Begin deze week zaten we nog in het über-tacky Regal Hotel in Hongkong, nu weer in het natte Nederland. Later misschien meer over onze China-trip, nu eerst wat bijzondere feiten over dit onmetelijke land die ik tegenkwam op Oddee.com.
Wist u dat... - China meer dan drie keer zo vaak de doodstraf uitvoert dan de rest van de wereld bij elkaar opgeteld? - Meer dan 4000 Chinese baby's 'Olympische Spelen' zijn genoemd in aanloop naar de games in Beijing in 2008? - Chinezen in totaal 45 miljard eetstokjes per jaar verbruiken? Dat zijn 25 miljoen bomen. - Meer dan 700 miljoen Chinezen drinken vervuild of besmet water. - Pasta en ijs zijn uitgevonden door Chinezen - Rond 2025 moeten er tien nieuwe steden met de grootte van New York in China zijn verrezen.
Oké, ik geef het toe: ik vind Tussen Kunst en Kitsch leuk. Hoewel ik het programma slechts eens in de zoveel tijd zie (want gemopper naast me op de bank), kijk ik er al praktisch mijn hele leven naar. De laatste eeuw wordt de antiekshow gepresenteerd door Nelleke van der Krogt, het idool aan wie collegabloggers Helga en Joke ooit een maand lang hun blog volledig wijdden.
Nelleke doet haar best, maar het lijkt of al die binnengebrachte kunstwerken haar geen lor interesseren. Ze richt zich liever op de op geld beluste zolderplunderaars. Wanneer meneer A. Aardewerk of mevrouw Z. Zilverpoets een aardewerken vaas of zilveren taartschep onderhanden neemt, ginnegapt Nelleke wat met degene die het stuk curiosa heeft meegenomen - meestal een vrouw met een parelketting en een knot, of een vrouw met roodgeknipt haar en een bodywarmer. Meestal vangt zo iemand bot ('dit stuk aardewerk is in een Chinese fabriek vervaardigd, op een lopende band in 1995'), maar soms is het raak ('deze taartschep heeft nog toebehoord aan de moeder van Napoleon die het voor veel geld heeft verpatst aan de erven van Michelangelo. Hij is honderd miljoen euro waard.'). In dat geval zegt de parelketting met een zuur gezicht 'leuk', de roodgeknipte bodywarmer slaakt een harde gil die ze smoort met haar hand. En dan vraagt Nelleke, onverstoorbaar als altijd: 'die gaat u zeker thuis niet meer gebruiken?'
Tussen Kunst en Kitsch is een guilty pleasure, waarvan ik er nog veel meer heb die ik hier af en toe zal onthullen. Terwijl ik dit typ, neurie ik het Tussen Kunst en Kitsch-beginlied: tudu tuup tuup tuup tuup tudududududu tuup tuup tuup tuup tududududududu du du du du duuuuu du du, enz.
Helaas kan ik het fragment uit Kreatief met Kurk niet vinden waarin een bezoeker zijn bejaarde moeder laat taxeren door deskundigen uit het programma. Wel kwam ik de Spaanse les tegen uit KmK. Die heeft hier verder niets mee te maken, maar hij is te leuk om niet te laten zien:
Rihanna is bezeten door de duivel en Lady Gaga is zijn volgende slachtoffer. Dit beweert VigilantCitizen.com althans. Op deze site is te lezen hoe jongeren door de Illuminati worden beïnvloed om ze klaar te stomen voor de Nieuwe Wereldorde. Dit gebeurt door sterke krachten, die de muziekindustrie achter de schermen in handen hebben. Door jongeren continu te voeden met subliminale boodschappen en universeel aansprekende symbolen, creëren de Illuminati een mindset die uiteindelijk moet leiden tot volledige controle over die jongeren.
Om een en ander te illustreren heeft VigilantCitizen videoclips en optredens van prominente artiesten geanalyseerd. Er wordt een potpourri aan invloeden bijgesleept om het bestaan van die Illuminati en bijbehorende wereldorde te bewijzen: van occultisme (bokken met horens in Lady Gaga's Bad Romance) tot iconen van de Vrijmetselaars (tronen met aan weerskanten hoge zuilen) in Rihanna's Umbrella. Maar ook satanisme (666-combinaties in diverse video's) en kabbalah (Madonna's hippe joodse getheoretiseer) komen voorbij. Uit al deze voorbeelden moet blijken dat door telkens dezelfde symbolen te gebruiken, de jeugd zo wordt bewerkt dat ze zich onderwerpen aan die nieuwe wereldorde.
Het is heerlijk gespeculeer allemaal, maar het heeft iets engs. Niet omdat de symbolen verwijzen naar duistere zaken als dood en onderwerping, maar omdat degenen die zich ermee bezighouden of zich er juist tegen verzetten pure fanatici zijn. Onder elke analyse staan honderden reacties, de meeste geschreven vanuit een orthodox christelijke achtergrond, van mensen die de muziekindustrie zien als de duivel en het einde der tijden al in hun nek voelen hijgen. En die zijn enger dan alle Illuminati-theorieën bij elkaar.
Overigens beweren sommige Gaga-adepten dat hun Lady juist wil laten zien dat ze de Illuminati doorheeft en precies om die reden hun symbolen ridiculiseert en misbruikt. Ter illustratie een youtube-filmpje waarin wordt beweert dat Gaga anti-moslim is omdat het woord Allah in het oog van Beyoncé staat geprojecteerd.
Als Gaga het 'ok'-gebaar maakt (een rondje van duim en wijsvinger, de andere drie vingers omhoog), staat dat ook voor 666, the number of the beast. Vervolgens maakt ze een pistool van haar vingers en richt dat op Beyoncé. Die draait haar ogen naar boven, een teken dat ze zich overgeeft aan het goddelijke. Overigens heeft Gaga regelmatig één oog afgedekt, waarmee ze zou refereren aan het Alziend Oog, etc. etc. etc. Lees zelf maar, je gelooft je ogen niet.
Videoplatform YouTube bestaat vijf jaar en daarom was ik gisteravond in de Amsterdamse Stadsschouwburg. Hier onthulde Upload Cinema de Canon van YouTube. Deze bestaat uit 45 video's die op de een of andere manier baanbrekend zijn geweest. Deze bijvoorbeeld:
Eddie Izzard- Death Star Canteen
Een van de criteria luidt dat het materiaal niet gemaakt mag zijn voor tv, maar direct is gericht op YouTube of andere online videokanalen. Die beperking snap ik, is ook logisch, maar daardoor is wel meteen een hoop materiaal uitgeschakeld. Toen ik YouTube net ontdekte, ging ik helemaal los op Aziatische producties om maar wat te noemen, die hier de tv nooit zouden halen.
De Zuiikin Girls bijvoorbeeld, die aerobic-oefeningen combineren met Engelse les. Per aflevering wordt een situatie geschetst (bijvoorbeeld: een dame wordt beroofd in een park en moet dat de politie duidelijk maken - 'I've been lobbed by twoooo men!'). Helaas zijn de meeste filmpjes vanwege auteursrechtenkwesties verwijderd, maar er zijn er nog een paar:
'I have a bad case of diarrhea'
'How dare you say such a thing to me'
Ook leuk: de video van de Scissor Sisters, She's My Man. Deze is gebaseerd op een Japanse inventieve kunstvorm die te zien was in de show Kasou Taishou.
Bekijk ook Matrix Pingpong in dezelfde stijl:
En deze puppet-act:
Tijdens de Canon kwamen allerlei YouTube-hits voorbij op een enorm scherm. Er waren vier onderdelen: solo's, duo's, ensembles en de massa. Enkele hoogtepunten uit de lijst:
Battle at Kruger Bloedstollende natuurhorror met een twist waar menig regisseur jaloers op zal zijn. De spanning is te snijden in dit 8,5 minuut durende filmpje. Helemaal uitkijken.
Niezende panda Blijft leuk, deze. Helemaal omdat de panda heel veel navolging heeft gekregen, wat ook een criterium is voor een succesvolle YouTube-video.
Where the hell is Matt? Overal en nergens dus, en dansend. Misschien wel de beste video uit de hele Canon.
Frozen Grand Central Gewoon, omdat het kan: mobiliseer een groep mensen en laat ze iets geks doen.
David after dentist Hij is hier al vaker langsgekomen, maar David die versuft bij de tandarts vandaan komt blijft hilarisch.
Charlie bit my finger - again ! In hetzelfde genre.
Talking Cats Deze twee moet je na elkaar zien:
En zo waren er nog veel meer voorbeelden van mooi gemaakte, toevallig gelukte of al dan niet bedoeld grappige filmpjes. Hier nog enkele persoonlijke favorieten die buiten de Canon vielen.
La Pequena Een Zuid-Amerikaanse dwerg in drag, die bekende personen imiteert. Hier Amy Winehouse, er direct onder Hillary Clinton.
May he poop? Bollywood-films fonetisch vertaald in het Engels. De Canon had Benny Lava, ik ga voor Poop on my knee:
Total Eclipse Ook in de herhaling: de letterlijke versie van Total Eclipse of the Heart van Bonnie Tyler.
Betty Butterfield De treurigste travestiet ever, die via haar eigen YouTube-kanaal verhaalt van haar al even treurige leven.
Christian the Lion Last, but not least een tranentrekker van jewelste. Over een leeuw die terugkeert naar zijn natuurlijke leefomgeving. Tot zijn baasjes hem komen opzoeken...
Donderdag vertrekken we naar Hongkong. In achttien dagen doen we een rondje China via Shanghai. Als Lufthansa een beetje meewerkt (en tot dusver doen ze dat), zit ik vrijdag op de berg met het rodelbaantje op Hongkong Island. Is het een geruststellende of juist een angstwekkende gedachte dat het vliegveld van Hongkong wordt genoemd in het overzicht 'The World's Strangest Airports'? Ik kies voor het eerste, want de oude luchthaven van Hongkong was pas eng. Je landde tussen de flats en halverwege die landing moest de piloot ook nog eens een haarspeldbocht maken. Wat verder opvalt in het lijstje dat maar liefst twee Nederlandse Antillen beschikken over bizarre landingsbanen.
Best leuk hoor, om de zoveel tijd een stuk van je haar laten knippen. Maar echt fan ben ik niet van naar de kapper gaan. Allereerst al dat gefrut aan je hoofd met het wassen. Het is namelijk al schoon als ik de deur uitga, maar de ongeschreven regels van de kapper vereisen nu eenmaal dat je eerst gewassen en daarna geconditioneerd wordt. Al met al duurt dat zeker tien minuten, want sommige kappers maken er een sport van je scalp zo te bewerken dat het aanvoelt als een hoofdmassage.
Vervolgens ontstaat er een discussie: wat moet er gaan gebeuren? Kort? Of toch weer lang laten groeien? Een fifties-kuif (want dat schijnt 'in' te zijn) of alles gemillimeterd? Dat laatste lijkt me geen optie, gezien het nog steeds ijstijd is, dus dan maar de kuif. En wil ik alwéér geen highlights? Waarom niet? Dat is toch leuk voor de lente?
Toch is naar de kapper gaan leuk, want die van mij is erg grappig. We praten Engels met elkaar, tot onvrede overigens van het overige personeel. 'Rico, praat eens Nederlands met de klanten!' Maar sta ik dat toe, dan komt er niet meer zinnigs uit dan: 'jij nog op vakantie gaan?' of 'jij mooi baard en bloes'. Dus praten we Engels. En dat is grappig, want het gaat gepaard met een hoop gekir. 'Honey what's in your hair! Do you know the movie There's Something About Mary? Hihihi!' En op mijn verhaal dat ik binnenkort naar China vertrek: 'You know what they say about Chinese boys, don't you? They are very small.' Wink, wink. Inderdaad, dat kan vrij vermoeiend zijn, maar ik moet er erg om lachen.
Na het knippen (soms bijna in mijn oor: 'Did your ears grow bigger? Hihihi') wordt er weer gemasseerd en gewassen en dan is het tijd voor het moment suprème: de styling. Wat ik ook vraag en wat hij ook probeert: het eindigt altijd in hetzelfde, rare punkspriethaar, dat pas na zeker twee wasbeurten thuis tot het vooraf beoogde resultaat kan worden omgesmeed.
Vandaag was Rico boos. Ik had namelijk een week of wat geleden zelf een stuk van m'n kuif afgeknipt omdat ie steeds omdonderde. En dat kon natuurlijk niet. 'Honey, you ruined my art!', gilde hij uit, zijn gezicht vol walging. Zuchtend zocht hij naar z'n kam, om er alsnog wat van proberen te maken. Het is weer gelukt. Ik zit hier nu met het vertrouwde rare punksprietkapsel. Ik ga snel m'n haar wassen.
Win je een Olympische medaille, zet de Volkskrant je op de voorpagina alsof je een randdebiel bent die in toom gehouden moet worden door z'n begeleider.
Allereerst: uiteraard besef ik dat het belangrijk is dat er geld verdiend moet worden met internet om online de boel draaiende te houden. Door de jaren heen zijn de advertentiemogelijkheden geëxplodeerd. Op talloze manieren krijgen adverteerders de ruimte op sites. Kijk voor de grap eens naar de tarieven en formaten die Nu.nl aanbiedt. Van een simpele banner tot een homepage takeover of een pushdown expandable die als het ware openfloept op het moment dat je met je muis de betreffende advertentie beroert: het kan allemaal.
Met al die mogelijkheden is het gek dat er nog steeds popups bestaan. Niet de ouderwetse die je vooral tegenkomt op downloadsites en die je met een simpele popup-killer te lijf kunt, maar de subtiele, die opdringerig en hinderlijk in beeld blijven hangen. Het voor wegklikken bedoelde kruisje is in geen velden of wegen te bekennen. En dat is precies wat me er aan stoort.
Natuurlijk, ik ben dagen te laat, en om nu nog te beginnen over de Superbowl-commercials? Ja dus. Want wat zijn ze leuk, de spots met Betty White, Aretha Franklin en Liza Minnelli.
Bij vreemde huizen naar binnen loeren: iedereen doet het. Het wordt helemaal leuk als huizen uit de buurt op Funda.nl staan. Blijkbaar is het een veelgebezigde hobby, huizen kijken op internet. Zo is er sinds ongeveer een jaar een blog dat foute huizenfoto's verzamelt en van commentaar voorziet. Want wat maken mensen een gare foto's van hun huis dat te koop staat. En waarom niet even wat zooi opruimen? Het is toch de bedoeling dat je huis zo voordelig mogelijk voor de dag komt? Volgens de makers van de site was het dieptepunt een dildo op een nachtkastje.
Bekijk het Groot Lexicon der - bijna - Vergeten Bekende Nederlanders. Iedere dag een nieuwe aha-erlebnis. Met BN'ers waarvan je niet meer wist dat je ze nog kende.
