Tring, tring! Sylvie: 'Ja hallo bitte? Wir sprechen uns mit Suulvie von der Fährt, der Fussballfrau aus Holland. Wie geht's? Andere kant: 'Hi, Syl, Rafael hier.' Sylvie: 'Raffie! Hoe gaat het dan met mijn voetbalmannetje? Hihihi!' Rafael: 'Lekker lekker. Hé schat, luister eens, ik blijf in Nederland vannacht.' Sylvie: 'Oh. Betekent dat dan dat je niet thuiskomt bij mij en Damian?' Rafael: 'Dat heb je goed geraden Syl. Ik logeer bij Wesley.' Sylvie: 'Ja ja. En jij denkt zeker dat ik dom ben. Ik weet wel waarom jij bij Wesley wil blijven slapen. Ik heb jou wel door, mannetje! Waarom geef ik je niet direct het nummer van Yolanthe?' Rafael: 'Nee Syl, het is niet wat je denkt. Yolanthe en Wesley hebben niks met elkaar.' Sylvie: 'Juist! En nou wil jij er op! Een beetje de afgelikte vriendinnetjes van je voetbalvrienden afpakken. Zo kan ik het ook!' Rafael: 'Exact. Hoeveel voetballers had jij ook alweer afgewerkt voor je mij aan de haak sloeg?' Sylvie: 'Drie! Vier! Vijf! Weet ik niet! Maar laten we er geen ruzie over maken. Ik weet hoe je het goed kan maken.' Rafael: 'Wil je het nummer van Jan Smit?' Sylvie: 'Nee, bah.' Rafael: 'Winkelen met mijn creditcard?' Sylvie: 'Ja! In de PC Hooftstad!'
Het is oorlog buiten. De natuur is veranderd in één groot slagveld. Vanmorgen gingen zeker drie eenden met elkaar of andere beesten op de vuist. Of zwemvlies, of hoe heet dat bij eenden. Aanleiding van al dit geweld is het feit dat de kuikentjes inmiddels groot genoeg zijn om te worden opgegeten. Al dagen aasden kraaien, ratten en reigers op het jonge grut, en nu al die dieren zelf ook jongen hebben, is de eetlust er alleen maar groter op geworden.
Inmiddels zijn er heel wat eendenparen kinderloos geraakt. Ze liggen lamgeslagen langs de Amstel, met in hun ogen de droevige herinnering aan hun pluisdonzen kinderschaar. Opvallend veel vrouwtjeseenden zitten ertussen. Zijn de mannetjes verder getrokken, op zoek naar een tweede leg? Of zijn die vrouwtjes soms gewoon lesbisch en zijn ze nooit aan kinderen begonnen? In dat geval geef ik ze groot gelijk dat ze onbekommerd in de zon gaan liggen, terwijl hun soortgenootjes elkaar afmaken. Wat is de natuur toch mooi.
Ook onze eigen BN'ertjes twitteren er lustig op los, de laatste weken. Ik volg er een aantal, niet eens zozeer omdat ik geïnteresseerd ben in het wel en wee van types als Peter van der Vorst, maar vooral om te zien hoe ver sommigen gaan in het delen van hun belevingen. Zo werd Petertje Puntneus na zijn interview met Jackie Collins neergeplant in een luxe hotel, met alle bijbehorende service van dien. Wat Peter vooral irritant vond, want er hingen continu butlers en schoonmakers aan de deur. Tja, wát een problemen.
Heel erg verdrietig is het Twitteraccount van Patricia Paay. Begin mei was ze vol goede moed begonnen. Man en dochter kregen allebei een lief 'I Love You'-tweetje van Patries, waarop het vervolgens doodstil bleef. Zat Adam al met z'n hoofd bij Micky Ho en haar koelkast? Of was hij gewoon stoned, zoals de laatste tien jaar elke avond? Gelukkig is dochter Christina er nog om mama te troosten. Op 20 mei neemt ze het als volgt op voor Patricia: 'Jullie moeten zich schamen! Mijn moeder is de liefste, mooiste vrouw en ZEKER voor haar leeftijd. STFU.'
Paul de Leeuw is leuker om te volgen. Hem lijkt het geen goed idee om volgend jaar samen met Youp van 't Hek en Maarten van Roosendaal mee te doen aan dat vreselijke songfestival. Verder werkt hij aan een nieuwe theatershow met Cor Bakker en aan een tv-format voor Sonja B. Welke Sonja dat is? Hopelijk Barend, maar ik vrees Bakker.
Tot slot schaatser Erben Wennemars. Met z'n telefooncamera houdt hij twitterend Nederland op de hoogte van zijn trainingen, de verbouwing van zijn huis en de boerderij van zijn broer. Dat levert intieme plaatjes op, zoals deze onderstaande, die rechtstreeks vanaf de massagetafel is genomen. Maar Erben heeft ook humor: 'Heb net een rondleiding gehad op de redactie van de Telegraaf. heb zelfs Wilma Nanninga gezien. Maar ze was niet scherp want ze heeft mij niet gespot. Ben ook niet interessant natuurlijk...'
Wapperende gordijnen, kaarsen, kastelen vol donkere gangen... powerballads uit de jaren tachtig hadden allemaal dezelfde, over the top dramatische video's. Denk hierbij aan Jennifer Rush' The power of love (but I'm your laaaaaaaaaaaiiiidieeeeeeeee), Meat Loaf met I Would do anything for love, but I won't do that (do what, eigenlijk? Beffen? De vuilnis buitenzetten?) en natuurlijk Total eclipse of the heart van Bonnie Tyler. Dit is de jarentachtigste clip aller jarentachtigclips, waarin een aantal kostschooljongens allerlei sporten beoefent, variërend van gymnastiek tot schermen. Ergens in een oud landhuis staat Bonnie tegen een wapperend gordijn te zingen. In de tussentijd wordt er heel wat afgegymd, terwijl gordijnen in allerlei kleuren voorbij komen wapperen. Wat blijkt: het huis is behekst en de kostschoolkinderen kunnen beamen met hun ogen. Wat het allemaal betekent? Geen flauw benul, maar iemand is op het idee gekomen een letterlijke, erg leuke vertaling te maken van hetgeen in de videoclip gebeurt.
Grappig hoe mensen keer op keer van iets totaal onbenulligs een hype weten te maken. Inzet is deze keer een t-shirt met daarop drie wolven en een maan, te koop op Amazon.com. Sinds ene B. Govern een customer review heeft geschreven waarin hij het t-shirt magische krachten toedicht, is er een ware run ontstaan op het shirt. Zo'n 9400 mensen hebben zijn beoordeling inmiddels bekeken. Ruim 900 anderen hebben vervolgens geprobeerd nog leuker uit de hoek te komen. En inderdaad, uren leesplezier en dat allemaal vanwege zo'n achterlijk Three Wolf Moon shirt.
Sasha Baron Cohen weet zichzelf keer op keer te overtreffen. Zie hier hoe hij een has-been als Eminem op z'n nummer zet. Leuk ook, alle reacties op de website van MTV.
Update: inmiddels beweren Eminem en MTV dat het allemaal opzet was, dat de rapper bij het complot was betrokken en dat alles was gespeeld. Ik geloof er geen snars van. Waarschijnlijk heeft Eminem het achteraf op een akkoordje gegooid met MTV om zijn reputatie te redden. Die lag aan diggelen na zijn sneue reactie op het hele incident. En Sasha Baron Cohen is de lachende derde, want zijn Bruno-film staat middenin de spotlights.
Een jarentachtig-hit was niet compleet zonder saxofoonsolo. Van Bruce Springsteen tot Billy Joel, van INXS en Hall & Oates tot Dire Straits, stuk voor stuk hebben ze zich bezondigd aan het overmatig misbruiken van deze lawaaitoeter. Uiteraard is er weer iemand die tientallen saxsolo's beoordeelt en van commentaar voorziet: Mijn ergste muzieknachtmerrie is geen saxsolo, maar een ellenlang intermezzo op mondharmonica, dat het lied There Must Be An Angel van de Eurythmatics zo'n twee minuten meent te moeten teisteren. The horror!
Vandaag kwam de nieuwe Yes binnen op de redactie. Gezellig. Aanleiding was iets goededoelerigs, maar mijn oog viel op de rubriek 'Mijn stijl'. Hierin mogen twee schaapachtige studentenmeisjes vertellen over hun interieur. Nu dacht ik altijd dat meisjes van 20 en 21 die studeren middenin het leven staan en zich niet al te druk maken over poefjes en koeienschilderijen, laat staan dat ze een lievelingskleur hebben (dat houdt toch wel een beetje op na je elfde). MIS! Helemaal MIS.
Anne (houdt van roze) en Mirjam (dol op groen) hebben hun snoeperige studentenhuisje van boven tot onder volgestouwd met een soort kleutermeubilair. Hun wc is (ik citeer) 'gezellig ingericht met Delfts Blauw. Aan de muur hangen servetjes van Delfts Blond.'
Laat die laatste zin eens goed op je inwerken. Aan de muur hangen servetjes van Delfts Blond. Servetjes? Aan een wc-muur? Om je reet mee af te vegen of voor de sier? Van Delfts Blond? Nu is dat laatste een retrogimmick van het vreselijke merk Blond Amsterdam, dat bestaat uit truttige kleding en dito oorbellen, beddengoed, badspul en allerhande neerzetfrutsels voor in je huis. Het naarst is het mallemeidenservies genaamd 'Even bijkletsen'. Petitfour-bordjes, voorraadpotten en eierdoppen zijn beklad door een Tina-illustratrice en voorzien van onbenulligheden als 'hmmm koekjes eten', 'bla bla bla' en 'Nee joh! Dat meeeeeeen je niet!'
Zucht. Verzoekje aan de (ongetwijfeld vlotte, hippe maar lekker gekke) ontwerpsters van Blond: maak ook eens eens servies met de naam 'Bek houden'.
Documentairemaker Michiel van Erp brengt al jaren de wortels van het Nederlanderschap in beeld. Hij doet dat zeer geraffineerd, door te registreren en mensen zelf hun verhaal te laten vertellen. Door zijn manier van filmen legt hij op soms schrijnende wijze bloot hoe 'wij' op talloze manieren tekortschieten.
Voor zijn reportageserie 'Lang Leve...' fileerde Van Erp het Nederlandse verenigingsleven. We zagen verveelde huisvrouwen in de weer met Slaaphazen, een rijke rentmeestersvrouw regelde ergens een paddentrek en een truckchauffeur stortte zich als vertegenwoordiger in de wereld van de schoonheidsbehandelingen ('want hij wilde binnen een jaar zo'n vette bak onder z'n kont'). Goedbedoelde, maar jammerlijk mislukte initiatieven, die op z'n minst medelijden opwekken.
Inmiddels is zijn trucje ietwat doorzichtig, maar toch is het weer leuk om te zien hoe mensen zich opwerpen als barmhartige Samaritanen voor allochtone Nederlanders, in een programma dat toepasselijk 'Welkom in Nederland' is genoemd. In de eerste aflevering proberen twee Gooise dames een Afghaanse meneer op te vangen - tot ergernis van een van hun echtgenoten besteedt z'n vrouw tot wel dertig uur per week aan die man. De meneer was eigenlijk iets van fysiotherapeut, maar in Nederland wilde hij zich kwalificeren als schilder. De ene Gooise vrouw stelde daarop haar huis open als schilderclub, schikte wat fruit in een vaas en prompt schilderde de Afghaan een 'sjtiel leven'. De andere Gooise vrouw was praktischer ingesteld en nam de Afghaan mee naar het clubhuis van haar tennisvereniging: 'kijk, helemaal ruw, dat hout. Lekker schilderen.'
Op het eind kwam het toch nog goed, de Afghaan kreeg zijn eigen tentoonstelling. Terwijl ze de schilderijen in de auto laadden, namen de Gooise dames zijn werk even door. 'Moet je zien, dit is het zuiden van Afghanistan.' De vrouw wees naar een denkbeeldige berg, ver boven het schilderij. 'Dat weten jullie niet hè, maar kijk: híer zit Osama bin Laden.'
In de komende uitzending: 'Vier oer-Hollandse vrouwen storten zich vol overgave op het wel en wee van allochtone dames. Zo maken we o.a. kennis met Ria, die via indianenrituelen Turkse en Marokkaanse vrouwen confronteert met hun oergevoel.'
Net geopend: de canon van de kindertelevisie. Een verkiezing van de beste Nederlandse jeugdprogramma's. Als kind van de jaren tachtig heb ik gestemd op de Familie Knots, de Zevensprong en Mevrouw ten Kate, maar mijn echte favorieten waren series over stoere volwassenen als Sanne (Ikon-meisje dat in de kraakbeweging van Amsterdam belandde), Switch (NCRV-serie over een popgroep in oprichting) en Kanaal 13, over een radiopiraat met Anna van der Staak en Pim Vosmaer. Vooral Anna vond ik übercool, al valt dat vies tegen als je haar terugziet op YouTube: een tutje met pluishaar en spijkerpak.
Ook leuk was de ontregelende humor van VPRO's Villa Achterwerk, met Rembo & Rembo (Gluurbuur, Familie Mag Dat, en Purno de Purno - een raar mannetje in een paars schaatspak met Buuv' en Kietelaar als beste vrienden. Maar het aller- allerleukst vond ik Theo & Thea. Hoewel mijn ouders het vreselijk ordinair vonden, moet ik nog altijd ontzettend lachen om hun thema-afleveringen over Dood, Ongewenste Intimiteiten, Bejaarden of Homoseksualiteit. Kan nog hele dialogen oplepelen uit Theo & Thea en de Ontmaskering van het Tenenkaas Imperium: 'Sla maar een toets aan, het is jazzzzz!' - waarop ze ontaardden in een jamsessie op Slaap Kindje Slaap.
Hier de parodie van T & T op Zeg es Aaa:
Vreemde eend in de bijt in het nostalgische overzicht is Plafond Over de Vloer, de tv-serie die hoorde bij RonFlonFlon met Jacques Plafond. Wekelijks luisterde ik naar deze anarchistische chaos vol lullige jingles, optredens van types als Etna Vesuvia en de depressieve dichteres Wilhelmina Kuttje Jr. - die verzen voordroeg van haar overleden grootmoeder, liefst dwars door de muziek heen. Het werk van Wim T. Schippers is onlangs op dvd uitgebracht, en Wilhelmina Kuttje kwam langs om de presentatie op te luisteren met wat nieuwe gedichten. Blijft grappig, al komen die lelijke liedjes van Clous van Mechelen me al snel de neus uit en bovendien is de radioversie leuker dan de tv-serie.
Tot slot nog wat commercials uit de jaren tachtig, die ik tegenkwam toen ik bovenstaande links verzamelde. Met Duo Penotti (twee kleuren in een pottie), Heinz (Ik hou van lekker fris, ik hou van lekker anders, ik hou van lekker anders, lekker fris, ik hou van bruin, ik hou van wit, ik hou van brood waar fris op zit, dus als ik iets op tafel zet dan is het lekkere vieze sandwichspread), Melk de Witte Motor (Mag ik twee Coebergh, een heleboel andere drankjes en één melk?), John Cleese voor Giroblauw, Popla (Koning, Keizer, Admiraal, schijten doen we allemaal), McDonald's (Ze zei meneer tegen me!) en Petje Pitamientje.
De zomerstop hakt er vroeg in, dit jaar. Blijkbaar zijn de budgetten voor fatsoenlijke programma's weer eerder op dan in voorgaande jaren. Beetje vreemd is het wel, om al halverwege mei te stoppen met talkshows als Pauw en Witteman en De wereld Draait Door. Helemaal als je ziet wat ervoor in de plaats komt.
Knevel en Van den Brink. Twee Ejo'ers die talkshowtje spelen in het timeslot van Jeroen en Paul. Vorig jaar nog met BN'ervrouwen als levende decorstukken, dit jaar moeten de heren het geheel op eigen kracht doen. Echt van de grond komen wil het maar niet. Waar Pauw en Witteman hun gasten redelijk snel hebben waar ze ze willen hebben, blijft het bij Andries en Tijs een beetje om de brij heenemmeren. Begin vorige week zat er een Tokkie die aspergeslaven op haar erf gevangen hield. In plaats van haar keihard aan te pakken mocht ze keurig haar verhaal doen: het was allemaal de schuld van de gemeente en de burgemeester was een leugenaar. Tja, als je je al door zo'n figuur onder de tafel laat lullen, dan schiet het niet op.
Ben wél nieuwsgierig naar De Zomer Draait Door. Waldemar Torenstra en Art Rooijakkers (is dat stiekem een tweeling?) staan om beurten Froukje Jansen bij in de komkommerversie van DWDD, waarbij de formule verder niet verandert. Dus gewoon met Jakhalzen, Fokke en SUkke en opvallende tv-fragmenten. Dit kan een verademing zijn na maandenlang dat hijgerige toontje van Matthijs van Nieuwkerk in je nek (die hij overigens zelf nog steeds niet heeft), maar ook vies tegenvallen. 2 juni gaan Matthijs' batterijtjes eruit en kan hij zijn 'inner duracell rabbit' een maand of vier te ruste leggen. Kom maar op dus, met die zomerstop.
Vier voorbeelden van productnamen die er net naast zitten, dan wel faliekant de plank misslaan. Nu weet een product developer uit Ghana natuurlijk niet altijd wat de Engelse connotatie is van een bepaald woord, maar Shitto-saus?
Oddee.com verzamelde een twaalftal mislukkingen, die vrolijk aan de man worden gebracht in soms even slechte commercials. Gewoon even klikken en al dan niet besmuikt lachen om zoveel onbenul. (Geschreven voor MarketingTribune, maar leuk genoeg om ook hier te posten).
Bekijk het Groot Lexicon der - bijna - Vergeten Bekende Nederlanders. Iedere dag een nieuwe aha-erlebnis. Met BN'ers waarvan je niet meer wist dat je ze nog kende.
