The Year the Media died from NetzTV on Vimeo.
zaterdag 13 juni 2009
The year the media died
Volg een cursus Media 2009 in nog geen tien minuten en je bent volledig op de hoogte van de droevige staat van het huidige medialandschap. Waar ging het mis? En komt het ooit nog goed? Met dank aan dat vermaledijde internet...
vrijdag 12 juni 2009
Kutkinderen
Niet dat ik een hekel aan ze heb hoor, aan kinderen. Maar er zitten ware duivels tussen. Het eerste woordje dat ze leren is 'mama' en het tweede woord is 'NEE!', vaak gevolgd door 'wil ik niet' of 'lust ik niet'. En waarom roepen kersverse ouders altijd het hardst dat ze een hekel hebben aan kindergekrijs van anderen, terwijl ze vertederd toekijken als hun eigen kroost als een loeiende sirene tekeer gaat? Één kind kan een hele bus of treincoupé in gijzeling nemen met z'n gegil. En als je als buitenstaander een schreeuwend rotjoch tot de orde roept in bijvoorbeeld de Mediamarkt, zal z'n moeder nooit 'dankjewel', zeggen, integendeel: ze kijkt je vernietigend aan. Hoe dúrf je zo gemeen te doen tegen haar oogappel?
Op YourBabyIsAnAsshole.com geweldige foto's van hyperende kinderen. De ene peuter kijkt nog kwaaier dan de ander. Favoriet is het jongetje dat z'n vinger in de barbecue wil steken. En met dit kind heb ik medelijden:

(Met dank aan SaaieDebby)
Op YourBabyIsAnAsshole.com geweldige foto's van hyperende kinderen. De ene peuter kijkt nog kwaaier dan de ander. Favoriet is het jongetje dat z'n vinger in de barbecue wil steken. En met dit kind heb ik medelijden:

(Met dank aan SaaieDebby)
Keith Haring draait zich om in zijn urn

Alhoewel... Als er één kunstenaar was die begreep hoe je snel geld kon verdienen met merchandising, dan was het Keith Haring. Maar wanneer figuren als Chiel Ottink (ja, zo heet hij in het echt) aan de haal gaan met de voor Haring zo kenmerkende graffitipoppetjes, dan is de grens toch echt bereikt. Helemáál bij de Regiotap Finale in Bathmen. Maar wie weet schopt Chieltje het nog ver, Madonna is immers ook zo begonnen:

Nu ik het er toch over heb: ik ben al heel lang op zoek naar de transistorradio die Keith Haring ooit verkocht in zijn PopShop.
donderdag 11 juni 2009
Baby hunting with Madonna
En daar vliegt Vadge, rechtstreeks naar Malawi. De optie op een adoptiezusje voor David mag ze eindelijk verzilveren. Perez Hilton ben ik eigenlijk al heel lang zat, maar deze foto-met-opschrift vind ik dan wel weer geestig.
woensdag 10 juni 2009
Smacaroni als crisisvoedsel

Het ultieme campingrecept: men neme een blik Smac en opent deze met het daarvoor bestemde sleuteltje. Snij de baksteenvormige homp vlees in dobbelsteenvormige stukjes. Gooi deze door gekookte elleboogjesmacaroni, rasp er jonge kaas overheen en maak het geheel af met minimaal een halve fles ketchup. Even roeren en klaar is uw Smacaroni!
De crisis heeft ervoor gezorgd dat Spam – zoals Smac over de grens wordt genoemd – populairder is dan ooit tevoren. Spam is varkensvlees uit blik dat in de vorige crisis in 1937 is geïntroduceerd. Producent Hormel liet weten dat de verkoop van Spam het afgelopen kwartaal een double digit-groei heeft doorgemaakt, een groei van minimaal 10%. De reden voor de grote vraag: Spam is goedkoop. Overigens weet de gemiddelde Amerikaan die op de centen let ook raad met het bovenstaande recept. Voor de kaas grijpt hij echter naar een pakje van producent Kraft Foods. Ook dit voedsel vloog de afgelopen maanden de winkels uit.
Om de maaltijd helemaal in stijl af te maken, gaat de budgetminnende culi voor Kool-Aid, een aanmaakdrankje in poedervorm. Eet smakelijk. (Gepubliceerd in de nieuwe MarketingTribune, nu ook hier.)
Ronaldo, de Tinkywinky onder de voetballers
Grappig. In Groot-Brittannië maken ze zich een beetje zorgen om Christiano Ronaldo. De metroseksuele voetballer waxt z'n zongebruinde benen, draagt vééél te strakke shorts en loopt de laatste tijd rond met een roze petje op. Maar het zorgwekkendst vinden de Britten toch wel dat Ronaldo een nóg rozere bloem achter z'n oor heeft gestoken. Zelf zegt hij dat hij er in zijn huidige hometown El Lay nog underdressed uitziet vergeleken met de types die de sidewalks daar bevolken. Maar toch. Van David Beckham waren we al gewend dat zijn Victoria hem laat rondparaderen als een soort Ken, maar Ronaldo heeft blijkbaar geen voetbalvrouw die hem af en toe tot de orde roept met een snerend 'Dat kan éééécht niet'. Bij The Sun een gallery met Ronaldo op kekke laarsjes, Ronaldo in een aangesnoerd sportbroekje, Ronaldo met een handtasje en Ronaldo met oorbling op krukken. Je moet het 'm nageven: zelfs in de Reguliersdwarsstraat spelen ze het spel niet zo geraffineerd.
Wonky pop
dinsdag 9 juni 2009
Review: Donald
Het is inmiddels een vaste waarde in bladenland: het personality magazine. Na Matthijs van Nieuwkerk, Dinand Woesthoff, Linda de Mol natuurlijk en Rik Felderhof is Donald Duck de laatste in het rijtje. En hopelijk de allerlaatste. Want laten we eerlijk zijn: glossy's op basis van één bepaalde persoon die toevallig een BN'er is: de nieuwigheid is er nu wel van af. Youp van 't Hek gaf met zijn eigen blad al op humoristische wijze aan dat dergelijke bladen vooral een hoop onzin bevatten. Sanoma Uitgevers ging zelf al eens volledig over the top met een blad van, met en over Marijke Helwegen. Nu doet de bladengigant hetzelfde, maar dan met Donald.Is het wat? Zeker wel. Het is een blad dat goed in elkaar zit, zoals we van een Sanoma-titel kunnen verwachten. In tegenstelling tot het weekblad richt de glossy Donald zich op volwassen mannen vanaf 25 jaar. Lees meer bij MarketingTribune.
zaterdag 6 juni 2009
Alles is eighties: Phoenix, Tiga, Tesla Boy, White Lies, Ladyhawke, Sally Shapiro, La Roux...
Bijna alles wat er aan moderne muziek verschijnt heeft een eighties twist. Dat is al bijna tien jaar zo, maar dit jaar lijkt er geen houden aan. Je hebt schaamteloze verwijzingen als die van Calvin Harris, die vorig jaar zomer het vreselijke Acceptible in the 80s uitbracht, maar daar wil ik het nu niet over hebben. Het gaat mij vooral om bands en acts die het geluid van pop, wave, rock, new romantics en zelfs de freestyle disco heel origineel verwerken in hun muziek, die dankzij de productie van nu toch niet retro klinkt.
Om te beginnen Ladyhawke uit Australië. Alles wat fout was aan Pat Benatar (en dan bedoel ik dus niet Love is a Battlefield) en dergelijke overgeproduceerde eighties softrock, gaat hier wél goed. Pakkende songs, aardig gezongen, leuke video's. Niet de hele plaat is fantastisch, maar de eerste drie singles pak je makkelijk op en vervelen niet snel. Hier de laatste single, My Delirium:
DataRock zoekt het in dezelfde hoek als Ladyhawke, de cheesy aandoende poprock uit de eerste helft van de jaren tachtig. Met referenties naar de Simple Minds en het Spandau Ballet van voor de hits. Erg leuk is The Blog, een van de tracks van het nieuwe album Red, dat net uit is. DataRock gaat soms iets te ver richting meligheid zoals met Molly (een lied over Molly Ringwald), maar de single Give it Up maakt een hoop goed met een funky gitaartje:
Phoenix was ik na hun debuut in 2000 direct uit het oog verloren. Jammer, want de vierde cd Wolfgang Amadeus is een van de betere albums van dit jaar. Hun sophistocated dancepop lijkt in de verte wel wat op Zoot Woman, die andere band die met één been in de jaren tachtig staat. Toeval of niet: In ZW zit Stuart Price, die onder de naam Les Rythmes Digitales eind jaren negentig al een plaat maakte vol eighties gimmicks. Stuart noemde zich zo omdat hij de Franse dance scene zo cool vond. En Phoenix komt oorspronkelijk Versailles. Genoeg getypt, kijk zelf maar hoe leuk:
Tesla Boy is nu nog vreselijk onbekend, maar als het aan mij ligt komt daar heel snel verandering in. Uit Moskou afkomstig, wat ze maken noemen ze dreamwave. De zanger zet een stem op die zo typisch was voor wavepop van pakweg 25 jaar geleden. Denk Human League, OMD, Blancmange: luid, laag en dwingend. Prachtige melodieuze electronische wave is het, en waar de zangers van bands uit de vorige zin niet even toonvast waren, komt Tesla Boy er erg goed mee weg. Helaas geen video kunnen vinden, daarom maar een plaatje van het artwork:

Sally Shapiro liftte drie jaar geleden mee op de retro-Italo-hype die her en der ontstond. Haar debuutalbum heette niet voor niets Disco Romance. Haar nieuwe single Miracle heeft van die typische eighties geluidseffecten, zoals een gesproken intro, heuse donderklappen en een stem die doet denken aan het ijle gekweel van prinses Stephanie van Monaco. Maar dan beter. Een video is er nog niet, dus dan maar die van het uit 2006 stammende Time To Let Go:
White Lies is door sommige recensenten beschuldigd van epigonisme. Niet zo heel gek, want met hun synth-rock willen ze erg graag lijken op Joy Division. Maar daarvoor hebben we Interpol al. Bovendien lijkt het soms of ze 'Grote Band Muziek' in de stijl van U2 willen maken. Dat pakt niet overal, maar op de single Fairwell To The Fairground wél goed uit - met drumroffels die aan Sunday Bloody Sunday doen denken.
La Roux is een twijfelgeval. Over de muziek totaal geen klachten - alsof je Yazoo, de eerste plaat van Depeche Mode en wat arcade-gamegeluiden in een blender gooit. En op één of twee nummers van La Roux achter elkaar kan ik helemaal losgaan. Maar meer echt niet. Dat komt puur door het stemgeluid van zangeres Elly Jackson. Dat is namelijk hoog, schril en tamelijk beperkt, wat ontzettend jammer is want verder klinkt het allemaal zó lekker. Dat wordt dus hopen op veel instrumentale remixes.
Tiga tot slot. Ziet er niet alleen goed uit, maar wist jaren geleden al te scoren met eighties-getinte tracks. Hij bracht opvallende covers van Corey Hart's Sunglasses At Night en Crockett's Theme van Jan Hammer uit, naast origineel eigen werk. Dat was veelal instrumentaal. Als hij zelf zong was dat grappig gortdroog (op de Nelly-cover Hot In Herre) of ondersteund door gastvocalen (van Jake Shears bijvoorbeeld, op You Gonna Want Me). Op z'n nieuwe album Ciao Tiga zingt hij veel meer zelf. Vocaal gezien is Tiga geen hoogvlieger, dus ook voor hem geldt dat een heel album achter elkaar snel gaat vervelen. Maar Shoes is toch wel weer grappig als single:
Om te beginnen Ladyhawke uit Australië. Alles wat fout was aan Pat Benatar (en dan bedoel ik dus niet Love is a Battlefield) en dergelijke overgeproduceerde eighties softrock, gaat hier wél goed. Pakkende songs, aardig gezongen, leuke video's. Niet de hele plaat is fantastisch, maar de eerste drie singles pak je makkelijk op en vervelen niet snel. Hier de laatste single, My Delirium:
DataRock zoekt het in dezelfde hoek als Ladyhawke, de cheesy aandoende poprock uit de eerste helft van de jaren tachtig. Met referenties naar de Simple Minds en het Spandau Ballet van voor de hits. Erg leuk is The Blog, een van de tracks van het nieuwe album Red, dat net uit is. DataRock gaat soms iets te ver richting meligheid zoals met Molly (een lied over Molly Ringwald), maar de single Give it Up maakt een hoop goed met een funky gitaartje:
Phoenix was ik na hun debuut in 2000 direct uit het oog verloren. Jammer, want de vierde cd Wolfgang Amadeus is een van de betere albums van dit jaar. Hun sophistocated dancepop lijkt in de verte wel wat op Zoot Woman, die andere band die met één been in de jaren tachtig staat. Toeval of niet: In ZW zit Stuart Price, die onder de naam Les Rythmes Digitales eind jaren negentig al een plaat maakte vol eighties gimmicks. Stuart noemde zich zo omdat hij de Franse dance scene zo cool vond. En Phoenix komt oorspronkelijk Versailles. Genoeg getypt, kijk zelf maar hoe leuk:
Tesla Boy is nu nog vreselijk onbekend, maar als het aan mij ligt komt daar heel snel verandering in. Uit Moskou afkomstig, wat ze maken noemen ze dreamwave. De zanger zet een stem op die zo typisch was voor wavepop van pakweg 25 jaar geleden. Denk Human League, OMD, Blancmange: luid, laag en dwingend. Prachtige melodieuze electronische wave is het, en waar de zangers van bands uit de vorige zin niet even toonvast waren, komt Tesla Boy er erg goed mee weg. Helaas geen video kunnen vinden, daarom maar een plaatje van het artwork:

Sally Shapiro liftte drie jaar geleden mee op de retro-Italo-hype die her en der ontstond. Haar debuutalbum heette niet voor niets Disco Romance. Haar nieuwe single Miracle heeft van die typische eighties geluidseffecten, zoals een gesproken intro, heuse donderklappen en een stem die doet denken aan het ijle gekweel van prinses Stephanie van Monaco. Maar dan beter. Een video is er nog niet, dus dan maar die van het uit 2006 stammende Time To Let Go:
White Lies is door sommige recensenten beschuldigd van epigonisme. Niet zo heel gek, want met hun synth-rock willen ze erg graag lijken op Joy Division. Maar daarvoor hebben we Interpol al. Bovendien lijkt het soms of ze 'Grote Band Muziek' in de stijl van U2 willen maken. Dat pakt niet overal, maar op de single Fairwell To The Fairground wél goed uit - met drumroffels die aan Sunday Bloody Sunday doen denken.
La Roux is een twijfelgeval. Over de muziek totaal geen klachten - alsof je Yazoo, de eerste plaat van Depeche Mode en wat arcade-gamegeluiden in een blender gooit. En op één of twee nummers van La Roux achter elkaar kan ik helemaal losgaan. Maar meer echt niet. Dat komt puur door het stemgeluid van zangeres Elly Jackson. Dat is namelijk hoog, schril en tamelijk beperkt, wat ontzettend jammer is want verder klinkt het allemaal zó lekker. Dat wordt dus hopen op veel instrumentale remixes.
Tiga tot slot. Ziet er niet alleen goed uit, maar wist jaren geleden al te scoren met eighties-getinte tracks. Hij bracht opvallende covers van Corey Hart's Sunglasses At Night en Crockett's Theme van Jan Hammer uit, naast origineel eigen werk. Dat was veelal instrumentaal. Als hij zelf zong was dat grappig gortdroog (op de Nelly-cover Hot In Herre) of ondersteund door gastvocalen (van Jake Shears bijvoorbeeld, op You Gonna Want Me). Op z'n nieuwe album Ciao Tiga zingt hij veel meer zelf. Vocaal gezien is Tiga geen hoogvlieger, dus ook voor hem geldt dat een heel album achter elkaar snel gaat vervelen. Maar Shoes is toch wel weer grappig als single:
vrijdag 5 juni 2009
Crazy cat lady
Het wordt steeds gekker met die Susan Boyle. Zoals bekend heeft ze Britain's Got Talent niet gewonnen, maar rustig naar huis gaan was er niet bij voor de zingende huisvrouw. Zo zou ze weg zijn gehouden van de overige kandidaten, heeft ze ordinair lopen schreeuwen tegen een tv in een hotellobby en is ze betrapt terwijl ze gillend door de gangen van een hotel rende. In haar ondergoed. Sinds afgelopen weekend zit Susan in een gesticht. Vandaag werd bekend dat ze tijdens de repetities van BGT regelmatig met haar kat belde als ze zich eenzaam voelde. Lange gesprekken voerde ze met haar antwoordapparaat, om alle heisa om zich heen te vergeten. Langzaam krabbelt SuBo weer uit haar dal. Bij wijze van uitzondering mag haar kat Pebbles nu in de kliniek komen logeren. Zou ze alweer een beetje zingen, dat malle kattenvrouwtje?
Nieuw: Fritz Helder

Wat denken jullie: zou een van deze heren gay zijn? Kijk ook eens goed naar het sexy borsthaar van het meiske links. Voor zover ik kan inschatten is nummer twee van rechts een echte vrouw, maar met een beetje fantasie zit hier Nina Flowers van RuPaul's Drag Race achter verscholen. En als ik de jongen rechts zie wil ik zelf ook meteen zo'n pornosnor laten staan. Mooi hoor.
Misschien zijn ze leuk als act, maar muzikaal stelt Fritz Helder verder weinig voor. Rupaul zegt: Shantay, you stay. Ik hou het op: Sashay, away!
Alhoewel... Zo vind ik ze wel weer charmant:
Dat heb ik niet gezegd... dat héb ik niet gezegd.
Wat een puinhoop gisteren, die verkiezingsavond. Vooral het debat. Geert Wilders recht tegenover het 'linkse cordon sanitaire', Mark Rutte die hem telkens een schouderklopje gaf, Mariette Hamer die het duidelijk niet meer zag zitten en het liefst gewoon weer terugwilde, de provincie in en dan lekker bibliotheekboeken sorteren. Ze bleef maar voor zich uitmompelen: 'dat heb ik niet gezegd. Dat heb ik niet gezegd. Dat heb ik niet gezegd.' Agnes Kant die uit pure boosheid in een kramp schoot, een tirade afstak die in het niets bleef hangen en uit haar te krappe leren jakje zweette. En Femke Halsema hapte naar adem zoals alleen zij dat kan, maar veel zinnigs kwam er verder niet uit.Alleen Alexander Pechtold deed normaal, maar telkens als hij in beeld kwam viel de zender uit of haperde het geluid. En zat het CDA eigenlijk aan tafel? Niets van gemerkt.
donderdag 4 juni 2009
Ik zie Clairy Polak al liggen

Wie het nieuws over de PVV een beetje volgt, ziet dat het er smeuiig aan toegaat bij de partijbijeenkomsten. Zo las ik bij Jan Blokker dat Wilders en zijn troepen het helemaal gehad hebben 'met een elite die de weg volledig kwijt is'. Aan het eind van de avond wilde een vragensteller weten wat hij aanmoest met een 'staatsomroep van alleen maar rode neuzen'. PVV-Kamerlid Martin Bosma zei hierop: ‘Ik zou die neuzen gaan afhakken. Oooh, ik zie Clairy Polak al liggen.’
Jan Blokker vraagt zich af: kan iemand dat zo maar zeggen? Ik vraag mij af: waarom per se Clairy? En hoe zou zij eruit zien zonder neus? Maar eerst even over die Martin Bosma. Hij zegt op de PVV-site: 'Leuke anekdotes zijn er volgens mij niet over mij te vertellen, als je iets hoort dan kloppen ze niet. Ik ben niet zo’n opvallend type, ik doe gewoon mijn werk zo goed mogelijk.'
Maar dat doet Pleury Polak toch ook, lieve Martin? In wezen lijken jullie als twee druppels water op elkaar. Ga maar na:
- Leuke anekdotes zijn er ook niet over Clairy te vertellen
- Als je iets hoort, dan klopt het niet (overdag is Clairy tv-journaliste met een radiohoofd, 's nachts transformoseert zij zich in een femme fatale die mannen het hoofd op hol brengt, etc. etc.)
- Zij is zeker geen opvallend type
- En, daar begonnen we al mee, Clairy doet haar werk zo goed mogelijk. Zo goed en zo kwaad als ze kan. Niet zo naar doen dus, over deze vakvrouw.
Het is al lang en breed onderzocht en bewezen dat de publieke omroep eerder naar rechts neigt dan naar links. Een achterhaalde discussie dus, waar die arme, in de linkse minderheid verkerende Clairy keer op keer de dupe van wordt.
Tarrelhaar
Vond ik net in m'n mail: 'Karin Bloemen heeft laatst bekend gemaakt volgend jaar geen nieuwe theatershow te brengen. Dit is dus voorlopig uw laatste kans om Karin op het heilige podium van Carré te zien schitteren in haar show 'Overgang.' Wat gezellig. Een vrouw met tarrelhaar in een rare soepjurk die het twee uur lang gaat hebben over haar menopauze. Zal ze tussen de opvliegers door nog grappig bedoelde typetjes met een cockney of een Zuid-Afrikaans accent gaan doen? Een 'mooi lied' zingen over de dood of enge ziektes zoals alleen zij dat zo gekunsteld kan? Zal ze opnieuw verschijnen in op wigwams of tipi's geïnspireerde tenten van Jan Aarntzen? En komen er intermezzo's op rolschaatsen waarbij ze net doet of ze een prinsesje is van vier en daarbij jankend door de geluidsbarrière knalt waardoor het complete publiek een gehoorbeschadiging oploopt?
Sorry, ik laat Karins creatieverige cabaret even aan me voorbij gaan...
Abonneren op:
Posts (Atom)
