Wonky pop

Van sommige artiesten zijn video's en foto's soms leuker dan de liedjes. Zo'n type is Jack Black, een veelal in witte skinny jeans gehulde Brit. Volgens Allmusic is hij vertegenwoordiger van de Wonky Pop-beweging, wat erop neerkomt dat hij genres als pop, dance, hiphop en rock mixt. Best leuk, maar het wordt pas echt wat als je de begeleidende video's er bij ziet. Voor de eerste single Alone deed hij iets met stop-motion, vingerverf en cassettetape. In Yours werd er volop gebungyjumpt en (wederom in stop-motion) geskippybald. Z'n laatste heet Symphonies. Op een beat die regelrecht is gejat van Rihanna-anna-anna's Umbrella kweelt Dan Black een eind weg, maar het leukst is wederom de video: tot leven gewekte affiches voor niet bestaande cultfilms.

Review: Donald

Het is inmiddels een vaste waarde in bladenland: het personality magazine. Na Matthijs van Nieuwkerk, Dinand Woesthoff, Linda de Mol natuurlijk en Rik Felderhof is Donald Duck de laatste in het rijtje. En hopelijk de allerlaatste. Want laten we eerlijk zijn: glossy's op basis van één bepaalde persoon die toevallig een BN'er is: de nieuwigheid is er nu wel van af. Youp van 't Hek gaf met zijn eigen blad al op humoristische wijze aan dat dergelijke bladen vooral een hoop onzin bevatten. Sanoma Uitgevers ging zelf al eens volledig over the top met een blad van, met en over Marijke Helwegen. Nu doet de bladengigant hetzelfde, maar dan met Donald.

Is het wat? Zeker wel. Het is een blad dat goed in elkaar zit, zoals we van een Sanoma-titel kunnen verwachten. In tegenstelling tot het weekblad richt de glossy Donald zich op volwassen mannen vanaf 25 jaar. Lees meer bij MarketingTribune.

Alles is eighties: Phoenix, Tiga, Tesla Boy, White Lies, Ladyhawke, Sally Shapiro, La Roux...

Bijna alles wat er aan moderne muziek verschijnt heeft een eighties twist. Dat is al bijna tien jaar zo, maar dit jaar lijkt er geen houden aan. Je hebt schaamteloze verwijzingen als die van Calvin Harris, die vorig jaar zomer het vreselijke Acceptible in the 80s uitbracht, maar daar wil ik het nu niet over hebben. Het gaat mij vooral om bands en acts die het geluid van pop, wave, rock, new romantics en zelfs de freestyle disco heel origineel verwerken in hun muziek, die dankzij de productie van nu toch niet retro klinkt.

Om te beginnen Ladyhawke uit Australië. Alles wat fout was aan Pat Benatar (en dan bedoel ik dus niet Love is a Battlefield) en dergelijke overgeproduceerde eighties softrock, gaat hier wél goed. Pakkende songs, aardig gezongen, leuke video's. Niet de hele plaat is fantastisch, maar de eerste drie singles pak je makkelijk op en vervelen niet snel. Hier de laatste single, My Delirium:


DataRock zoekt het in dezelfde hoek als Ladyhawke, de cheesy aandoende poprock uit de eerste helft van de jaren tachtig. Met referenties naar de Simple Minds en het Spandau Ballet van voor de hits. Erg leuk is The Blog, een van de tracks van het nieuwe album Red, dat net uit is. DataRock gaat soms iets te ver richting meligheid zoals met Molly (een lied over Molly Ringwald), maar de single Give it Up maakt een hoop goed met een funky gitaartje:


Phoenix was ik na hun debuut in 2000 direct uit het oog verloren. Jammer, want de vierde cd Wolfgang Amadeus is een van de betere albums van dit jaar. Hun sophistocated dancepop lijkt in de verte wel wat op Zoot Woman, die andere band die met één been in de jaren tachtig staat. Toeval of niet: In ZW zit Stuart Price, die onder de naam Les Rythmes Digitales eind jaren negentig al een plaat maakte vol eighties gimmicks. Stuart noemde zich zo omdat hij de Franse dance scene zo cool vond. En Phoenix komt oorspronkelijk Versailles. Genoeg getypt, kijk zelf maar hoe leuk:


Tesla Boy is nu nog vreselijk onbekend, maar als het aan mij ligt komt daar heel snel verandering in. Uit Moskou afkomstig, wat ze maken noemen ze dreamwave. De zanger zet een stem op die zo typisch was voor wavepop van pakweg 25 jaar geleden. Denk Human League, OMD, Blancmange: luid, laag en dwingend. Prachtige melodieuze electronische wave is het, en waar de zangers van bands uit de vorige zin niet even toonvast waren, komt Tesla Boy er erg goed mee weg. Helaas geen video kunnen vinden, daarom maar een plaatje van het artwork:


Sally Shapiro liftte drie jaar geleden mee op de retro-Italo-hype die her en der ontstond. Haar debuutalbum heette niet voor niets Disco Romance. Haar nieuwe single Miracle heeft van die typische eighties geluidseffecten, zoals een gesproken intro, heuse donderklappen en een stem die doet denken aan het ijle gekweel van prinses Stephanie van Monaco. Maar dan beter. Een video is er nog niet, dus dan maar die van het uit 2006 stammende Time To Let Go:


White Lies is door sommige recensenten beschuldigd van epigonisme. Niet zo heel gek, want met hun synth-rock willen ze erg graag lijken op Joy Division. Maar daarvoor hebben we Interpol al. Bovendien lijkt het soms of ze 'Grote Band Muziek' in de stijl van U2 willen maken. Dat pakt niet overal, maar op de single Fairwell To The Fairground wél goed uit - met drumroffels die aan Sunday Bloody Sunday doen denken.


La Roux is een twijfelgeval. Over de muziek totaal geen klachten - alsof je Yazoo, de eerste plaat van Depeche Mode en wat arcade-gamegeluiden in een blender gooit. En op één of twee nummers van La Roux achter elkaar kan ik helemaal losgaan. Maar meer echt niet. Dat komt puur door het stemgeluid van zangeres Elly Jackson. Dat is namelijk hoog, schril en tamelijk beperkt, wat ontzettend jammer is want verder klinkt het allemaal zó lekker. Dat wordt dus hopen op veel instrumentale remixes.


Tiga tot slot. Ziet er niet alleen goed uit, maar wist jaren geleden al te scoren met eighties-getinte tracks. Hij bracht opvallende covers van Corey Hart's Sunglasses At Night en Crockett's Theme van Jan Hammer uit, naast origineel eigen werk. Dat was veelal instrumentaal. Als hij zelf zong was dat grappig gortdroog (op de Nelly-cover Hot In Herre) of ondersteund door gastvocalen (van Jake Shears bijvoorbeeld, op You Gonna Want Me). Op z'n nieuwe album Ciao Tiga zingt hij veel meer zelf. Vocaal gezien is Tiga geen hoogvlieger, dus ook voor hem geldt dat een heel album achter elkaar snel gaat vervelen. Maar Shoes is toch wel weer grappig als single:

Crazy cat lady

Het wordt steeds gekker met die Susan Boyle. Zoals bekend heeft ze Britain's Got Talent niet gewonnen, maar rustig naar huis gaan was er niet bij voor de zingende huisvrouw. Zo zou ze weg zijn gehouden van de overige kandidaten, heeft ze ordinair lopen schreeuwen tegen een tv in een hotellobby en is ze betrapt terwijl ze gillend door de gangen van een hotel rende. In haar ondergoed.

Sinds afgelopen weekend zit Susan in een gesticht. Vandaag werd bekend dat ze tijdens de repetities van BGT regelmatig met haar kat belde als ze zich eenzaam voelde. Lange gesprekken voerde ze met haar antwoordapparaat, om alle heisa om zich heen te vergeten. Langzaam krabbelt SuBo weer uit haar dal. Bij wijze van uitzondering mag haar kat Pebbles nu in de kliniek komen logeren. Zou ze alweer een beetje zingen, dat malle kattenvrouwtje?

Nieuw: Fritz Helder

Wat denken jullie: zou een van deze heren gay zijn? Kijk ook eens goed naar het sexy borsthaar van het meiske links. Voor zover ik kan inschatten is nummer twee van rechts een echte vrouw, maar met een beetje fantasie zit hier Nina Flowers van RuPaul's Drag Race achter verscholen. En als ik de jongen rechts zie wil ik zelf ook meteen zo'n pornosnor laten staan. Mooi hoor.

Misschien zijn ze leuk als act, maar muzikaal stelt Fritz Helder verder weinig voor. Rupaul zegt: Shantay, you stay. Ik hou het op: Sashay, away!


Alhoewel... Zo vind ik ze wel weer charmant:

Dat heb ik niet gezegd... dat héb ik niet gezegd.

Wat een puinhoop gisteren, die verkiezingsavond. Vooral het debat. Geert Wilders recht tegenover het 'linkse cordon sanitaire', Mark Rutte die hem telkens een schouderklopje gaf, Mariette Hamer die het duidelijk niet meer zag zitten en het liefst gewoon weer terugwilde, de provincie in en dan lekker bibliotheekboeken sorteren. Ze bleef maar voor zich uitmompelen: 'dat heb ik niet gezegd. Dat heb ik niet gezegd. Dat heb ik niet gezegd.' Agnes Kant die uit pure boosheid in een kramp schoot, een tirade afstak die in het niets bleef hangen en uit haar te krappe leren jakje zweette. En Femke Halsema hapte naar adem zoals alleen zij dat kan, maar veel zinnigs kwam er verder niet uit.
Alleen Alexander Pechtold deed normaal, maar telkens als hij in beeld kwam viel de zender uit of haperde het geluid. En zat het CDA eigenlijk aan tafel? Niets van gemerkt.

Ik zie Clairy Polak al liggen

Wie het nieuws over de PVV een beetje volgt, ziet dat het er smeuiig aan toegaat bij de partijbijeenkomsten. Zo las ik bij Jan Blokker dat Wilders en zijn troepen het helemaal gehad hebben 'met een elite die de weg volledig kwijt is'. Aan het eind van de avond wilde een vragensteller weten wat hij aanmoest met een 'staatsomroep van alleen maar rode neuzen'. PVV-Kamerlid Martin Bosma zei hierop: ‘Ik zou die neuzen gaan afhakken. Oooh, ik zie Clairy Polak al liggen.’

Jan Blokker vraagt zich af: kan iemand dat zo maar zeggen? Ik vraag mij af: waarom per se Clairy? En hoe zou zij eruit zien zonder neus? Maar eerst even over die Martin Bosma. Hij zegt op de PVV-site: 'Leuke anekdotes zijn er volgens mij niet over mij te vertellen, als je iets hoort dan kloppen ze niet. Ik ben niet zo’n opvallend type, ik doe gewoon mijn werk zo goed mogelijk.'

Maar dat doet Pleury Polak toch ook, lieve Martin? In wezen lijken jullie als twee druppels water op elkaar. Ga maar na:
- Leuke anekdotes zijn er ook niet over Clairy te vertellen
- Als je iets hoort, dan klopt het niet (overdag is Clairy tv-journaliste met een radiohoofd, 's nachts transformoseert zij zich in een femme fatale die mannen het hoofd op hol brengt, etc. etc.)
- Zij is zeker geen opvallend type
- En, daar begonnen we al mee, Clairy doet haar werk zo goed mogelijk. Zo goed en zo kwaad als ze kan. Niet zo naar doen dus, over deze vakvrouw.

Het is al lang en breed onderzocht en bewezen dat de publieke omroep eerder naar rechts neigt dan naar links. Een achterhaalde discussie dus, waar die arme, in de linkse minderheid verkerende Clairy keer op keer de dupe van wordt.

Tarrelhaar

Vond ik net in m'n mail: 'Karin Bloemen heeft laatst bekend gemaakt volgend jaar geen nieuwe theatershow te brengen. Dit is dus voorlopig uw laatste kans om Karin op het heilige podium van Carré te zien schitteren in haar show 'Overgang.'

Wat gezellig. Een vrouw met tarrelhaar in een rare soepjurk die het twee uur lang gaat hebben over haar menopauze. Zal ze tussen de opvliegers door nog grappig bedoelde typetjes met een cockney of een Zuid-Afrikaans accent gaan doen? Een 'mooi lied' zingen over de dood of enge ziektes zoals alleen zij dat zo gekunsteld kan? Zal ze opnieuw verschijnen in op wigwams of tipi's geïnspireerde tenten van Jan Aarntzen? En komen er intermezzo's op rolschaatsen waarbij ze net doet of ze een prinsesje is van vier en daarbij jankend door de geluidsbarrière knalt waardoor het complete publiek een gehoorbeschadiging oploopt?

Sorry, ik laat Karins creatieverige cabaret even aan me voorbij gaan...

Ondertussen, bij de Vandervaartjes:

Tring, tring!
Sylvie: 'Ja hallo bitte? Wir sprechen uns mit Suulvie von der Fährt, der Fussballfrau aus Holland. Wie geht's?
Andere kant: 'Hi, Syl, Rafael hier.'
Sylvie: 'Raffie! Hoe gaat het dan met mijn voetbalmannetje? Hihihi!'
Rafael: 'Lekker lekker. Hé schat, luister eens, ik blijf in Nederland vannacht.'
Sylvie: 'Oh. Betekent dat dan dat je niet thuiskomt bij mij en Damian?'
Rafael: 'Dat heb je goed geraden Syl. Ik logeer bij Wesley.'
Sylvie: 'Ja ja. En jij denkt zeker dat ik dom ben. Ik weet wel waarom jij bij Wesley wil blijven slapen. Ik heb jou wel door, mannetje! Waarom geef ik je niet direct het nummer van Yolanthe?'
Rafael: 'Nee Syl, het is niet wat je denkt. Yolanthe en Wesley hebben niks met elkaar.'
Sylvie: 'Juist! En nou wil jij er op! Een beetje de afgelikte vriendinnetjes van je voetbalvrienden afpakken. Zo kan ik het ook!'
Rafael: 'Exact. Hoeveel voetballers had jij ook alweer afgewerkt voor je mij aan de haak sloeg?'
Sylvie: 'Drie! Vier! Vijf! Weet ik niet! Maar laten we er geen ruzie over maken. Ik weet hoe je het goed kan maken.'
Rafael: 'Wil je het nummer van Jan Smit?'
Sylvie: 'Nee, bah.'
Rafael: 'Winkelen met mijn creditcard?'
Sylvie: 'Ja! In de PC Hooftstad!'

Oorlog

Het is oorlog buiten. De natuur is veranderd in één groot slagveld. Vanmorgen gingen zeker drie eenden met elkaar of andere beesten op de vuist. Of zwemvlies, of hoe heet dat bij eenden. Aanleiding van al dit geweld is het feit dat de kuikentjes inmiddels groot genoeg zijn om te worden opgegeten. Al dagen aasden kraaien, ratten en reigers op het jonge grut, en nu al die dieren zelf ook jongen hebben, is de eetlust er alleen maar groter op geworden.

Inmiddels zijn er heel wat eendenparen kinderloos geraakt. Ze liggen lamgeslagen langs de Amstel, met in hun ogen de droevige herinnering aan hun pluisdonzen kinderschaar. Opvallend veel vrouwtjeseenden zitten ertussen. Zijn de mannetjes verder getrokken, op zoek naar een tweede leg? Of zijn die vrouwtjes soms gewoon lesbisch en zijn ze nooit aan kinderen begonnen? In dat geval geef ik ze groot gelijk dat ze onbekommerd in de zon gaan liggen, terwijl hun soortgenootjes elkaar afmaken. Wat is de natuur toch mooi.

Leuk: retroradio's

Ik ga voor de knoploze Lime Pop Radio. Meer hier.

Christina Curry zegt: 'STFU!'

Ook onze eigen BN'ertjes twitteren er lustig op los, de laatste weken. Ik volg er een aantal, niet eens zozeer omdat ik geïnteresseerd ben in het wel en wee van types als Peter van der Vorst, maar vooral om te zien hoe ver sommigen gaan in het delen van hun belevingen. Zo werd Petertje Puntneus na zijn interview met Jackie Collins neergeplant in een luxe hotel, met alle bijbehorende service van dien. Wat Peter vooral irritant vond, want er hingen continu butlers en schoonmakers aan de deur. Tja, wát een problemen.


Heel erg verdrietig is het Twitteraccount van Patricia Paay. Begin mei was ze vol goede moed begonnen. Man en dochter kregen allebei een lief 'I Love You'-tweetje van Patries, waarop het vervolgens doodstil bleef. Zat Adam al met z'n hoofd bij Micky Ho en haar koelkast? Of was hij gewoon stoned, zoals de laatste tien jaar elke avond? Gelukkig is dochter Christina er nog om mama te troosten. Op 20 mei neemt ze het als volgt op voor Patricia: 'Jullie moeten zich schamen! Mijn moeder is de liefste, mooiste vrouw en ZEKER voor haar leeftijd. STFU.'

Paul de Leeuw is leuker om te volgen. Hem lijkt het geen goed idee om volgend jaar samen met Youp van 't Hek en Maarten van Roosendaal mee te doen aan dat vreselijke songfestival. Verder werkt hij aan een nieuwe theatershow met Cor Bakker en aan een tv-format voor Sonja B. Welke Sonja dat is? Hopelijk Barend, maar ik vrees Bakker.

Tot slot schaatser Erben Wennemars. Met z'n telefooncamera houdt hij twitterend Nederland op de hoogte van zijn trainingen, de verbouwing van zijn huis en de boerderij van zijn broer. Dat levert intieme plaatjes op, zoals deze onderstaande, die rechtstreeks vanaf de massagetafel is genomen. Maar Erben heeft ook humor: 'Heb net een rondleiding gehad op de redactie van de Telegraaf. heb zelfs Wilma Nanninga gezien. Maar ze was niet scherp want ze heeft mij niet gespot. Ben ook niet interessant natuurlijk...'

Total eclipse of the heart

Wapperende gordijnen, kaarsen, kastelen vol donkere gangen... powerballads uit de jaren tachtig hadden allemaal dezelfde, over the top dramatische video's. Denk hierbij aan Jennifer Rush' The power of love (but I'm your laaaaaaaaaaaiiiidieeeeeeeee), Meat Loaf met I Would do anything for love, but I won't do that (do what, eigenlijk? Beffen? De vuilnis buitenzetten?) en natuurlijk Total eclipse of the heart van Bonnie Tyler. Dit is de jarentachtigste clip aller jarentachtigclips, waarin een aantal kostschooljongens allerlei sporten beoefent, variërend van gymnastiek tot schermen. Ergens in een oud landhuis staat Bonnie tegen een wapperend gordijn te zingen. In de tussentijd wordt er heel wat afgegymd, terwijl gordijnen in allerlei kleuren voorbij komen wapperen. Wat blijkt: het huis is behekst en de kostschoolkinderen kunnen beamen met hun ogen. Wat het allemaal betekent? Geen flauw benul, maar iemand is op het idee gekomen een letterlijke, erg leuke vertaling te maken van hetgeen in de videoclip gebeurt.

Three Wolf Moon Shirt

Grappig hoe mensen keer op keer van iets totaal onbenulligs een hype weten te maken. Inzet is deze keer een t-shirt met daarop drie wolven en een maan, te koop op Amazon.com. Sinds ene B. Govern een customer review heeft geschreven waarin hij het t-shirt magische krachten toedicht, is er een ware run ontstaan op het shirt. Zo'n 9400 mensen hebben zijn beoordeling inmiddels bekeken. Ruim 900 anderen hebben vervolgens geprobeerd nog leuker uit de hoek te komen. En inderdaad, uren leesplezier en dat allemaal vanwege zo'n achterlijk Three Wolf Moon shirt.

Bruno dist Eminem

Sasha Baron Cohen weet zichzelf keer op keer te overtreffen. Zie hier hoe hij een has-been als Eminem op z'n nummer zet. Leuk ook, alle reacties op de website van MTV.

Update: inmiddels beweren Eminem en MTV dat het allemaal opzet was, dat de rapper bij het complot was betrokken en dat alles was gespeeld. Ik geloof er geen snars van. Waarschijnlijk heeft Eminem het achteraf op een akkoordje gegooid met MTV om zijn reputatie te redden. Die lag aan diggelen na zijn sneue reactie op het hele incident. En Sasha Baron Cohen is de lachende derde, want zijn Bruno-film staat middenin de spotlights.