeft is prettig quirky. Al eerder liet Beyonce zien dat ook zij raad weet met totale gekte. In de onderstaande video is ze druk in de weer met plastic geweren. Halverwege duikt Gaga Zelf nog even op. Gek eigenlijk, hoe snel een New Yorks undergroundzangeresje in nog geen jaar tijd tot in de hoogste regionen van de popmuziek salonfähig is geworden.